Archief

Inderdaad al een hele tijd geleden dat ik iets plaatste op mijn blog. Heel af en toe lees ik de berichten die ik hier schreef. En zie door de jaren heen een aaneenschakeling van zoveel gevoelens: gemis, droefheid maar vooral ook de fierheid op mijn kleinkinderen.

Het woordje "klein" kan ik nu al weglaten want een 21 jarige en een 19 jarige hebben al een tijdje "het kind-zijn" achter zich gelaten.

Mijn kleindochter heeft haar studies beëindigd en "zit" in het hotelmanagment. Ze is werkzoekend, maar niet ieder hotel staat op haar verlanglijstje. Met een stage in het Swisshotel in Quiberon (waar toen ook de koning enkele dagen verbleef) ga je niet in het eerste het beste hotel werken. Maar ze mag er wel even de tijd voor nemen vind ook ik.

Mijn kleinzoon doet 2e jaar universeit voor ingenieur, dus die is nog wel even bezig.

Is het nu omdat het weer 1 november is en ik naar het kerkhof geweest ben dat ik eens te meer erg geconfronteerd wordt met het enorme gemis van mijn echtgenoot. Dat hij dat geluk allemaal niet heeft kunnen meebeleven geeft me nu weer zo'n triestig gevoel. En hoewel 25 jaar al een heel lange tijd is wordt de dimensie van het gevoel anders en dieper. Nu heb je het beeld van het niet samen oud worden meer voor ogen dan vroeger.

Kom...positief denken.

Enkele maanden geleden schreef ik het onderstaand artikel over een heel goede vriend die plots overleed aan een hersenbloeding.

Op 26 december was het mijn verjaardag en zoals ik alle dagen doe kijk ik eerst even de binnengekomen berichten door.

Er stond een bericht van hem tussen. Ik weet dat je ecards kan schrijven en een datum invullen wanneer deze moet verzonden worden, maar dit had ik niet verwacht.

Alle jaren werd er een bos bloemen afgegeven en kreeg ik een telefoontje of een sms berichtje...nu dus een ecard. En als er nu "maar" gelukkige verjaardag op gestaan had zou ik het een "toeval" gevonden hebben, maar in de tekst stond hoe belangrijk ik in zijn leven geweest ben en dat ik alle mooie momenten die we samen beleefden  moet blijven herinneren, maar we geen toekomst mochten hebben.

Die dag heb ik zijn tekst heel dikwijls gelezen en hoe raar het ook moge klinken.....het voelde die dag alsof hij dichtbij was. 

Moest hij nu een lange tijd ziek geweest zijn had ik kunnen verwachten dat hij die kaart al zou geschreven hebben voor het geval dat...maar nu?

Heeft hij het dan toch voelen aankomen??? Een vraag die ik me nu altijd zal blijven stellen.

Dus ja, over de dood heen kan je nog iemand je nabijheid laten voelen.

Het werd niet zomaar een verjaardag, maar een verjaardag met een fonkelend sterretje.

Mijn dochter en kroost zijn er voor een weekje tussenuit.

Of ik het erg vond dat ze niet thuis waren met Moederkesdag?

Dat vind ik absoluut niet erg want ik ben niet zo vastgepind op al die opgelegde feestdagen. Liever krijg ik “zomaar” eens een bloemetje.

Deze morgend kreeg ik natuurlijk wel een telefoontje van haar, en tegelijkertijd vroeg ze me:

als je seffens naar de poes gaat (want die laat ik dan ’s morgens buiten en ’s avonds terug binnen…met eten natuurlijk), kijk dan eens in de wasplaats want ik denk dat daar nog papiertjes liggen die ik uit mijn jeans gehaald heb. Als je ze niet ziet liggen moet je niet verder zoeken hé.

Richting poes, richting wasplaats, geen briefjes, maar wel zag ik daar een grote rol papier waar opstond “bomma”. Dus wou ik dat wel eens bekijken.

Natuurlijk was dat dé verrassing. Ieder had daar zijn persoonlijk berichtje opgeschreven.

