Ruwe kogelgal

Hier zijn ze nog zeer jong! De hoed is goudgeel tot oranjegeel, met aangedrukte, vezelige geelbruine schubjes bedekt. De hoeden zijn hier nog niet opengeplooid zodat we de gele lamellen nog niet kunnen waarnemen. Staat op dood hout en hier komen ze mooi samen naar boven! Ze zijn wel "prachtig" om zien maar wel giftig! (Op foto klikken om te vergroten)

De hoed kan wel wat kleurnuances hebben. Bruin, grijs- of bruingrijs, gewoonlijk effen of wat gestreept. Verder is hij kaal. Dat deze hier in een bundel staat hoeft geen betoog. Hij is te vinden in loof- of naaldbossen op een humeuze grond en is tamelijk algemeen. De hoeden zouden eetbaar zijn, de stelen zijn dan weer te taai.

Geen zwam of paddenstoel maar een van de meest geëvolueerde mossen van bij ons. We zien wel niet het mos zelf  dat groene bladjes heeft die zijdelings getand zijn maar een bos van sporendoosjes in verschillende stadia. Er zijn er die een huikje hebben met haren bezet. Vandaar heeft het mos trouwens zijn naam gekregen. Verder zijn er sporendoosjes die wat vierkantig zijn ingedeukt, deze hebben of gaan hun sporen reeds lossen! Even op de foto klikken om te vergroten, al is het een close-up.

Een van de meest voorkomende mycena's. De hoed is kegelvormig tot klokvormig uitgespreid. De hoed kan crème- of grijsbruin tot rozebruin zijn, dus zeer variabel! De rand is in elk geval gestreept. De lamellen staan nogal breed uiteen en aderig verbonden en dat is wel bijzonder aan deze mycena! Hij is zeer algemeen op dood hout!

Op afgevallen zwart geworden eikels in het bos is dit Eikelbekertje te vinden. Het is schotelvormig tot afgeplat en de binnenzijde is kaneelkleurig tot bruin. de buitenzijde is fijn donzig en heeft dezelfde kleur. Het heeft ook een steeltje! Niet zo moeilijk te vinden.

Hij kan een- tot meerjarig zijn en groeit hoef- tot halfrond uit. Bovenzijde (hier rechts) is wat knobbelig-golvend en zwak concentrisch gezoneerd. De kleur is licht- tot grijsbruin en hij heeft  een scherpe rand. De onderzijde is vooral speciaal hier! We hebben  onregelmatige labyrintachtige poriën (zie naam) met uit elkaar staande wanden die een beige of soms een roze tint hebben. Te vinden op dode stronken vooral van eiken.

Nog een mycena die goed op naam te brengen is. De hoed is gegroefd-gestreept nogal mat, bruinig grijs. De steel is ook nogal donker en scheidt bij beschadiging nu een wit melksap af. Ook weer een duidelijk kenmerk en waaraan hij natuurlijk ook zijn naam te denken heeft! (Foto's vergroten door er op te klikken!)

Een van de vele mycena's! Deze is echter wel goed op naam te brengen door zijn specifieke kenmerken. De hoed is klokvormig met een bultje en kan tot 4 cm doormeter hebben. Vochtig is hij gestreept en een grijze- tot roodbruine (zoals hier) kleur hebben. Droog is hij meer bleekroze met een getand randje. De lamellen zijn wit tot bleekroze ( het sporepoeder is ook wit). Bij beschaduging vooral van de steel scheidt hij een bloedrood melksap af en dat is natuurlijk een zeer duidelijk kenmerk!

Een van de meest giftige zwammen. In de geschiedenis ook reeds gekend bij de Romeinen . Agrippina heeft er Claudius mee vergiftigd of toch in eerste instantie mee geprobeerd, want hij braakte het uit. (Een romeinse methode om terug te kunnen gaan tafelen). Daarna werd Claudius een mengsel met kolokwint (een dodelijk giftige komkomerachtige) gegeven door de huidarts als digestif en dat bleek dan wel fataal. De zwam heeft een groenige kleur samen met wit op de hoed en een duidelijke beurs onderaan aan de knol (verdikte voet). Hij kan echter ook bijna helemaal wit zijn en er is dan ook nog een Witte knolamaniet, die voor de groenen qua giftigheid niet moet onderdoen!

Een kleurrijke verschijning op dood naaldhout! Vanaf een wortelende stam is het meervoudig vertakt en gevorkt. Het ziet er dus koraalvormig uit en kan tot 8 cm hoog worden. Verder is het kleverig en dooier- tot oranjegeel. Als men er aan voelt is het gelatineus en taai. In de Kempen op de zandgronden op dood naaldhout regelmatig te vinden.

