Archief

Toeval wil dat we nog een tweede (zoals hieronder) meester in camouflage vonden maar ditmaal op een den: de "Variabele spikkelspanner" (Alis repondata). De verschillen zijn niet groot maar wel behulpzaam in het zich bijna onzichtbaar plaatsen op de schors van een boom om net niet op te vallen.

De "Gewone spikkelspanner" (Ectropis crepuscularia) is wel een meester in camouflage. We vonden hem op berk maar het oog moet er bijna opvallen om hem te herkennen. De vlinders vliegen doorgaans in één generatie in gunstige omstandigheden in twee generaties. Nog een tweede opname in "bijlage".

De "Phegeavlinder" (Amata phegea) heeft wel bijzondere wit gevlekte voorvleugels en de achtervleugels zijn hetzelfde getekend. Het achterlijf heeft een gele ring op segment één en vijf. De rupsen wijzen op beervlinders en eten liever verwelkte bladeren dan verse. Men vind ze op Smalle weegbree, Ridderzuring, Glad walstro en Klein hoefblad. De vlinders vliegen in één generatie in het jaar en leven op warme, open tot half beschaduwde plaatsen vooral langs bosranden. In "bijlage" nog een opname.

De "Steenanjer" (Dianthus deltoides) is wel een zeldzame vondst. De kroonbladeren zijn getand, helemaal rood met nog een donkere ring en lichter gekleurde vlekjes soms wit (zoals hier) en soms wit met rode vlekjes. Het is en bloemetje dat op droge arme zandgrond te vinden in lage graslanden. Wel echt bijzonder het behoort tot de rode lijst soorten en is daarom ook beschermd!
In "bijlage" nog een opname.

Deze "Watermuur" (Stellaria aquatica) was wel een apart geval. Normaal heeft die maar vijf stijlen en deze heeft er zes zoals men kan zien. Typisch is dat de kelkbladeren korten zijn dan de witte kroonbladeren en dat is hier ook goed te zien. De "Watermuur" groeit op natte tot vrij vochtige en ook stikstofrijke plaatsen aan de waterkant.

De "Hondsroos" (Rosa canina) behoort tot een geslacht waar nogal wat discutie kan zijn in het verdelen van soorten. Deze soort is dus wel wat variabel maar het zijn mooie bloemen. Men kan de Hondsroos vinden op vochtige tot ook droge voedselrijke gronden in heggen en struwelen en loofbossen. Wordt ook nogal aangeplant.

De "Grote muur" (Stellaria holostea) kan men op vele plaatsen soms nogal veelvuldig aantreffen. Het groeit op vochtige tot vrij droge en matig voedselrijke gronden. Het heeft een prachtig zuiver wit bloempje met vier kroonbladen die elk voor de helft zijn ingesneden. Zo denkt men soms met acht kroonbladen te doen te hebben. Tevens is dit wel een goed determinatiemiddel om het vlug te herkennen.

Het "Akkerviooltje" (Viola arvensis) is een bescheiden bloempje van een 12 mm hoog. Het is gewoonlijk roomwit tot wat geel. De bovenste kelkbladen hebben soms wat paars. Het geheel is wel verrassend mooi zeker als men het tegen komt in een gewone weide!

Het "Klein vogelpootje" (Ornithopus perpusillis) is wel iets klein! De kroonbladeren zijn witachtig en purper geaderd, met geelachtige kiel en maar 3-5 mm lang! Schutbladen van de bloeiwijze is wel veel langer dan de bloem. De blaadjes zijn elliptisch tot langwerpig en ook maar 2-7 mm lang! Toch wel heel klein maar prachtig om zien als men er een loep bijhaalt. De vruchten zijn ook wel zeer speciaal. Deze zijn gebogen en lijken wel op de klauwen van een vogelpootje (de naamgeving zal hier wel mee te maken hebben). In "bijlage" maakte we er een opname van.

Het "Dwergviltkruid" (Filago minima) is een klein plantje dat viltig aanliggende beharing heeft. Het is niet groot maximum een 15 cm. Vanaf de voet heeft het vertakkingen. De blaadjes zijn lijn-lancetvormig en een halve tot 1 cm lang en wat aanliggend. Men vind het alleen op open zonnige, schrale zandgrond. Daarom is het bij ons zeer zeldzaam geworden. Door zijn lichte grijzige kleur valt het ook niet op. Mooi om het toch tegen te komen!