Naar de inhoud

Clementine

Beeld/dichters/kunstschilders
akke.beakke.be

Archief

Piet Bekaert (Vichte, 8 mei 1939 - Deurle, 7 juli 2000)



10116.jpg
-

Garden Terrace by Piet Bekaert


< Piet Bekaert (°Vichte 1939 - Gent 2000)

 is een buitenbeen in de Latemse kunstwereld.
Hij studeerde aan het Hoger Instituut voor Beeldende Kunsten Sint-Lucas te Gent, waar hij de richting binnenhuisarchitectuur koos.

Hij vervolmaakte zich aan de Académie Julian te Parijs en het Pratt Institute te New York.
Hij verbleef enkele jaren in New York waar hij voor een befaamd architectenbureau werkte.
In 1973 richtte hij zijn eigen ontwerpbureau en meubelzaak op aan de Visserij 107 te Gent.


Piet Bekaert is naast kunstschilder een begaafde dichter-auteur en fotokunstenaar.

In 1969 publiceerde hij de in New York geschreven roman Amaryllis
en in 1971 verschijnt een fotoboek over zijn constructivistisch oeuvre.
 Later, in 1975, verschijnen in de Yang-reeks zijn 100 gedichten onder de titel Gotisch Blauw.
In 1982 en 1989 publiceert uitgeverij Lannoo een monografie over zijn geschilderd oeuvre.
In 1986 komt het onvolprezen fotoboek Tuinen in Vlaanderen uit en twee jaar later Tuinen in België.
In 1991 was er een subtiele nieuwe dichtbund
el
Een Kathedraal als Troostprijs
/////
Piet-Bekaert-Whysteria-Pergola-5096.jpg Pergola
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door cleo om 11:58 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

René Magritte in Brussel


retros9.jpg
‘De Verloofden’ van 1928

René François Ghislain Magritte (Lessen, 21 november 1898 – Schaarbeek, 15 augustus 1967) was een Belgisch surrealistische kunstschilder en een van de bekendste Belgische schilders in het algemeen.

Zijn werk is een continue zoektocht naar de werkelijkheid, naar de betekenis van objecten en concepten.
Niet het plastische maar de ideeën en concepten overheersen.
Het oeuvre van Magritte is veelzijdig. Naast schilderijen, tekeningen, gouaches en collages, produceerde hij ook –zoals hoger vermeld – heel wat affiches. Hij begaf zich ook aan de kortfilm en de fotografie.

In de tentoonstelling worden ook kortfilms getoond die Magritte sedert 1956 maakte met Georgette en zijn vrienden.

Sommige van zijn schilderijen worden als accessoires gebruikt in de films.
In zijn schilderijen (en ook in de films) is er een vervreemding van de realiteit.
Het menselijk gelaat wordt niet herkenbaar getoond.

Vaak staan de figuren (ook zo bijv. in een groepsfoto van zijn vrienden) met de rug naar de toeschouwer (resp. camera).

In een werk zoals ‘De Verloofden’ van 1928 zijn de aangezichten van de geliefden overdekt met een doek.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door cleo om 12:20 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Eigen werk ....



P1030239.JPG

/


La Solitude

...

LA SOLITUDE...

IN GROENE SCHEMERING ZO ZIJT GIJ IN HANDSCHOENEN NAUWELIJKS INGEPAKT

GIJ DE COLORIETE VINNENVROUW KELK,GLAS,BEKER,BLOEMEN

ZO ZULT GIJ ONGEZIEN VELE MONDEN DOEN GAPEN

WANT VERVULLEND LEVEN DOET ONS

LEDIGEN MISSCHIEN DUIZENDEN KLEUREN

TE RAPEN WANT OP ELK GEMIS STAAT HET VERNIS VAN DROEFENIS...

RUUD BLAUWVELD-GENT-LEIE-OOGST 2010.

(Uit erkenning)

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door cleo om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

[toon]Franz von Stuck (1863-1928


472px-Franz_von_Stuck_010.jpg

Salome 1906


Franz ridder von Stuck, geboren als Franz Stuck, (Tettenweis (Neder-Beieren), 23 februari 1863 - München, 30 augustus 1928)
was een Duitse symbolistische schilder en beeldhouwer.
Hij was getrouwd met Mary Lindpainter, een zangeres.
 
