Archief

Nadat ik in Februari 1987, terùg aan de slag was gegaan, duurde het niet lang alvorens de eerder vastgestelde "hàlve shiften" overgingen in 3/4 en volle (10u) shiften, omwille het te laat of geheel niet terugkeren van personeel, welk de winterperiode in hun eigen land (hoofdzakelijk Engeland) doorbracht.
Naar ik vernam viel dat wel geregeld voor, er werd op het eind van ieder seizoen veel gezégd en beloofd, maar wanneer puntje bij paaltje kwam, zag m'n al vlug op tégen de lange wérkuren, in alles behalve aangename weersomstandigheden, temperaturen van 45°C en meer in de keuken(s) waren zeer zéker géén uitzondering in de topmaanden midden Juni, tot eind September.
Het was nu eenmaal zo dat buitenlandse zaken (hoofdzakelijk restaurants) algemeen genomen, met hun eigen landgenoten werkten, en de (door regering verplichtte) 25% Spaans personeel werd aangenomen als schoonmakers, afwassers, e.d.m., ook ik had ondertussen héél goed ondervonden dat je véél geduld nodig had, en wéinig rekenschap op de lokale Spaanse bevolking kon maken, dat was nu éénmaal hun mentaliteit, hun cultuur, hun manier van leven, en éigenlijk was daar (éénmaal je ingeburgerd was) niéts verkeerd mee.
Tenslotte was ik naar hùn cultuur gegaan, pikte ik hùn jobs enz af, ik vond het dan niet meer dan normaal dat ik me in hùn cultuur inwerktte, dit gold ook voor mijn kennis van het Spaans, die begin 1987, zéér ver was gevorderd, ik begon tijdens telefoons naar Belgie, zelfs problemen te krijgen met het Nederlands, daar ik het afgelopen jaar alleen Engels en Spaans had gesproken.
Jarenlang ergerde ik me aan de 95% van de geimigreerde Engelsen, die het vertikten de Spaanse taal te leren, en vonden dat Engels dé Europese taal was, en iedereen hun maar diende te verstaan.
Ik had desbetreffend meermaals, tot jaren later discussie's desbetreffende, m'n zégt dat Engels de meest gesproken taal ter wereld is, en daar gaan Engelsen prat op, tegendeel is bewezen, (zeker nu in de 21eeuw) is Chinees de meest gesproken taal ter wereld, en komt, ja... Spaans op N° 2, héél zuidamerika spreekt "Latino=Spaans", en dan op de 3° plaats komt het Engels.

Het weer was zeer goed in 1987,.... dit bracht met zich mee dat het strandrestaurant half Mei, reeds zou worden opgestart.
Op 26 April tussen het koken in het stad-restaurant, en het treffen van de voorbereidingen in het Strand-restaurant, riep m'n me vanuit de Bar, aan de telefoon.
Ik was me van geen kwaad of onheil bewust, had in de laatste twee dagen met Lieve, en de instelling gesproken, waar alles "normaal" leek.
Het was Lieve, die me vroeg hoé snel ik in Belgie kon zijn, Ewoud was s'nachts zéér snel achteruit gegaan, en ze belde mij op aanraden van de Dokters en verpleging.
Ik keek naar Tom (De eigenaar), die van de situatie op de hoogte was, en blijkbaar aan mijn gezichtuitdrukking kon zien wat er aan de hand was, want hij riep me toe...... "If you'r needed in Belgium... Go !!".
Tom wist wel wàt hij aan me had, in zijn "bedrijf", ik had hem van in het begin dan ook op de hoogte gebracht van de situatie in Belgie, en het feit dat zich déze situatie kon voordoen.
Terwijl ik met Lieve afsprak, haar op de hoogte te brengen van het tijdstip dat ik in Belgie zou landen, was Tom reeds beginnen rond te bellen om te informeren naar de eerstvolgende vlucht.
Het seizoen was nog niet vollédig op toeren, maar Pasen was achter de rug, en éénmaal Pasen voorbij, of 15 April draaide de (zéér kleine) luchthaven toch reeds op 3/4é van haar capaciteit, desgevallend diende ik in Barcelona over te stappen.
Ik had me het afgelopen anderhalf jaar (en zeker sinds mijn verblijf hier) op dergelijk nieuws/situatie ter dege voorbereid, om te vermijden dat ik omwille paniek verkeerde beslissingen zou nemen.
Desondanks mijn uiterlijke "bedeesdheid?", oefende deze situatie zwàre druk uit op mijn Asthma, ik nam dan ook mijn (altijd bij de hand hebbende) puffers en extra tabletten, terwijl Tom me zegde naar huis te gaan om wat spullen te pakken, en hij ondertussen de reeds gevonden vlucht voor enkele uren later zou boeken en vastleggen.
Op weg naar huis kreeg ik zéér ernstige ademhalingsproblemen, mijn Asthma protesteerde, ik wist dat ik zéker niet mocht panikeren, dat zou het alleen maar erger maken, en thuisgekomen, hing ik mezelf aan een "Neubelizator" een machientje dat via een zuurstofmasker vloeibare medicatie de longen inpompte, ik vouwde vlug wat kleding op en pakte die in een reiszak, terwijl ik aan die machine hing, de extra medicatie deed (voorlopig althans) zijn werk, ik voelde me beter..
Ik liep nog even langs bij het buurmeisje, die ik van mijn afwezigheid voor onbepaalde duur op de hoogte stelde, en het telefoonnummer van Baal gaf voor geval van nood, ik telefoneerde ook vlug met Ray, die samen met zijn vrouw Sue, de afgelopen maanden zeer goede vrienden waren geworden, op de hoogte waren van "Belgie", en door mijn bijna dàgelijks aanwippen na het werk, ongerust zouden worden als ze me een tijdje niet zouden zien......... hij wenste me het beste toe.
Zoals afgesproken reed ik terug naar de zaak, vanwaar Tom me naar de luchthaven zou brengen.
Amper anderhalf uur na het ontvangen van Lieve's telefoon, was ik op de luchthaven, waar Tom me zéér gemeend het àllerbeste wenste, en me op het hart drukte, dat ik de tijd diende te nemen die ik nodig had.
Ik zou in de vooravond op Zaventem landen, en belde het uur, en de gegevens door naar Lieve.
Eenmaal op het vliegtuig, kon ik voor 2,5uur niets doen, ik ontspande me dan ook fisiek en mentaal, waardoor àlle gevoelens en emoties die ik de laatste uren, wélbewust onderdrukt had nu vrije ruimte hadden.
Het koste me dan ook alle moeite om dié emoties onder controle te houden, Ewoud had wel meer minder goede tot slechte momenten gehad, het zou ook nu wel loslopen.
Ik landde stipt als voorzien op Zaventem, er liep echter iets mis met de bagage, waardoor het een hele tijd duurde alvorens die werd vrijgegeven via de rolbanden, ik maakte me boos op mezelf, ik had die bagage best méé in het vliegtuig als handbagage kunnen nemen.
Ik snelde me naar de uitgang, waar ik dadelijk Lieve opmerkte.
Onderweg naar de auto op de parking, zegde ze me dat ze zonét nog met de instelling contact had gehad, en de situatie dezelfde was, en dat betekende, slecht, zéér kritiek, tijdens de rit van Zaventem naar Tienen, (toch een 40 Kilometer) zegde ze me, dat Ewoud's hartje begon te begeven, het kon al die inspanningen niet langer meer aan.
Aangekomen in de instelling kon ik aan de gezichtsuitdrukkingen van het personeel zien, dat de situatie niét goed was.
Erna was daar, en verliet zonder me een blik of woord te gunnen de kamer wanneer ik aankwam.
Ewoudje, nu een stevig baasje van net 2, lag, half zittend in een soort zetel, die volgelegd was met allerlei kussens die zijn lichaampje steunden, z'n gebalde vuistjes uitgestrekt naast zich, z'n mondje half open, z'n ogen en uitdrukking starend in het niéts, met als enige rustverstoring het zachte gezoem,de pomp van de stuurstof die hem via z'n neus werd toegediend .
Ik keek even naar de aanwezige verpleegster, die mijn blik begreep en ja knikte, ik zette me in de zetel naast Ewoud, terwijl zij hem me in de armen legde, Lieve was even naar het doktersbureel voor meer informatie, maar om één of andere reden had ik die informatie niet meer nodig.
Zonder woorden uit te spreken, zegde ik hem, dat hij mocht gaan, als hij er klaar voor was, dat het me speet, zéér erg speet dat het toch gedeeltelijk mijn schuld was dat hij bijna anderhalf jaar zo had moeten "leven" , maar dat ik niet egoistisch was, en hem niet wilde blijven laten lijden, dat ik éigenlijk diép van binnen wi'lde dat hij zich te rusten legde.
Lieve kwam later nog de kamer binnen, ook Pa bracht een bezoek die avond, ik vertiktte het echter Ewoud los te laten, zelfs de meerdere malen wanneer men zijn longen diende te "Aspireren" hield ik hem op mijn schoot.
Plots schrok ik wakker, ik was in slaap gevallen net als Ewoud, en een verpleegster nam hem van me, en legde hem terug in zijn (half zittend) bedje, ik bleef de ganse nacht aan zijn zijde, ik herhaal om één of àndere reden voelde ik dat ik daar moést zijn.
Toen Lieve, Pa en Erna de volgende ochtend binnenkwamen, besloot ik van de gelegenheid gebruik te maken, me een beetje te gaan opfrissen en een koffie te drinken in de cafeteria.
Die cafeteria lag langs de gang naar buiten, en toen even later Erna daar passeerde, en me zag zitten, opende de deur met de woorden,... In naam van de familie, hoop ik dat we je niet hebben gestoord in je drukke bezigheden met toeristen.
Ze had waarschijnlijk gehoopt, verwacht dat ik iets zou antwoorden, maar dat deed ik dus niet, en het kon me éigenlijk diep van binnen niet deren, niet Erna, niemand kon me op dat ogenblik meer pijnigen, dan de hartverscheurende pijn die ik met alle middelen onderukt hield.
Even later kwam pa voorbij, hij keek me even aan, maar liep door.
Ik ging terug naar de kamer, ik zei tegen Lieve dat zij naar het bureel kon, ik zou wel blijven.
Even later zat ik terug in dezelfde zetel, hetzelfde gesprek als daags voordien te voeren met Ewoud.
