Archief

Vandaag hebben Chica en ikke ons kostelijk geamuseerd terwijl baasje in de garage alles opruimde.  Ik heb heel goed opgelet hoe baasje de deuren opendoet. Ik kan dat heel goed met mijn poot.  Ik duw dan de klink naar beneden en Chica opent dan de deur en ….weg zijn wij.  Lekker rondstoeien in de groene tuin.  Feetje, Belleke, Ike en Luna vonden dat ook een goed idee.  De anderen bleven lekker liggen “lui zijn”.  Toen baasje in de garage plots Feetje zag was hij wel een beetje “boos” hoor.  We renden in volle snelheid door de tuin.  Je had baas moeten zien kijken.  Zelfs Chica, die toch een beetje anders is dan wij, beleefde dolle pret.  Ze knalde wel een paar keer in de haag.  Baasje bracht alle honden naar binnen en ikke was de laatste.  Ik was echt fier, hoor.  Ik heb me direct naast “mama” Luna op haar troon gezet. Deugnietpootje van Loesje en Chica.

Nee, wij honden zijn niet plots gaan lezen in Böll’s boek hoor.  Na het eten ’s namiddags gaan we altijd met de baasjes in de steentjestuin.  We hadden vandaag niet veel zin om te spelen.  We bleven allemaal heel dicht bij baas vrouwtje om een lekkere knuffel te krijgen.   We stonden zo dicht bij baasje dat er haast geen plaats meer was.  Leuk hoor zo een zachte aai van baasje.  Mijn  vriendin Luna had haar winterjasje aan maar dat heb ik niet nodig hé.  Ik heb een dikke vacht die mij lekker warm houdt.  Mijn twee wilde vriendjes Loes en Marie-Carmen speelden verstoppertje in de huisjes-tuin.  Een dikke knufpoot van mij en tot straks.  Nu ga ik eerst lekker slapen en dromen van een dik been.  Iwan.

Vandaag was het weer van dat.  Een fijn tapijtje van sneeuw en hagel in de tuin.  Tijd om te rennen vonden Marie-Carmen en Loesje.  Sneeuw of geen sneeuw Marie-Carmen rent elke morgen haar tong uit haar lijf.  Af en toe varieert ze haar parcours.  Er staat geen maat op haar snelheid en zelfs Luna is een maatje te klein voor haar.  Ook Loesje haalt haar hart op bij het rennen door de tuin.  Loesje heeft wel telkens een tennisbal, een kwast of zo maar een takje in haar muil.  Allebei gaan ze bij het afslaan links of rechts liggen in de bocht.  Onze kleine zorgenpups zijn gegroeid tot supersnelle windhonden.  Dikke knuffel van Marie-Carmen en Loesje .

We hadden vandaag dollepret in de steentjestuin.  Alle hondjes houden op de middag hun siësta.  Dat komt door al die spaanse galgo’s.  Ik doe natuurlijk ook mee: ik ben tenslotte al goed geïntegreerd hé.  De baasjes doen daar ook aan mee hoor.  Na de siësta gaan we eten.  Bij mijn spaanse vrienden duurt dat echt niet lang hoor.  Precies of ze denken dat ze straks geen eten meer krijgen.  Vreemd.  Nadien wordt het pas interessant.  Dan gaan we met zijn allen spelen met baasje.  Baasje gooit dan een balletje en ik ga het terughalen.  Leuk hoor maar toch een beetje vreemd dat mijn vrienden niet mee spelen.  Misschien zijn ze wel een beetje bang van zo’n klein balletje ofwel hebben ze nooit leren spelen.  Soms speelt baasje haasje over met mij.  Dan mag ik lekker tussen haar benen door.  Soms gaat ze plots lopen en dan lopen we er met zijn allen achter.  Loes en Marie-Carmen spelen in de huisjestuin.  Ze spelen daar verstoppertje en pak me als je kan.  Als iedereen naar binnen gaat met baas mag ik nog lekker doorspelen.  Dan heb ik de steentjestuin alleen voor mij. Voilà een knipoog en een stevige poot van mij Iwan.