Nu weet ik ineens wat ze denken van hun bomma:

kleindochter (13):

-         kei goeie bowlster (hang altijd aan het staartje maar kom)

-         een soort van goeie bakker

-         een soort van fantastische ober (????)

-         de redder in noot (bij zo’n compliment zien we niet naar d’s en t’s)

-         is er altijd

kleinzoon: (10)

-         komt ons altijd halen van school

-         speelt altijd spelletjes met mij

-         maakt altijd pannenkoeken voor mij

dochter (38):

-         mijn beste vriendin

-         mijn rots in de branding

-         onmisbaar

-         mijn klankbord

-         mijn telefoonoor

-         een schat van een mama

schoonzoon (41):

-         smak, smak

Als ik dat zo allemaal lees dan zal ik toch niet zo slecht de eeuwigheid ingaan en maak ik me de bedenking: ik heb het nog  niet zo slecht gedaan als moeder, als bomma en zelfs als schoonmoeder….

Trish

Vandaag is het 42 jaar geleden dat we samen in de kerk stonden. Ik, een mooie bruid in het wit, en jij..zo fier en met zo’n lieve glimlach. Ik, zenuwachtig, en jij…vol vertrouwen in onze toekomst samen.

Mijn liefste lieveling, hoe mooi begon het allemaal tussen ons en “tot de dood ons scheidt” was enkel maar een zin die bij onze huwelijksgelofte hoorde, maar waarvan de betekenis aan ons voorbijging. Wie denkt er nu aan de dood terwijl je aan een leven samen begint.

Je wist me zelfs te verrassen met de muziek van mijn lievelingsmelodie: Méditation de Thais. Prachtig vioolconcert in een overvolle kerk. Gelukkig temidden van zoveel familie en vrienden.

Voor altijd samen in vreugde en in verdriet.

En door de jaren heen kenden we inderdaad veel vreugde. Samen zorgden wij voor onze prachtige dochter en deden ons best om van haar een warme, lieve persoon te maken. En dat het ons gelukt is dat hoeft geen verdere uiteenzetting.

Natuurlijk kenden we soms ook problemen, wie heeft die niet, maar het vechten voor onze liefde bracht ons alleen maar dichter bij elkaar, inniger, volmaakter.

Bestond er een betere vriend voor mij en een liefdevollere vader voor ons Stinne? Zou zij anders het gedicht dat ze schreef, waarin ze afscheid van je nam, begonnen zijn met de woorden: aan de allerliefste papa van de hele wereld…?

Slechts 25 jaar mocht ik me koesteren in jouw liefde, jouw warmte, jouw aandacht en genegenheid. Ik heb het altijd wel geweten dat je me doodgraag zag, ondanks mijn minder goede kanten. Jij hield van mij om wie en wat ik was.

Zoveel mooie herinneringen, maar ook al zoveel gebeurtenissen in mijn leven die ik niet met jou heb kunnen delen.

Ondertussen zijn er al bijna 17 jaar voorbijgegaan, maar er is geen dag geweest waarin je geen deel uitmaakte van mijn denken en voelen.

Zelfs op de trouwdag van ons dochter was je heel dichtbij toen ik heel diep in mezelf aan je vroeg: en…heb ik het goed gedaan papa?

En ik hoop uit de grond van mijn hart dat alles niet eindigt met de dood, dat je toch, al is het van heel ver, kunt zien welke prachtige kleinkinderen wij samen hebben.

Ik kan alleen maar blij én dankbaar zijn dat jij in mijn leven bent gekomen en mij, al was het veel te kort, hebt laten voelen wat échte liefde is…..er altijd zijn voor elkaar ondanks alles….

Deze morgen werd ik wakker en wist het al…het zou een baaldag worden.

Mijn man zou vandaag 67 geworden zijn, en ja ik weet het dat jullie nu denken dat het leven verder gaat, maar toch is het geen dag zoals alle anderen.

In de namiddag kwam mijn dochter, meestal gaan we dan eventjes samen naar het kerkhof.

