Ijsvingertje

De "Roze Pronkridder" (Calocybe carnea) is zoals de naam doet vermoeden roze- tot vleeskleurig. Bij oude exemplaren wordt hij wel bleker. De lamellen zijn wit en hij geeft ook een wit sporenpoeder. De steel heeft de kleur van de hoed, de geur is wat  kruidig zwammig en bij wrijven geurt hij zelfs naar geplet gras. Zoals vele ridderzwammen is hij eetbaar (volgens sommige boeken) en niet zo zeldzaam. Kan in parken en tuinen voorkomen, al leeft hij van dood materiaal (saprofiet). (Even klikken op foto om te vergroten)

De "Inktvlekkenzwam" (Rhytisma acerinum) is niet spectaculair maar is gemakkelijk te ontdekken want in de herfst (en winter) komt hij nogal algemeen voor op de bladeren van de Gewone esdoorn. De "zwarte vlekken" zijn de imperfecte vorm eigenlijk van de zwam (geen geslachtelijke voortplantingselementen maar conidiën)! Het is eerst als de bladeren afvallen en verdorren op de grond dat apotheciën of de echte vootplantings lichamen met geslachtelijke sporen zullen verschijnen. Deze hebben een roomkleurige, grijze of bleekgele schijf. Gezien ze al op de grond liggen, merkt men ze helemaal niet op. De sporen zullen in de lente met de warme lucht omhoog vliegen en dan vooral de onderste laag bladeren van de Esdoorn aantasten. Het is dus een tweevoudige cyclus! Wonderlijk ook is, dat deze zwam een specifieke waardplant heeft!

Het "Geel hoorntje" (Calocera cornea) is niet zo groot. Het wordt 2 à 10 mm hoog en is 1 à 2 mm dik (Zeker even klikken op de foto om te vergroten) en meestal niet tot weinig gevorkt. Het is verder glad en wat kleverig, glanzend en dooier- tot oranjegeel. Wel mooi om te zien! Het staat op doorgaans op sterk vermolmde stammen en loofhouttakken. De wetenschappelijke naam duidt ook op iets moois nl. Griekse. 'calos' = mooi en Gr. 'ceras' = hoorn. In "bijlage" nog een foto van een iets groter hoortje (even op "bijlage" klikken).

De "Zwavelzwam" (Laetiporus sulphureus) kan zeer groot worden met nog samengroeiende hoeden. De kleur is prachtig en inderdaad heeft het een zwaveltint in zich. Het vlees is geelachtig tot oranje en de aangroeizone eerder lichtgeel. Jong zou hij eetbaar zijn. Men kookt hem best dan wel eerst af en dan moet hij als een Wiener schnitzel gepaneerd en uitgebakken worden. Dit exemplaar vonden we op een Amerikaanse eik. Op de andere zijde van de boom vonden we nog en stel hoeden. Kijk daarvoor even op de "bijlage" (even op klikken).

Het "Dekselgoudkussentje" (Perichaena corticalis) is een wat men noemt een 'Slijmzwam'. Het is geen schimmel of zwam maar begint als een amoebe-achtig diertje dat leeft van algen en bacteriën. In de rijpingsfase zal het sporen gaan ontwikkelen, die het dan loslaat. Het heeft dus helemaal geen zwamdraden zolas de echte paddestoelen. Hier zien we (zeker even klikken op de foto om te vergroten) de dekseltjes van het vruchtlichaam die hier en daar geopend zijn en de gouden draadjes van het binnenwerk met de goud-gele sporen! Een prachtig 'slijmzwammetje'! Zie ook op 29/08/2009 bij het "Netpluimpje" nog meer uitleg over slijmzwammen! Deze slijmzwammetjes zijn zeer klein (geen 5 mm).

De "Grote viltinktzwam" (Coprinus domesticus) heeft en okerbruine kroon (hier duidelijk te zien) en is verder lichtbeige. Er zijn ook velumresten (goed te zien op de hoed) en die zijn uit rondachtige en langwerpige cellen opgebouwd. De hoed is hier beschadigd en we zien de donkere, zwarte lamellen met sporen, die zo eigen zijn aan inktzwammen. (Even op de foto klikken om te vergroten) Van inktzwammen kan men echt ook inkt maken. Ik nam daar de "Kale inktzwam" voor. Recept: U neemt een 5-tal reeds verslijmende hoeden. Men laat ze een 5 -tal minuten met wat water (bv. een glas) koken met een 5-tal kruidnagels er bij. Daarna doet met dit door een zeef en men heeft de bruikbare inkt. Na enkele jaren kan ik er nog steeds mee schrijven. De kruidnagel er bij, dient eigenlijk, op de schimmel te doden, zodat het een steriele oplossing is.

