Berichten van 15 december 2008 tot 21 december 2008

Deze mycena is ook onmiskenbaar te determineren. De steel is volledig met een laag slijm omhuld. Op de voorgrond van de foto is dit duidelijk te zien, op de achtergrond zijn er nog twee kleintjes die opkomen. (Best de foto vergroten met er op te klikken). Er is ook nog wel een "Gewone kleefsteelmycena" maar daar is de steel citroengeel verkleurd en de steel is met een dunne laag kleverig. (Zie ook "Melksteelmycena" op 7-12 en "Helmmycena" op 15 -12 voor nog algemene kenmerken van de mycena's).

Op 16-12 hadden we reeds de Bruine bundelridderzwam ten tonele gevoerd maar hier hebben we nu de Witte! Zij gelijken nogal op elkaar buiten de andere kleur! Treffend is dat zij ook in bundels groeien. Zij vergelen ook nogal snel en hebben een geur van Holwortel maar dan moet men natuurlijk weten hoe een Holwortel ruikt...Werd vroeger veel gegeten maar wordt nu wat afgeraden omdat men er een mutagene stof (lyophylline) in ontdekt heeft en die uitwerking op de mens is nog onduidelijk! Ten opzichte van paddenstoelen heeft men drie houdingen om ze te benaderen. Men heeft de "mycologen" deze bestuderen de paddenstoelen (Griekse "logos' woord, wetenschap), de "mycofagen" deze kijken naar paddenstoelen in zoverre men ze kan opeten. (Griekse "fagein" = eten) en de "mycofielen" (Griekse phylos = vriend) deze houden van de paddenstoelen en bewonderen ze...Ik reken me tot de laatste groep. Dus dat ze eetbaar zijn of niet vermeld ik maar terloops...

Op Eik zijn er heel wat gallen te vinden. Ook in de winterperiode is deze tamelijk zeldzame gal op een jonge loot van Eik te vinden. Hij is rond en heeft een harig lijntje over zich heen lopen. Wij vonden hem op een jong takje van een Eik aan de eindknop. Om hem te fotograferen lengden we hem op een mostapijt. Het is een gal van de galwesp "Andricus lignicola". Het is een harde gal waaruit een "agaam" vrouwtje komt van +/- 4mm. Deze kunnen onbevruchte eitjes leggen!

Hier zijn ze nog zeer jong! De hoed is goudgeel tot oranjegeel, met aangedrukte, vezelige geelbruine schubjes bedekt. De hoeden zijn hier nog niet opengeplooid zodat we de gele lamellen nog niet kunnen waarnemen. Staat op dood hout en hier komen ze mooi samen naar boven! Ze zijn wel "prachtig" om zien maar wel giftig! (Op foto klikken om te vergroten)

De hoed kan wel wat kleurnuances hebben. Bruin, grijs- of bruingrijs, gewoonlijk effen of wat gestreept. Verder is hij kaal. Dat deze hier in een bundel staat hoeft geen betoog. Hij is te vinden in loof- of naaldbossen op een humeuze grond en is tamelijk algemeen. De hoeden zouden eetbaar zijn, de stelen zijn dan weer te taai.

Geen zwam of paddenstoel maar een van de meest geëvolueerde mossen van bij ons. We zien wel niet het mos zelf  dat groene bladjes heeft die zijdelings getand zijn maar een bos van sporendoosjes in verschillende stadia. Er zijn er die een huikje hebben met haren bezet. Vandaar heeft het mos trouwens zijn naam gekregen. Verder zijn er sporendoosjes die wat vierkantig zijn ingedeukt, deze hebben of gaan hun sporen reeds lossen! Even op de foto klikken om te vergroten, al is het een close-up.

Een van de meest voorkomende mycena's. De hoed is kegelvormig tot klokvormig uitgespreid. De hoed kan crème- of grijsbruin tot rozebruin zijn, dus zeer variabel! De rand is in elk geval gestreept. De lamellen staan nogal breed uiteen en aderig verbonden en dat is wel bijzonder aan deze mycena! Hij is zeer algemeen op dood hout!

Op afgevallen zwart geworden eikels in het bos is dit Eikelbekertje te vinden. Het is schotelvormig tot afgeplat en de binnenzijde is kaneelkleurig tot bruin. de buitenzijde is fijn donzig en heeft dezelfde kleur. Het heeft ook een steeltje! Niet zo moeilijk te vinden.