Archief

Groot feest op ons galgo-plein.  Bezoek, joepie!!! Dan krijgen we allen een dikke extra knuffel.  We geven dan likjes en hebben dolle pret met wie op bezoek komt.  Soms zijn de tweepoters een beetje bang:  we zijn ook met zoveel.  Maar dat duurt niet lang.  We weten heel vlug of iemand lief is voor ons.  Gisteren kwam een heel lieve mevrouw op bezoek bij baasje.  We hebben heel lang gespeeld en geknuffeld.  Fijn hoor dat die mevrouw kwam meespelen met ons.  Zelfs Viento onze oude knorrepot vond het leuk.  In het begin was Belleke een beetje bang.  Belleke houdt niet zo erg van onbekende tweepoters.  Dan blaft ze en rent op haar hoge pootjes in het rond.  Maar zelfs Belleke liet zich strelen.  Ik probeerde zelfs op haar schoot te kruipen, maar die lieve vrouw had het niet direct door.  Spijtig dat ik de tweepoters-taal niet ken.  We gingen ’s avonds doodmoe maar overgelukkig binnen in huis.  Ik viel direct achterover en heb een stevig dutje gedaan.  Dikke poot van Loesje en al haar vriendjes.

Wij “genieten” van het zwoele zomerweer in juli.  De baasjes vinden het allemaal te warm en snakken naar de frisheid van een plensbui.  Na de middag krijgt  elke hond een verfrissende douche.  Nadien zoeken we de verfrissing van de haag op om te genieten in de schaduw. Ik zoek bij heet weer “mijn put” op in de perkjes.  Loes, Marie-Carmen en Feetje laten het niet aan hun hart komen in die hitte en rennen dat het stof langs alle kanten opstuift.  We zijn allemaal op vakantie in eigen tuin van ’s morgens tot ’s avonds.  Alleen baasje moet nog werken en dat vind ze in dit mooie weer niet echt leuk.  Ik mag ook mee met baasje op wandel.  Dan loop ik fier als een echte barsoi.  Wat kijken de mensen raar naar mij.  Ze hebben waarschijnlijk nog nooit een barsoi gezien.  Fijn hoor, nog een hele dikke poot van mij, Iwan.

Plots kwam de zon terug.  Onze honden soezen heerlijk in de zon.  Als het te warm wordt zoeken ze zelf een schaduwplekje.  Onze spaanse windhonden warmen zich om beurt op om dan verfrissing te zoeken onder hun parasol of tegen de haag.  De witte galgo’s blijven het langst in de zon.  Chaska en Marie-Carmen zoeken veel vlugger verkoeling met hun zwarte vacht.  Het is heerlijk om je huisvrienden te zien genieten van dit zomerse weer.  Straks wordt het zwembadje terug gevuld.  Dan kunnen Marie-Carmen en Belleke lekker stoeien in het water.  Op het heetste moment van de dag houden ze samen met de baasjes een zalige siësta binnen in de koelte van het huis.

De buitentemperatuur duidt 12 graden aan.  Op de kalender prijkt 20 juni 2010.  Grijs, bewolkt en een snijdende wind uit het noorden doen de rest.  Onze roedel wil en moet naar buiten.  Onze windhonden hebben lak aan herfst in juni.  Iwan is zoals altijd niet binnen te houden.  Onze barsoi is een echte buitenhond die geniet met volle teugen van alles wat in de tuin gebeurt.  De baasje hebben hun winterjassen weer uit de kast gehaald.  Uren zitten onze honden buiten te stoeien en te rennen.  We hebben net 5 minuten de zon gezien.  Maar de echte zonnen in ons leven zijn onze 9 windhonden.  Zij kleuren ons leven en daar ga je voor door het vuur.  Iedereen ging daarna doodmoe op haar of zijn kussen dutten.  Luna dacht er echter anders over en verkoos om met baasje nog een paar km te wandelen in de velden.  Misschien komt de zon toch nog eens tevoorschijn.  Wie weet?

Zwarte windhonden zijn niet gegeerd bij adoptie.  Rond deze galgo’s hangt een waas van geheimzinnigheid en bijgeloof.  Als je er mee gaat wandelen dan valt het op dat mensen op een veilige afstand van je hond blijven.  Toegegeven ze zien er niet poeslief uit als een witte of gestroomde.  Toch zijn het grote loebassen die best aardig zijn.  Wij hebben er drie Chaska, Chica en Marie-Carmen.  Chaska is totaal zwart, Chica heeft een witte borst en witte poten en Marie-Carmen witte borst en witte sokjes en zwart ruitje bovenop haar kop.  Als het donker wordt dan ziet Chaska er behoorlijk dreigend uit omdat je haar ogen niet ziet.  Marie-Carmen is een echte “destroyer” en van niets bang.  Chica is volledig blind sinds haar geboorte en gaat uitsluitend voort op haar gehoor, reukzin en haar uiterst scherp gehoor.  Binnen de roedel worden ze heel goed geaccepteerd en soms wel ook eens gevreesd.

Vandaag hebben “de kleintjes” fonkelnieuwe speeltjes gekregen.  Marie-Carmen en Iwan waren wat fier met hun nieuwe speelgoedjes.  Maar dat was zonder onze “destroyer” Marie-Carmen gerekend.  Wat eerst een stevig speeltje leek werd na twee minuten aangevallen en professioneel uiteengerafeld.  Iwan hielp Marie-Carmen om een echte wedstrijd touwtrekken te houden.  Alle truken waren goed om het touw in het bezit te krijgen. Feetje en Belleke koesterden het speeltje als was het unieks.  Dat weten we dan ook weer.  Marie-Carmen is en blijft een verschrikkelijke destroyer die gewoon tot het uiterste gaat.  De knots gaat morgen naar Chica.  Ze heeft zich rot geamusseerd met het speeltje.