Weerom gaf ik hem aan niemand af, ook niet aan Lieve of Pa, die later die dag nog op bezoek kwamen, het was pas om 21.30u van 27 April 1987, dat de verpleging me zegde dat Ewoud er niet meer was, ik had hem waarschijnlijk ruim een halfuur levenloos op mijn schoot gehad.
Zijn hartje had het begeven,........ hij had wat hij zolang geleden had verdiend, rust, en mischien, wieweet, érgens een hereniging met Mama.
Het hébben, bijstaan, nabij zijn, van die laatste 30uur, gaven me een opgelucht gevoel, een gevoel dat ik hem had mogen begeleiden naar zijn rustplaats, ik weet (ook vandaag) niet hoe ik zou omgegaan zijn met zijn "dood", wanneer deze zich had voorgedaan terwijl ik op bijna 2000 Km afstand was, neen,.... hem te hebben kunnen ùitwuiven heeft me zéér geholpen, en nog steeds.
Ik ben ook steeds Lieve dankbaar geweest om me die mogelijkheid te geven, want "wettelijk" was ik geen familie, Lieve was Ewoud's voogd, en zij had me de toegang tot Ewouds kamer kunnen verbieden.
Tijdens het gesprek dat ik later die avond met de bijgeroepen Lieve en Pa had, werd me duidelijk dat ik beter niet langer in de omgeving bleef, indien ik (om nog steeds onbekende redenen) geen problemen wilde met de rest van de familie, Erna, Marcel, enz.
Een kort bezoekje aan Agnetha, werd dan ook weggewuifd.
Ik vroeg wel om Ewoud in Kortenberg te laten begraven, hoewel dit een heel eind van Tienen was, had ik in de toekomst alle "geliefden" op één plaats liggen, deze vraag werd beantwoord met; we zien wel.
Ik belde met de luchthaven, om de eerstvolgende vlucht te kennen, ik had een open retour ticket.
Ik bracht nog een laatste bezoek aan Ewoud, waarna Lieve me naar Zaventem voerde, ik had de volgende dag op het middaguur een vlucht terug, en ik checkte in, in een nabijgelegen hotelletje.
Omwille het late uur, kon ik Arlette geen bezoek meer brengen.
Met haar emotioneele reactie, liet Lieve me bij het afscheid weten, dat zij éigenlijk ook niet de reden van al die haat, of was het nijd kende, die Erna, Marcel, enz koesterden tegenover mij.
Pa bevond zich tussen twee vuren zegde ze me, geef het een tijdje, mischien bekoeld het met tijd.
Dit laatste gebeurde tot op heden (21 Jaar later) met uitzondering van Pa niet.
Ewoud werd op 03 Mei 1987 begraven, met uitzondering van mijn fisiek, was ik volledig op die begrafenis aanwezig.
De begravenis vond ondanks mijn wens plaats in Tienen, dat was de plaats waar hij de langste tijd van zijn leven had gewoond, en Tienen had ook een zeer bizonder "kinder-begraafplaatsje".
Weerom ging ik als een bezetene aan het werk, draaide geregeld 12 tot 13uur per dag, een manier om alle emoties, gedachten, herinneringen, hoe mooi, en/of pijnlijk dan ook van me af te zetten.

Sue en Ray, werden goede kennissen/vrienden.
Zij hadden 2 dochters Nathalie geb in 1980 en Joanne in 1982.
Via andere kennissen en buitelandse residenten, vernam ik dat Ray, vroeger Sue's chauffeur was geweest, maar omwille Sue's ambitie om de ladder in de "diplomatenwereld" zo snel mogelijk te kunnen beklimmen, was Ray, éigenlijk een blok aan haar been geworden, zij had dan ook een Villa ( 5 slpkamers/ 2 leefruimtes, zwembad, enz) gekocht in Ibiza, een "Pub" (De Londener) overgenomen, en hem naar laten verhuizen.
Hij werd door andere landgenoten dan ook een beetje "pantoffelheld" genoemd, hij had namelijk én zijn zaak, en zijn sjieke villa van zijn vrouw gekregen, daarenboven was er een kindermeisje,en kreeg hij nog zakgeld indien hij erom vroeg ook.
Hij loktte die reactie's in grote mate wel zélf uit, omdat hij steeds maar met zijn "luilekker-leventje" te koop liep.
Sue zélf was alleen op wekkends en feestdagen op het eiland.
Ergens half Januari 1987 besloot ik heel inpulsief, de resterende 3 weken vrije tijd te gebruiken om alsnog een bezoek aan Belgie te brengen, het ùitblijven vàn ontvangst, en beperkte geven van Nieuwjaarswensen zat me een beetje dwars.
Ik telefoneerde met Lieve, doch, steldde haar niét de vraag of het kon, ik zei haar gewoon dat ik overkwam, en graag Ewoud alsook Agnetha zou zien.
Ik herinner me geen dat's meer, maar één van de (in de wintermaanden) weinige dagen dat de ferry's naar Barcelona (via Palma) voeren, nam ik die.
Ik had echter géén énkele haast, diende pa op 8 Februari beginnen te werken, en legde het traject van Barcelona naar Leuven via de N6 Nationale route af, daar waren bezienswaardigheden, en ik bespaarde makkelijk 5000 Fr aan Peage (autowegentoll).
Vanuit Luxenburg beldde ik terug met Lieve, het was een Zaterdag, en ik zegde dat ik een 3-tal uur later in Baal kon zijn,.... had zij er iets tegen dat ik in Baal logeerde op één van de logeerkamers ??
Blijkbaar zijzélf niet, maar ze zegde dat ze dit met Pa moest bespreken.
Ik sprak hoedanook af, een paar uur later in Baal te zijn.
Indien Lieve er niets op tegen had, zou zij Pa wel weten te overtuigen.
Het feit dat ik contact was blijven houden, (met Ewoud's instelling tot 4 keer/week) en ook financieel t.o.v. Erna mijn verantwoordelijkheid had getoont, maakte dat Lieve zich in het afgelopen (bijna) jaar alsmaar soepeler was gaan opstellen, een telefoon van 30, a 40 minuten met Lieve waren zéér zeker géén uitzondering geweest in de laatste maanden.
Aangekomen in Baal, deed Lieve de deur open, ik kon al snel zien aan Pa's houding, dat hij niet 100% achter mijn aanwezigheid stond, en ik zei hem dan ook dadelijk, indien hij er iets op tegen had, dat ik wel een hotel kon vinden.
Hij reageerde niet dadelijk, ging naar buiten om mijn auto te bekijken.
Toen hij binnenkwam, zegde " zie dat je hem hebt ingevoerd", ik reed inderdaad met Spaanse nummerplaten.
Is hij nu volledig afbetaald,??, hoe stel je het daar, ben je met ziekenkas op orde, heb je werk?, wat heb je voor plannen, enz,enz,enz.
Ik besloot een week in Belgie te blijven, na eerst al Pa's vragen te hebben beantwoord..
Tijdens die week, ging ik bijna iedere dag naar Tienen, Ewoud was gegroeid, en een stevig baasje geworden, maar verder was er wéinig tot niets in zijn situatie veranderd.
Lieve nam hem soms voor een Weekend mee naar Baal, en dat bracht mij (ongewild) terug naar de tijd dat we Bobonne voor een dagje uit de instelling in Kortenberg haalden, om even in een andere omgeving te zijn.
De overeenkomsten op dat vlak waren schrijnend...... ook Ewoud, had wéinig tot geen toekomst meer, ondanks het prille, van zijn leven.
Ik had tweemaal een tijdje met Agnetha, zij stelde het zeer goed, liep ondertussen kleuterklas, voelde zich duidelijk "Thuis" met Moeke, en Steven, Klaartje en Jeroen, deze laatste waren Erna's kinderen.
Ze steldde géén enkele vraag, in de aard van "waar ben je nu" enz, wat het me natuurlijk makkelijker maakte om me bij de situatie neer te leggen.
Ik bracht ook tweemaal een bezoek aan Arlette en Bobonne op het kerkhof.
Tijdens een telefoon met "Tante" vernam ik dat "Nonkel" enkele maanden voordien aan een hartstilstand was overleden, ik ging samen met Tante naar het kerkhof.
De avond voor mijn terugkeer naar Spanje, bracht Lieve me op de hoogte dat het slecht boterde tussen Erna en Marc, en dat een scheiding wel heel nabij was.
Ze verzekerde me dat dat géén invloed zou hebben op Agnetha, maar zegde me erbij, dat mijn financieele tussenkomst, in die situatie zeer welkom, om niet te zeggen noodzakelijk zou zijn.
Ik verzekerde haar me aan de gedane beloften te houden, dit ondanks het feit dat Erna absoluut geweigerd had, me te zien en/of spreken..
Op de terugweg naar Luxenburg, zag ik mijn familie in eerste lijn........ Vader, getrouwd/gescheiden - bijeenwonend/uiteen, en alleen God wist hoeveel "vriendinnen/hoertjes" hij was gepaseerd, Theo 2 kinderen.... gescheiden, hértrouwd 2 kinderen gescheiden, nu samenwonend, en ook met tàl van "geheimpjes", Marcel ook getrouwd, één kind, en nu samenwonend................ en dan nu Erna, de lààtste waar iemand iets van zou hebben verwacht, ook zij volgde de "Familie-traditie", en ik stelde me heel even de vraag, hoe de toekomst er voor mij met Arlette zou hebben uitgezien????
Terug aangekomen op mijn appartement in Ibiza, voelde ik me goed, het had deugd gedaan, me persoonlijk te kunnen verzekeren dat alles (voor zover mogelijk) in orde was, ginds op kleine 2000 km afstand.
En nét omwille dat goed gevoel, besloot ik om in de toekomst geregeld naar Belgie te gaan, zei het dan voor enkele dagen, tot één week.
Tijdens die winterperiode, nét na mijn terugkeer besloot ik (nu hij was betaald) mijn auto in te ruilen, voor een kleinere.
De afstanden op het eiland zelf, waren verwaarloosbaar, en ik zag geen reden om met dergelijk Grote middenklasse wagen in die kleine kronkelige straatjes te blijven rondtoeren en zoeken naar parkeermogelijkheden..
Via enkele "Cafékennissen" vond ik een garage waar ik hem kon inruilen tegen een R (Renault) 6, een kleine handige 5 deurs, welke ouder was als mijn Datsun, maar ik kreeg dan nog een degelijk bedrag in cash bovenop, waardoor ik akoord ging.
