Zondag 23 maart 2008
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Donderdag 20 maart 2008
Hommage aan Hugo Claus
Tafel
HUGO CLAUS SOUVENIR
Van erotische impressies van wulpse vrouwen tot zelfportretten, die laveren tussen abstractie en figuratie, en nu eens somber dan weer kleurrijk zijn.
Het beeldende werk van Claus getuigt van zijn pertinente weigering een eenduidige stijl te ontwikkelen. Maar zijn beelden hebben een ding gemeen: ze confronteren de toeschouwer met gevoelens die de kunstenaar slechts woordenloos kan uitdrukken.
Hugo Claus (Brugge, 1929) is naast schrijver, beeldend kunstenaar pur sang.
De nestor van de Vlaamstalige proza en poëzie heeft het schrijven altijd gecombineerd met het maken van tekeningen, aquarellen, collages, gouaches en schilderijen.
Slechts mondjesmaat trad hij met zijn beeldend werk naar buiten.
Uit het indrukwekkende oeuvre werken op papier, dat van 1947 tot en met 2004 ontstond, maakt het Cobra Museum in samenspraak met de kunstenaar een omvangrijke selectie.
Het Cobra Museum toont als eerste in Nederland ruim 100 tekeningen, aquarellen, collages en gouaches.
Bij de tentoonstelling verschijnt een publicatie met een tekst van Rudi Fuchs.
Van erotische impressies van wulpse vrouwen tot zelfportretten, die laveren tussen abstractie en figuratie, en nu eens somber dan weer kleurrijk zijn.
Het beeldende werk van Claus getuigt van zijn pertinente weigering een eenduidige stijl te ontwikkelen. Maar zijn beelden hebben een ding gemeen: ze confronteren de toeschouwer met gevoelens die de kunstenaar slechts woordenloos kan uitdrukken.
Hugo Claus (Brugge, 1929) is naast schrijver, beeldend kunstenaar pur sang.
De nestor van de Vlaamstalige proza en poëzie heeft het schrijven altijd gecombineerd met het maken van tekeningen, aquarellen, collages, gouaches en schilderijen.
Slechts mondjesmaat trad hij met zijn beeldend werk naar buiten.
Uit het indrukwekkende oeuvre werken op papier, dat van 1947 tot en met 2004 ontstond, maakt het Cobra Museum in samenspraak met de kunstenaar een omvangrijke selectie.
Het Cobra Museum toont als eerste in Nederland ruim 100 tekeningen, aquarellen, collages en gouaches.
Bij de tentoonstelling verschijnt een publicatie met een tekst van Rudi Fuchs.
Donderdag 20 maart 2008
Hugo Claus
Licht Overal
Hugo Claus, ets voor Licht Overal,
bij gedichten van Cees Nooteboom. Ergo Pers, 2007
------------------------------------------------------------
De stenen krekel
Koel is de wereld
De kevers van het ongeluk
wandelen in mijn gezicht.
Mijn oog is helderwit,
de koekoek legt een angstei
in mijn armen.
Het werkwoord dromen
En ik slaap noch waak,
die weef noch maai,
bij gedichten van Cees Nooteboom. Ergo Pers, 2007
------------------------------------------------------------
De stenen krekel
Koel is de wereld
De kevers van het ongeluk
wandelen in mijn gezicht.
Mijn oog is helderwit,
de koekoek legt een angstei
in mijn armen.
Het werkwoord dromen
En ik slaap noch waak,
die weef noch maai,
ik ben een gezwollen zang
en gebarsten is mijn waterkeel
Zondag 16 maart 2008
William Clevers
William Clevers
Woensdag 12 maart 2008
Een gedicht uit de 14e -eeuw
'Ze bliezen keihard op de fluit
Het meesje ging vaak in en uit
Het was met zijn vrolijk gezang en zijn meesteres aan de gang
Mijn vrouw en de priester maakten een paar
De klerk was toen allang met haar klaar
Hij greep een wiedende non bij de mouw
Zij voelde veel, maar het was geen berouw'.
Het meesje ging vaak in en uit
Het was met zijn vrolijk gezang en zijn meesteres aan de gang
Mijn vrouw en de priester maakten een paar
De klerk was toen allang met haar klaar
Hij greep een wiedende non bij de mouw
Zij voelde veel, maar het was geen berouw'.
