Archief

Alberto Giacometti Alberto Giacometti (Borgonovo (Italië), 10 oktober 1901 - Chur (Zwitserland), 11 januari 1966)
was een Zwitsers surrealistisch beeldhouwer en schilder.
Hij speelde een belangrijke rol in het existentialisme.
Veel van zijn mens- en diersculpturen kenmerken zich door een smal, 'breekbaar' uiterlijk.

Giacometti volgde een opleiding aan de kunstacademie in Genève. In mei 1920 bezocht hij de Biënnale van Venetië, die hem zeer inspireerde.
Vanaf 1922 leefde en werkte hij in Parijs, in de wijk Montparnasse. Hij verkeerde daar in het gezelschap van onder andere de schilders Joan Miró, Max Ernst en Pablo Picasso en de schrijvers Samuel Beckett, Jean-Paul Sartre, Paul Eluard en André Breton.
Zijn eerste expositie volgde in 1927 in Zürich. Gedurende de Tweede Wereldoorlog leefde Giacometti in Genève waar hij zijn latere echtgenote Annette Arm ontmoette. Na terugkeer in Parijs trouwden zij in 1949 en brak Giacometti's meest productieve periode aan met zijn vrouw als muze en voornaamste model.

Al snel kreeg Giacometti enkele belangrijke exposities, waaronder in de Pierre Matisse Gallery in New York. Tijdens de Biënnale van Venetië van 1926 ontving Giacommetti de Grote Prijs van de Beeldhouwkunst.
Hij overleed in 1966 aan de gevolgen van een hartziekte en chronische bronchitis.
Hij werd begraven te Borgonovo, dicht bij zijn ouders. Tegenwoordig is zijn werk te vinden in de collecties van vele belangrijke musea.

Gustave Courbet,

geestelijk en artistiek leider van het Realisme, wist voortdurend schandalen uit te lokken met zijn schilderijen.

Hij koos bij voorkeur onderwerpen die geen enkele status hadden en voerde deze dan uit op een formaat dat tot dan alleen maar gebruikt werd voor verheven historiestukken of religieuze onderwerpen. Daarbij had hij ook nog een heel directe stijl van schilderen waarbij de verf dik opgebracht werd. Reden genoeg in die tijd om hem te verdenken van revolutionaire of zelfs anarchistische activiteiten.

Gustave Courbet was een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het Realisme, een richting in de schilderkunst die de dagelijkse werkelijkheid en gewone mensen tot onderwerp nam, in plaats van verheven mythologische of historische scènes. Het nieuwe was vooral dat deze 'gewone' situaties of voorwerpen geen bijzaak maar hoofdonderwerp in het schilderij waren, en vaak op groot formaat werden afgebeeld.

Zijn manier van schilderen is spectaculair: Courbet bracht de verf in brede vegen op met behulp van een paletmes.

Biografie

Gustave Courbet, 

geboren op 10 juni 1819 te Ornans, was een zoon van een boer in die streek. In 1840 ging hij naar Parijs. Al gauw na zijn aankomst in Parijs waar hij rechten had moeten gaan studeren, maakte Courbet zijn entree in het atelier van de succesvolle academieschilder Charles Steuben.

Dit atelier stond in het hart van het Quartier Latin, waar Courbet een paar jaar later zelf een atelier zou inrichten.

Hij zou later verklaren dat hij noch van deze noch van enige andere leermeester iets had geleerd. Met een karakteristiek zelfvertrouwen besloot hij zijn eigen leermeester te worden en begon hij aan een cursus 'schilderen naar model' aan de 'vrije' (dat wil zeggen docentloze) Académie Suisse. Ook ging hij de werken van Spaanse, Venetiaanse en Hollandse meesters in het Louvre kopiëren.

Courbet voltooide zijn zelfonderricht in zes jaar hard werken, veel inspannender dan de doorsnee academieopleiding.

Zijn voortgang gedurende deze vroege jaren is moeilijk in kaart te brengen. Veel van zijn vroege studies zijn verloren gegaan, andere werden later gewijzigd of van een verkeerde datum voorzien. De nog bestaande werken variëren enorm in kwaliteit, stijl en uitvoering.