Het seizoen (althans wat werk betrof) 1987 kwam eraan, en ik ging de afgesproken halftijdse shiften, aan de slag.

 

In de daaropvolgende weken, verkende ik St.Antonio zélf, maar ook de rest van het eiland een beetje.
Ibiza is een eiland van 850 Vierkante kilometer, en toén een bevolking van 400.000 Ibicencos.
Er resideerden ook een groot aantal buitenlanders, hoofdzakelijk Engelse en Duitsers, tijdens de zomer werd het (toén) bezocht door héél wat toeristen, en van Mei tot/Met Oktober telde m'n een bevolking van 1 Miljoen, een aantal dat in de volgende jaren blééf stijgen door de toename van het "drug" toerisme, en de vestiging van meedere reuze discotheken, alsook "sterren" V.b, Beegees, Grace Jones, Julio Iglesias, Freddy Mercury, e.d.m. kochten er hun stekje in de late jaren '80.
Ik werktte hard aan mijn Spaanse kennis, ik verbood iedereen (Spanjaarden) tegen mij een àndere taal te spreken, waardoor ik verplicht werd het snel op te pikken.
Ik kreeg een voorlopige "Residencia" van 6 maanden, en liet ook de auto invoeren.
Ondanks ik de afgelopen maanden weinig last van mijn Asthma had ondervonden, begonnen die problemen zich hier meer en meer te manifesteren.
Ik bezocht een Dokter, die de reden zocht in het verschillen van het klimaat, hij zegde me dat Asthma vooràl een Psychologische ziekte is, en ik er dus best niet téveel aandacht aan besteede, waarna hij me (op mijn vraag) enkele voorschriften gaf, voor mijn Puffers, en ook een "cortizone"middel, waardoor ik voor "het seizoen" voldoende had.
Ik had regelmatig telefonisch contact met Ewoud's instelling, waar weinig verandering te melden viel.
Ik regelde ook een "bestendige opdracht" 20.000 Pesetas/maand naar Lieve, die dat geld dan zou besteden aan onkosten voor Ewoud en Agnetha, ik betaalde die éérste maand zelfs 50.000 pesetas vooruit.
Op 01 Mei ging ik dus aan de slag.
Het was meer een "fast-food-fabriek" dan wel een restaurant.
Het hoofdrestaurant (in het stads-centrum) had makkelijk 200 zitplaatsen, en werktte op "normale" dagen tussen 9 en 12u probleemloos 300 ontbijten de deur uit.
Het personeel was dan ook naarvenant.
Het hoodrestaurant alléén telde 22 personeelsleden, kok's, saladebereiders, afwassers, groentebereiders en zaalpersoneel.
Het "strand"restaurant opende pas op 15 Juli tot eind september.
Ondanks "afwasser" zette ik mijn àllerbeste beentje voor, keek niét op één of meerdere overuren.
Het duurde dan ook niet lang alvorens "Tom" de eigenaar, me s'avonds apart riep, en me vroeg of ik voldoende kennis had, en had opgestoken om op 15 Juli als hulp-chef in het strandrestaurant aan de slag te gaan.
Ondanks mijn (nog) beperkte kennis van Engelse keuken, diende ik er niet over na te denken.
Het was wel een doorlopende shift, omdat het strandrestaurant om 20u sloot, m.a.w. diende ik van 09u s'ochtends tot 20u te werken.
Er was personeel dat alle voorbereidingen van 07 tot 09u deed, en het opruimen en sluiten nà 20u.
Het loon was 120.000 Pesetas.
Ik had geen enkele.
 reden om dit aanbod (wat een bijna zékerheid gaf voor een winter en of nieuw contract), te weigeren.
Het waren inderdaad, lànge, en ook zéér warme dagen, maar alles bij elkaar was het maar een periode 2,5maand.
Ik herinner me niet waarom of wanneer, maar ik weet wel, dat ik in Augustus reeds Hoofd van de keuken was, en het overige 6 koppige keukenpersoneel onder mijn leiding werktte, wat heel wat verantwoordelijkheid met zich meebracht, want ook hier waren 150 ontbijten en op zondag 200 Sunday lunches géén uitzondering, ik speelde het in ieder geval klaar om zonder al te grote kleerscheuren, op 28 September de laatste dag in het Strand-restaurant te werken.
Ik werd dan overgeplaatst naar het "stadrestaurant" waar ik als hulp-chef" het seizoen afwerktte.
Het was lachwekkend hoe op 31 Oktober in Ibiza allles zijn "gewone" dingetje ging, en op 01 November iedereen verdwenen was.
Op één nacht veranderde het eiland van een boemende toeristische hoofdplaats naar een "spook-stad".
Zelfs de luchthaven sloot 5 dagen/week.
Het duurde nog een week, alvorens alles klaar was gemaakt om te sluiten, want ook het hoofdrestaurant sloot in November en December.
Ik kreeg mijn finicito= een werkloosheidsbedrag, gebaseerd op het officieel inkomen, en de papieren nodig om mij als werkloze te laten inschrijven, niet dat ik een uitkering kreeg (omwille die finicito) danwel om me administratief in orde te brengen en houden.
Het duurde een héle tijd, bijna een maand, alvorens ik gerecupereerd was van de zomerperiode.
Na het werk wilde ik eerst nog steeds "even uitbollen", wat soms met ander personeel uitliep tot een bezoek aan nabijgelegen discotheken, waardoor de nachten dat ik slécht 3 a 4u mijn bed zag, zéér zéker géén uitzondering waren.
Er was een personeels afscheidsfeestje, na grote kuis, ergens half November 1986, en Tom liet me daar duidelijk verstaan dat ik me geen zorgen diende te maken, voor wat betrof werk in het volgend seizoen.
Of ik ook in de wintermaanden aan de slag kon, kon hij me (nog) niet zeggen, daar hij die beslissingen in December pas nam.
Met de afspraak dat iedereen die geintereseerd was om bij Tom te blijven werken, hier in het hoofdrestaurant aanwezig zou zijn op 20 December, namen we afscheid van elkaar, velen van het personeel, waren hier maar tijdelijk, en brachten de winter in Engeland/Schotland door bij familie, het Spaans personeel was in 95% van de gevallen van het vàsteland (meestal Andalucia) en gingen ook terug.
Tom Brown ging ook voor een tijdje naar Engeland.
Ik herinner me dat "eenzame" gevoel toen ik naar huis reed, bijna iedereen die ik de afgelopen maanden min of meer had leren kennen, verlieten in de eerstvolgende dagen het eiland.
Wat zou ik doen ???, financieel was ik goed, ik had bijna iedere maand met uitzondering van huishuur, sigaretten,en het vàste bedrag aan Lieve, enz het loon op de bank kunnen zetten, de kosten van de "avondjes uit" met personeel, werden meestal gedekt door het drinkgeld, welk tweewekelijks verdeeld was.
Ik twijfelde lange tijd om ook een bezoek aan Belgie te brengen.
Ik had meerdere keren per week telefonisch contact met de instelling, er viel echter weinig tot niets te melden.
Dit werd me op geregelde tijdstippen door Lieve bevestigd.
Ik wist indien ik naar Belgie ging, dat ik niét ging voor de mosselen, of fritten, danwél om Agnetha en Ewoud te zien.
In Agnetha's geval zou dat tot discussies en miserie met Erna leiden, daar zij nog steeds het standpunt had, dat ik me aan mijn verantwoordelijkheid had onttrokken, in Ewoud's geval zou dat bezoek gepaard gaan met een hele boel emoties.
Ik dacht, dat ik met nog een jaartje te wachtten,  de ernst van mijn beslissing zou kunnen bewijzen, en in ieder geval Erna zich dan mischien wat "soepeler" tegenover mij zou opstellen.
Ik besloot dus in Ibiza te "overwinteren", hoewel dat, dat harder viel als verwacht, zeker op sociaal vlak, Ibiza wa een echt "Spookgebied" geworden, de échte Ibisencos, wilde alleen van buitenlanders weten in de zomer, want die brachten geld mee, de overwinteraars, waren volgens hun  profiteurs, beetje zelfde houding als sommige Belgen tegenover buitenlandse werklozen.
Er was één Engelse zaak in heel St.Antonio, die de winter door open was, en die dan in die periode druk bezocht werd door de andere buitenlanders (al dan niet met een zaak) die het eiland niét hadden verlaten, die zaak was "De Londener", een middelgrote zaak, op een tweetal kilometer van mijn appartement.
Ik was daar tijdens de zomer na werk reeds enkele keren aangelopen.
Het was ook één van de betere én gerenomeerde zaken in Ibiza.
De eigenaar was Ray, getrouwd met Sue, die Consul was voor het Brits Consulaat in Barcelona, zij vloog dan (in de zomer) ook aan en àf; Vrijdagavond van Barcelona naar Ibiza, en Zondagavond of Maandagochtend terug.
Ik werd daar zeer vaste klant die winterperiode.
Op 20 December was ik "op post" bij het etentje dat Tom Brown organizeerde, sommige van de vaste personeelsleden die niét overwinterden hadden reeds telefonsch contact met hem genomen.
Toen ik later die avond naar huis reed, had ik een geschreven afspraak op zak.
Ik kon Februari, Maart, en April halftijds (5u) als 2é chefkok aan de slag in het hoofdrestaurant, vanaf Mei voltijds en de periode (nog niet vaststaand) dat het Strandrestaurant open was, kon ik dààr aan de slag als 1é Chefkok.
De halftijdse periode betaalde 55.000 Pesetas (ong 12000 Fr), voltijds 125.000, en de periode op het strand 135.000, dat waren zéér ernstige lonen voor die tijd.
Met die geschreven afspraak, ging ik naar de Politie, om mijn residencia voor 6 maand te laten verlengen, de volgende zou dan dadelijk een residencia voor 5 jaar worden.
Die Kerstmis viel héél erg zwaar, niet dat ik gelovig wàs, doch Kerstmis blijft nu éénmaal Kerstmis, maar de hoodreden was natuurlijk dat het de eerste verjaardag van Arlette's overlijden, en Ewoud's situatie was.
Omdat Engelsen Kerstmis op 25 december vieren, keek ik Kerstavond thuis televisie (mijn kennis Spaans liep héél vlot) en Kerstdag ging ik voor een Christmaslunch die in "De Londener" werd geserveerd.
