Eikentrilzwam

Nog een trilzwam: de "Zwarte trilzwam" (Exidia plana). Hij is ook samengesteld en hersenachtig geplooid. Zo vormt hij een dikke, weke korst. De buitenzijde is fijn wrattig, glanzend of dof en bruinzwart tot (blauw)zwart. Zijn zwarte kleur is natuurlijk zeer eigen aan deze zwam. Het vlees is ook gelatineus en zacht zoals bij de andere trilzwammen. Men kan hem het hele jaar vinden aan dode takken die nog aan de boom vastzitten en vooral op eik! Hier staat hij nu wel op een dode berk!

De "Stekeltrilzwam" (Pseudohydnum gelatinosum) is wel een heel zeldzame en is op dood hout van naaldbomen te vinden. Het vruchtlichaam kan maximaal een 8 cm breed worden en versmald in de steel. De stekels onder aan deze trilzwam zijn wel bijzonder (zeker even klikken op de foto om ze goed te zien). Deze stekels dragen de vruchtbare laag van de zwam (sporenvorming). De bovenkant is nogal ruw en egaal wit- of bruinachtig. Verder is het vlees zoals alle trilzwammmen gelatineus en zeer waterig. Bij droging zal hij sterk verschrompelen. Merkwaardig is ook dat hij eetbaar zou zijn, vooral geblancheerd in salades, zou hij lekker zijn. Maar gezien zijn zeldzaamheid is dat niet gemakkelijk uit te proberen en misschien ook best niet te doen.

De "Zakjestrilzwam" (Ascomtremella faginea ) is nog één van de vele in de soort trilzwam. Hij is hersenachtig geplooid en bolvormig. De buitenzijd is bij droogte mat en bij vocht glanzend roze tot violetbruin. Het vlees is gelatineus , taai en rozig. Hij is nogal te vinden op dikke takken en liggende stammen van beuken (vooral) in loofbossen waar het wat vochtig is en humusrijk. Een tweede foto is in "bijlage" te zien. (Even op klikken). Om deze foto te vergroten ook even op klikken.

De "Klontjestrilzwam" (Myxamarium nucleatum) is een eigenaardige verschijning onder de trilzwammen. Hij is onregelmatig kussen tot kogelvormig en ziet er slijmerig glanzend uit. Zijn kleur is waterig wit met soms wat roze en violette tinten in. Zijn vlees is wat doorschijnend en als we goed zien, zien we hier en daar een witte kern van 1 à 2 mm. (Zeker even op de foto klikken om deze te vinden!). Leeft als saprofiet op loofhout!

De "Gewone oesterzwam" (Pleurotus ostreatus) is een zwam die deze dagen op vele tafels terechtkomt met allerlei gerechten. Hij is tong tot schelp- of waaiervormig en ongesteeld. Hij zit dus onmiddelijk vast aan het hout waarop hij groeit. Hij heeft ook wel wat verschillende kleurtinten: grijslila tot violetbruin of staalblauw. Onderaan heeft hij lamellen die wit tot crèmig zijn. Hij staat algemeen op levende en dode takken, stronken of stammen  van loofbomen zoals populier, beuk, wilg en berk. Te vinden in de herfst en de winter! In "bijlage" nog een andere foto met een andere kleur! (even op klikken)

De "Esdoornhoutknotszwam" (Xylaria longipes) heeft een naar uitzicht. Hij is smal knotsvormig en zwart naar boven toe ook wrattig. Hij heeft veel weg van wat men de "Dodemanshand of -vingers" noemt. Hij komt veel voor op hout van Esdoorns, Platanen en Essen. Toch wel een aparte ontmoeting...(Even klikken op foto om te vergroten).

De "Goudschimmel of Boletenrot" (Apiocrea chrysosperma) Is een saprofyt op Boleten meestal maar ook op Krulzomen en Aardappelboviosten. Het is een schimmel die dus andere zwammen aantast als ze ouder worden en die deze dan ook weer op zijn beurt verteerd! Mooi is wel dat deze in zijn imperfecte vorm een goudgele laag vornd over de zwam die hij aantast! Even foto vergroten door er op te klikken.