Uniek erotisch gedicht uit 14de eeuw ontdekt
In het Mechelse stadsarchief werd een wonderlijk gedicht vol erotische dubbelzinnigheden gevonden.
De ruim 200 verzen staan op een perkamenten boekrol die waarschijnlijk dateert uit 1325.
Het gedicht staat vol erotische dubbelzinnigheden en politieke allusies.
De onbekende dichter daagt de lezer uitdrukkelijk uit om de betekenis van zijn verzen te doorgronden:
'proeft of ghijs te vroeder sijt' (zie maar of je er wijs uit wordt).
De verzen, zijn in het hedendaags Nederlands omgezet
Zondag 9 maart 2008
Jan Praet
Jan Praet (geboren in 1955 te Eisden, België)
Serene karakterkoppen
Jan Praet woont en werkt sinds 2001 in Italië.
Studeerde aan het Stedelijk Hoger Instituut voor Visuele Kommunikatie en Vormgeving te Genk en aan het Prov.Hoger Instituut voor Kunstonderwijs in Hasselt.
Gedurende 20 jaar docent in het kunstonderwijs in diverse academies in België.
Als mens voelt Praet de conditio humana diep aan.
Als kunstenaar verwerkt hij ze in prachtige, evenwichtige, vaak schijnende, altijd aandoenlijke figuren. Zij zijn zich bewust van hun waardigheid; half gekleed (of juist half gedekt) met schoudermantel voorzien van de symbolen van hun stand, eisen ze hun plaats op in het leven.
Belangrijk in zijn bronsplastieken is het uitbeelden van karakters die ijdel, melancholisch of arrogant kunnen zijn.
Karakterkoppen op staven kregen geleidelijk “mantels” die een geheel lichaam doen vermoeden,
Deze “lege” ruimten verhullen een persoon, gev
Serene karakterkoppen
Jan Praet woont en werkt sinds 2001 in Italië.
Studeerde aan het Stedelijk Hoger Instituut voor Visuele Kommunikatie en Vormgeving te Genk en aan het Prov.Hoger Instituut voor Kunstonderwijs in Hasselt.
Gedurende 20 jaar docent in het kunstonderwijs in diverse academies in België.
Als mens voelt Praet de conditio humana diep aan.
Als kunstenaar verwerkt hij ze in prachtige, evenwichtige, vaak schijnende, altijd aandoenlijke figuren. Zij zijn zich bewust van hun waardigheid; half gekleed (of juist half gedekt) met schoudermantel voorzien van de symbolen van hun stand, eisen ze hun plaats op in het leven.
Belangrijk in zijn bronsplastieken is het uitbeelden van karakters die ijdel, melancholisch of arrogant kunnen zijn.
Karakterkoppen op staven kregen geleidelijk “mantels” die een geheel lichaam doen vermoeden,
Deze “lege” ruimten verhullen een persoon, gev
Zaterdag 1 maart 2008
Hercules
Volledig luchtledig
volledig luchtledig
Omdat het windstil is , omdat de gieren
slapen ben ik stil en slaap hier
als een ladder in een boom.
Dat elke droom een prooi is droomt de adder.
Omdat het windstil is , omdat de prooien
slapen
ben ik stil en droom.
" Hercules Gedichten" van Paul Snoeck
Omdat het windstil is , omdat de gieren
slapen ben ik stil en slaap hier
als een ladder in een boom.
Dat elke droom een prooi is droomt de adder.
Omdat het windstil is , omdat de prooien
slapen
ben ik stil en droom.
" Hercules Gedichten" van Paul Snoeck
Schilderij van Séverine Pineaux
Woensdag 27 februari 2008
Roland Devolder
Muziek
Roland Devolder (1938)
Roland Devolder werd in Oostende (B) geboren en woont nog steeds in zijn geboortestad.
Devolder studeerde aan de Academie van Gent.
Hij werd geselecteerd voor de prijs Jeune Peinture Belge (1972) en de Europaprijs voor Schilderkunst (1973).
Van 1975 tot 1995 is hij docent aan de Kunstacademie waar hij het etsen doceert.
Naast werk op linnen is hij een meester in tekeningen: Oost-Indische inkt, aquarel, houtskool, acryl of in een combinatie van technieken.