Ook  het nieuwe jaar 1987 luidde ik op dié plaats in, er was een feestje met snacks en Life Music georganiseerd.
De énige personen die ik aan de lijn kreeg om Nieuwjaar te wensen, waren Lieve, die mijn wensen aan Pa en Agnetha zou overmaken, en Arlette's Tante, dewelke me meldde dat "Nonkel" een zwaar infarct had gemaakt en zich in het hospitaal bevond.

De voor het eerstvermeldde Sue, Consul voor Engeland,en mede-uitbaatster van "De Londener" is de dame afgebeeld op de twee foto's nét boven mijn Soulmate-Poes Elly, aan de rechterzijde van deze pagina.

Ik sloot me de daarop volgende dagen volledig op, op het appartement, waar ik dacht op die manier "orde op zaken" te kunnen stellen, buiten geregelde telefoons naar de instelling om te informeren naar Ewoud, zat ik daar ùren te denken, met veel te veel drank, sigaretten, en véél te weinig eten.
Na enkele dagen werd er op de deur gebonkt, na het een tijdje te hebben genegeerd, antwoorde ik toch, het was Mevr.Heyns, die wilde dat ik naar de zaak (beneden) kwam.
Ik friste me een beetje op, en begaf me dan ook naar beneden, waar iedereen aanwezig, bleek te schrikken, omwille de staat waar ik me in bevond.
Mevr Heyns trok dadelijk van leer, ze bleek opgeroepen te zijn door Jos de kelner, en vroeg me wat ik eigenlijk wilde bereiken, met me zo te laten gaan. Op deze manier zou niémand het verantwoord vinden dat ik tijd met de kinderen doorbracht, laat staan langere tijd (weekend e.d) voor ze zou kunnen zorgen.
Ze druktte me op het hart, dat ik in een hopeloze situatie aan het verzeilen was, en ook de zaak begon enorm onder de omstandigheden te lijden, omwille het gebrek aan "een bààs" en ook aan eten.
Waarom trek je er geen week tussenuit vroeg ze me, wég van deze omgeving, wég van de zaak, wég van alles wat je 24/7 confronteerd met het verleden.
Ik was toch wel een beetje wakker geschud, toen ze de zaak verliet.
Ik riep Jos bij me, en vroeg hem om een stand van zaken, dewelke na het inkijken van de boeken, inderdaad zeer belabberd was, de inkomsten waren spectaculair in mekaar gezakt, het welk voor 75% te wijten was aan het verdwijnen van de lunches' en maaltijden.
Ergens diep in mij, was ik reeds ingegaan op het voorstel van Mevr.Heyns om er een tijdje tussen uit te trekken, waardoor ik Jos vroeg de twee andere kelners op Half-time te zetten, en of hij (een in het verleden gebruikte) Interim-kok kon optrommelen voor een 3 a 4tal weken .
Ik verliet de zaak en wandelde naar Pa's bureel, waar ik bij Lieve naar Agnetha informeerde, volgens lieve was het prima met haar, ik steldde haar ook op de hoogte van m'n gesprek met Mevr.Heyns, waar ze weinig of geen commentaar op leek te hebben, je moet zelf maar doen wat je het beste vind, dit was een typisch antwoord voor Lieve, om me te laten verstaan dat ze niét akkoord was met wàt, hoé ik bezig was.
Op mijn weg terug naar de zaak, liep ik een reisagentschap binnen, eb boektte daar een reis naar....... jawel Ibiza, waar ik onlangs met Arlette was geweest, ik zou op 14 februari (enkele dagen later) vetrekken.
Mischien was dat inderdààd wél een goede zet, om alles op een rijtje te zetten, dacht ik.
Aangekomen in de zaak, had Jos reeds contact gehad met die persoon, welke had toegezegd, en overmorgen reeds aan de slag kon.
Ik steldde Jos op de hoogte van mijn plannen, maar wist uit ervaring dat hij de touwtjes wel in handen zou nemen en houden.
De volgende dag, na mijn (dagelijkse) telefoon met de instelling, belde ik met Tante & Nonkel in Anderlecht, om diezelfde namiddag af te spreken voor een babbel.
Ik herinner me daaruit, dat zij het een beetje opgegeven hadden, zich bij de situatie hadden neergelegd, zij waren zeker niet meer van de jongste en wilden nu even géén problemen meer.
Het leek me raar maar begrijpelijk, ik beloofde hun echter wel, hun op de hoogte te houden van iédere verandering in Ewoud's situatie.
Toen ik hun appartement verliet, had ik wéér dat lege gevoel, dit waren mensen die ons enorm hadden geholpen, maar nu besloten hadden zich uit de situatie terug te trekken, en me daarom eigenlijk zij het vriendelijk de deur wezen, hadden ook zij érgens een idee, of gevoel dat IK schuld had aan de situatie van Ewoud ???
Op de terugweg, bracht ik een bezoek aan het kerlhof.
En later ging ik wéér met mijn vragen, ten raad in een café, veel raad zal ik daar niet hebbben gevonden, het feit dat ik wéér maar eens aan mijn (vaste) tafel in de zaak wakker werd, met een hevige hoofdpijn, toen Jos binnenkwam bewijst dat.
Ik bracht Lieve en Mevr.Heyns op de hoogte van mijn geboekte reis, ik loog echter wél over de bestemming, wat er op wijst dat ik me wel dégelijk bewust was, dat een wéder-confrontatie met mijn "gelukkige" dagen met Arlette weinig tot geen heil in mijn huidige situatie zou brengen.
Mevr.Heyns juigde mijn beslissing toe, Lieve daarentegen, die ook uit naam van Pa sprak, begreep het allemaal niet zo dadelijk.
Jos had er via affiches, en aankondigingen in lokale pers voor gezorgt dat het hér-serveren van eten, niet onopgemerkt bleef.

Toen ik op 22 Februari,  van het vliegtuig staptte was ik heel wat wijzer en rijker geworden, al zou de aard van die wijsdom zeer zeker niét in goede aard vallen.
Buiten het bezoeken van "onze" Arlette's en mijn plaatsjes, had ik ook veel gesprekken gehad met (veelal buitenlandse/Engels) horeca uitbaters, had kunnen vaststellen hoe groot het aanbod in Horeca was, en had ook besloten alle bruggen (voor zover ik die nog had) te verbranden, en volledig opnieuw te starten, jawel..... in Ibiza.
Wat bond mij nog tot Belgie ???
De situatie van Ewoud was onveranderd, hij was zich amper tot niet bewust van wat er met en rond hem gebeurde, al kreeg hij dan de béste zorgen, zijn levensverwachtingen waren volgens dokters nog één tot max 2 jaar, hij zou die instelling dus niet levend verlaten.
Agnetha had een échte thuis gevonden, ik kon (in huidige situatie) NOOIT geven wat ze bij Erna en Marc kreeg, ze was in dat gezinnetje van drie, opgenomen als échte zus, ze kon het niet beter hebben getroffen.
De reeds jàrenlange problematische situatie in familie (Theo, Marcel, Erna) enz, was er sinds de gebeurtenissen, alleen maar op àchteruit gegaan, zélfs bij verdere familie, zijnde tante's, nonkels enz, ik heb nooit begrepen waarom, en tot op heden ten dage, stel ik mijn nog steeds die vraag
De eerste die ik van mijn beslissingen op de hoogte bracht was Arlette en Bobonne, die ik op de terugweg van de luchthaven een bezoek bracht.
Ik beldde dezelfde dag nog met Mevr.Heyns, waar ik voor de volgende dag een afspraak mee maakte.
Nog diézelfde dag, sprak ik met Jos, en steldde ook hem op de hoogte, ik deelde hem echter mee, dat mijn planning op die manier was opgesteld, dat de zaak niét zou sluiten, en dat hij verder zou kunnen blijven werken, dat steldde hem meer gerust, al trad ik niet in details, om te vermijden dat het té vlug zou uitlekken.
Ik was er me namelijk van bewust, dat dit op enorme tegenwerking van Lieve zou stuitten, en had dus besloten eerst alles vàst te leggen, en dan pas Lieve met feiten te confronteren, op die manier kon ze ook zien dat het me menens, maar ook goed doordacht was.
Ik maakte ook met de Brouwerij een afspraak voor de volgende dag.
Die avond en nacht, werktte mij brein tegen 150/u, en dat was nodig ook met de genomen beslissingen.
Toen ik Mevr.Heyns mijn plannen uitgebreid uitlegde, reageerde ze vrij neutraal,ondanks mijn leugen betreffende bestemming, ze kon een lijn in mijn ideeéngang  vinden, later (in 2004) vernam ik dat haar overtuiging dat ik al snel tegen een muur zou lopen, en terug zou keren, mee had gespeeld in haar neutrale houding, iets waarin ze éigenlijk geen gelijk had gekregen.
De Brouwerij deed ik een voorstel dat ze niet konden weigeren.
Ik zegde hun, dat ik de zaak aan hùn overliet, en alleen de huurwaarborg, en waarde van de aanwezige "stock" wilde, zij konden dus zélf de zaak overlaten en de overnameprijs (later vernam ik 1,5 Miljoen) in hùn zakken steken.
Mijn voorwaarde was, dat de zaak open bleef, het personeel aan het werk, en dat deze laatsten méé zouden, worden overgenomen door de toekomstige uitbater.
Ik zegde hun, dat het appartement ter hunne beschikking zou staan op 01 April, en ik tegen dan ook het gevraagde geld wilde.
Dat zij geen minuut dienden na te denken over dit voorstel begrijpt iedereen wel.
Ik wilde zélf niet beginnen met de rompslomp van het overlaten van de zaak, wat veel tijd in beslag zou nemen, en érgens was ik mischien ook bang dat ik van gedachten zou kunnen veranderen
Daarenboven, startte het "hoogseizoen" in Ibiza op 01 mei, dat zou me dus één maand geven, om een woonst, werk, verblijfsvergunning, te bekomen.
In de volgende dagen bracht ik mijn (bijna afbetaalde) auto naar de garage, om de deuken van mijn dollerit naar Gasthuisberg te laten herstellen.
De brouwerij stuurde iemand naar de zaak om alles op papier te zetten, ook het behoud van personeel die laatste was ik zéker aan Jos verplicht, en nadien te ondertekenen.