Marie-Carmen is 9 maand bij ons.  Ze rent als een echte windhond en is enorm wendbaar.  Het liefst van al rent ze met Luna.  Ze maken er een spelletje tikkertje van.  Ons klein zorgenkindje is een ranke jonge dame aan het worden.  Een hele grote galgo zal ze wel nooit worden daarvoor heeft ze het te moeilijk gehad de eerste weken van haar leven.  Iwan die net 8 maand oud is laat ze nu links liggen.  Onze barsoi is echt geen partij voor “ons kleintje”.  Hij heeft teveel macht.  Marie-Carmen trekt dan ook meer op met Luna en Loes. ’s Avonds vleit ze zich dolgraag tegen baas Anneke in de zetel.  Dan valt ze zalig in slaap. Een scherpe knuf van mij Marie-Carmen.

“Alles is hier nu rustig, we haalden Lou-Lou op in Aalter .  Het kleintje ziet er prachtig uit en het is een echt knuffeltje. We zullen haar Chica noemen, "ons meisje". We waren heel zenuwachtig.Het is immers de eerste keer dat we een galgo-puppy adopteren.(19 januari 2008)”

Vandaag is Chica 2 jaar bij ons.  Ze is een rijzige slanke jongedame geworden die weet wat ze wil.  Ze speelt graag in de groene tuin en ploetert door het slijk.  Ze gaat dolgraag mee op wandel. ’s Avonds vleit ze zich neer voor de warme kachel  op haar doggy-bag. Binnenhuis speelt ze dolgraag met Loes op het speeltapijt.  Het gaat er niet altijd even zacht aan toe hoor.  Op Ike onze jack Russell kan ze verschrikkelijk boos uit de hoek komen.  Het nerveuze beestje werkt op haar zenuwen.  Onze blindgeboren galgo wordt door iedereen in de roedel gerespecteerd en aanvaard.  Het was een groot avontuur toen we Chica adopteerden en als we nu 2 jaar verder terugkijken krijgen we een warm gevoel.  Voor ons is onze Chica een grote keppe waarbij we dikwijls vergeten dat ze “blind” is.

Vreemd!  Op een morgen was al dat wit verdwenen.  Gedaan met stoeien in de sneeuw.  De tuin is een beetje een slijkjestuin geworden.  Toen kwam de zon terug.  Heerlijk buiten lopen met de neus in de wind.  Ik heb nieuwe speeltjes gekregen van baasjes.  Gisteren heb ik mijn piep-speeltje lekker verstopt.  Zo kan Loesje het niet meer vinden en stuk bijten.  Maar baasje vond dat maar niks en hij heeft mijn speeltje gevonden.  Nu de zon schijnt mag ik extra lang helemaal alleen op het plein spelen.  Ik denk dat ik een beetje te groot en te geweldig ben voor mijn “kleine vriendjes” de galgo’s.  een aaitje met mijn voorpoot vinden ze niet leuk.  Allez, pootje van mij Iwan.

Op kerstavond werd Iwan 7 maand.  Onze barsoi is uitgegroeid tot een kerel van formaat.  Hij houdt enorm van ravotten in de tuin.  Hij voelt zich in zijn nopjes in de vrieskou en huppelt in de sneeuw als een jong veulen.  De “liefde” van Marie-Carmen voor Iwan is wat bekoeld nu ze bemerkt dat Iwan véél, véél groter en sterker geworden is.  Iwan kan echt met alle honden opschieten en zelfs Trueno onze oude knar krijgt af en toe een voorzichtige knuf.  Alleen Ike, onze piepkleine jack russell, vindt hij niks.  Veel te korte pootjes en te “laag” bij de grond.  Ike kan ook wel eens gewoon vals en geniepig uit de hoek komen en zijn tanden zijn nog altijd vlijmscherp.  Dikke poot van Iwan.