Archief

Tijdens de morgen stoeipartij kwamen loesje en belleke onzacht in aanvaring.  Loes is een echte terrorist die zelfs Obama zou schrik aanjagen.  Na een zoveelste wilde achtervolging à la Speed deelde belleke in de brokken.  Mevrouw belleke is nu ook geen doetje hoor.  Ons angsthaasje is de absolute “waakhond” in huis die er nogal eens durft “invliegen” als loes of Marie-carmen “weer” eens onstuimig zijn.  Het resultaat is een ferme jaap net onder haar rechteroog.  Ook chaska liep op dit moment met hen mee.  Wie de daderes was, is een kluif voor Witse.  Het kon erger geweest zijn!  Chaska en loes waren zich natuurlijk van geen kwaad bewust.  Viento en luna kwamen nadien belleke troosten en een likje geven.  Belleke zal nog een hele tijd moeten wachten eer ze roedelleidster kan worden.  Ze is gewoon nog een beetje te “groen” achter de oortjes en zolang luna…maakt ze geen schijn van kans.  Ondertussen werd baasje gisterenavond “geflitst” in zijn dokter Zivagho kostuumpje…

Vanmorgen zijn onze honden wakker geworden in een sneeuwlandschap.  Er lag een dik pak sneeuw in de tuin.  De pups Marie-carmen en iwan keken verwonderd en besnuffelden het witte goedje.  Onze oudere galgo’s hadden eerst niet veel zin.  Onze honden nemen de maaltijd buiten of het nu zomer of winter is.  Iwan onze Russische barsoi was vanmorgen echter met geen stok binnen te krijgen.  Hij huppelde en sprong in de sneeuw alsof hij in de toendra van siberië was.  Hij graafde zijn speelgoed uit de sneeuw als een reddingshond.  De dolle pret begon pas echt toen ook luna en Marie-carmen kwamen meespelen.  Ze renden achter elkaar en sprongen over de buxushaagjes als volleerde steeple lopers.  Een schitterend zicht om zien.  Zelfs onze blinde chica huppelde als een wild veulen door de tuin.  Onze galgo’s hebben vandaag hun hartje opgehaald.  Nu de avond valt liggen ze zalig te pitten rond de kachel.  Alleen baas anneke vond het maar niks deze morgen toen ze door de sneeuwstorm vanmorgen met de wagen naar Brugge moest.

Eindelijk een ochtend om eens naar adem te happen.  Zalig gevoel zonder regen!!!  Geen jasjes aan, geen kletsnatte honden en een beslijkt baasje.  Marie-Carmen en Iwan hebben kunnen ravotten dat het een lieve lust was.  Geen slijkpootjes dwars door de living.  Gewoon zalig gevoel en af en toe een flard zon.  Deze namiddag met z’n allen lekker siësta en nadien lekker rennen op het plein en in de groene tuin.  Vanavond was het echter weer van DAT.  Na een avondje “thuis”, “ man bijt hond” en andere slaapverwekkende tv in een druilerige regen naar buiten voor het avondritueel.  Gelukkig maakte de warmte van de kachel veel goed.  Luna en Chica hebben zich tegen de kachel genesteld en ze zullen hun plekje met hand en tand verdedigen.  Ik zie het al gebeuren: straks liggen al onze honden rond de snorrende kachel te genieten.

Ik hou niet meer van regendagen.  De laatste bladen waaien verloren in de tuin.  Ik heb lak aan jagende wolken en de stevige wind die mijn vlakke land verzuipt in tristesse.  Ik kan net de regenbuien voor blijven als de honden eten.  Alleen iwan loopt stralend tussen de plensbuien door.  Ik mis het blauw en de warmte van de zon. Helaas.  Het begint na 6 opeenvolgende dagen op mijn “systeem” te werken.  De tuin lijkt herschapen in een modderveld maar daar trekken onze galgo’s zich niets van aan.  Ze hollen en rennen achter elkaar en het slijk spat meters ver in het rond.  Het resultaat nadien mag gezien worden.  Kletsnatte en beslijkte honden van boven tot onder.  Zij amuseren zich “rot” maar ik kan er niet mee lachen.  Je krijgt er zomaar een paar binnen in huis.  Dat wordt dan dweilen met de kraan open.  Loes , luna, feetje en chaska zijn de modderduivels van dienst.  Iwan is zich van niets bewust en houdt van “elk weertje”.  Als hij maar buiten kan spelen dan is alles oké.  Alleen is onze barsoi pup een beetje heel erg onhandig in het remmen en gaat hij dan ook veelvuldig “slippen” met een buiklanding tot gevolg.  Dat geeft wat extra kleur aan zijn pels.  Onze rakker stoort zich nergens aan en geniet met volle teugen.  Nu de houtkachel terug brandt heeft chica, onze blinde galgo, haar plek dicht bij de kachel terug opgeëist. Zalig om haar te zien genieten van de warmte op nauwelijks een halve meter van de kachel met het kinderrekje er lekker tussen.  Voor mij mag het nu wel stoppen met regenen.  Maar ja… ik wik en Frank Deboosere beslist!!!

Vreemd dat ik het nu pas opmerk: ik heb maar vier berichtjes op de blog staan over belleke.  Dan nog van 2008 warempel!!!  Ons belleke was een angsthaas en dat is ze eigenlijk nog altijd.  Bij bezoek van mensen die ze helemaal niet kent “duikt ze onder”.  Je mag dat heel letterlijk opvatten.  Ze verdwijnt gewoon, ergens achter een zetel, in een hoekje, onder een tafel of als het kan dicht bij baasje.  In huis heeft ze een strategische plaats gekozen: dicht bij het raam met een overzicht op al wie binnenkomt in huis.  Haar trauma van reageren op piepende geluiden zal eeuwig blijven.  Dan gaat ze rusteloos op zoek tot je ze kan bedaren.  In de steentjestuin houdt ze alles in de gaten en gaat bij het minste verdacht geluid aan het blaffen.  ’s Avonds duldt ze alleen loesje dicht bij haar en dan legt ze teder haar pootjes bovenop haar.  Haar misvormde achterpoot belemmert haar niet bij het hollen in de groene tuin, maar in de steentjestuin gaat ze als het snel moet gaan op drie pootjes.  Samen met luna houdt ze loes en Marie-carmen onder controle en dat is heel dikwijls nodig.  Ze is een statige galga geworden die haar moederinstinct en haar opgelopen trauma waarschijnlijk nooit meer kwijt geraakt.