Oeps, een winterse botsing

Vanmorgen zijn onze honden wakker geworden in een sneeuwlandschap.  Er lag een dik pak sneeuw in de tuin.  De pups Marie-carmen en iwan keken verwonderd en besnuffelden het witte goedje.  Onze oudere galgo’s hadden eerst niet veel zin.  Onze honden nemen de maaltijd buiten of het nu zomer of winter is.  Iwan onze Russische barsoi was vanmorgen echter met geen stok binnen te krijgen.  Hij huppelde en sprong in de sneeuw alsof hij in de toendra van siberië was.  Hij graafde zijn speelgoed uit de sneeuw als een reddingshond.  De dolle pret begon pas echt toen ook luna en Marie-carmen kwamen meespelen.  Ze renden achter elkaar en sprongen over de buxushaagjes als volleerde steeple lopers.  Een schitterend zicht om zien.  Zelfs onze blinde chica huppelde als een wild veulen door de tuin.  Onze galgo’s hebben vandaag hun hartje opgehaald.  Nu de avond valt liggen ze zalig te pitten rond de kachel.  Alleen baas anneke vond het maar niks deze morgen toen ze door de sneeuwstorm vanmorgen met de wagen naar Brugge moest.

Eindelijk een ochtend om eens naar adem te happen.  Zalig gevoel zonder regen!!!  Geen jasjes aan, geen kletsnatte honden en een beslijkt baasje.  Marie-Carmen en Iwan hebben kunnen ravotten dat het een lieve lust was.  Geen slijkpootjes dwars door de living.  Gewoon zalig gevoel en af en toe een flard zon.  Deze namiddag met z’n allen lekker siësta en nadien lekker rennen op het plein en in de groene tuin.  Vanavond was het echter weer van DAT.  Na een avondje “thuis”, “ man bijt hond” en andere slaapverwekkende tv in een druilerige regen naar buiten voor het avondritueel.  Gelukkig maakte de warmte van de kachel veel goed.  Luna en Chica hebben zich tegen de kachel genesteld en ze zullen hun plekje met hand en tand verdedigen.  Ik zie het al gebeuren: straks liggen al onze honden rond de snorrende kachel te genieten.

Ik hou niet meer van regendagen.  De laatste bladen waaien verloren in de tuin.  Ik heb lak aan jagende wolken en de stevige wind die mijn vlakke land verzuipt in tristesse.  Ik kan net de regenbuien voor blijven als de honden eten.  Alleen iwan loopt stralend tussen de plensbuien door.  Ik mis het blauw en de warmte van de zon. Helaas.  Het begint na 6 opeenvolgende dagen op mijn “systeem” te werken.  De tuin lijkt herschapen in een modderveld maar daar trekken onze galgo’s zich niets van aan.  Ze hollen en rennen achter elkaar en het slijk spat meters ver in het rond.  Het resultaat nadien mag gezien worden.  Kletsnatte en beslijkte honden van boven tot onder.  Zij amuseren zich “rot” maar ik kan er niet mee lachen.  Je krijgt er zomaar een paar binnen in huis.  Dat wordt dan dweilen met de kraan open.  Loes , luna, feetje en chaska zijn de modderduivels van dienst.  Iwan is zich van niets bewust en houdt van “elk weertje”.  Als hij maar buiten kan spelen dan is alles oké.  Alleen is onze barsoi pup een beetje heel erg onhandig in het remmen en gaat hij dan ook veelvuldig “slippen” met een buiklanding tot gevolg.  Dat geeft wat extra kleur aan zijn pels.  Onze rakker stoort zich nergens aan en geniet met volle teugen.  Nu de houtkachel terug brandt heeft chica, onze blinde galgo, haar plek dicht bij de kachel terug opgeëist. Zalig om haar te zien genieten van de warmte op nauwelijks een halve meter van de kachel met het kinderrekje er lekker tussen.  Voor mij mag het nu wel stoppen met regenen.  Maar ja… ik wik en Frank Deboosere beslist!!!

Vreemd dat ik het nu pas opmerk: ik heb maar vier berichtjes op de blog staan over belleke.  Dan nog van 2008 warempel!!!  Ons belleke was een angsthaas en dat is ze eigenlijk nog altijd.  Bij bezoek van mensen die ze helemaal niet kent “duikt ze onder”.  Je mag dat heel letterlijk opvatten.  Ze verdwijnt gewoon, ergens achter een zetel, in een hoekje, onder een tafel of als het kan dicht bij baasje.  In huis heeft ze een strategische plaats gekozen: dicht bij het raam met een overzicht op al wie binnenkomt in huis.  Haar trauma van reageren op piepende geluiden zal eeuwig blijven.  Dan gaat ze rusteloos op zoek tot je ze kan bedaren.  In de steentjestuin houdt ze alles in de gaten en gaat bij het minste verdacht geluid aan het blaffen.  ’s Avonds duldt ze alleen loesje dicht bij haar en dan legt ze teder haar pootjes bovenop haar.  Haar misvormde achterpoot belemmert haar niet bij het hollen in de groene tuin, maar in de steentjestuin gaat ze als het snel moet gaan op drie pootjes.  Samen met luna houdt ze loes en Marie-carmen onder controle en dat is heel dikwijls nodig.  Ze is een statige galga geworden die haar moederinstinct en haar opgelopen trauma waarschijnlijk nooit meer kwijt geraakt. 

