Archief

VERLEDEN

Via het trappetje
van het verleden
daal ik af
naar tijden
van pijn
en vernedering.
Lijkt zo lang geleden
probeer te vermijden
hoe het voelt
zielepijn.


.

.

 .

.

Jadegroen

Met een beetje weerzin opende

ik het vergeten plastieken potje:

een restje bonen in tomatensaus

dat in een hoekje van de koelkast

stond. Het zou bedorven zijn, dat

stond vast. Maar wat ik zag, verraste

mij : jadegroene kussentjes

omzoomd met witte donskraagjes,

helemaal niet afstotelijk, maar

wondermooi. Het is zo wonderlijk

vernuffig, leven dat gevoed wordt

door verrotting. Een nieuw leven,

zoveel mooier dan het eerste.

Zelfs de mooiste bloem ontstaat

uit wat gestorven lijkt.

Het leven is krachtiger dan de dood.

.

Een kleuter en een hondje renden met elkaar over het voetpad.

Het hondje had een stronk hout in zijn bek en de kleuter wilde het van hem afpakken.

" Boris, wacht", schreeuwde de vader van de kleuter.

De hond noch de kleuter wachtte. De kleuter greep met zijn mollige handjes naar de boomstronk, de hond zette zijn tanden extra stevig in het hout.

" Boris" , schreeuwde de vader.

De hond rende een stukje weg, richting de plek waar het voetpad overging in een weg met auto's. De kleuter rende er achteraan. Met zijn dikke vingers greep het ventje naar de kont van de hond. De hond gromde .

"Bob, wacht !" , riep de vader, tevergeefs . De kleuter en de hond weigerden te luisteren .

- God-ver-domme ", brieste de vader, terwijl hij met grote passen op de hond en de kleuter afliep " Boris en Bob, en nu is het genoeg !", schreeuwde hij."

Ik kwam er niet achter wie Boris was en wie Bob.

.

.

            

Gelieve mijn eigen muziek af te zetten, heb het speciaal van boven gezet zodat je rustig kunt genieten van deze mooie voordracht door de auteur zelf.
 
"MANJA CROISET"

.