Net als andere jonge kunstenaars profiteerde hij van de kortstondige liberalisering van de Salon door de Republiek.

Het jaar 1848 markeerde het eind van de periode van zijn leertijd en van zijn jeugdige hang naar Romantiek. Hijzelf dateerde later het begin van zijn rijpe Realistische periode vanaf dit jaar. Zijn selfmade opleiding had de basis gelegd voor zijn latere realisme

1.Le Désespéré, (1843-45) , olieverf op doek, 45 x 54 cm, particuliere collectie.
2.La Femme dans les vagues (1868)

Lamp

Émile Gallé (Nancy, 4 mei 1846 - Nancy, 23 september 1904)

was een Franse glasmaker en meubelontwerper die zijn thuisbasis had in zijn geboorteplaats.
Zijn favoriete motief, dat hij dan ook veel gebruikte in zijn werk, was de plant.
Ook kwamen er veel insecten motieven in voor.
Het glas is één- of veelkleurig gedecoreerd met sierlijke natuurmotieven.
Gallé maakte gebruik van verschillende technieken:

* kleurloos kristalglas met emailschildering;
* verrerie parlante, glazen met dekkend geschilderde decoraties die een stemming symboliseren geïnspireerd door de poëzie;
* opaque, halfdoorzichtig glas met dekkend geschilderde decoraties;
* marquetterie de verre, inlegwerk van glas-in-glas;
* opgelegd glas met tussen twee lagen een door een etsprocedé aangebrachte voostelling;
* opgelegd glas in een grovere uitgave, met sjablonen gemaakt. Gallé paste de opgelegde-glasmethode ook veel toe in lampen.

Gallé stierf in 1904 aan leukemie.

 

Op onze terugreis van Roquemaure kwamen we voorbij Auvers-sur-Oise een pittoresque dorpje waar heel wat beroemde kunstenaars hun stekje hadden gevonden:

Auvers-sur-Oise is een klein dorpje in de buurt van Parijs dat vooral bekendheid heeft gekregen omdat een groot aantal wereldberoemde kunstenaars er een deel van hun leven hebben doorgebracht.
De meest sprekende namen zijn Daubigny, Cézanne en Van Gogh.
Van Gogh verbleef er maar een zeer korte periode, maar was er op artistiek vlak uitzonderlijk productief. Hij maakte er niet minder dan 70 schilderijen waarvan sommige tot de belangrijkste van zijn hele oeuvre worden gerekend.
Vincent en zijn broer Theo liggen allebei begraven op de begraafplaats van Auvers-sur-Oise.
In de Auberge Ravoux is een klein museum ingericht.

Coucher de Soleil Charles-Francois Daubigny (1817 - 1878)

Cézanne  ca 1890 Het huis aan de waterkant

Starry Night

Vincent Van Gogh

Essoyes
Atelier van Renoir

Pierre-Auguste Renoir (Limoges, 25 februari 1841 - Cagnes-sur-Mer, 3 december 1919) was een Frans impressionistisch kunstschilder.

Zijn vader, een kleermaker met een groot gezin, vestigde zich in 1845 in Parijs.

Al op zijn dertiende werkte Renoir als leerling-schilder. Hij schilderde bloemen op keramiek.

Toen dit proces werd geautomatiseerd moest hij overstappen op andere objecten. In 1862 sloot hij zich aan bij de Atelier Gleyre van Marc-Charles-Gabriel Gleyre en maakte kennis met Claude Monet, Alfred Sisley en Frederic Bazille, later ontmoette hij ook Camille Pissarro en Paul Cézanne.

Hij exposeerde voor het eerst bij de Parijse salon in 1864; daarna weigerde de jury zijn werk, tot in 1867 zijn Lise werd geaccepteerd, een portret van zijn model en minnares Lise Trehot.

In 1867 woonden Renoir en Monet bij Bazille. In de jaren daarna deelde hij een studio in Parijs met Bazille. Jonge kunstenaars poseerden daar voor elkaar.

De zomer van 1869 bracht hij door met Monet in Bougival aan de Seine.

