Archief

Het "Wieltje" (Marasmius rotula) is een klein (0,5 tot1 cm breed) paddenstoeltje van boven wit met een bruinige stip in het midden. Maar onderaan is hij wel zeer speciaal. Vandaar ook dat deze foto onderaan is genomen. De lamellen staan ver uit elkaar en zijn ringvormig rond de steel vergroeid en bereiken zo de steel niet. Het vormt een "kolletje" rond de steel. Hier goed te zien als men even op de foto klikt om te vergroten! De steel is wat bruinzwart en buigzaam. Ze staan hier met velen op een stukje dood hout!

De "Bleke franjehoed" (Psathyrella candoleana) is echt een "hoed met franjes"! We zien ze nog aan de rand van de hoed hangen. Ook het velum op de hoed is nog rijkelijk aanwezig al begint hij boven aan de top van de hoed wat te "kalen" van ouderdom.. De steel is witachtig en ook met velum bedekt. Hij komt voor op dood hout (een saprofiet), al kan dat hout soms wat begraven zijn onder de grond zodat men verkeerdelijk kan denken dat hij op de grond (terrestrisch) groeit. In "bijlage" nog een opname van deze paddenstoel. (even op "bijlage" klikken)

Het "Ijsvingertje" (Ceratomyxa fruticulosa) is een slijmzwam en behoort tot een aparte familie en  niet tot het zwammenrijk. Ze hebben helemaal geen zwamdraden! Het is eerst een verzameling amoebe-achtige diertjes die algen en bacteriën verorberen. Later gaan ze in een vruchtlichaam sporen vormen. Hier zie we de vruchtlichamen van het IJsvingertje als draadvormige steeltjes die jong wat doorschijnend zijn (zoals hier, even op foto klikken om te vergroten). Het zijn zuilvormige sporendragers.
Meer nog over 'Slijmzwammen' op datum van 29/08/2009) bij het "Netpluimpje"!

De "Roze Pronkridder" (Calocybe carnea) is zoals de naam doet vermoeden roze- tot vleeskleurig. Bij oude exemplaren wordt hij wel bleker. De lamellen zijn wit en hij geeft ook een wit sporenpoeder. De steel heeft de kleur van de hoed, de geur is wat  kruidig zwammig en bij wrijven geurt hij zelfs naar geplet gras. Zoals vele ridderzwammen is hij eetbaar (volgens sommige boeken) en niet zo zeldzaam. Kan in parken en tuinen voorkomen, al leeft hij van dood materiaal (saprofiet). (Even klikken op foto om te vergroten)

De "Inktvlekkenzwam" (Rhytisma acerinum) is niet spectaculair maar is gemakkelijk te ontdekken want in de herfst (en winter) komt hij nogal algemeen voor op de bladeren van de Gewone esdoorn. De "zwarte vlekken" zijn de imperfecte vorm eigenlijk van de zwam (geen geslachtelijke voortplantingselementen maar conidiën)! Het is eerst als de bladeren afvallen en verdorren op de grond dat apotheciën of de echte vootplantings lichamen met geslachtelijke sporen zullen verschijnen. Deze hebben een roomkleurige, grijze of bleekgele schijf. Gezien ze al op de grond liggen, merkt men ze helemaal niet op. De sporen zullen in de lente met de warme lucht omhoog vliegen en dan vooral de onderste laag bladeren van de Esdoorn aantasten. Het is dus een tweevoudige cyclus! Wonderlijk ook is, dat deze zwam een specifieke waardplant heeft!

Het "Geel hoorntje" (Calocera cornea) is niet zo groot. Het wordt 2 à 10 mm hoog en is 1 à 2 mm dik (Zeker even klikken op de foto om te vergroten) en meestal niet tot weinig gevorkt. Het is verder glad en wat kleverig, glanzend en dooier- tot oranjegeel. Wel mooi om te zien! Het staat op doorgaans op sterk vermolmde stammen en loofhouttakken. De wetenschappelijke naam duidt ook op iets moois nl. Griekse. 'calos' = mooi en Gr. 'ceras' = hoorn. In "bijlage" nog een foto van een iets groter hoortje (even op "bijlage" klikken).

De "Zwavelzwam" (Laetiporus sulphureus) kan zeer groot worden met nog samengroeiende hoeden. De kleur is prachtig en inderdaad heeft het een zwaveltint in zich. Het vlees is geelachtig tot oranje en de aangroeizone eerder lichtgeel. Jong zou hij eetbaar zijn. Men kookt hem best dan wel eerst af en dan moet hij als een Wiener schnitzel gepaneerd en uitgebakken worden. Dit exemplaar vonden we op een Amerikaanse eik. Op de andere zijde van de boom vonden we nog en stel hoeden. Kijk daarvoor even op de "bijlage" (even op klikken).

Het "Dekselgoudkussentje" (Perichaena corticalis) is een wat men noemt een 'Slijmzwam'. Het is geen schimmel of zwam maar begint als een amoebe-achtig diertje dat leeft van algen en bacteriën. In de rijpingsfase zal het sporen gaan ontwikkelen, die het dan loslaat. Het heeft dus helemaal geen zwamdraden zolas de echte paddestoelen. Hier zien we (zeker even klikken op de foto om te vergroten) de dekseltjes van het vruchtlichaam die hier en daar geopend zijn en de gouden draadjes van het binnenwerk met de goud-gele sporen! Een prachtig 'slijmzwammetje'! Zie ook op 29/08/2009 bij het "Netpluimpje" nog meer uitleg over slijmzwammen! Deze slijmzwammetjes zijn zeer klein (geen 5 mm).

De "Grote viltinktzwam" (Coprinus domesticus) heeft en okerbruine kroon (hier duidelijk te zien) en is verder lichtbeige. Er zijn ook velumresten (goed te zien op de hoed) en die zijn uit rondachtige en langwerpige cellen opgebouwd. De hoed is hier beschadigd en we zien de donkere, zwarte lamellen met sporen, die zo eigen zijn aan inktzwammen. (Even op de foto klikken om te vergroten) Van inktzwammen kan men echt ook inkt maken. Ik nam daar de "Kale inktzwam" voor. Recept: U neemt een 5-tal reeds verslijmende hoeden. Men laat ze een 5 -tal minuten met wat water (bv. een glas) koken met een 5-tal kruidnagels er bij. Daarna doet met dit door een zeef en men heeft de bruikbare inkt. Na enkele jaren kan ik er nog steeds mee schrijven. De kruidnagel er bij, dient eigenlijk, op de schimmel te doden, zodat het een steriele oplossing is.

De "Tijgertaaiplaat" (Lentinus tigrinus) heeft aflopende plaatjes op de steel. de steel zelf is wit of geelachtig met donkere aanliggende schubben. Dit uitzicht doet hem wat aan de gestreepheid van een "tijger" denken. Hij komt voor op dood hout van vooral wilg en beuk, het is dus een saprofiet.
De hoed zelf kan tot 8 cm worden en heeft ook bruine tot zwarte schubben op een witachtige ondergrond. Dit kun je merken op de foto in "bijlage" . Dus ook even "bijlage" klikken, om dit te zien op een tweede foto van dit bijzonder zwammetje.