Dit ondertekenen, was het moment, dat ik met Pa's bureel beldde, en met Lieve afspraak maakte bij hun thuis in Baal, voor een érnstig gesprek, de volgende zaterdagnamiddag, zo was ik zéker dat Pa geen afspraken of dergelijke zou hebben.
Ik herinner me dat ik met een vervangwagen reed.
Ik had zéér lang en uitgebreid, dit gesprek in voorbereiding genomen, dit leek weinig te hebben geholpen, want Pa, maar ook Lieve, steigerden toen ik hun mijn plannen meedeelde, en het feit dat alles reeds getekend en geregeld was, maakte het nog erger.
Zij noemden het een "vlucht", niet alleen voor de problemen, maar ook voor mijn verantwoordelijkheid ten overstaan van Agnetha en Ewoud.
Ik reageerde; hun niet te begrijpen, omdat nét zijzélf ermee hadden voor gezorgt dat Agnetha en Ewoud onder voogdij waren komen te staan, dat ik geen enkele invloed meer kon uitoefenen.
Geschreeuw werd beantwoord, met gevloek, en gevloek werd beantwoord met geroep, en op het laatste had het geen zin meer, er nog meer woorden aan vuil te maken.
Ik had gezgd wat ik te zeggen had, en ging naar de auto en vertrok.
Ik beefde gelijk een palm in de wind, en stoptt aan "Cafe in de baan", waar ik jaren voordien Arlette had leren kennen, ik controleerde eerst wel, dat "Joske" niet aanwezig was.
Ik ging een gesprek met de eigenaars die ik kende, zover mogelijk uit de weg, ik wilde gewoon even kalmeren.
Ik voelde dat mijn gezondheid (Asthma) begon te lijden onder dit alles, dat was wel meer gebeurd in de afgelopen weken, maar nu had ik mijn medicatie (puffers) niet bij de hand, waardoor ik me beperkte tot twee drankjes, en naar huis reed.
Ik besloot hun (pa en Lieve) bezinningstijd te geven, en hun een tijdje met rust te laten, om hun te laten wennen aan het idee.
Daags nadien kreeg ik telefoon van Erna, met dezelfde verwijten, ze zegde dat ik me nu zeker goed zou voelen, ik kon "de grote" gaan uithangen, terwijl ànderen maar voor de kinderen en hun problemen dienden op te draaien.
Mijn antwoord dat niét ik had gekozen voor de voogdij-plaatsing van Agnetha, werd beantwoord met het feit, dat ik nu financieel ook "onafhankelijk"was.
Ik antwoorde haar dat ik het niet zou nalaten (dat had ik ook gepland) om regelmatig finanieel bij te springen, maar dat lachtte ze weg.
In de daaropvolgende weken, draaide Lieve (niemand anders) béétje bij béétje, bij, ook zij dacht dat ik al snel "heimwee" zou krijgen en terug keren.
Ik bewerkstelligde via Lieve, dat ik (in haar gezeldschap) een namiddag (zéér emotioneel van mijn kant) met Agnetha had, die zeer gelukkig leek met haar 2 zussen en broer, heel even Ewoud ter sprake bracht, maar met geen woord over "Mama" repte, ze noemde Erna Moeke.
Ik bracht (ook via Lieve) een volledige dag door in de instelling, bij Ewoud, had hem een hele tijd op mijn schoot, en kon zo ook vaststellen hoe zijn dag er min of meer uitzag, al was hij zich amper van iets bewust, ik poogde mijn schuldgevoelens te onderdrukken, hetgeen lukte tot ik afscheid nam.
Ik zegde de verpleging, die door Lieve op de hoogte was gebracht, en dit ook leken te steunen?!, van mijn plannen, hun zo snel mogelijk een telefoonnummer te laten weten, waar ze me in geval van  nood konden bereiken., tot zolang zou ik dagelijks (net als nu) blijven bellen.
Ik had verder met niemand van de familie contact meer.
Ik bracht nog een zéér uitgebreid bezoek aan Bobonne en Arlette, welke laatste ik hoopte dat ze me haar zegen gaf.
Met 300.000 Fr, 3 valiezen en 2 reiszakken, vertrok ik op 31 Maart door Lieve, en Jos uitgewuifd met de wagen naar Barcelona, waar ik diezelfde avond nog de boot nam naar Ibiza, om daar de volgende ochtend om 6.30u te arriveren.
Ik checkte in hetzelfde hotelletje als tijdens mijn twee vorige verblijven in, in afwachting van het vinden van werk en woonst.
Ik diende eerst een werkcontract in handen te hebben, en met datzelfde contract kon ik bij de politie dan een "residencia" werk & verblijsvergunning aanvragen, Sociaal zekerheid in orde brengen, bankrekening openen enz,enz.
Spanje (en zéker een klein eilandje als Ibiza), kreunde nog van het nabije Franco-regime, en was nog zeer bureaucratisch, Spanje was datzelfde jaar lid van Europa geworden.
Ik bevond me in (wellicht dé meest toeristische/Engelse badplaats) St.Antonio, en was ijverig genoeg om binnen de kortste keren werek te vinden bij Tom Brown, een Engelsman, die 2 restaurants in het stad, en één aan het strand had, Engelse Fast-food keuken.
Ik kon beginnen op 01 Mei, met een contract tot 31 Oktober (einde seizoen), één van de (stad)zaken was ook in de winter open, en indien mijn prestaties goed waren zat er dus wel werk in de winter in ook.
Ik zou afwasser worden, en hoewel !!!, maakte me dat niets uit, ik was zopas een niéuw leven begonnen, en diende dan ook op àçlle vlakken de "maatschappelijke ladder" te beklimmen.
7 dagen/ week, 1O uur in twee shiften (Ontbijt 08 - 13u) en avond 18 tot 23u) het loon was 100.000 Pesetas (+20.000Fr) een zéér eerlijk loon voor die periode in Spanje, ik kon ook eten en drinken op het werk.
Even later vond ik ook een appartementje, nét buiten St.Antonio, hetwelk (zei het karig) gemeubeld was.
Omwille mij kennis van Frans, wist ik dat het leren van Spaans wel vlot zou lopen omwille het beide "Latijnse talen" zijn hoewel je met Engels (hetwelk ik best meester was) hier ook uit de voeten kon.
Las(Spaanse kranten) en kocht ook dadelijk een televisie aan, wetend dat deze beiden het béste zijn om talen te leren.
Na ingetrokken te zijn in mijn nieuwe woonst, hetwelk me 25000 Pesteas/maand kostte alles inbegrepen, en mijn tijdelijke verblijfsvergunning had, stortte ik mijn hele fortuin ( 400.000 Pesetas ) op mijn nieuwe bankrekening.
Ik was er nog niet, nog làng niet, maar de eerste stenen;woonst, werk, residencia, waren gelegd.
Ik belde met de instelling, en gaf tijdelijk het telefoonnummer van een buur, en van het werk door, de verpleging ginder ver in Tienen wenste me ook het beste, dezelfde gelukwensen van Lieve, waren er, maar véél koeler.
Ik was er rotsvast van overtuigd dat hiér en nù (01.05.1986) op 25 Jarige leeftijd mijn leven hérstartte, het was aan mezelf om dit tegenover mezelf te bewijzen

Ik gooide me in het begin van 1986 volledig op het werk en de zaak.
Ik ging er vanuit dat, dàt de manier was, om mijn problemen op te lossen...... ze opzij schuiven, er niet aan denken of mee bezig zijn, hoewel ik zelfs nog geen tijd om te rouwen had gehad of gewild.
Ik bracht mijn tijd  door tijdens luch en avondeten, in de zaak, en daar tussen in het Hospitaal.
Toen ik op 11 Januari '86, de derde verjaardag met Agnetha (mijn dochter) wilde doorbrengen, werdt ik echter met mijn neus op de feiten gedrukt.
Ik diende "toestemming" van de jeugdrechtbank te hebben, dewelke ik na inzet van Mevr.Heyns ook kreeg, doch ik kon dit enkel mits begeleiding van een door de Jeugdrechtbank aangestelde dame.
Op mijn protest daartegen, werd ik door Mevr.Heyns gesust, dat dat een normale gang van zaken was, en dat ik rustig (zéker in huidige situatie) de resultaten van de zaak diende af te wachtten.
Nét omwille de aanwezigheid van die "pottekijker" herinner ik me die dag zo goed, al werd (ook door de jeugdrechter) de tijd om samen te zijn beperkt tot 5uur.
Het was dan ook niét zonder emoties (beiderzijde) dat Mevr Heyns Agnetha in de late namiddag van 11 Januari 1986 terug naar Baal bracht.
Ik denk dat de medicatie (in hoofdzaak kalmeringsmiddelen) de oorzaak waren dat ik alles zomaar liet gebeuren.
Ik bracht hoe langer hoe minder tijd in de zaak door, en hoe langer hoe meer in Gasthuisberg en het Kerkhof, ik was ook (té) zwaar beginnen drinken.
De situatie van Ewoud bleef hetzelfde, en zou volgens Dokters niet meer veranderen, ik zat soms uren met hem op mijn schoot, en was ervan overtuigd dat de (soms tranen, soms grimas/glimlach) uitingen, niét louter een spiertrekking was, maar dat hij wél dégelijk zijn emoties aan me toonde, dat dat zijn manier van communiceren was, had ik gelijk ??, of was het ijdele hoop ???...... niemand zal het ooit weten, één zaak ; het hielp mij ontzettend in mijn  toenmalige strijd tegen het leven.
Ook in Gasthuisberg was mijn "vrijheid" beperkt.
Alle informatie van Dokters e.d.m. diende ik via, via te vernemen, en zo vernam ik via Mevr.Heyns, in de tweede helft van Januari, dat m'n besloten had, dat m'n verder niets kon doen om Ewoud te helpen, en dat Gasthuisberg besloten had, om hem weldra naar een méér gespecializeerde instelling te brengen.
In eerste instantie begreep ik dat best, en had ik daar niets op tegen.
Toen ik op 31 Januari 1986 (dé sleuteldag in mijn verdere leven & beslissingen), in Gasthuisberg aankwam, vond ik Lieve in de kamer, op zich niéts uitzonderlijk,......... terwijl ze bezig was een zak te vullen met Ewoud's spulletjes, zegde ze me dat Ewoud diezelfde namiddag naar Tienen zou worden gebracht.