Daar aangekomen zagen we dat er een grote taxishaag (die juist tegenover het graf stond )verdwenen was. Toen er juist een toeziener (of hoe de titel ook mag wezen) van de begraafplaats aankwam ontstond er direct een babbeltje. Dat die man dan nog een Nederlander was die al jaren in Brasschaat woonde gaf er nog de nodige "kleur" aan, want we moeten toch toegeven dat ze het beter en mooier kunnen uitleggen dan wij (persoonlijke mening toch).

-Ja, die haag is weg, zei hij, want hier komt een speciale plaats waar enkel kinderen zullen begraven worden..
-Ik neem mijn werk nooit mee naar huis, zei hij, maar met kinderen daar loop ik toch enkele dagen mee in mijn hoofd.
-Je begrijpt dat ik ook liever heb dat er iemand van een stuk in de negentig hier ligt dan zo’n klein ventje.

Ons gesprek ging dan nog zo’n beetje over: geloof jij dat er iets is hierna, en hierboven. Een beetje over en weer van gedachten gewisseld en toen nam het gesprek plots een totale andere wending..

Eens had mijn dochter en ik een discussie over "cremeren of gewoon begraven". Toen zei ze dat ze er niet mag aan denken dat ze schijndood zou zijn en wakker worden terwijl ze al begraven was. En dat ze daarom er zou op staan dat er een GSM in de kist zou moeten liggen. Ik verklaarde haar toen niet goed snik. Vertelt ze dat toch aan die man en wat antwoordde die:

"dat gebeurt hier al regelmatig hoor, maar je moet daar wel een vergunning voor vragen…Ze mogen niet zomaar alles in die kist leggen…milieuverontreiniging weet je wel. Zo was er een man begraven met een hoedje en een wandelstok, want die wou hierboven ook kunnen gaan wandelen." Ja zeg, dan moet je toch wel lachen als die dat daar zo smakelijk staat te vertellen.

Ik zou een boek kunnen schrijven over wat ik hier allemaal meemaakt zei hij nog. En geloven doe ik hem inderdaad.

Ons babbeltje duurde al vlug een half uurtje en toen hij wegging draaide hij zich nog even om en zei: "de volgende keer mag je mee koffie komen drinken als jij de koffiekoeken meebrengt".

Zo’n kerkhofbezoek had ik nog nooit meegemaakt, maar hoe eigenaardig het ook mag klinken, mijn baaldag was al veel minder erg dan toen ik wakker werd.

Het zou de laatste keer zijn dat mijn kleinzoon paaseieren zou rapen in de onwetendheid dat de Paashaas en de Paasklokken niet écht bestaan.

Hij rende in de tuin van de ene boom naar de andere, keek onder elke struik. Soms moest ik wel roepen "warmer, warmer, kouder" (je kent die toestand).

Glunderend telde hij nog eens de bijeengesprokkelde eieren, terwijl zus mij veelbetekenend aankeek "nu gaan we het vertellen hé"

Een blik vol ongeloof en dan een hoog stemmetje: "echt", met een heleboel vraagtekens erachter. Of de chocolade er minder lekker zou door smaken denk ik nu wel niet. Maar toch…leek wel een kleine kinderdroom die in stukken viel.

’s Avonds had ik hier een etentje voorzien. Maar etentjes doe ik liever op een ander dan bij mij thuis. Ben geen keukenprinses… gewone kost ja, maar al die hoogstandjes. Maar ik zou eens wat laten zien. De inkopen die ik ervoor gedaan had logen er niet om.

Maar eerst allen naar mijn broer een apéritiefje gaan drinken. Mooi weer, dus dat betekende borrelen in de tuin. De kinderen leefden zich uit, samen met hun neefjes, in de tuin van de buren, die toch met vakantie waren. Zou eigenlijk niet mogen, maar ja daar staat nu eenmaal echt veel speelgerief.

Ondertussen zaten de "ouwelui" met glazen die, hoe eigenaardig ook, altijd maar vol bleven….

