Gekroesde fopzwam

De "Poederzwamgast" (Nyctalis asterophora) is wel iets apart! Hij parasiteert op rottende vruchtlichamen van melkzwammen en russula's en is vrij zeldzaam. Het is dus een zwam die nog eens van/op een andere zwam leeft! Hij is half bolvormig tot kussenvormig is eerst wit en later wat bruin met een verstuivend oppervlak. Er worden ongeslachtelijke sporen gevormd (conidiën). De steel is vrij kort. De smaak en geur is meelachtig. Maar hij lijkt me niet uitnodigend om er inderdaad van te proeven!

De "Schubbige fopzwam" (Laccaria proxima) is helder geeloranje of oranjerood tot vleeskleurig-bruinachtig (er kunnen dus wel wat nuances zijn). De hoed rand is soms ongeribd maar in elk geval is de hoedhuid "schurftig tot fijn geschubd". De lamellen,die we hier wel niet kunnen zien, zijn vlees-roodachtig. Daarom zou men kunnen denken dat het sporenpoeder ook die kleur zou hebben maar dat is nu juist niet het geval de kleur van de sporen is wit! Door deze mogelijke verwarring heeft hij zijn naam "fopzwam" gekregen!

De naam voor de "Appelrussula" (Russula paludosa) is perfect gekozen! Hij is licht tot donker appelrood soms oranjerood en de hoedhuid van de verse zwam heeft een typische glans als van een appel. Eerst heeft hij ook nog een bultje in het midden maar later wordt dat uitgediept. De steel heeft ook vaak een roze vleug,zoals we hier ook kunnen zien. De smaak is zacht en hij is eetbaar maar omwille van de zeldzaamheid is het best hem te laten staan. Het is symbiotisch met dennen en sparren en houd dus van een zure grond.

Ditmaal een zeer onopvallende "Franjetandjeszwam" (Hyphodontia barba-jovis). Het is maar met een loep dat men kleine verhevenheden ziet die wat franjeachtig ingesneden zijn. Hij komt voor op dood loofhout. En zorgt op die wijze voor de opruiming van dit hout. In "bijlage" proberen we nog iets meer detail te laten zien. Er is toch een zeker reliëf waarneembaar. De latijnse naam is wel grappig: barba- jovis :"baard van Jovis".

De "Stekeltrilzwam" (Pseudohydnum gelatinosus) is zeer gelatuneus zoals de wetenschappelijke naam ook aangeeft. Hij is ook zeer waterig en gliberig bij droogte gaat hij dan ook sterk verschrompelen. Merkwaardig is de onderzijde die hier te zien is en waar we de stekels kunnen zien. Deze is ook de vruchtlaag van de zwam, hier worden de sporen gevormd. De kleur is witachtig. Men vind deze op dood hout van vooral naaldbomen hij is dus saprofyt. Hij staat op de rode lijst van paddenstoelen wat wil zeggen dat hij zeer zeldzaam is en beschermd! Men laat hem dus beter staan al zou hij eetbaar zijn, geblancheerd in salades.

Er zijn verschillende geweizwammetjes en dit is er een dat speciaal op oude beukendopjes groeit. De naam kan dan ook niet anders dan "Beukendopgeweizwammetje" (Xylaria carpophila) zijn. Hier is het draadvormig en niet vertakt en bovenaan zien we een wit stukje waar de picnosporen op groeien. Dit zijn geen geslachtelijke sporen maar ongeslachtelijke sporen. Deze zullen bij verspreiding dus "klonen" geven van dit zwammetje.

Opvallend is ook deze "Rode korstkogelzwam" (Hypoxylon rubiginosum). Hij is wat langgerekt, gerimpeld korstvormig en de kleur is steen- tot wijnrood (zoals hier). Later kan hij nog wel verkleuren en wordt hij oker- tot roestbruin. Hij is te vinden op dikke takken en liggende (plaatselijk) ontschorste stammen van loofbomen. Valt echt op in de winterperiode!

In de winter is een "Vermiljoenhoutzwam" (Pycnoporus cinnabarinus) een zeer opvallende verschijning! De hoed is plat en balkonvormig en opvallend vermiljoenrood. Ook de onderzijde met de met de hoekig-rondachtige tot iets langwerpige poriën is zeer opvallend en zelfs nog sterker van kleur. Deze opname staat onder "bijlage"! Zeker even bekijken. Hij komt voor op dode loofbomen. Hier stond hij op een berk. Het is dus een saprofyt die witrot veroorzaakt. Hij zou dus de lignine van de cellen verteren en dat zou de kleur verklaren.

Een prachtige waarneming is wel de "Krulhaarkelkzwam" (Sarcoscypha austriaca) !Hij is regelmatig kelk- of schotelvormig. De binnenkant (welke de vruchtbare laag is) is vermiljoenrood terwijl de buitenkant lichter is en zelfs witachtig als het vochtgehalte minder is. Er staan ook zeer kleine haartjes op de buitenkant die kleurloos zijn en gekromd (vandaar de naam) maar die men maar met een loep kan waarnemen. Bijzonder is wel dat er vermeld wordt dat hij na dooiweer vooral op dode takken van elzen verschijnt. ... En dat was juist het geval toen we hem vonden!
In "bijlage" nog een opname van meer nabij.

Een niet zo bekende voorjaarsbloeier is de "Gele kornoelje" (Cornus mas). Hij bloeit al in februari - maart! Het is altijd hoopgevend als men deze bloemen ziet. Na de bloemen komen eerst de blaadjes te voorschijn. Later komen er dan rode vruchtjes aan, waarvan confituur gemaakt wordt. We zien hier de geelgroene omwindselbaadjes die verschillende bloemkoppen bevatten waarvan er nog maar één bloemetje van open staat. De overige moeten nog volgen!