Ik was ondertussen op de hoogte dat er twee van dergelijke instellingen in het Leuvense waren, en vroeg haar daarom waarom het Tienen was geworden, wat (voor mij, niét vanuit Baal) toch ruim 25 kilometer uit de buurt was;
Ze antwoordde me onomwonden dat zij die beslissing had genomen.
Ik voelde allerlei dingen diep van binnen, maar hield me hoedanook kalm, en ging naar de telefoon om Mevr.Heyns te raadplegen.
Zij vond het beter elders af te spreken.
We spraken af in Café "Boerke Nys" een café aan Tervuursepoort, in de nabijheid van Gasthuisberg.
Meer verslagen, léger als ooit tevoren, verliet ik (zonder goed te herinneren) die zaak, na een langdurig gesprek waar ik werd op de hoogte gesteld dat de beslissing(en) van de Jeugdrechtbank waren; Erna (N.b. mijn zus, de énige persson in de familie waar ik in geval van nood zou aangeklopt hebben) had de volledige voogdij over Agnetha tot haar 18é verjaardag, en Lieve, (de àndere persoon in de familie wie ik om hulp zou vragen) had de vollédige voogdij over Ewoud.
Ik kon om bezoekrecht vragen, de toestemming daartoe was louter in handen van de "Voogden".
Op 5 weken tijd was mijn hele wereld ingestort.
Ik was mijn "vrouw", én beide kinderen kwijt.
Ik herinner me dat ik met Jos (in de zaak) telefoneerde, om hem te zeggen, dat ik niet wist wanneer ik terug zou zijn.
Ook herinner ik me dat ik naar Kortenberg reed, en urenlang aan Arlette's graf zat, en haar allerlei dingen zei, en vroeg.
Mevr.Heyns had me het telefoonnummer gegeven van de instelling in Tienen, dewelke ze zélf,  véél gerenomeerder noemde als die in het Leuvense.
Ik belde met de instelling, waar m'n de goede overbrenging en aankomst van Ewoud bevestigde, en toen ik naar de bezoekmogelijkheden en tijden vroeg, werden die me gegeven, met het aansluitend commentaar, dat ik toestemming nodig had van Lieve Vanderbiest.
Ik was dus iédere, àlle houvast op mijn leven kwijt.
De drank waar ik me de volgende uren in verschool brachten alleen maar een zware kater met zich, toen ik daags nadien (door het binnenstappen van Jos) op diézélfde plaats, aan diézélfde tafel in de Taverne wakker werd.
Ik zegde Jos, dat hij voorlopig (met het andere personeel) zijn plan diende te trekken, en dat er tot nader order (met uitzondering van de kleine snacks welke hijzélf kon maken) geen maaltijden gemaakt of geserveerd werden.
Ook zonder kennis van de laatste gebeurtenissen, begreep hij mijn situatie voldoende, om in te stemmen.
Ik maakte een thermos stérke koffie, en haastte me naar het appartement op de bovenverdieping, ik wilde met niets of niemand geconfronteerd worden.

Na afspraak met Mevr.Heyns gemaakt te hebben voor enkel dagen later, ging ik met Pa en Lieve in een nabijgelegen Taverne een koffie drinken.
Het belangrijkste voor Pa, leek "de zaak" te zijn, hij blèèf aandringen de zaak te openen, het duurde dan ook niet lang, alvorens ik in een heftige discussie, de ober vroeg me een Taxi te bellen, die me even later naar de Autostalling van de politie bracht, waar ik mijn (ondertussen ernstig toegetakelde) wagen instaptte, en besloot naar Bobonne, t.t.z; het kerkhof in Kortenberg te rijden.
Ik zat daar een héle tijd, hoopte van haar antwoord te krijgen op àlles wat door mijn hoofd speelde, de tranen bonkten achter mijn ogen, maar ik was niet in staat ze de vrije loop te laten, ik diende aan Ewoud, en Agnetha te denken, en me sterk te houden.
Onderweg naar Leuven besloot ik Jos te bellen, en hem de verantwoordelijkheid te geven over de zaak en de plannen voor Oudejaar.
Ik reed naar Gasthuisberg (niet wetend dat op datzelfde ogenblik een familie-meeting met Maatschappelijke werkers van Kind en Gezin, enz in Baal plaatsvond), ik belde eerst met Jos om hem mijn besluiten mee te delen, waarmee hij volledig instemde.
Ik begaf me daarna naar Intensieve, waar Arlette's tante en Nonkel waren.
De situatie met Ewoud was overanderd, en we gingen naar het cafeteria, waar ik hun van de laatste gebeurtenissen op de hoogte bracht.
Alle regelingen voor Arlette's begrafenis waren getroffen, en de begrafenis zelf zou plaatsvinden op 30 Januari in Kortenberg, het was ikzélf geweest die op Kortenberg had aangedrongen, op die manier had ik alle personen die me nauw aan het hart lagen, dicht bijeen.
Ik weigerde nogmaals om Arlette nog te gaan groeten, ik wilde haar in mijn gedachten houden zoals ik ze had gekend, en ik was er me ook van bewust, dat ik op dat ogenblik zou instortten.
Hun smeekbede om enkele dagen bij hun in Anderlecht in te trekken, om toch éven te kunnen rouwen, wees ik van de hand met het excuses dat ik besloten had de zaak daags nadien te openen.
Nadat zij vertrokken bleef ik de rest van de dag bij Ewoud.
Het was laat s'avonds toen ik "thuis" t.t.z; de taverne aankwam, en op de deur een affiche vond dat de zaak door omstandigheden gesloten was tot 31 Januari voor het Oudejaarmenu.
Ik kon ook zien dat Jos (die een sleutel  had) in de zaak was geweest om koelers, en diepvriezers te sorteren.
Me realizerend dat ik eigenlijk in 3 dagen niet had gegeten, schonk ik mezelf een triple-portie Cognac in, en zette me aan de (ondertussen gebruikelijk geworden) tafel.
De volgende ochtend verplichtte ik mezelf tot een confrontatie met het lege appartement, om een douche te nemen, en propere kleding aan te trekken.
Mevr.Heyns belde me om diezelfde namiddag af te spreken.
Daar ik aanstaltten maakte om naar Gasthuisberg te gaan, sprak ik met haar af die namiddag in de cafeteria aldaar.
Ik belde ook even met Jos die me gerust steldde, en me verzekerde alles onder controle te hebben.
Aangekomen in Gasthuisberg, vond ik Pa en Lieve op het doktersbureel van intensieve.
De laatste onderzoeken, hadden blijk gegeven van een zeer ernstige schade aan de hersenen, na veel onbegrijpelijke, en medische verwoordingen, en rond de pot gedraai, kwam ik tot het besluit dat Ewoud, zélfstandig kon leven, doch zonder énige notie te hebben, hij zou leven als een plant, er werd me bevestigd dat hij KLinisch dood was bij aankomst, maar dat een réanimatie mogelijk was geweest, dank zij de beademing werlke ik had uitgevoerd.
Dànk zij !!!!, ik verliet dit gesprek, ging de gang op zonder te weten waar naartoe.......... ik had een plant gecreeerd, in plaats van hem vrede te gunnen, had ik hem in een "plant" veranderd, en verplicht zo verder te moeten leven..
Ik kan onmogelijk neerschrijven, wat en hoe ik me toe voeldde.
Lieve had het wel door en begrepen, en poogde me moed in te spreken, met de woorden dat mijn reactie menselijk was geweest, dat ik érgens héél diep trots moest zijn, dat niémand dit had kunnen voorzien.
Het hielp allemaal niet, en ik kreeg terug dat gevoel van leegte, en naast mezelf te lopen, terwijl ik naar Ewoud's bed ging, en daar vaststeldde dat alle machines waren verwijderd.
Uiterlijk leek hij het normaalste kind ter wereld, met uitzondering van het buisje dat zijn neus inliep.
Weer en harder dan ooit, bonkten de tranen, ik blééf me er echter tegen verzetten.
Tijdens mij verblijf aan zijn bedje, werd ik geconfronteerd met de situatie, toen een verpleegster met een "stofzuiger" kwam, en met een buisje langs de neus door hersenen en keel naar de longen ging om ze leeg te zuigen.
Ondanks het vreselijk aanzicht, en geluid, was ik niet in de mogelijkheid mijn hoofd weg te draaien, integendeel ik greep zijn handje vast, en verplichtte mezelf toe te zien wat "mijn moedige daad" had teweeg gebracht, Ewoud was zelfs niet meer in staat zélf zijn longen te reinigen door hoesten.
Ik zat daar nog een hele tijd in hoofdzake me te verontschuldigen, toen Mevr.Heyns me terug tot "de wereldse realiteit" riep, me aan onze afspraak herinnerend;
We begaven ons naar de cafeteria, waar ik tijdens het gesprek een broodje naar binnen poogde te wurmen.
Ik werd dààr en dàn op de hoogte gebracht dat de ganse familie in overleg met Kind en Gezin besloten hadden, dat het in de huidige situatie beter zou zijn, als Agnetha bij Lieve en Pa bleef, tot de "bevoegde diensten" t.t.z; jeugdrechtbank uitspraak zouden doen betreffende haar toekomst.
Ik geloofde niet wat ik hoorde.
Ik was pàs Arlette kwijt, in essentie ook Ewoud, en het enige wat me nog dierbaar was, Agnetha, werd me nu ook afgenomen.
Waar was m'n mee bezig geweest.
Mevr.Heyns wees me op het gebrek aan vaderschap, wij waren niet gehuwd, en ik had de kindren ook (nog) niet erkend, dus wettelijk had ik hier geen stem.
Ik zag aan haar manier van praten en handelen, dat ook zij (Mevr.Heyns) niet van mening was dat de genomen beslissingen (zeker op dàt moment) de juiste waren, maar alles bij mekaar was zij sléchts "de boodschapper", ze gaf me ook de raad iemand te kontakteren, met iemand over de situatie te pràten, iets wat ik afwimpelde..... ik los het wel op, ik heb geen zieleknijpers nodig.
Met de woorden dat zij zou proberen om die "affaire" van slagen en verwondingen, met een verontschuldiging te laten seponeren verliet ze de cafeteria.
Ik bleef nog een tijdje zitten, de correcte inhoud van het zonet gevoerde gesprek was nog niet volledig tot me doorgedrongen.