Ik heb vandaag een reuzenlange tocht gemaakt met baasje.  Eerst gingen we naar de gemeenteschool en we moesten in een lange rij staan.  Buiten zag ik heel wat vrienden.  Allemaal precies broertjes en zusjes van mij.  Ik mocht met baasje meelopen en dat was heel leuk.  We liepen langs kleine paadjes en midden de velden.  Dat was iets naar mijn zin.  Ik heb dan ook heel goed gekeken of ik nergens een langoor of zoiets lekkers zag.  Maar ik had pech misschien hadden ze die lekkere hapjes verwittigd van onze komst.  De zon scheen prachtig en je kon heel ver kijken.  Al mijn vriendjes waren lief en ik werd heel wat geaaid door baasjes die ik nog nooit gezien had.  Na een heel lange tijd moest baas zijn kaart laten afstempelen en gingen we met zijn allen en beetje rusten.  Ik kreeg van baas te drinken en lekkere snoepjes.  Ik ging een beetje languit liggen in de gang.  Nadat baas ook iets gedronken had gingen we allen weer verder.  We kwamen zelfs voorbij mijn huis en ik had zin om baas anneke even goeiedag te zeggen.  Dat kon niet we waren echt met teveel en mijn vrienden konden niet allemaal binnen.  Baas zei dat het vijf uur was toen we de school opzochten.  Ik heb afscheid van mijn vrienden genomen en toen moesten we nog een hele lange weg naar huis.  Ik heb lekker gegeten en me languit op mijn troon genesteld om te dromen van zoveel zoveel….

belleza blanca de الأندل   (al-andalus)

voor alle galgo’s en galga’s

witte stad geboren rond knokige rotsen van الحمراء   (alhambra)

huizen verdwaald in de gloeiende zon

hoog boven het laagland

als koninklijk geschenk lig je aan de voeten

van sultan almahar met je glanzende pels

je droeve ogen staren naar het noorden

tot ver over de besneeuwde ruggen van de sierra nevada

zing je een klaagzang voor de gevlekte maan

gitanos op amberkleurige gitaren

gitzwarte ogen rond dansende benen

in de smalle steegjes van albaicín   (de moorse wijk van granada)

bezing ik je slanke lijf

getooid met amandelbloesem uit de tuinen

van jannat al-'arif   (generalife in granada)

verdwenen in het duister van flamenco’s

zal ik je knuffelen liefste

en klagend zingen om de schaduw van het avondland

zal ik je koesteren lieve galga met je amandelogen

lieve zachte koningshond

yo canto y no te conoce nadie (ik zing en herken je niet)

belleza blanca de الأندل  (al-andalus)

Ons Belleke

Belle is nu 2 weken bij ons.  Ze is een fijn meisje die bang is van mensen en het zal wel een tijdje duren voor ze haar verleden achter haar kan laten.  De eerste wandelingen in de tuin aan de leiband was ze zo angstig, ze liep achter je aan maar als je maar even wou kijken kromp ze gewoon in elkaar van angst. Nu weten we dat ze zich veiliger voelt als we haar voor gaan en kan ze al vrij rondlopen in de tuin. De eerste dagen liep ze zo zenuwachtig heen en weer dat ons Luna het maar niets vond met al dat getrippel. Maar nu lopen Luna en Belle samen ’s morgens in de tuin en wil Luna al Belle meenemen als ze gaat rennen en inderdaad ons Belleke trippelt dan mee.  Ik denk dat Luna gaat verschieten als Belle op krachten is.   In de toekomst zie ik haar toch ontplooien als de beste renner. Belle houdt er van om in de zon op de matras te liggen. In het begin toonde ze haar tandjes toen de anderen in haar richting kwamen want ze had schrik van al dat geweld maar ondertussen vindt ze de anderen wel ok.  Na ons avondeten krijgen ze allemaal een kauwstokje en ons Belle is al bij de eersten die zich laten horen met geblaf om een seintje te geven dat het stokjes tijd is.

We genieten van de momenten met de honden en het maakt me zo gelukkig dat er weer ééntje een beter leven gekregen heeft.

Ook Chica heeft zich al goed aangepast aan Belle, maar we proberen toch om Belle eerst wat meer op krachten te laten komen voor ze onbekommerd zoals  Viento en Chica als 2 wildebrassen spelen.

Ik moet juist wat voorzichtig zijn als ik knuffels uitdeel want iedereen komt dan vlug aangelopen omdat ze bang zijn dat ze er ééntje minder krijgen. Maar mijn hart is groot genoeg om niemand tekort te doen.  Ik vind het gewoon zalig om te knuffelen. Zo zie je: maar iedere schat die binnenkomt heeft zijn tijd nodig om zich aan te passen. De één wat meer dan de andere maar alles komt wel op zijn pootjes. Gelukkig hebben we al wat ervaring en geven we Belle de tijd die ze nodig heeft.

Belleza – ons Belletje

huil niet meer Belleza

draai je kop naar het oosten

vergeet het snuffelen naar oude sporen

blaf niet naar de steltenlopers uit Cordoba

kijk naar de hemel

en vang de vallende sterren in het oosten

droom droom schoonheid-droom

van duizend wensen klein en stil

kijk-één en weer één-

huil niet meer Belleza

vrijdag ben je thuis

bij Luna, Trueno en Viento

bij Chica, Ike en Tosca

witte schoonheid

Belleza blanca, ons Belletje

je naam was Desirée

verlangen

verlangen naar warmte, naar thuis

we noemen je Belleza-schoonheid

Belleza blanca

ik droom voor jou

een wereld vol geluk

vol kippevelmomenten

is er iets mooier dan een hond

fier met de staart omhoog

zien huppelen door ons leven ?