Archief

De rouwmoedige geit

Een koe stal op een goede morgen
Een groot vat bier uit een café.
Daarop schreef zij met grote letters:
'Le jour de gloire est arrivé?'

Tezamen met twee oude vrienden,
Een kikker en een witte geit,
Ging zich de koe aan bier te buiten,
Een toonbeeld van onmatigheid

Daar dronken koe en geit en kikker,
Daar dronken zij den gansen dag,
Eerst toen het grote biervat leeg was,
Kwam er een eind aan 't drinkgelag.

De koe kon boe noch ba meer zeggen.
De dronken kikker gaf geen kik.
Alleen de geit zei tussenbeide
Verdrietig en berouwvol: 'Hik!'

.

Ode aan de groente

Al vorm ik met mijn vrouw een lekker paar
Toch blijken onze smaken te verschillen,
Want zij snapt niet wat alle mannen willen
En maakt dus elke dag weer groente klaar.
Maar ik als man ben er de man niet naar
Mijn honger met konijnenvoer te stillen,
Daarvoor heb ik gewoon geen smaakpapillen.
Maar desondanks zijn vaak de rapen gaar.
Mijn vrouw is immers net als alle vrouwen
Die groente als gezonde kost beschouwen
Waar ik naar haar idee niet buiten kan.
Daarom licht ik de deksel van de pan
En al moet ik met lange tanden kauwen
Mijn groente zal ik eten als een man.

.

Op school stonden ze...

Op school stonden ze op het bord geschreven,
het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werklijkheid, de andre schijn.

Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken
en daarheen langzaam worden opgelicht.

.

In afwachting

Een nachtwacht zat des nachts te wachten.
Nooit had een nachtwacht zo'n verdriet.
Want, schoon hij wist dat hij moest wachten,
Waarop hij wachtte wist hij niet.

En als niet Rembrandt was gekomen,
Getooid met een fluwelen hoed,
Dan had die nachtwacht nooit geweten
Waarop een nachtwacht wachten moet.

.

Twee honden

De dood is me schrikken. Ik raak er
niet aan gewend. Nu is de dochter van
onze hond die dood is, dood: het bloeden

wou niet stoppen. In haar plaats loopt
onverschillig de poes achter mam aan
die door moet. Nee ze leert niet hoe

te blaffen. Stil streelt haar staart
langs moeders benen, een soort van trotse
troost. Triomferen is katten niet vreemd.

.