Zijn beeldje 'Kleine danseresje van veertien jaar' veroorzaakte grote opschudding in de kunstwereld. Edgar Degas' beroemde wassen beeldje Danseresje van veertien jaar - dat na Degas' dood in dertigvoud in brons werd gegoten - viel vooral op door haar uitgesproken fysionomie die door zijn tijdgenoten direct 'herkend' werd als lelijk en crimineel.

In combinatie met de levensechte uitstraling veroorzaakte het een shockeffect onder het publiek. Degas had het beeld aangekleed met een echte maillot, balletschoenen, een tutu met een hemdje, en een fluwelen strik in het haar. De schoenen, de mailot en het hemdje bestreek hij met een dunne waslaag die hij ook nog beschilderde. Alsof het model zelf in het beeld zat gevangen.

Edgar Degas Franse kunstschilder en beeldhouwer, geboren in Parijs op 19 juli 1834 - overleden 1917.

Edgar Degas was de zoon van een rijke bankier en zijn aristocratische achtergrond bracht met zich mee dat hij zich in het begin niet inliet met de kunstenaars uit zijn tijd.

In zijn jeugd bewonderde hij de schilder Ingres, naar wiens voorbeeld hij zich ontwikkelde als een klassieke vakman, op zoek naar evenwicht en heldere contouren in zijn werk, iets wat hij ook als impressionist later nooit helemaal opgaf, en wat hem ook onderscheidde van de andere impressionisten.

Hij studeerde aan de kunstacademie onder leiding van Louis Lamothe. In 1854 vertrok hij voor vijf jaar naar Italië waar hij de Italiaanse Renaissancekunst bestudeerde.

In het begin van zijn loopbaan, schilderde Degas vooral historische stukken en portretten. In 1865 raakte hij bevriend met Edouard Manet en andere kunstenaars uit de groep, die later de beweging van de impressionisten zouden gaan vormen.

Drie jaar later schilderde Degas zijn eerste schilderij, dat als impressionistisch kan worden aangemerkt. Zijn onderwerpen koos Degas vooral uit de theater- en balletwereld. Na 1870 legde Degas zich toe op alledaagse scènes, zoals badende vrouwen of moeders die de was deden. Bovendien schilderde Degas vaak paardenrennen.

Na 1880 gebruikte Degas vrijwel alleen nog pastelkrijt. Hij gebruikte scherpe kleuren, terwijl hij mannequins, wasvrouwen en groepen dansers afbeeldde tegen alleen nog schetsmatig gesuggereerde achtergronden.

Op latere leeftijd trok Degas zich meer en meer op zichzelf terug. Hij trok er steeds minder op uit en voor zijn schilderijen groef hij in zijn geheugen of baseerde zich op ouder werk.

Het belangrijkste thema in zijn werk werd de naakte vrouw, die hij meestal afbeeldde in de slaapkamer of in een bordeel. Paul Durand-Ruel werd aangesteld om exclusief zijn werk te verkopen.

Nat-in-nat schilderen of alla prima is een schildertechniek waarbij nieuwe verf wordt toegevoegd aan voorafgaande lagen nog natte verf. Bij deze techniek dient het werkstuk in korte tijd te worden voltooid.

De traditionele kunstschilders gebruikten glaceringen, of laag over laag verven, waarbij de onderliggende lagen volkomen moesten zijn gedroogd. Dat drogen duurde heel lang, zeker vóór de uitvinding van siccatieven, enkele dagen tot enkele weken. Vanaf ruwweg de periode van het impressionisme ontstond de behoefte om sneller te schilderen. Zo maakten bijvoorbeeld Monet, maar ook een schilder als Vincent van Gogh hun schilderijen vaak binnen een dag.

De populaire schildertechniek van Bob Ross is ook een voorbeeld van nat-in-nat werken. Hij mengde kleuren op het doek in elkaar, en schilderde bijvoorbeeld bomen met dikkere verf op een ondergrond die nog niet droog was. Ook bij aquareltechniek wordt vaak, maar niet altijd, nat-in-nat gewerkt.

De moeilijkheid bij nat-in-nat werken is dat de kleuren soms ongewenst mengen, en dat het risico bestaat dat de kleuren minder fris en minder sprekend worden. Het voordeel is het effect van mooie kleurovergangen, die bij de glaceertechniek moeilijk te realiseren zijn. Een voorbeeld daarvan is de lucht in het hier afgebeelde schilderij van Sisley.

Nat-in-nat als therapie

Een minder bekende vorm van nat-in-nat schilderen wordt gebruikt in de kunstzinnige therapie. Bij deze techniek wordt er een poreus vel papier (onbedrukt krantenpapier of speciaal "therapeutisch" papier) doordrenkt met water en op een kunststof ondergrond gespannen. Er wordt enkel van aquarel (watergedragen pigment) gebruik gemaakt, bij voorkeur is deze verf op plantaardige basis.

Ook bij deze techniek wordt ervaren dat de kleuren in elkaar overvloeien en het lastig is om tot vorm te komen. Dit wordt in de kunstzinnige therapie echter niet gezien als een hinder maar als een van de therapeutische werkingen van de techniek. Door het uitvloeiende karakter van de techniek leert men de resultaatgerichtheid los te laten en plaats te maken voor het geduldig tot vorm komen.

Ook krijgen de kleuren (een van de belangrijkste werktuigen van de therapeut) een 'glans' die, volgens de kunstzinnige therapie "de mens zou aanspreken in de ziel"