De "Roodporiehoutzwam" (Daedaleopsis confragosa) kan wel 15 cm breed worden. Bovenaan ziet hij er okerbruin tot kaneel- of roodbruin uit. De aangroeizone aan de rand is wit. Later wordt hij uniform bruinachtig. De buisjes van de zwam hier links in beeld zijn wit en bij druk worden zijn roodbruin. De buisjes zijn sterk verlengd en labyrinthachtig verbonden. Op dood hout is deze zwam regelmatig te vinden. Het is een saprofyt (verteert dood hout) en veroorzaakt witrot. D.w.z. de celstructuur van het hout wordt verteerd! (Even op foto klikken om te vergroten)

De "Dikke kelderzwam" Coniophora puteana) is een niet zo gekende soort al is hij goed te herkennen aan het korstvormig vruchtlichaam met een kakibruine kleur (zo'n 2mm dik) en een witvezelige randzone. Hij staat vooral op naaldhout en komt ook op bewerkt hout in huizen voor! Een vochtige kelder heeft zijn voorkeur vandaar ook zijn naam natuurlijk. Nu zijn ze tamelijk zeldzaam maar zij konden vroeger ware ravages aanrichten. Bekend zijn bijvoorbeeld de aantastingen van de boten van de Engelse vloot! Nu gebruikt men doorgaans meer behandeld hout en komt hij niet meer zo veel  in huis voor, alleen in de vrije natuur laat hij zich nog bewonderen!

Deze "Roodborst" (Erithacus rubecula) kwam ons even inspecteren. Hij is bekend als een niet zo schuw vogeltje. Ook zijn agressiviteit bij het verdedigen van zijn teritorium is bekend. Hij zou zou zelfs tot de dood toe zijn terrein verdedigen tegen soortgenoten! Deze hier komt ook van meer noordelijke gebieden om hier de winter door te brengen. De Roodborsten die wij in de zomer zien zijn dan in de winter naar meer zuidelijke gebieden getrokken. Het zijn dus "trekvogeltjes". (Steeds even klikken op de foto om te vergroten). In "bijlage" zien we hem wat verder op de tak zitten....

De "Witte knolamaniet" (Amanita phalloides var. verna) is een van de gevaarlijke amanieten die dodelijk giftig zijn. De "Groene knolamaniet is hier nog bekender voor. Hier zien we bovenaan nog wat plakjes van het velum dat de zwam bedekte bij het bovengronds komen. De plakjes of schubben zullen weldra verdwijnen want hij is dikwijls ook kaal en dan volledig wit. Op de foto in zijaanzicht (zie de "bijlage") merken we nog de ring rond de steel en kunnen we aan de verdikking van de voet de "knol" vermoeden. Er bestaat ook een Keizersamaniet genoemd naar de Romeinse Keizers die er op verzot waren. Keizer Claudius werd echter  door de "Groene knolamaniet" vergiftigd.

De "Goudgele bundelzwam" (Pholiota flammans) staat met vele samen op naaldbomen. De Hoed is tot 8 cm breed en helder citroengeel tot dooiergeel, soms geeloranje met prachtig afstaande citroengele schubben! De lamellen zijn ook citroengeel en verkleuren later wel roestig-geelachtig. De steel heeft dezelfde kleur als de hoed en is ook onder de ringzone sterk bezet met citroengele schubben! Een bijzonder kleurige en schubbige zwam en als men moest twijfelen kan men ook nog proeven maar dan moet men wel tegen een bittere smaak kunnen!

De "Dennenvoetzwam" (Phaeolus spadiceus syn. schweinitzii) heeft een hoed tot wel 30cm breed. Eerst is hij geelbruin, roestig geel of olijfgeelachtig en de oppervlakte is harig viltig. De poriên zijn rond tot langgerekt maar die staan wel onderaan en zien we hier niet. Hij staat op wortels of bij stronken. Het is een parasiet en saprofyt. Hij begint dus de levende boom aan te tasten en gaat dan verder met de boom te verteren! De "Dennenvoetzwam" is echter een fenomeen in het produceren van kleurstoffen! Naargelang de chemische middelen om de kleurstoffen in op te lossen kon men niet minder dan 5 verschillende kleuren produceren! (Steeds op de foto klikken om te vergroten).