Roland Devolder debuteerde in 1960 in een herkenbare stijl die aanleunde bij het magisch realisme. Deze vooral literaire stroming vinden we terug in het oeuvre van Johan Daisne (De trein der traagheid, De man die zijn haar kort liet knippen), Hubert Lampo (Joachim Stiller) of Alain Fournier (Le grand Meaulnes).
Roland Devolder tekent, schildert en etst mensen: acrobaten, straatmuzikanten, clochards, visventers, slaapwandelaars, strandlopers, meisjes...
Onder de mensen die hij in een werk samenbrengt, is er soms een onderlinge betrokkenheid, af en toe ook afwezigheid.
De tijd lijkt stil te staan en de mensen zijn een deel van een herinnering. Ze zijn deelgenoten aan een mysterieus verhaal waarover wij maar weinig aanwijzingen krijgen.
Zijn tekeningen vertellen ons verhalen en stellen ons voor mysteries.
Vaak werd het werk van Roland Devolder geïnterpreteerd als een wereld van eenzaamheid, illusie en desillusie, neerslachtigheid. Maar de kunstenaar zelf ziet dat anders.
Tekst uit: www.oostende.be/Grote_Klok.pdf ©
Roland Devolder werd in Oostende (B) geboren en woont nog steeds in zijn geboortestad.
Devolder studeerde aan de Academie van Gent.
Hij werd geselecteerd voor de prijs Jeune Peinture Belge (1972) en de Europaprijs voor Schilderkunst (1973).
Van 1975 tot 1995 is hij docent aan de Kunstacademie waar hij het etsen doceert.
Naast werk op linnen is hij een meester in tekeningen: Oost-Indische inkt, aquarel, houtskool, acryl of in een combinatie van technieken.
Roland Devolder debuteerde in 1960 in een herkenbare stijl die aanleunde bij het magisch realisme. Deze vooral literaire stroming vinden we terug in het oeuvre van Johan Daisne (De trein der traagheid, De man die zijn haar kort liet knippen), Hubert Lampo (Joachim Stiller) of Alain Fournier (Le grand Meaulnes).
Roland Devolder tekent, schildert en etst mensen: acrobaten, straatmuzikanten, clochards, visventers, slaapwandelaars, strandlopers, meisjes...
Onder de mensen die hij in een werk samenbrengt, is er soms een onderlinge betrokkenheid, af en toe ook afwezigheid.
De tijd lijkt stil te staan en de mensen zijn een deel van een herinnering. Ze zijn deelgenoten aan een mysterieus verhaal waarover wij maar weinig aanwijzingen krijgen.
Zijn tekeningen vertellen ons verhalen en stellen ons voor mysteries.
Vaak werd het werk van Roland Devolder geïnterpreteerd als een wereld van eenzaamheid, illusie en desillusie, neerslachtigheid. Maar de kunstenaar zelf ziet dat anders.
Tekst uit: www.oostende.be/Grote_Klok.pdf ©
Dinsdag 19 februari 2008
Nostalgie
Een mooie pps die aan onze grootouders doet denken
Pure nostalgie en ode aan Auguste en Louis Lumière
Schilderij van Edgar Degas " Les petit rats "
Pure nostalgie en ode aan Auguste en Louis Lumière
Schilderij van Edgar Degas " Les petit rats "
Dinsdag 19 februari 2008
The Miracle
sinds de dagen van september
vandaag
voor het eerst
gingen woorden weer wandelen
hoe vreemd
de dagen weerom
te ademen
bij hun eindeloze tovermonden
de mensen weer
bij hun naam te noemen
en met vier verhalen
opnieuw het leven te vertellen
in de ruimte
van mijn nieuwste najaarsdromen
bloeit een nieuwe zomerbloem
godin
tussen ik en de sterren
zij glimlacht
in mij
nieuw leven
Gedicht van Héli Rombaut 2/01/'69
vandaag
voor het eerst
gingen woorden weer wandelen
hoe vreemd
de dagen weerom
te ademen
bij hun eindeloze tovermonden
de mensen weer
bij hun naam te noemen
en met vier verhalen
opnieuw het leven te vertellen
in de ruimte
van mijn nieuwste najaarsdromen
bloeit een nieuwe zomerbloem
godin
tussen ik en de sterren
zij glimlacht
in mij
nieuw leven
Gedicht van Héli Rombaut 2/01/'69
Zaterdag 9 februari 2008
DENIS DIDEROT (1713-1784 )
Diderot
Denis Diderot (Langres, 5 oktober 1713 - Parijs, 31 juli 1784)
Was een Frans schrijver en filosoof. Diderot was een prominente persoonlijkheid in wat als De verlichting bekend zou worden.