De "Tijgertaaiplaat" (Lentinus tigrinus) heeft aflopende plaatjes op de steel. de steel zelf is wit of geelachtig met donkere aanliggende schubben. Dit uitzicht doet hem wat aan de gestreepheid van een "tijger" denken. Hij komt voor op dood hout van vooral wilg en beuk, het is dus een saprofiet.
De hoed zelf kan tot 8 cm worden en heeft ook bruine tot zwarte schubben op een witachtige ondergrond. Dit kun je merken op de foto in "bijlage" . Dus ook even "bijlage" klikken, om dit te zien op een tweede foto van dit bijzonder zwammetje.

De "Roze raspzwam" (Stecherinum ochraceum) is een praktisch zuivere korstzwam zonder franjes en met kleine stekelstjes. Vandaar ook de goed gekozen Nederlandse naam "raspzwam". Maar vooral de kleur is prachtig van roomkleurig roze tot okerroze. Hij is te vinden op dood loofhout en dan vooral op beuk. Het is een saprofiet die helpt om het dode hout in het bos te verteren. In "bijlage" nog een tweede foto. Even op klikken.

Deze "Hazelaarschijfzwam" (Encoelia furfuracea) is nog jong want het is blaasvormig gesloten. Later zal het stervormig opengaan en wordt dan meer onregelmatig beker- tot schotelvormig. Het wordt niet groter dan 1,5 cm in doorsnede. De buitenzijde, die we hier nog vooral zien, is kleiig- vlokkig. Het is te vinden op vastzittende en afgevallen dode takken (saprofiet) van de hazelaar (soms op els). Het zijn telkens opgedrongen groepjes, zoals hier! (Zeker even op de foto klikken om te vergroten.)

De "Eikentrilzwam" (Exidia truncata) zit doorgaans met één aanhechtingspunt vast aan een tak of stam van een dode eik, zoals zijn naam al laat vermoeden. Hij is tol tot knoopvormig en de bovenzijde, die we hier zien, is mat tot glanzend en zwart tot purperzwart. Onderaan is hij helemaal bezet met stompe stekels of stoppels (Men noemde hem ooit "Stoppeltrilzwam"). Verder is hij gelatineus en taai men kan hem laten trillen door er tegenaan te titsen. Om de onderzijde te zien even klikken op de "bijlage". Op de foto hiernaast steeds ook eens klikken om een vergroting te bekomen.

De zwammen zijn nu wel al een hele tijd aan bod. Deze "Roodporiehoutzwam" (Daedaleopsis confragosa) verschijnt jaarlijks en hier staat hij op een dode berk al zal hij wel begonnen zijn op de levende berk want hij is tenslotte een parasiet. Hij is waaiervormig tot halfcirkelvormig. De bovenzijde is concentrisch gezoneerd en okerkleurig tot bruin op 't laatste zelfs bruinrood zoals hier. De poriën die we hier wel niet zien zijn rond tot hoekig en ook langgerekt, bij beschadiging worden zij roodbruin! Nogal te vinden op op stronken, takken en stammen van loofbomen.

De "Veelvraat" (Macrothylia rubi) heeft wel een bijzondere naam. Zij zoeken een overwinteringsplaats om na de winter te verpoppen zonder verder voedsel op te nemen. Zij moeten dus goed voorzien zijn van voedsel en vandaar misschien hun naam? De vrouwtjes van de vlinder vliegt alleen 's nachts. De mannetjes alleen overdag en in de avondschemering dan zetten zij in wilde vlucht de zoektocht in naar vrouwtjes. De eitjes worden in een klompje dicht bij de grond aan een plantenstengel gehecht en zijn maar 2,5 mm groot en ovaal van vorm, licht crèmekleurig met een bruin topje. De waardplanten zijn talrijke kruidachtige planten en struiken zoals sleedoorn en smalle weegbree. Bij gevaar gaat de rups zich oprollen en blijft zo een hele tijd liggen zoals hier het geval was.