De hoed is tot 10 cm breed en plat, waaiervormig,betrekkelijk dun en de bovenzijde roestbruin, borstelig viltig en gezoneerd. De aangroeizone is geelachtig. De onderzijde is grijswit tot bleek houtkleurig wel met een mooie sporenkleuring (zie foto rechts, best vergroten door er op te klikken).De buisjes zijn labyrintachtig verbonden en soms tot lamelachtige plaatjes ontwikkeld. (Vandaar zijn naam "plaatjes"-zwam). Komt voor op dood hout van naaldbomen ook op hekpalen en constructiehout. Zo kan hij ook heel wat schade aan gebouwen aanrichten omdat hij tamelijk ongevoelig is voor houtbeschermingmiddelen!

Hier is dan de Witte kluifzwam. De hoed is kroezig en onregelmatig gelobd, wit of wat grijswit. De vruchtbare laag is bovenaan. Daar worden de sporen in zakjes aangemaakt, daarom behoren ze uiteraard bij de zakjeszwammen.De steel is sterk overlangs geribd en nogal taai. De geur is neutraal maar bij oude exemplaren penetrant zoetig. Ook deze kluifzwam (zoals de Zwarte) zou eetbaar zijn. 

Een heel andere verschijning! De hoed kan ook lichtgrijs zijn, gewoonlijk wel donkerder tot zwart , zoals hier. Van boven onregelmatig gekroesd. De steel, hier onderaan links te zien, is vuilwit en geribd geplooid. De geur van deze zwam is aangenaam kruidig als hij jong is, later eerder gronderig. Men vind hem gewoonlijk half onder struiken staand ook in parken en tuinen.

Zij groeien vaak in heksenkringen. De hoed is lederkleurig-geel tot okerbruin, hygrofaan (nat donkerder en droog uitblekend). Meestal is er een middenbult te zien. De lamellen zijn roomkleurig ,vrij dik en verwijderd staand. Ze zijn ook opstaand (naar de hoed toe) aangehecht. (Op de foto goed merkbaar, er op klikken om te vergroten) De steel is witachtig tot okerbruin, zeer buigzaam en taai. (Behoort tot het geslacht Taailingen) Aan de voet is hij wat borstelig. Zou eetbaar zijn (de hoeden)maar men moet hier wel opletten dat men zich niet vergist met giftige vezelkoppen!

Een witte tandjeszwam op dood hout groeiend met korte wrattige tandjes. Om het goed te zien moet men een loepe gebruiken en hier de foto zeker tweemaal vergroten door er op te klikken! Het zijn dus nogal kleine tandjes die er fluwelig (penseelachtig) uitzien, waar hij zijn naam aan te danken heeft.

Groot is relatief! Dit wordt maar 1 cm maximaal! Het is te vinden tussen haarmos, waarop het leeft als een saprofyt (op dood mos). Het vruchtlichaam is wel opvallend mooi oranje tot oranjerood en valt daarom wel op tussen de mossen!

De vormenrijkdom van de zwammen is toch wel enorm! Dit is een Stekeltrilzwam. Links zien we hier de in de steel versmalde bruinige hoed en rechts de onderzijde met de wittige stekels. Deze stekels dragen de sporen. Het geheel is gelatineus zoals andere trilzwammen. Zij zijn daarom ook zeer waterachtig en bij verdroging kunnen ze sterk verschrompelen. Vooral op dood hout van dennen te vinden. Verder vertelt men er van dat ze eetbaar zijn b.v. geblancheerd in salades bruikbaar.

Nog een gelijkaardige maar deze is gerimpeld korstvormig en is te zien op ontschorste stammen of dikke takken. Hij is steen- tot wijnrood (zie naam) en kan later oker- tot roestbruin en zwart worden. Bij beschadiging scheidt hij zwarte druppels af. Hij breekt dus wel niet door de schors heen zoals bij de vorige soorten!

We blijven nog even bij de zwammen die erg gelijkend zijn. Dit wordt nu het "Wilgenschorschijfje" genoemd en staat inderdaad steeds op Wilg. Het is ovaal kussenvormig, breekt ook weer door de schors heen. De boven,zijde is ruw en regelmatig met papillen bezet. De kleur is bruinzwart te noemen tot grijszwart. Daar het alleen op Wilg staat is het ook zeldzamer.