Hij was tussen 1750 en 1776 met D'Alembert redacteur van de beroemde Encyclopédie en schreef zelf ongeveer 6000 van de 72.000 artikelen in die encyclopedie.
De encyclopedie kende veel tegenstanders, in 1759 werd de encyclopedie formeel verboden.
Het werk ging vanaf die tijd clandestien door.
De encyclopedie was door de nadruk op religieuze tolerantie en vrijheid van gedachten, en een democratische geest, een bedreiging voor de aristocratie.
In 1773 onderneemt Diderot een journalistieke reis door Holland. (Voyage en Hollande).
Samen met Baruch de Spinoza en Pierre Bayle is Diderot de belangrijkste filosoof van de Radicale Verlichting.
Diderot was voor de vrijheid van meningsuiting en godsdienst, hierover heeft hij ook enkele boeken geschreven.
Diderot droeg ook bij aan de literatuur, in het bijzonder met zijn werk Jacques Le Fataliste, een satirische roman waarmee de auteur conventies over de structuur en inhoud van romans aan de kaak stelde, terwijl hij ook filosofische ideeën met betrekking tot de vrije wil onderzocht.
Diderot werd begraven in de Eglise Saint-Roch in Parijs.
De schilderij "Diderot " is van Louis-Michel van Loo (1767 )
Hij was tussen 1750 en 1776 met D'Alembert redacteur van de beroemde Encyclopédie en schreef zelf ongeveer 6000 van de 72.000 artikelen in die encyclopedie.
De encyclopedie kende veel tegenstanders, in 1759 werd de encyclopedie formeel verboden.
Het werk ging vanaf die tijd clandestien door.
De encyclopedie was door de nadruk op religieuze tolerantie en vrijheid van gedachten, en een democratische geest, een bedreiging voor de aristocratie.
In 1773 onderneemt Diderot een journalistieke reis door Holland. (Voyage en Hollande).
Samen met Baruch de Spinoza en Pierre Bayle is Diderot de belangrijkste filosoof van de Radicale Verlichting.
Diderot was voor de vrijheid van meningsuiting en godsdienst, hierover heeft hij ook enkele boeken geschreven.
Diderot droeg ook bij aan de literatuur, in het bijzonder met zijn werk Jacques Le Fataliste, een satirische roman waarmee de auteur conventies over de structuur en inhoud van romans aan de kaak stelde, terwijl hij ook filosofische ideeën met betrekking tot de vrije wil onderzocht.
Diderot werd begraven in de Eglise Saint-Roch in Parijs.
De schilderij "Diderot " is van Louis-Michel van Loo (1767 )
Zaterdag 9 februari 2008
Diderot - De Non
De Non
Diderot laat een Parijs' meisje, Suzanne Simonin, vertellen hoe zij door huiselijke omstandigheden gedwongen wordt in een klooster te treden.
Zij probeert eerst door het verwekken van een openlijk schandaal aan haar lot te ontkomen, maar moet zwichten voor de druk van haar ouders.
Zij kan de kwellingen en vernederingen van het kloosterleven echter niet verdragen en begint een proces om van haar gelofte ontslagen te worden.
Als ze dit proces verliest, wordt ze overgebracht naar een ander klooster, waar ze liefderijk wordt opgenomen.
Te liefderijk zelfs, want de moeder-overste wordt op Suzanne verliefd en wil een verhouding met haar beginnen.
Het schandaal, dat hierdoor wordt veroorzaakt, heeft voor beiden ontzettende gevolgen.
De moeder-overste sterft krankzinnig en Suzanne vlucht.
Het verhaal is een lange, met grote spanning geschreven, bekentenis van verzet tegen het haar opgedrongen bestaan, van ontsnappingspogingen, plagerijen en kwellingen.
Het boek maakt na bijna 200 jaar een wonderlijk moderne indruk, vooral door de manier waarop Diderot de vaak onthutsende gebeurtenissen vertelt tegen de achtergrond van een tragisch bestaan.
Door de film 'La Religieuse', die in Frankrijk verboden werd, maar nu voor vertoning is vrijgegeven, kwam het boek opnieuw in de belangstelling en werd in vele talen vertaald.