Dit "Takruiterje" (Marasmiellus ramealis) heeft maar een hoed die maximaal 1 cm doormeter heeft. Eerst is hij witachtig maar bij oude exemplaren is het bleek vleeskleurig to bruinachtig. De steel is ook vleeskleurig-bruinachtig. Men treft ze aan in groepen op dode takjes van loofbomen. Het zijn dus saprofyten die de dode takken verder opruimen.

De "Roodschubbige gordijnzwam" (Cortinarius bolaris) is wel een opvallende verschijning. Hij heeft en hoed tot 5 cm breed met aanliggende , roodachtige schubben op een witte achtergrond zodat deze wel goed opvallen. De smaak is radijsachtig maar en moet wel goed opletten bij het proeven want hij staat vermeld als dodelijk giftig! Hij komt voor in bossen vooral bij beuken maar kan ook als "verdwaald" in een naaldbos voorkomen. Leeft in symbiose met deze bomen.  Oude exemplaren kunnen helemaal roodbruin verkleuren. Hij is ook vrij zeldzaam!

De "Grauwe amaniet" (Amanita excelsa) kan een hoed hebben van 15 cm. Deze is donker- of grijsbruin met fijnverdeelde of plaatvormige beursresten op, die we hier ook zien. De steel heeft een knol (verdikking onderaan) zonder vliezige beursresten. De ring is doorgaans aanliggend (hier nog niet) en overlangs geribd. De geur en smaak is naar radijs of bietachtig. Deze amaniet wordt als eetbaar beoordeelt. Dat is wel één van de uitzonderingen, want amanieten zijn doorgaans bekend om hun giftigheid!

Deze "Vogelveerzwam" (Onygena corvina) behoort tot de saprofyten die op keratinehoudende substraten groeit. Zoals beenderen, haren, nagels en pluimen. Deze stond op een skeletje van een vogelkop. Het zijn kleine paddenstoeltjes het ronde kopje dat we zien is maar een 2 mm groot in doorsnede. De kleur is doorgaans bleek maar kan ook okerbruin zijn. De grootte is maar een 13 mm maximaal. Men vind deze dan ook maar zeer zelden! Hier staan een hele reeks vruchtlichamen op. Zeer speciaal.

Het "Vals elfenschermpje" (Mycene pearsoniana) Heeft een rozebruine hoed en kan tot 5 cm groot worden. Het heeft ook een zwakke radijsgeur die hier niet waar te nemen is en ook de horizontaal aangehechte tot lichtjes aflopende plaatjes zien we hier niet. Ze zijn daarbij ook nog lilagrijs. Het is een zeer zeldzaam zwammetje dat we dan ook rustig lieten staan.

De "Spitsschubbige parasolzwam" (Lepiota aspera) is klokvormig tot uitgespreid als hij wat ouder wordt. Deze is wel een wat ouder exemplaar, want de spitse schubben op de hoed zijn er ook al wat afgeregend. De rand is ook wat rafelig. De plaatjes zijn wat wittig tot crèmig en op de steel is er vliezige en verschuifbare soms dubbele ring of ringzone, zie foto in "bijlage"! Deze zwam is een saprofyt die van dood materiaal leeft. Hij is daarom eerder te vinden op humus en strooisel ook in parken en tuinen! Verder is het goed om weten dat hij giftig is!

De "Trechtermycena" (Hemimycena ignobilis) is zeker trechtervormig te noemen. De plaatjes onderaan lopen sterk af op de steel van het zwammetje. De hoed is wit en begint wel klokvormig maar later (zoals hier) is hij uitgespreid en schaalvormig. Het is een klein zwammetje de steel is maar 1 cm hoog! Hij wordt ook als zeer zeldzaam aangeduid en staat gewoonlijk op naakte aarde.Klein maar fijn zwammetje! De "Hemimycena's" zijn allen kleine witte zwammetjes er er lijken er wel een 10 -tal verschillende te zijn!

De hoed van de "Smakelijke melkzwam" (Lactarius deliciosus) kan 10 cm worden. Hij is vleesrood tot oranjerood of oranjegeel met donkerdere concentrische zonering of kransen van ingezonken vlekken. Het centrum is iets verdiept. Bij vochtig weer wordt de hoedhuid slijmig. De lamellen zijn wat oranjegeel. De steel heeft de kleur van de hoed en heeft meestal donkere ingezonken vlekken. Melksap is donker peenrood ,maar dat zien we hier niet. Het vlees is tamelijk stevig en de smaak zacht met wat bittere nasmaak. Hij wordt beschreven als een uitstekende consumptiepaddenstoel "delisiosus= delicieux" vooral geschikt om te panneren en te braden want de bittere nasmaak verdwijnt bij het verhitten. In "bijlage" nog een opname van deze "smakelijke melkzwam"

Deze "Bittere boleet" (Tylopilus felleus) kan tot 15 cm breed worden. De hoed (waar we hier toch een stukje van zien) is beige-bruin of kartonkleurig tot reebruin en fijn fluwelig. De buisjes onderaan zijn wit en later worden ze lichtroze tot vleeskleurig. De steel is wat olijfgeel tot olijfoker met een grove nettekening, die we hier goed kunnen zien. De smaak is zoals te verwachten (zie naam) bitter (goed herkenningspunt) en maar zelden zacht. Hij is dus ongenietbaar bitter, wel niet giftig, maar de speciale smaak verdwijnt ook niet na verhitting dus echt geen zwam om in de pan te leggen! Komt veel voor, vooral bij dennen en sparren, maar kan ook in loofbossen aangetroffen worden. Het is een mycorrhiza -zwam. Leeft in symbiose! Hij staat dan ook nog op een Rode lijst. (zeldzaam en beschermd).