Sezession

In 1882 richtte hij samen met Wilhelm Trübner de Münchener Sezession, deel uitmakende van de Jugendstil, op, wat in de daaropvolgende jaren internationale navolging zou ondervinden.

Debuut
Franz Stuck debuteerde in 1889 met zijn enorme aartsengel, de 'paradijswachter' genaamd. Hij won er een gouden medaille mee en een prijs van 60.000 Duitse mark, destijds een enorm bedrag. Daarna won hij nog vele kunstprijzen en vierde hoogtijdagen.

 Professor aan de Academie Al jong, in 1895, werd Stuck professor aan de Academie voor Beeldende Kunst in München en gaf hij les aan onder andere Wassily Kandinsky en Paul Klee. Otto Mueller, die later deel uitmaakte van Die Brücke, wees Stuck als ongetalenteerd af.
 

 Symbolisme

Gestimuleerd door Arnold Böcklin maakte Stuck het liefst onwerkelijke fabelachtige voorstellingen en allegorische en symbolistische schilderijen als Die Sünde (1893) (Wallraf-Richartz-Museum) en Der Krieg (1894).

Hij beeldde fatale vrouwen af die mannen zagen als wezens die verleid moesten worden en daarna verzwolgen.

Hij bewonderde vrouwen en vermoedelijk vreesde hij ze ook.





FranzVonStuckOrpheusk.jpg

Franz von Stuck 'Orpheus'
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door cleo om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Albert Marquet (1875-1947)



Albert+Marquet.+-+La+femme+blonde+-+1919.jpg

Op een gezamenlijke tentoonstelling van de fauvisten in 1905 baarde zijn werk Nu, dit fauve uit 1898 groot opzien

d5100030l.jpg

Albert Marquet (1875-1947) Port du Havre

Albert Marquet (Bordeaux, 27 maart 1875 – Parijs, 14 juni 1947) was een Frans schilder, medeoprichter en belangrijk vertegenwoordiger van het fauvisme.
Hij studeerde in Parijs met onder andere Henri Matisse, en werkte in het atelier van Moreau.
Henri Evenepoel bracht hem in contact met de werken van Claude Monet, Paul Cézanne, Vincent Van Gogh, Georges Seurat en anderen.
Hij liet zich meeslepen door de kleurexperimenten van de fauvisten. Zijn stijl zou nog vóór de eeuwwisseling definifief worden.

Op een gezamenlijke tentoonstelling van de fauvisten in 1905 baarde zijn werk Nu, dit fauve uit 1898 groot opzien.
Zoals in de werken van de andere Fauves, domineert hierin de toepassing van de pure, niet meer illusionistisch werkende kleur.
Later wendde Marquet zich evenwel af van de felle kleuren van de fauvisten.

Vanaf 1906 worden zijn kleuren steeds genuanceerder. Zijn meest geliefde onderwerpen zijn landschappen en stadsgezichten, vooral van havensteden.
Kenmerkend voor zijn schilderijen zijn de sterk verschuivend werkende compositie die is opgebouwd uit heldere kleurvlakken.
Niettemin verstond de schilder de kunst zijn landschappen in een stemmige sfeer te hullen.
De mooiste voorbeelden hiervan zijn de Parijse winterzichten.

Verder leverde hij ook voortreffelijk werk af als aquarellist.



_marquet.jpg

Albert Marquet (1875-1947) : « Quai des Grands Augustins sous la neige » Huile sur toile signé en bas à droite. Dim. 65 x 81 cm.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door cleo om 12:05 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Anselm Kiefer (1945)


Anselm_Kiefer.jpg

© Anselm Kiefer Maria [Mary], 1978-2008   "Maria Walks Amid The Thorn"


6a00e54fc71ef0883301053631c53f970c-500wi


*sigh* copyright Anselm Kiefer


Anselm Kiefer Uit Wikipedia "  (Donaueschingen, 8 maart 1945)
is een Duits beeldhouwer en schilder.
Hij is een van de meest succesvolle maar ook meeserk gebruikt hij materialen als stro, as, klei en lood.