Ik begreep er niets van, ik begreep dat nù in de huidige situatie, Agnetha beter was bij Lieve, maar hier werd me éigenlijk meegedeeld
dat ik géén dochter had, en officieel nooit gehad hàd.
Ik ging nog even naar Ewoud, de dokter deelde me mee, dat hij naar alle waarschijnlijkheid morgen naar een andere afdeling zou worden gebracht, ik keek Ewoud aan, en hij keek me strak terug aan, doch zijn oogjes stonden gericht op het oneindige, met een kus en tot morgen verliet ik de Intensieve.
Het was ondertussen laat in de nammiddag geworden, en de eerste telefoon welke ik tegenkwam, greep ik vast, ik beldde naar Baal en kreeg Pa aan de lijn, zonder hem een kans op antwoord of reaktie te gunnen, zegde ik hem Agnetha klaar te maken, dat ik haar dadelijk zou ophalen.
Mijn hoofd was een chaos, ondanks de weinig dierbaarheid ten overstaan van elkaar, had de ganse familie zich tegen me gekeerd, zélfs Lieve, waarvan ik dit niet had verwacht.
Mijn vrouw was zopas overleden, de toekomst van mijn zoon was (minstens) onzeker, familie had ik de laatste jaren (met uitzondering van Gemma's invloed) om  onbekende redenen niet meer gehad, de allerénigste persoon (Agnetha) zouden ze me niet afnemen, over mijn lijk...... met al die gedachten reed ik een tijdje later de Peter Benoitlaan in Baal op, waar ik aan de ingang werd opgewacht door (wéér maar eens) twee rijkswachtcombi's.
Ik liet me echter niet van de wijs brengen, en staptte naar de deur, waar twee van de rijkswachters me de toegang versperdden, met de vraag wat de reden van mijn bezoek was.
Ik antwoorde dat ik mijn dochter kwam halen, terwijl Lieve buiten kwam, en me toeriep dat de beslissingen voor mijn eigen bestwil hadden genomen, de rijkswachters zegden me dat ik gerechterlijk verbod had om Agnetha te bezoeken, laat staan mee te nemen, tot er een vonnis zou worden geveld.
Ik herinner me niet veel meer van het gesprek met de rijkswachters en Lieve, het werd me allemaal téveel, ik was een instorting nabij, en verliet zonder veel meer de woning, en reed terug naar Leuven, doch stoptte in het Café, waar ik Arlette enkel jaren voordien had leren kennen, me er eerst wel van verzekerend dat "Joske" haar ex, niet in het cafe was.
Het feit dat het ongeval met naam en toenaam de nationale kranten(koppen) had gehaald, maakte dat iedereen, ook de uitbaters van het cafe (wiens naam me ontsnapt) op de hoogte waren.
Er bevonden zich slechts enkele klanten, desondanks kon ik buiten mijn dank voor hun geuitte deelneming, en vraag naar begrafenisdatum weinig woorden over m'n lippen krijgen, en verliet na een tweetal Cognac's het café, en beslootr terug naar Ewoud te rijden.
Ik bleef de ganse nacht aan zijn zijde, en maakte van de slapeloosheid, gebruik om in mijn hersenen een beetje orde op zaken te stellen.
Het was bij de ploegverandering, van 6u de volgende ochtend dat ik op aandringen van de verpleging naar de auto ging en naar "huis" terug reed.
Het was nu 29 Januari, daags voor de begrafenis.

Na een eerste (véél té sterke) kop koffie, ging ik naar de telefoon, om op Gasthuisberg te informeren, m'n kon me echter niets niéuws vertellen.
De vermoeidheid van 2 nachten aan tafel te hebben gezeten, begon zich te manifesteren, ik was sinds twee dagen zelfs niet boven op het appartement geweest, liep nog steeds in dezelfde kleding rond, maar dat was op dat ogenblik wel het minste van m'n zorgen.
Ik raapte de krant van de grond, en het gebrek aan nieuws in deze Kerstperiode maakte dat het ongeval de voorpagina van de nationale pers haalde, ik bekeek heel even de foto's van de plaats van het ongeval, duwde dan krant van tafel op de grond, en bleef nog een héle tijd "verdwaasd" aan tafel met m'n koffie zitten, tot het telefoongerinkel me terug tot het "hedendaagse" riep.
Het  was Jos, één van mijn obers, die nà zijn deelneming me om mijn planning vroeg betreffende de zaak.
Met het antwoord dat ik op dat ogenblik geen planning had, en ik hem tijdig op de hoogte zou brengen indien die er wel waren legde ik de telefoon neer, om me naar de deur te begeven, waar was aangeklopt.
Het waren Pa en Lieve.
Ook zij (in hoofdzaak Pa) kwamen informeren naar mijn plannen.
Ik gaf hen hetzelfde antwoord, er geen te hebben, Pa trok mijn aandacht naar de volle boeking van de zaak voor Oudejaar, en voegde eraan toe, als ik me niet hérpaktte, Agnetha hiervan tenslotte het slachtoffer zou worden, ook zonder Arlette, en Ewoud zou ik werk en een inkomen nodig hebben, zegde hij me .
Het feit dat hij Ewoud in die zinspeling alszijnde "dood" vermeldde, schudde me wakker, ik sprong van mijn stoel op, en riep (schreeuwde) tegen hem wat hij bedoelde, ik ging tekeer als een razende, en haalde in die razernij ook naar hem uit......... het lukte Lieve na een hele tijd ons uit elkaar te halen, Pa verliet de zaak, en Lieve zette zich bij me aan tafel.
Ze zegde me dat ik op die manier, de zaak alleen maar moeilijker maakte, en wees me erop dat de situatie van Ewoud wéinig hoopggevend was, ook àls hij terug zelfstandig zou kunnen leven, zou dat zéér waarschijnlijk met één of andere handicap zijn, de hersenen hadden té lang zonder zuurstof geweest.
Toen beiden even later vertrokken waren, telefoneerde ik met Arlette's tante en nonkel, ze steldden me gerust, ze zouden alles in samenspraak met Arlette's moeder wel regelen, alles bij mekaar was ik (officieel) geen familie, en éigenlijk steldde dat me in de huidige situatie tevreden,.... ik mocht er niet aan denken hoe ik én Ewoud'situatie, en de regeling voor Arlette zou combineren.
Ik trok m'n jas aan, en reed naar Gasthuisberg.
Daar aangekomen kruistte ik Marcel( met zijn toen nog Vriendin Annie), ik herinner me héél scherp zijn emotievolle gezicht, Marcel kende, ként, geen emoties, in mijn huidige 47 jaar heb ik Marcel zelden zien lachten, en NOOIT zien huilen, achter die emoties ontdektte ik in zijn blik (zonder woorden) naar me,ook een schuldgeving naar me gericht.
Ondanks het feit dat deze  kruising me even van de wijs hadden gebracht, ik naar Ewoud.
Het was ondertussen reeds middag geworden.
Ik zat daar al een hele tijd (zij het mentaal àfwezig) toen de Dokter langs kwam.
Na mij vraag om meer info, riep hij me mee naar een kantoortje, waar hij me op de hoogte stelde, dat de hersens zéér waarschijnlijk zwaar beschadigd waren, het feit dat hij na bijna 48u nog geen enkel fuktie zelfstandig had werderopgenomen, en resultaten van meerdere onderzoeken wezen dit uit.
De enige reden dat hij éigenlijk nog leefde was "dankzij" mij, omdat ik hem zo goed en kwaad mogelijk was blijven beademen, tijdens de rit van het ongeval naar Gasthuisberg.
Hij vroeg me, me op het ergste voor te bereiden, maar binnen 24u zou m'n stillaan beginnen met het uitschakelen van de apparaten, en zo kon m'n een 100% zeker beeld krijgen, van welke functie zijn lichaam zelfstandig nog kon uitvoeren.
Ik bleef de rest van de dag in het Hospitaal.
Pa en Lieve alsook Tante en Nonkel kwamen even op bezoek, ik herinner me niet wat de inhoud was, indien ik een gesprek had met één van hun.
Ik begon mezelf de schuld te geven....... Ewoud leefde omdat ik hem blijven beademen was (zo begreep ik de uitleg), dus indien hij licht, matig of zwaar gehandikapt zou zijn........ blijven, diende hij met die handicap te leven, omwille het feit dat ik de "levensnoodzakelijke organen" zijnde hart en longen, in leven had gehouden door mond op mond beademing.
Die gevoelens van schuld, groeiden met de minuut, het was laat in de namiddag, vroege avond, toen ik Ewoud een zoen gaf, en naar m'n auto op de parking liep.
Het eerste wat ik me verder herinner, is sirenes, en twee agenten die over me gebogen me uit de wagen poogden te halen.
Ik keek even, en zag dat ik me aan het kruispunt van de Leuvense ring, en oprijlaan Gasthuisberg bevond, en tegen een paal(tje) was gereden.
Ik voelde me ook heel benauwd, (Asthma) had nood aan mijn puffers, dewelke ik uit het handschoenenkastje van de auto wilde nemen.
De agenten beveelden me echter uit de auto te komen, en mijn  handen op het dak te leggen.
Toen ik me naar het hanschoenkastje toe boog, om mijn puffers uit te halen, panikeerden de agenten, en grepen me hardhandig vast, om me uit de auto te halen, ik greep echter het hoofd van één van hen, het welke ik tegen het stuur sloeg, en terwijl ik hem duidelijk maakte dat ik op het punt stond een Asthmaanval te maken en nood had aan mijn "puffers" blééf ik hem tot 4 keer toe op het stuurwiel beuken, waarna m'n mij (met bijgeroepen agenten) kon vastgrijpen, me uit de auto sleurden en op de grond boeidden.
M'n moet echter gezien hebben dat mijn "asthma" geen grapje was, want even later zette één van de agenten de puffer(s) aan mijn mond.
Nadien werd ik (hardhandig) in de combi geduwd, en naar de Rijkswachtkazerne gebracht, waar ik na een grondige foulle een koude cel werd ingeduwd.
Ik zat daar nog enkele uren op het betonnen verhoog, met een stuk matras, en ging ervan uit dat ik in slaap was gevallen, en zodoende tegen dat paaltje was gereden.
Uit de onderlinge gesprekken van de rijkswachters had ik kunnen opmaken dat ze ervan uitgingen dat ik onder invloed van drank en/of drugs was.
