Archief

Er moet mij toch iets van het hart.  En het doet verdomme pijn.  We hebben eerder toevallig vanavond een video bekeken van onze spaanse honden van de laatste 3 jaar.  In die drie en een half jaar hebben we onze Luna 4 keer een demotex aanval zien overleven en een …”gezwel”.  Viento is een half uur schijndood geweest.  Hij heeft het wonderlijk overleefd.  Trueno is stilletjes uitgegaan als een kaarsje.  Chaska verliest haar en dat doet het ergste vermoeden.  Onze pups Marie-Carmen, Loes,waren meer dood dan levend toen ze bij ons aankwamen en het was een harde strijd om ze er door te halen.  Wat zullen ze ervan overhouden?  Chica, onze blinde galga, kan op haar dode oogjes een tumor ontwikkelen en dan? Belleke komt met gebroken pootjes bij ons aan als een getraumatiseerd hondje die na anderhalf jaar eindelijk een beetje zelfvertrouwen gekweekt heeft.  Feetje is een echte zotte doos en we hebben het er raden naar wat ons straks te wachten staat.  Dan stellen we ons vragen naar de geloofwaardigheid van een vereniging die spaanse galgo’s aanbiedt ter adoptie.  Het lijkt allemaal goed bedoeld maar is hier niet meer in het spel?  We zullen en willen het ook niet weten.  Voor ons was dit het moment om definitief af te haken van hun forum waar we een buitenbeentje waren die durfden iets in vraag stellen en hevige tegenstanders waren van “ we hebben ze toch enkele maanden een goed leven kunnen geven”.  Een hond verdient een heel hondenleven een goed leven. Ja, we weten wel dat spaanse windhonden een zwaar leven vol mishandelingen achter de rug hebben maar ze slepen ook een hele boel ziektes, gezwellen… met zich mee.  Het waren in Spanje gebruiksvoorwerpen.  Wij houden ons hart vast hoeveel spaanse galgo’s we van onze tien we binnen het jaar nog zullen overhouden en we vrezen het ergste.  We kunnen gewoon niet meer verder met deze vereniging en hebben hun forum verlaten na vele aanvallen op onze berichten en ons lidmaatschap opgezegd, hoe erg dat ook pijn doet.  Sorry mensen bezint eer ge begint.  We hebben gedacht dat we de wereld van de galgo’s gingen redden, maar o wee.  We zijn triestig en toch een beetje “boos”.

Na de extra koude dagen vol ijsheiligen kwam de zon terug.  Voor onze windhonden schitterende dagen om te zonnen in de tuin.  De matjes terug in de steentjestuin en lekker genieten in de zon.  Iwan onze barsoi met zijn dikke vacht zocht af en toe een fris plaatsje.  Onze twee jonge destroyers haalden hun hart op in de huisjetuin.  Terug tijd om met Luna en Viento om lekker tussen de velden van Oedelemberg te wandelen.  De baasjes genoten met volle teugen van dit lange weekend.  Dikke poot van Iwan en ik steek lekker mijn tong uit.

Gisterenavond was het weer van dat.  Onze huispad kwam fluks aangewaggeld onder het poortje de tuin binnen.  Voor de honden slapengaan maakt Anneke eerst een inspectieronde zonder honden.  Willy kwam op zijn doodgemak de tuin in.  Ongeloofelijk,welk groot territorium een pad bestrijkt.  Baas jef op zoek naar Willy.  Hij was ondertussen al meters ver de tuin in.  Oeps de emmer in en even in de wachtrij:  er zijn nog tien wachtende honden voor u.  Toen alle hondjes veilig en wel hun plas en hun k*kjes hadden gedaan is baas jef met Willy naar het kleine natuurreservaat van natuurpunt net buiten de straat gegaan en heeft Willy de vrijheid gegeven: dicht bij een heerlijke plas en ver van opdringerige windhonden.  Belleke kan even op haar twee oren slapen en …wij ook.

gisterenavond, zoals elke avond trouwens, gaan onze hondjes plassen voor ze slapen gaan. vanavond hadden we prijs. toen anneke belleke en luna uitliet kreeg belleke een pad in het vizier. belleke is ook een enorme jager op alles wat beweegt en ze had binnen de kortste keren de pad te pakken. na twee maal het bevel "los" te geven liet belleke haar prooi los. het onheil was geschied. padden scheiden een bijzonder agressief gif af via hun rug. het gevolg was dat na enkele seconden belleke schuim begon te produceren. haar hartslag ging pijlsnel omhoog. het schuim spuwen duurde verschillende minuten. de andere honden werden in veiligheid gebracht. ik begon bellekes muil te spoelen om het gif te minderen. anneke belde de DA op en die had één advies: spoelen, spoelen en nog eens spoelen. gelukkig laat belleke zijn muil gewillig openmaken en het spoelen kon beginnen tot ze geen schuim meer overgaf. belleke is een beetje angstig gaan slapen en wij wachten af. haar pupillen zijn niet verwijd, haar hartslag is op dit moment terug normaal. hoe het afloopt zien we vanacht wel. o ja de pad...die heeft het overleefd en sprong met flukse sprongen terug naar zijn vertrouwde schuilplaats. morgen toch maar eens op jacht naar dit "lieve" dier. jef
p.s. morgen steekt anneke dat "lieve dier" over naar andere oorden. het wordt vast een "vliegende pad".