De "Roodschubbige gordijnzwam" (Cortinarius bolaris) vind men meestal bij beuk als hij te vinden is, want hij is tamelijk zeldzaam. Wel opvallend zijn de roodachtige schubben op een lichte achtergrond voor zover deze hier nog te zien zijn. (Even klikken om de foto om te vergroten). De lamellen onderaan verkleuren ook eerst okerkleurig daarna krachtig kaneelbruin. De steel is ook met roodachtige schubjes bedekt en bij kneuzing vergelend. Dit is te zien op de foto in "bijlage" dus daar ook even op klikken. Oude exemplaren worden helemaal roodbruin en dat is hier bijna helemaal het geval. Wel een prachtige kleur!

De "Schubbige boschampignon" (Agaricus silvaticus) is familie van onze veel gekweekte Champignon (Agaricus bisporus). Deze is echter bleek bruinachtig met donkerdere aanliggende schubben op zijn hoed. Hij kan ook soms bijna glad zijn. Zijn vlees is dun. De steel is bleker dan de hoed en overal fijn-vlokkig of bepoederd. Hij heeft ook een afhangende, soms geplooide ring. De foto in bijlage laat juist de onderzijde zien van de Schubbige boschampignon, dus even op die "bijlage" klikken. Daar zien we dat de lamellen roodachtig zijn. Het vlees is ook roodachtig en nogal dun, daarom is hier niet veel "eetbaars" aan!

De hoed van de "Roodbruine schijnridderzwam" (Lepista flaccida) kan tot 8 cm zijn en is okerkleurig tot vosbruin (hier met veel zon getrokken). Hij is trechtervormig met een verdiept centrum. De hoedhuid is ook kaal zonder vlekken. De lamellen zijn dicht opeenstaand en duidelijk aflopend. De steel is ook in de kleur van de hoed. Kijk voor de onderzijde naar de foto bij "bijlage".(Hierop even klikken om te openen)! Verder zou hij eetbaar zijn en in geringe mate bruikbaar om vlees te kruiden. Vermoedelijk is het een mycorrhiza-zwam. Een zwam dus die een samenlevingsverband heeft met bomen. Of ook symboint genoemd.

Deze "Harslakzwam" (Ganoderma resinaceum) vonden we aan de voet van een grote zomereik.
Het is een parasiet die de boom aantast. Hij kan tot een 50 cm groot worden en staat balkonachtig tegen de boom zonder een steel. In vochtige toestand kan hij glanzen door de dunne laklaag boven op de hoed, vandaar zijn naam. Hier staan twee grote exemplaren op de eik, een ouder en een jonger exemplaar. Niet zo gezond voor deze eik. De zwam breekt de celstructuren af en veroorzaakt witrot. (Even op foto klikken om te vergroten).

De "Blauwe kaaszwam" (Spogiporus caesius) vinden we op dood hout van naaldbomen. De hoed kan tot 5 cm worden hij is wit maar plaatselijk door blauwe vezels overdekt of geheel blauwachtig tot blauwgrijs. Hij is nogal week en saprijk. Dit exemplaar is wel erg blauw van uitzicht en daardoor wel een opmerkelijke verschijning! Gezien hij op dood hout staat is hij natuurlijk een saprofyt. Steeds op de foto klikken om te vergroten.

De "Okerknolcollybia" (Microcollybia cookei) heeft een kleine hoed die wit of witachtig is. Speciaal aan dit zwammetje is dat hij ontspringt aan een rondachtig, okerkleurig sclerotium (een korrelachtige structuur: de zwam bouwt een voedselreserve van de oude plaatjeszwam op, in een korrel, zo groot als een mosterdzaadje of een gerstenkorrel. Vandaar groeit er in gunstige omstandigheden het paddenstoeltje, zoals we het kennen. Soms kan een sclerotium jaren op gunstige omstandigheden wachten, alvorens het paddenstoeltje tevoorschijn komt!) Vandaar heeft het zijn naam ook. Zij komen dus voor op resten van plaatjeszwammen die soms nog nauwelijks als zodanig te herkennen zijn en daardoor schijnbaar op de grond groeien. Zij staan soms met velen samen.
Het zijn dus saprofyten op de rottende resten van grotere plaatjeszwammen! Of de ene zwam leeft van/op de andere! Zeker even klikken op de foto om te vergroten, zodat de gelige korreltjes te zien zijn!