De "Tijgerspin" (Argiope bruennichi) is wel een indrukwekkende verschijning met de gele en zwarte strepen op het lijf! Het mannetje zou zeer klein zijn en maar 4 mm lang. Men komt ze veel tegen in hoog gras of struiken. (Even klikken op foto om te vergroten). In "bijlage" nog een foto met een cocon van deze spin waar de kleine volgende generatie van spinnetjes in uitkomen. Even op "bijlage klikken".

Dit is de rups van de vlinder "Merianborstel" (Calliteara pudibunda) een van de mooiste rupsen die we hier bij ons vinden! De rups kan tot 5 cm worden en deze was er zo een. Ze kan voorkomen in verschillende kleurvarianten. Grondkleur groenachtig geel tot geel, met gele of witte voorste haarborstels. Soms is de kleur ook roze bruinachtig. Komt op verschillende loofbomen voor en ook struiken. Wij vonden ze hier op de schors van een Moeraseik. De vlinder zelf is een nachtvlinder en ziet er niet zo kleurig uit, hij is grijzig. De vlinder legt een 300 eitjes op de boombast of takjes. De rupsen blijven in het begin bijeen maar gaan zich dan vlug verspreiden. Een detailfoto kunt u zien in "bijlage". (Even op bijlage klikken). Op de foto hier ook steeds klikken om te vergroten!

Dit is de rups van de pijlstaartvlinder "Groot avondrood" (Deilephila elpenor) ! Een indrukwekkende rups die 8 cm lang was. Deze was aan de bruine kant maar ze kunnen ook bijna zwart zijn. De oogvormige vlekken op segment 2 en 3 zijn wel opvallend. Deze zat op een Zandteunisbloem (de kleinste onder de teunisbloemen) in mijn tuin maar zij zouden ook op Reuzenbalsemien voorkomen als waardplant. De vlinder heeft dan wel wat rozerood op de voorrand van de vleugel en heeft vandaar wel die naam gekregen. Kijk ook even naar de foto in 'bijlage" (even op klikken), daar kunt u een close-up van de kop zien.

De "Dagpauwoog" (Inachis io) is een indrukwekkende vlinder met op elke vleugel een oogvlek. De onderzijde is vrijwel egaal donkergrijs en zwart gemarmerd. Hij leeft ook weer op de Grote brandnetel. De eitjes worden er gedeponeerd onderaan het blad, zijn groen en hebben acht fijne lengtetreepjes. Ze worden in groepjes van 50 tot 200 gelegd. Er kan een tweede of derde generatie voorkomen in gunstige omstandigheden. De laatsten gaan een overwinteringsplaats zoeken in matig vochtige schuurtjes, kelders en houthokken. Zij worden ook soms in huis aangetroffen! Ze zijn wel heel productief maar wij komen ze toch niet alle dagen tegen!

De "Atalanta" (Vanessa atalanta) heeft aan de voorvleugels een zwarte punt met witte vlekken en de vleugelbasis is donkerbruin begrensd door een rode band. In Midden-Europa leeft hij ook  vrijwel uitsluitend op Grote brandnetel maar ook wel op andere brandnetelsoorten. Hij legt zijn eitjes op de bladeren van brandnetel waaraan de larven zich te goed doen. Het is een uitmuntende trekvlinder. Hij overwinterd wel maar onze winters zijn toch wat te koud en daarom zijn we aangewezen op vlinders die uit het zuiden komen.De meeste komen hier aan in mei-juni!
Een tweede exemplaar dat we dicht genoeg konden naderen kunt u in "bijlage" bewonderen (even op klikken).

Het "Landkaartje" (Arachina levana) in de zomer ziet er heel anders uit dan in het voorjaar. Het is in de zomer een andere generatie die we te zien krijgen. In het voorjaar is de bovenzijde oranjebruin met donkere vlekken en bij de vleugelpunten enkele lichtere vlekken. In de zomer is de grondkleur zwart met een witte band over de vleugels en een rij oranje vlekken langs de gehele vleugelrand. Dit vlindertje leeft bijna uitsluitend op Grote brandnetel en mogelijk ook nog op andere brandnetelsoorten. Zonder brandnetel hebben we dus dit vlindertje niet meer onder ons!

Deze wants was nog onvolgroeid maar wel mooi om op een vinger te fotograferen. Hier kwam ze mooi uit. (Steeds even klikken op de foto om te vergroten.)