lieve frele meid

lieve kleine destroyer

kleine lief prutsemeisje

je hebt gevochten voor je leven

met het hart van een zwarte poema

nu ben je groot

al zal je altijd wel freel blijven

ben jij de snelste loper van de bende

de grootste lawaaimaker

de liefste vriendin van loes en luna

een lief klein galgo wonder

maar voor altijd blijf je

marie-carmen

uit spanje

17 april 2009 – 17 april 2010

Een zonnig weekend met een koude noordoosten wind.  Een tuin vol honden, meer moet dat niet zijn. De grote werken in de tuin lopen op zijn einde.  We kunnen de kruiwagens even aan de kant zetten en voluit genieten van onze honden.  Onze schatten dollen door de tuin en de oudjes houden het rustig in de voorjaarszon en de baasjes genieten.  Op zaterdag 17 april zendt EEN het programma “dieren in nesten” uit.  De programmamakers volgden in Spanje de spaanse galgo’s.  Ook chaska en feetje kwamen op 21 februari 2009 mee naar huis na een leven vol verschrikkingen en mishandeling.  Nu een jaar later zijn onze schatten thuis in onze roedel en genieten ze van een onbezorgd leven midden hun vrienden.  Dus kijken maar op zaterdag 17 april om 20.05 op EEN.

Dikke poot van Luna, Iwan en al zijn vriendjes.

Mijn lieve croco is vermist…ik speelde zo graag met mijn draakje.  Nu is hij onvindbaar hoe goed de baasjes ook zochten.  Ja, ja ik weet het wel ik kan serieus gooien maar toch.  Baas anneke kocht een nieuw speeltje voor mij maar daar vond ik niets aan hoor en ik heb het dan ook heel vlug naar pierenland verstuurd.  Nee, niets kan mij troosten.  Maar vanavond zag baas jef plots iets hangen hoog in de haag.  Ik denk dat de klokken van Rome vanmorgen mijn lieve speeltje in de haag kieperden.  Maar het kan ook dat ik zo goed kan basketten dat ik met een formidastische jump mijn lieve croco bij de buren wou gooien…wie zal het zeggen.  Mijn geweldige vriendin loes wou vandaag absoluut gaan spelen, ze kwam me dan ook halen…tof van haar hé.  Een dikke poot en vele paaseitjes of croco’s van mij, Iwan.

De baasjes hebben de lentekriebels in de buik.  Ze gaan ONZE tuin verbouwen.  Onze haagjes waar we zo graag in diven verdwijnen.  Baasjes hebben toch geen beetje gevoel hé.  Ze zeggen dat er een mooi afdakje komt met veel schaduw in de zomer.  Mama luna heeft eens instemmend gegromd.  Ik zal haar maar geloven, ze is hier al veel langer.  Nu staan er plots drie vreemde bomen met een huisje rond.  Ik eet nochtans heel graag verse boomschors hoor.  Ze hebben een hele grote wagen vol leuke steentjes laten komen en nu rijden ze met een raar wagentje met één wiel al die steentjes naar ONZE tuin.  In looptuin hebben ze de omheining ingeknipt.  Heerlijk om met al die dikke knotsen rond te crossen.  Luna zegt zelfs dat ze ons cross parcours gaan her aanleggen.  Ik vind zand en slijk nochtans heel leuk om in te hollen.  Loesje vind dit ook het einde.  Allez, we zien wel hé.  Een dikke poot van mij en een grote lik erbovenop.  Iwan

Holala, de baasjes willen ons een extra plaatsje geven in huis op het terras buiten waarin we lekker kunnen zonnen en rusten.  Toen kwam een mens met een klein tasje.  Ik was de enige hond in huis en ik ben altijd heel blij als er bezoek komt.  Dan kom ik kwispelend aangelopen en wil een lieve knuffel.  Ik ben goed opgevoed hoor.  Die meneer vond mij echter niet leuk en hij wilde mij niet in de buurt.  Het zou wel mijn huisje zijn hé.  Toen die meneer hoorde dat het nieuwe huisje voor mij en mijn vriendjes zou zijn, zei hij heel venijnig dat hij geen hondenkotjes bouwde maar “leefveranda’s”.  Wij leven toch ook zeker: wij zijn windhonden.  De baasjes wilden een extra leuk plekje voor ons met een groot schuifraam, een knus zonwerend dak en nog veel meer…de baasjes vonden dat niet zo fijn en de meneer kon heel vlug terug naar buiten.  Ik keek wel een beetje vreemd op hoor.  De meneer raapte zijn spulletjes heel vlug bij elkaar en verdween heel snel.  Vreemd, ik kan mijn knabbelstokje niet zo vlug op krijgen hoor. Ik ben dan heel vriendelijk tegen iemand en dan krijg je dat.  Foei!  Ik weet zeker dat de baasjes voor een leuk extra huisje zorgen voor ons en daar kan zelfs zo’n rare kwast niets aan doen.  Allez, een dikke poot van luna in naam van mijn vriendjes.