Toen werd het tijd om naar huis te gaan en ging ik achter mijn kookpot staan. Waren het nu die enkele glazen martini die het hem deden, of gewoon een te moeilijk recept? Hoe dan ook heb ik daar toch een menu ineengestoken. Of het nu écht lekker was laat ik in het midden, maar als alles overgoten wordt met een goede fles wijn…wie zegt dan nog één slecht woord over het eten.

En het dessert…niemand doet me dat na want dat is steevast "chocolademousse van het huis." En ik verzeker u..daar wordt gevochten om het laatste potje.

Rond 23u gingen mijn dochter, schoonzoon en kleinkinderen naar huis.

Het was een prachtige dag, maar waarom voelt de stilte nu ineens een beetje zwaar en voel ik me een beetje triestig? Was jij er nu toch nog maar die de vreugde van deze dag met mij kon delen.

Ik mis je elke dag, maar soms toch ietsje meer dan anders.

Je hebt zo van die kinderen die al op zeer jonge leeftijd weten wat ze later willen worden: dokter, brandweerman, kapster…

Ik heb een kleinzoon die op negenjarige leeftijd nog sterk aan het twijfelen is.

Enkele maanden geleden wist hij het zeker: hij zou gaan werken in Delhaize.

Toen ik voorzichtig opperde: ga jij dat graag doen alle schabben hier aanvullen, was hij niet akkoord want hij zou aan de kassa gaan zitten.

Jamaar…aan de kassa zitten meestal vrouwen…..??

Niet meer tegen die tijd…

Toen ik op tweede kerstdag daar toch nog enkele hoognodige inkopen moest doen omdat ik een etentje had, waren de rekken daar tamelijk goed geplunderd. Troostte me toen met de idee: als mijn kleinzoon hier zal werken zal dat wel veranderen.

Dus was ik wel verrast toen hij me deze middag vroeg: waar verdien je veel geld mee, want dat zou ik dan wel willen worden. Het beeld van Delhaize verdween per direct uit de toekomst.

Ik had altijd gehoord dat "handenarbeiders" het meeste verdienen, dus maakte ik vlug een keuze: elektricien (té gevaarlijk beroep voor hem) en vond loodgieter nog niet zo’n slecht gedacht. Die worden veel gevraagd, zullen altijd nodig zijn en verdienen inderdaad veel geld (want had nog niet zo lang geleden iemand zijn rekening betaald ) Dus: loodgieter.!.

Zou ik dan 1000 euro per dag verdienen. Moet wel zeggen dat hij de overstap van zijn vorige beroepskeuze wél groots zag.

Nee, wij zijn er nog niet helemaal uit….

Ik zat in de auto te wachten tot de schoolpoort de kinderen zou uitspuwen als een waterval van kleurige, wriemelende bijtjes.

Meestal heb ik ergens een leesboek liggen waarin ik telkens een stukje verder lees. Een omgekrulde hoek van de bladzijde is mijn enige wegwijzer in het verhaal, waarvan ik het begin al lang vergeten ben.

Vandaag zat ik maar gewoon wat rond mij te kijken. Het was lekker warm in de auto. De eerste verkleumde moeders begonnen zich al te verzamelen.

Plots overviel me de herinnering dat ik daar, jaren geleden, kwam aangestapt, met op de ene arm de jongste spruit, lekker sabbelend aan één van zijn vele fopspeentjes , en aan de andere hand een protesterende peuter, die oververmoeid van het spelen, niet toestond dat er ook maar één sprankeltje aandacht naar iemand anders ging.

Het lijkt al wel een eeuwigheid geleden.

De kleuter is ondertussen al opgegroeid tot een tiener die er best mag wezen en die gegarandeerd een hartenbreker van jewelste gaat worden. En de jongste, mijn belhamer, met zijn bruine ogen waarin je kan verdrinken.

Herinneringen….zoveel herinneringen, maar ook het uitzien naar elke moment van genieten, geeft dat niet de kleur aan een zinvol leven?