Zij probeert eerst door het verwekken van een openlijk schandaal aan haar lot te ontkomen, maar moet zwichten voor de druk van haar ouders.
Zij kan de kwellingen en vernederingen van het kloosterleven echter niet verdragen en begint een proces om van haar gelofte ontslagen te worden.
Als ze dit proces verliest, wordt ze overgebracht naar een ander klooster, waar ze liefderijk wordt opgenomen.
Te liefderijk zelfs, want de moeder-overste wordt op Suzanne verliefd en wil een verhouding met haar beginnen.
Het schandaal, dat hierdoor wordt veroorzaakt, heeft voor beiden ontzettende gevolgen.
De moeder-overste sterft krankzinnig en Suzanne vlucht.
Het verhaal is een lange, met grote spanning geschreven, bekentenis van verzet tegen het haar opgedrongen bestaan, van ontsnappingspogingen, plagerijen en kwellingen.
Het boek maakt na bijna 200 jaar een wonderlijk moderne indruk, vooral door de manier waarop Diderot de vaak onthutsende gebeurtenissen vertelt tegen de achtergrond van een tragisch bestaan.
Door de film 'La Religieuse', die in Frankrijk verboden werd, maar nu voor vertoning is vrijgegeven, kwam het boek opnieuw in de belangstelling en werd in vele talen vertaald.
Donderdag 7 februari 2008
Duitse expressionisten
Recordprijzen voor Duitse expressionisten
Schokko
De Grazende Paarden
Schokko
De Grazende Paarden
De blikvanger was Franz Marc, een schilder die tot de door Kandinsky en Klee geleide kunstenaarsgroep Der blaue Reiter behoorde.
Zijn doek Grazende paarden III haalde 16,4 miljoen euro, de helft meer dan de experts van het veilinghuis hadden geschat. Het is een werk van hoge kwaliteit uit 1910.
Marcs poëtische voorstellingen van dieren zijn bijzonder geliefd. Van de paarden bestaan ook een blauwe en een gele versie.
Ook Alexej von Jawlensky, nog een lid van Der blaue Reiter, was nooit duurder dan deze week bij Sotheby's.
Het exotische vrouwenportret Schokko met een breedgerande hoed bracht 12,6 miljoen euro op.
Het model, een meisje uit de buurt van München dat dol was op chocolademelk, inspireerde Jawslensky tot een reeks schitterende portretten in felle kleuren.
Zijn doek Grazende paarden III haalde 16,4 miljoen euro, de helft meer dan de experts van het veilinghuis hadden geschat. Het is een werk van hoge kwaliteit uit 1910.
Marcs poëtische voorstellingen van dieren zijn bijzonder geliefd. Van de paarden bestaan ook een blauwe en een gele versie.
Ook Alexej von Jawlensky, nog een lid van Der blaue Reiter, was nooit duurder dan deze week bij Sotheby's.
Het exotische vrouwenportret Schokko met een breedgerande hoed bracht 12,6 miljoen euro op.
Het model, een meisje uit de buurt van München dat dol was op chocolademelk, inspireerde Jawslensky tot een reeks schitterende portretten in felle kleuren.
Woensdag 30 januari 2008
Edouard Manet
LE FIFRE
Geweigerd door de Salonjury te Parijs in 1863
Woensdag 30 januari 2008
EMIEL ZOLA ( 1840- 1902 )
ZOLA
Twee handgeschreven brieven van de Franse schrijver Émile Zola (1840-1902) zijn uit een brandkast in een gemeentehuis ten westen van Parijs gestolen.
De dieven braken in en kraakten de kluis. Ze gingen er met de twee brieven van Zola en wat geld en cheques vandoor.
De brieven zijn wat de inhoud betreft niet opzienbarend, maar de burgemeester van Médan, Serge Goblet, is geschokt over dit verlies voor Médan.
De toen reeds beroemde schrijver Zola ging in 1878 in Médan wonen en deed er ook werk in de gemeenteraad.
Zola was in het Frankrijk van de 19e eeuw een van de invloedrijkste en vanaf 1877 ook een van de rijkste schrijvers in het land. Hij schreef in Médan bekende werken zoals Germinal.
Émile Zola was een Frans schrijver en pamflettist. Hij wordt gezien als het belangrijkste voorbeeld voor de literaire school der naturalisten.
