Gele trilzwam - Tremella mesenterica

Deze zwammetjes ziet men zeer veel op dood hout veschijnenen het zijn dus saprofieten. Hun kleur is altijd wel zeer mooi. Ze hebben een geelgroene glans, de kruin iets vosbruin. Verder zijn ze kaal. De steel is geelachtig en als men er zou van proeven smaken ze bitter. Ze zijn trouwens giftig, als men er veel van zou eten (veroorzaken braken en diarree). Zij groeien meestal in groep en geven kleur aan het dood hout waarop ze massaal kunnen voorkomen.

Deze behoort tot wat men noemt de plaatjesloze vlieszwammen. Inderdaad, hij heeft geen plaatjes en het kiemvlies ligt helemaal bovenaan en rond zijn "tanden". Hij heeft ook een witte draderige uitlopende rand. Het is een van de tandzwammen met echt grote tanden. Prachtig om te ontdekken op een natuurwandeling.

Normaal is hij roomwit tot grijswit bovenaan maar dikwijls grotendeels met algen groen overgroeid. Bij de aanhechtingsplaats is hij wat bultig verdikt. Vandaag zijn naam dus.  Verder is hij wat fijn fluwelig en gezoneerd als het nog zichtbaar is en er niet te veel algengroei op is!
Veel op dode beuk en soms met vele vruchtlichamen samen.

De Witte bultzwam is onderaan, zoals hier te zien is, wat doolhofachtig. Hij heeft verwijde langwerpige poriën! De poriën zijn dus ook een belangrijk kenmerk bij de buisjes- en gaatjeszwammen. Er is een grote verscheidenheid in. De kleur van de buisjes is witachtig. Staat veel op dode beuken soms met verschillende samen.

Zij zijn bovenaan wat geweiachtig vertakt (vandaar de Nederlandse naam). Bovenaan wit bestoven met ongeslachtelijke sporen. Omdat zij bovenaan wit en onderaan zwart zijn noemt men ze ook "Botjes van Napoleon". Zo te zien hebben we hier dan wel een heel "elitecorps" van Napoleon op een rij! Veel te vinden op dood hout. Opruimers in de natuur!

Hij is een zeer taaie in zijn soort. Vroeger werd hij gemalen en gebruikt o.a. om het vuur smeulend te houden om zo snel een nieuw vuur terug te kunnen aanleggen. De onderzijde gaat zich bij het aangroeien altijd naar onder richten, men noemt dit geotropie. Hier zien we dus dat de boom al omlag voor het vruchtlichaam verscheen. Hij heeft zelfs een boompje helemaal ingesloten en de onderzijde staat nu zelfs schuin naar de aarde gekeerd. De boom is dus nog eens naar achter gekanteld en heeft het boomte ook meegetrokken. We kunnen uit deze groeiwijze dus een hele geschiedenis destileren.

Dit zwammetje verschijnt meestal massaal op dood hout het zijn dus saprofieten die dood hout helpen recicleren. Vanaf zijn kruin gaat het wat verbleken verder is het okerbruin tot roodbruinachtig. Altijd een mooie verschijning als zij zo samen in groep staan.

Dit is een van de vele inktzwammen. Zij hebben donker tot zwart sporenpoeder, zoals de hele familie inktzwammen. Typisch aan deze is dat zij met velen samengroeien op hout. De hoedjes zijn beige tot okerkleurig met glimmerachtige korreltjes op de hoed, die gemakkelijk afwisbaar zijn. Zij zijn giftig als men ze met alcohol zou nuttigen. Maar veel eten lijkt er niet aan te zijn.

Deze onooglijke zwam is helemaal korstvormig en wat wasachtig. De bovenzijde is ook wat knobbelig-wrattig, maar glad. De kleur kan men beschrijven als grijsoker met een blauwe zweem. Deze zwam is veelal te vinden op dood loofhout en vooral als men er eens over wrijft heeft hij de geur van ontsmettingsmiddelen in een ziekenhuis. Heel typisch dus. De naam is zeer goed gekozen! Spijtig dat ik hier de geur niet kan aan toevoegen!

Het is ook zeer mooi om deze mycena even onderaan te kunnen zien. de stelen zien er inderdaad uit als met bloed doorlopen. Er zal bij het breken ook een bloederig sap uitkomen. Een aparte kleur in het zwammenrijk!

Ook een mycena-soort die iets gemakkelijker te erkennen valt. De kleur is zeer apart: wat bloeddoorlopen, vleeskleurig dus, roodachtig of purperbruinachtig. De hoedjes blijven klokvormig. De steel is ook helemaal als de hoed. Als men er een plukt zal ook uit de steel een roodachtig vocht komen. De naam is dus prachtig gekozen. Zij groeien  vooral op dood beukenhout Zoals alle mycena's zijn het saprofyten (groeiend op dood hout).

Hier zien we enkele Echte kopergroenzwammen bij mekaar met de vergangkelijke witte vlokjes op hun hoed. Ook aan de randen zijn er vlokjes. Zij behoren tot de gordijnzwammen. Bij kneuzing ruiken ze als gekneusd gras. Toch wel mooie zwammetjes die op de grond groeien of op dood hout, saprofyten dus.

De hoed is donkergroen, blauwgroen of kopergroen te noemen. De steel is in de kleur van de hoed en heeft een mooie donkere ring, daaronder vlokkige geschubd. Een apart kleurtje in het gamma van de paddenstoelen! Hier geven we een onderaanzicht waarop de ring goed te zien is.

In de famillie mycena zijn er heel veel verschillende paddestoeltjes te onderscheiden maar niet altijd gemakkelijk. Deze maakt een uitzondering. Hij groeit in het gras op oude grasstengels en heeft nog eens een steeltje met een kleeflaag. Hier is goed te zien hoe deze kleeflaag wat loskomt van de steel en op het sopje van de wijsvinger blijft hangen.

Hij heeft een citroengele tot dooidergele hoedhuid en onderaan lamelachtige of aderachtige lijsten in de kleur van de hoed. Deze zijn gevorkt en lopen af op de steel. Het is één van de goede consumptiepaddenstoelen al is hij wat zwaar verteerbaar. Naar vroegere normen is hij zeldzamer geworden!

Hij heeft veel weg van de Sonbere honingzwam die eerder aan bod kwam maar hij is herkenbaar aan zijn duidelijk verdikte voet tot een knol. De honingzwammen vormen dikke, platte, zwarte wortelstrengen die in staat zijn naburige bomen te koloniseren. Deze zwarte zogenaamde "rhizomorfen" verspreiden 's nachts soms een blauwig licht!

Een klein paddenstoeltje tussen het mos, men moet er echt naar op zoek gaan.

De Sombere honingzwam heeft waarschijnlijk zijn naam van de bruine honingachtige kleur maar het is geen onschuldige in het zwammenrijk maar een agressieve parasiet die levende bomen aantast. Eens aangetast is er geen ontkomen meer aan voor de boom. Wel een mooie paddenstoel met zijn prachtige afwisbare schubjes!