Gezamenlijk werkten zij daar de principes van het impressionisme verder uit. In de jaren '70 werkte hij in Argenteuil en Parijs en nam deel aan de exposities van 1874, 1876, 1877 en 1882. Renoir ondervond eerder erkenning dan zijn vrienden.

In 1879 en 1880 stuurde hij verschillende portretten in voor de Salon.

Les Demoiselles d'Avignon

Demoiselles d'Avignon Pablo Picasso, 1907 olie op doek 243,9 × 233,7 cm Museum of Modern Art, New York Les Demoiselles d'Avignon is één van de bekendste werken van Pablo Picasso (1881-1973). Het is geschilderd in een periode van negen maanden gedurende 1906 en 1907, toen Picasso zich had teruggetrokken in een klein dorpje in de Pyreneeën. Toen hij het zijn avantgardevrienden liet zien, vielen ze stil.

Alleen Matisse brak in lachen uit. In 1916 werd het in een privésalon getoond. De naam van deze salon werd toen tijdelijk veranderd van "Le bordel d'Avignon" naar "Les Demoiselles". Het doek werd pas in 1937 voor het eerst in het openbaar getoond. In 1939 kocht het Museum of Modern Art in New York City het. Daar hangt het nu nog. Het doek was zo anders dan alles wat er tot die tijd was geschilderd, dat het vriend en vijand verbaasde toen Picasso het eindelijk aan de buitenwereld toonde. Veel kunsthistorici menen dat Les Demoiselles d'Avignon het eerste werk was van de 20e eeuwse schilderkunst. Het is één van Picasso's bekendste werken en tevens één van de eerste uit zijn kubistische periode, hoewel het label van het kubisme door veel kunstkenners in twijfel getrokken wordt. Het wordt derhalve ook wel gezien als een proto-kubistisch werk dat behoort tot het primitivisme. Het schilderij is olie op doek en meet 243,9 x 233,7 cm.

Zelfportret van Picasso

Les Demoiselles d'Avignon

Het doek toont vijf prostituees die de kijker aanstaren.

Opvallend is dat de dames er weinig aantrekkelijk uitzien (evenals het fruit op de voorgrond) en nogal vreemde lichamen hebben. Enkele van de vrouwen zijn gebaseerd op prehistorische Iberische beelden of Afrikaanse maskers.

Picasso zorgde ervoor dat allerlei (volgens de normen van zijn tijd) met elkaar vloekende elementen in het schilderij naast elkaar geplaatst werden. Zo contrasteren de ronde vormen van de vrouwen met overdreven puntig geschilderde lichaamsdelen. Daarnaast botsen de kleuren met elkaar, evenals de voor- en de achtergrond.

Uit schetsen van Picasso blijkt dat hij eerst ook een matroos en een geneeskundestudent wilde schilderen, waarbij de matroos als klant staat afgebeeld en de geneeskundestudent waarschijnlijk als symbolische waarschuwing tegen syfilis, een geslachtsziekte die rond de eeuwwisseling veel slachtoffers maakte.

De titel van het werk is bedacht door André Salmon, de organisator van de eerste tentoonstelling waar Les Demoiselles d'Avignon te zien was. Les Demoiselles verwijst naar "jongedames", maar men bedoelt er soms ook prostituees mee. Avignon had niets te maken met de Franse stad, maar verwees naar Carrer d'Avinyo, een straat in Barcelona in de buurt van de woning van Picasso, die bekend stond om de bordelen die er gevestigd waren. Picasso noemde het werk overigens nooit bij deze titel; hij noemde het Le bordel ("Het bordeel") en bleef het zijn hele leven zo noemen.

De Mozesput

Claus  Sutter

Vanaf 1385 woonde en werkte hij in de Franse stad Dijon.
Hoewel in Frankrijk in die tijd de Laatgotische Internationale Stijl nog in volle bloei was, streefde Sluter ernaar figuren te creëren die veel levendiger waren dan de werken van andere beeldhouwers uit die tijd in Frankrijk en het Noorden.

Zijn meest beroemde werk is de Mozesput met de zes profetenfiguren Mozes, David, Jeremia, Zacharia, Daniël en Jesaja (1396-1404).

De Mozesput bevindt zich in het voormalige kartuizerklooster Chartreuse de Champmol in Dijon.