Émile Zola werd geboren te Parijs. Hij bracht zijn jeugd en zijn schooljaren door te Aix-en-Provence, waar zijn vader, van Italiaanse origine, ingenieur was.
Door zijn planning voor de watervoorziening was zijn vader geruïneerd. In de armoedige jaren die daarop volgden, wist zijn zoon zich toch een bestaan te verwerven bij de uitgeverij Hachette.
Zola werd beroemd met zijn roman Germinal (1885) en zijn open brief J'Accuse...! (1898) omtrent de affaire Dreyfus. In die brief kiest hij partij voor de Joodse kapitein Alfred Dreyfus, die ten onrechte van spionage was beschuldigd.
Dertig jaar voordien al, in 1866, toen hij nog bescheiden bediende was bij Hachette, viel hij bijzonder scherp uit naar de officiële Salonjury, toen De fluitspeler van Édouard Manet geweigerd werd. Hij zou trouwens fervent verdediger worden van het Impressionisme, ook al bleek hij er 20 jaar later minder geestdriftig over in zijn l'Oeuvre van 1886.
Zijn oude vriendschap met Cézanne ging hierdoor kapot.
Na de open brief J'Accuse...! in 1898 werd Zola veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf. Hij wachtte daar niet op, maar week uit naar Groot-Brittannië.
Na een jaar kon hij terugkomen en werd hij als held ontvangen. Émile Zola stierf, onverwacht, in Parijs op 29 september 1902 in zijn woning aan de Rue de Bruxelles door koolmonoxidevergiftiging. Zijn echtgenote was er bijna even erg aan toe, doch zij werd gered in het ziekenhuis van Neuilly.
Schilderij 'Portret van Zola" door Edouard Manet.
De brieven zijn wat de inhoud betreft niet opzienbarend, maar de burgemeester van Médan, Serge Goblet, is geschokt over dit verlies voor Médan.
De toen reeds beroemde schrijver Zola ging in 1878 in Médan wonen en deed er ook werk in de gemeenteraad.
Zola was in het Frankrijk van de 19e eeuw een van de invloedrijkste en vanaf 1877 ook een van de rijkste schrijvers in het land. Hij schreef in Médan bekende werken zoals Germinal.
Émile Zola was een Frans schrijver en pamflettist. Hij wordt gezien als het belangrijkste voorbeeld voor de literaire school der naturalisten.
Émile Zola werd geboren te Parijs. Hij bracht zijn jeugd en zijn schooljaren door te Aix-en-Provence, waar zijn vader, van Italiaanse origine, ingenieur was.
Door zijn planning voor de watervoorziening was zijn vader geruïneerd. In de armoedige jaren die daarop volgden, wist zijn zoon zich toch een bestaan te verwerven bij de uitgeverij Hachette.
Zola werd beroemd met zijn roman Germinal (1885) en zijn open brief J'Accuse...! (1898) omtrent de affaire Dreyfus. In die brief kiest hij partij voor de Joodse kapitein Alfred Dreyfus, die ten onrechte van spionage was beschuldigd.
Dertig jaar voordien al, in 1866, toen hij nog bescheiden bediende was bij Hachette, viel hij bijzonder scherp uit naar de officiële Salonjury, toen De fluitspeler van Édouard Manet geweigerd werd. Hij zou trouwens fervent verdediger worden van het Impressionisme, ook al bleek hij er 20 jaar later minder geestdriftig over in zijn l'Oeuvre van 1886.
Zijn oude vriendschap met Cézanne ging hierdoor kapot.
Na de open brief J'Accuse...! in 1898 werd Zola veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf. Hij wachtte daar niet op, maar week uit naar Groot-Brittannië.
Na een jaar kon hij terugkomen en werd hij als held ontvangen. Émile Zola stierf, onverwacht, in Parijs op 29 september 1902 in zijn woning aan de Rue de Bruxelles door koolmonoxidevergiftiging. Zijn echtgenote was er bijna even erg aan toe, doch zij werd gered in het ziekenhuis van Neuilly.
Schilderij 'Portret van Zola" door Edouard Manet.
Zondag 27 januari 2008
ICONEN
Byzantijn-Russisch icoon
De oorsprong van de icoonschilderkunst is terug te voeren op de Romeins-Egyptische Fajoemportretten van rond de 4e eeuw na Christus.
Deze natuurgetrouwe, op hout geschilderde portretten kregen overledenen mee op hun sarcofaag.