Kiefer groeide vanaf 1951 op in Ottersdorf en ging naar school in Rastatt.
Hij studeerde rechten, literatuur en taalwetenschappen aan de Universiteit van Freiburg.
Vanaf 1966 studeerde hij aan kunstacademies in Freiburg, Karlsruhe en Düsseldorf, en in 1969 werd hij in de kunstwereld bekend door een serie zelfportretten, gemaakt in grote Europese steden, waarop hij de Hitlergroet brengt.
Dit was zijn commentaar op de situatie in het naoorlogse Duitsland waar over het fascisme voornamelijk werd gezwegen.


Tussen 1970 en 1972 studeerde Kiefer bij Joseph Beuys.
In 1976 verbleef hij in de Villa Massimo in Rome.

Sinds 1993 woont en werkt hij in Barjac (Gard) waar hij een verlaten industrieterrein heeft omgetoverd in een 35 hectare groot atelier dat hij La Ribaute heeft gedoopt.

Werken van Kiefer zijn onder andere te zien in de Duitse musea Hamburger Bahnhof - Museum für Gegenwart en Museum Frieder Burda, en in het Nederlandse Kröller-Müller Museum, dat werken van Kiefer ten geschenke kreeg van de kunstenaar-ontwerper Martin Visser.



anselm-kiefer.jpg

"Die Fraüen der Antique: Myrtis" 2002 Art Gallery of New South Wales in Australia.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door cleo om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

YVES KLEIN (Nice, 28 april 1928 - Parijs, 6 juni 1962)


Vanaf 1958 realiseert hij zijn eerste experimenten pinceau vivant (levend penseel) als Antropométries en Suaires, waarbij hij, zowel op doek als op papier, in blauwe verf gedompelde naakte modellen afdrukt.
">
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door cleo om 12:06 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

YVES KLEIN (Nice, 28 april 1928 - Parijs, 6 juni 1962)




yves_klein_into_the_blue_bol.com2.jpg
  Yves Klein (Nice, 28 april 1928 – Parijs, 6 juni 1962) was een Frans kunstschilder. Hij werd bekend als de Franse monochromist.

 Tentoonstellingen 1946 - 1956

Vanaf 1946 realiseert hij zijn eerste Monochromes, panelen in een uniforme zuivere kleur en werkt hij samen met Arman.
Tussen 1948 en 1953 doorkruist hij Europa, Oost-Azië en Japan en presenteert hij zijn éénkleurige schilderijen, getekend "Yves".
Hij exposeert zijn Monochromes voor het eerst in Parijs in de Galerie des Solitaires in 1955.

In 1956 stelt hij zijn Propositions monochromes voor in de Galerie Colette Allendy.
Pierre Restany schrijft het voorwoord van de catalogus.
Te Marseille neemt hij deel aan het eerste Festival d'Art avant-garde, georganiseerd door M. Ragon en J. Polieri.  Blauw 1957 - 1959



Klein.jpg

Yves Klein, "La victoire de Samothrace" 1962, pigment on plaster on longterm loan


Blauw 1957 - 1959 voorbeeld In 1957 exposeert hij te Milaan in de Galerie Apolinaire en te Parijs in de Galerie Iris Clert en weer bij Colette Allendy, ditmaal zijn doeken en sculpturen in diep ultramarijn blauw, dat hij I.K.B. (International Klein Blue) noemt.
Van 1957 tot 1959 decoreert hij de nieuwe opera van Gelsenkirchen in monochrome blauwen, terwijl de muren bewerkt worden in polyester Relief éponge rouge.
Aan de Parijse Sorbonne geeft hij een paar lezingen over l'Evolution de l'art et de l'architecture vers l'immatériel.
Hij vond de kleur (of verf) uit toen hij experimenteerde met ultramarijnblauw pigment en een speciaal fixatief, polyvinylacetaat, toen bekend als Rhodopas.
Deze brak, in tegenstelling tot de gewone fixatieven, de glans (diepte) van de kleur niet af.

Voor Klein zelf was de beeldende gevoeligheid van het blauw zo intens dat hij het over de wereld wou verspreiden.
Vanaf dat moment spreken we van de blauwe revolutie.
Hij onderneemt dan ook tal van projecten in publieke ruimtes.
Zo laat hij in 1957 op de opening van een tentoontelling 1001 blauwe ballonnen de lucht ingaan.
Yves Klein heeft zijn ultramarijnpigment internationaal gepatenteerd als International Klein Blue of IKB.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door cleo om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Clementine

↑ Terug naar de berichten