De mummieportretten waren een grote inspiratiebron voor de eerste iconenschilders, werkzaam in het Sint-Catharinaklooster in de Sinaï.
In de collectie Vozyakov bevindt zich een Fajoemportret uit de 4e eeuw, te zien in de tentoonstelling. De icoonschilderkunst is rond de tiende eeuw in Rusland terecht gekomen; in Kiev huurde men destijds Byzantijnse kunstenaars in om allerlei kunstvoorwerpen te maken.
Er ontwikkelde zich in de daaropvolgende eeuwen over heel Rusland een op Byzantijnse leest geschoeide icoonkunst. In steden als Novgorod, Moskou, Kazan, Vladimir-Soezdal en Pskov kwam de icoonkunst tot grote bloei.
Deze natuurgetrouwe, op hout geschilderde portretten kregen overledenen mee op hun sarcofaag.
De mummieportretten waren een grote inspiratiebron voor de eerste iconenschilders, werkzaam in het Sint-Catharinaklooster in de Sinaï.
In de collectie Vozyakov bevindt zich een Fajoemportret uit de 4e eeuw, te zien in de tentoonstelling. De icoonschilderkunst is rond de tiende eeuw in Rusland terecht gekomen; in Kiev huurde men destijds Byzantijnse kunstenaars in om allerlei kunstvoorwerpen te maken.
Er ontwikkelde zich in de daaropvolgende eeuwen over heel Rusland een op Byzantijnse leest geschoeide icoonkunst. In steden als Novgorod, Moskou, Kazan, Vladimir-Soezdal en Pskov kwam de icoonkunst tot grote bloei.
Een icoon (van het Koinè Griekse εἰκόνα "tekening", "icoon"; en het Oudgrieks εἰκών "beeld", "afbeelding") van het Griekse eikoon - beeld)
Zijn afbeeldingen van heiligen of hoogfeesten, meestal geschilderd op een paneel. Zij worden geschilderd volgens door de kerk vastgestelde regels, de zg. canon. De Kerk heeft deze regels vastgesteld om voor zuiverheid en uniformiteit te zorgen en zij mogen niet afwijken van de leerstellingen van de Kerk. Het schilderen is voor de orthodoxe kerk een werk waarvoor Gods zegen gevraagd wordt en dat gepaard gaat met gebed en vasten. Een icoon wordt niet gesigneerd, want het is Gods hand die de icoon geschilderd heeft. Iconen behoren tot de Oosters-orthodoxe Kerk en de Oriëntaals-orthodoxe Kerk en zijn onlosmakelijk verbonden met het kerkelijke en spirituele leven van de deze kerken en hun gelovigen. Iconen worden vanouds vooral geschilderd in landen waar de Oosterse orthodoxie of de Oriëntaalse orthodoxie de inheemse vorm van christendom is, zoals Griekenland, de Balkanlanden en Oost-Europa.
Zijn afbeeldingen van heiligen of hoogfeesten, meestal geschilderd op een paneel. Zij worden geschilderd volgens door de kerk vastgestelde regels, de zg. canon. De Kerk heeft deze regels vastgesteld om voor zuiverheid en uniformiteit te zorgen en zij mogen niet afwijken van de leerstellingen van de Kerk. Het schilderen is voor de orthodoxe kerk een werk waarvoor Gods zegen gevraagd wordt en dat gepaard gaat met gebed en vasten. Een icoon wordt niet gesigneerd, want het is Gods hand die de icoon geschilderd heeft. Iconen behoren tot de Oosters-orthodoxe Kerk en de Oriëntaals-orthodoxe Kerk en zijn onlosmakelijk verbonden met het kerkelijke en spirituele leven van de deze kerken en hun gelovigen. Iconen worden vanouds vooral geschilderd in landen waar de Oosterse orthodoxie of de Oriëntaalse orthodoxie de inheemse vorm van christendom is, zoals Griekenland, de Balkanlanden en Oost-Europa.
Woensdag 23 januari 2008
HUGO CLAUS
UIT GEDICHTEN
uit Gedichten (1948-1963)
In het donker hangt mijn haar te drogen,
en jij met je handschoenen aan ,
je houdt me in bedwang , en , je weet het wel ,
je steekt een vlam ( als aan een gasvuur )
aan mijn aapachtig verlangen naar jou
Niemand anders dan jij
verdient het licht van mijn ogen
en jij met je handschoenen aan ,
je houdt me in bedwang , en , je weet het wel ,
je steekt een vlam ( als aan een gasvuur )
aan mijn aapachtig verlangen naar jou
Niemand anders dan jij
verdient het licht van mijn ogen
Schilderij van Tamara de Lempicka
Zondag 20 januari 2008
De trein van 6 U 15
Paul Delvaux
De trein van 6 u 15
met de avondschemering vertrokken
de trein van zes uur vijftien
de man hij bleef eenzaam achter
in de nacht zonder kim
in het verhaal zonder woorden
ginds waar bomen mensen worden
en kinderen
spelen met de zon
ginds is zij verdwenen
verdwenen daar vanwaar zij kwam
de man hij bleef eenzaam
de trein van zes uur vijftien
is vertrokken
hoelang
de man
hij bleef eenzaam achter
hij zal eerlang
wachten
Gedicht van Héli Rombaut
Schilderij van Paul Delvaux
Woensdag 16 januari 2008
Duitse Expressionisme : Ernst Ludwig Kirchner
Zelfportret
ERNST LUDWIG KIRCHNER
Geboren in Aschaffenburg op 6 mei 1880 en overleden in Davos op 15 juni 1938. Hij is de belangrijkste vetegenwoordiger van het Duitse expressionisme en wordt als voorman gezien van die Brücke.
Kirchner , de zoon van een ingenieur bij de papierfabriek , later professor , verhuisde naar Dresden om daar bouwkunde te studeren ; daar leerde hij Fritz Bleyl en o.a. Erich Heckel.
Kirchner werdt vooral beïnvloed door Vincent van Gogh en Edvard Munch. Vanaf 1909 is de kunst uit Oceanïe en Afrika zijn belangrijkste inspiratiebron .Na het uiteenvallen van Die Brücke werkt hij verder en in
Kirchner , de zoon van een ingenieur bij de papierfabriek , later professor , verhuisde naar Dresden om daar bouwkunde te studeren ; daar leerde hij Fritz Bleyl en o.a. Erich Heckel.
Kirchner werdt vooral beïnvloed door Vincent van Gogh en Edvard Munch. Vanaf 1909 is de kunst uit Oceanïe en Afrika zijn belangrijkste inspiratiebron .Na het uiteenvallen van Die Brücke werkt hij verder en in
1914 dient hij zich aan bij het leger .In 1915 stort hij in ,en wordt hij van zijn militaire dienst vrijgesteld ,hij is te gestoord om in dienst te blijven . De toenemende ' cultuurpolitiek ' van de Nazi's heeft er samen met zijn labiele toestand toe geleid dat Kirchner in 1938 geen andere oplossing zag dan zelfmoord te plegen.
Die Brücke is een groep die expressionistische schilders verenigde van juni 1905 tot 1913. Hun doel was om de kunst te bevrijden van de academische vormleer .Ze hadden een gemeenschappelijke atelier in Dresden waar ze naast schilderijen ook grafisch werk en driedimensionaal houtsnijwerk vervaardigden.
Vrijdag 11 januari 2008
Clésinger
Vrouw gebeten door een slang
Clésinger, Jean Baptiste (Auguste)
1814 (Besançon)
1883 (Parijs)
Beeldhouwer
Clesinger ontwierp het graf van Frédéric Chopin.
Zijn erotisch getinte beeld van 'Femme piquée par un serpent' zorgde voor schandalen.
Hij was de schoonzoon van George Sand.
Clésinger ligt in hetzelfde graf als Gourmont en De Courrière, de occultiste met wie hij een verhouding had. .
1814 (Besançon)
1883 (Parijs)
Beeldhouwer
Clesinger ontwierp het graf van Frédéric Chopin.
Zijn erotisch getinte beeld van 'Femme piquée par un serpent' zorgde voor schandalen.
Hij was de schoonzoon van George Sand.
Clésinger ligt in hetzelfde graf als Gourmont en De Courrière, de occultiste met wie hij een verhouding had. .
3 reacties op dit bericht
Jawel
Heel mooi Jeanine , dank je !
groetjes
Rita
mooi...
groeten,
Deem
Beste Jeanine,
Bisous, Jeanine...blijf aub doordoen...Iemand moet ons cultureelgeweten blijven aanscherpen...Jij doet het en blijf het aub doen.
Fred.