Midden in de nacht, nam m'n enkel bloedstalen van me af, en werd ik naar een bureel gebracht.
Ondanks het feit dat m'n na mijn verklaring(en), me totaal anders begon te behandelen en aan te spreken, werd ik later naar dezelfde cel teruggebracht, met de wetenschap dat één van de agenten, met zware verwondingen in het hospitaal was opgenomen, nadat ik hem meerdere keren op het stuurwiel had gebeukt.
Ik kon op dat ogenblik toch niets doen dacht ik, en legde me (voor het eerst in 72u) neer op het (zogenoemde) bed, ik lag echter de hele tijd naar het plafond te staren, en het gesprek met de Dokter enkele uren voordien blééf me door het hoofd spoken.
Om 7u werd ik naar een kantoor gebracht waar een dame op me wachtte die zizelf voorsteldde als Mevr.Heyns Maatschappelijk assistente voor Justitie.
Zij bleek van de hele situatie op de hoogte te zijn.
Ik wil hierbij van de gelegenheid gebruik maken om mijn dank te betuigen t.o.v; Mevr.Heyns dewelke tot op heden (23jaar later) nog steeds interesse toont voor mijn situatie, door geregelde telefoongesprekken en/of bezoeken.
Zij steldde me op de hoogte dat er geen sporen van alcohol of drugs waren aangetroffen, en dat ik heel waarschijnlijk in slaap was gevallen.
Zij had reeds contact met Pa en Lieve genomen.
Ik diende diezelfde ochtend wel een verklaring af te leggen tegenover de onderzoeksrechter, voor "Slagen en verwondingen aan een ambtenaar in funktie".
Ik bracht dus de ganse voormiddag door in het Leuvense Justitiepaleis.
Bij het verlaten daarvan werd ik opgewacht door Pa, Lieve, en Mevr Heyns.

......... Ik ben er me van bewust dat in dit deel sommige dingen vreemd, zelfs onsamenhangend zijn, maar ik beleefde die periode dan ook in een roes, het leek me allemaal rond mij niet mét mij te gebeuren.
Na verklaring op het bureel te hebben afgelegd en een kort, door een bijgeroepen dokter, onderzoek mocht ik "beschikken", zoals m'n mij heel ongevoelig meedeelde, en ik kwam "wezenloos" aan de ingang, zonder éigenlijk te weten waar ik was, wàt ik moest, wàt ?wààr? wie ??...... tot één van de rijkswachters naar me toe kwam, en me meedeelde dat m'n mijn familie had gebeld om me op te halen.
Het was ondertussen het holst van "kerstnacht".
Het waren Pa en Lieve die me ophaalden, en me de onbeantwoorbare vraag steldde wat ik van plan was.
Zowel Arlette als Ewoud waren stabiel, ik kon (volgens hen) dus best naar huis gaan en wat slapen, zij zouden op Agnetha passen.
Nog steeds in diézélfde roes en wezenloos, staptte ik de lege zaak binnen, met als enig geluid het zoemen van de koelkasten en diepvrieskasten zakte ik met een glas op een stoel neer.
Viel ik daar in slaap of niet..... weet het niet, weet wel dat ik plots "bij positieven" kwam door telefoongerinkel, teerwijl ik opmerktte dat het reeds dag was geworden.
De schok van het wakker worden had me weer in de échte wereld.... bij realiteit en positieven gebracht.
Ik beantwoorde de telefoon, en hoe wezenloos en gelaten ik de laatste uren had verwerkt, des te meer adrenaline stoof er door mijn lichaam, toen m'n mij op de hoogte bracht, dat het best was dat ik zo snel mogelijk naar Gasthuisberg kwam, mijn vraag van waarom, werd alleen met "het is dringend" beantwoord.
Ik legde de telefoon neer, en belde naar Pa/ Lieve, terwijl ik mijn jas aantrok, hun lijn bleek echter bezet.
Ik liep zoekend naar mijn (auto)sleutels naar buiten, maar op het terras gekomen steldde ik vast dat mijn auto er niet was.
Vloekend en mezelf allerlei dingen verwijtend, liep ik terug de zaak in om een Taxi te bellen, dewelke (op mijn aandringen) zéér snel ter plaatse was, en mij (ook op eigen aandringen) in een mum van tijd naar Gasthuisberg bracht welk een 5 kilometer van de zaak was.
Terwijl ik afrekende met de chauffeur, en de taxi begon te verlaten, reed Pa en Lieve de spoedgevallen binnen.
Dat ik terug 100% funcioneerde, word bevestigd door het feit, dat ik bij het zien van hén, wist dat het goèd fout zat.
Ditmaal werden we met ons drieen, naar hetzélfde zaaltje als de avond voordien gebracht, waar even later een dame binnenkwam, en ons meedeelde dat Arlette om 07.10u was overleden, ik keek voor de eerste keer op mijn  uurwerk, het was nét na negenen.
Alsof ik me niet realizeerde wat er gezegd werd, vroeg ik naar Ewoud, waar me op geantwoord werd dat hij ondanks zéér kritiek, toch stabiel was.
Mijn vraag om Arlette te kunnen zien, werd me in eerste instantie geweigerd, alsof ik nog niet voldoende ellende had, kwam ik nu( en in de toekomst) in confrontatie met een buraucratische handel, t.t.z; ik was niet met Arlette gehuwd, we hadden dit wel gepland, maar hadden geen enkele reden gezien om daar spoed achter te zetten.
Officieel was ik dus géén familie van Arlettte, en diende ik toestemming van haar familie in eerste of tweede lijn te hebben.
Ik geloofde mijn eigen oren niet.
Lieve zette me aan me rustig te houden, en nam het initiatief om Arlette's tante en nonkel te gaan bellen.
Toen ze na een tijdje terug kwam, zegde ze me dat ze hun op de hoogte geteld had, dat zij, Arlette's moeder op de hoogte zouden brengen, en dan (desgevallend mét haar moeder) naar hier zouden komen, ze had ondertussen de bevoegde diensten toch kunnen overtuigen dat ik Arlette mocht zien.
We wachtten een goed halfuur, waartijdens mij Pa de (voor hem typerende) vraag steldde, wat ik nu met de zaak van plan was, ik antwoordde hem dat ik het niet wist.
Even later kwam een dame de zaal binnen, dewelke zich voorsteldde als maatschappelijk assistente, en dewelke we (ik en Lieve- Pa weigerde) door allerlei gangen volgden, tot waar Arlette opgebaard lag.
Lieve liet mij eerst en alleen binnen gaan.
Ik weet écht niet welke gevoelens erdoor me heen gingen, ik herinner me wel dat ze er zéér vredig en rustig uitzag.
Ik vroeg haar en mezelf " hoe het nu verder moest??", wanneer plots mijn hand werd vastgegrepen door Lieve die de kamer was binnengekomen, en me zegde dat ik me (hoe moeilijk ook) stérk diende te houden in het belang van "de kinderen", waarop ik haar vroeg hoe het met Agnetha was.
Bij het verlaten van Arlette, gingen we langs de Intensieve om Ewoud even te bezoeken, de toevallig aanwezig hoofdarts, meldde ons dat m'n voorlopig géén vaststellingen kon doen over de schade aan de hersenen, na verloop van tijd kon m'n pas zien welke functies diezelfde hersenen terug zelfstandig opnamen, voorlopig leefde hij dank zij machines.
Na het onthaal te hebben  verwittigd waar Arlette's familie ons kon vinden, begaven we ons naar de cafeteria.
Het gevoel van leegte, het gebeurd niet met mij, het is een droom, enz overviel me plots terug.
Pa vuurde (tijdens een korte afwezigheid van Lieve) allerlei zakelijke vragen op me af, wat was ik nu van plan??, was Arlette verzekerd voor deze zaken, en nog meer, ik beantwoorde deze met; mijn hoofd op te lichten, en hem récht aan te staren, ik veronderstel dat mijn uitdrukking antwoord op alles was geweest.
Het was middag toen Arlette's Tante en nonkel zich bij ons voegden, zij hielde zich sterk, véél sterker dan ik ooit had gekunt, zij hadden Arlette reeds bezocht, Arlette's moeder was (weinig geintreseerd) ook even meegekomen, maar had reeds een Taxi terug huiswaarts genomen.
Ze vroegen me, of ik niet beter mee met hun naar Anderlecht zou komen,.... zij zouden alle formaliteiten, betreffende begrafenis e.d.m. regelen, en wildden dat ik me sterk hield voor Ewoud.
Met het smoesje, dat ik dan té ver van Gasthuisberg was, weigerde ik hun aanbod, ik wilde nu enkel alléén zijn, voor zover dat mogelijk was, alles op een rijtje zetten.
Ik gaf Lieve de telefoonnummers van het personeel en vroeg haar hen te bellen, ik besliste daar en dan voor onbepaalde tijd de zaak te sluiten, ondanks het protest van Pa, "wist ik wel dat ik voor Oudejaar volgeboekt was ??", ik zou alle klanten verliezen, was ik niet beter te werken, om te vergeten ???
Mijn antwoord daarop ga ik hier niet neerschrijven.
Ik drong aan op het feit dat ik alleen én thuis wilde zijn, en met die woorden vetrokken we allemaal, ieder naar zijn eigen bestemming, ik sprak af met Lieve haar later die avond te bellen, om even met Agnetha te praten, Lieve zélf zou de taak op zich nemen, om Agnetha (toch bijna 3 jaar, en niét dom) voorzichtig op de hoogte te brengen.
Ik wist dat ik voor dergelijke dingen op Lieve kon rekenen.
Het enige wat ik me herinner van mijn terugreis is de stilte, en rustigheid in, en om me heen,..... ik wijt dat aan de verkeersarme Kerstdag, maar het zat veel dieper vanbinnen.
Ik zat de rest van Kerstdag aan een tafel in mijn lege zaak.
Had ik nu (éindelijk) mijn dieptepunt bereikt ????
Wat kon er nog meer fout gaan ????
Hoeveel kan een mens verwerken/dragen ????
Ik vond het mijn plicht, Ma te bellen en op de hoogte stellen, zij lag (zoals steeds) in bed, André zou het haar zeggen, en hij (geloviger als de Paus zélf) wenstte me het beste en sterkte.
Terwijl ik daar zat, herinner ik me, dat ik me begon te realizeren in wélk parket ik zat, ik kon Arlette (bijna) niet zien omdat ik (officieel) geen familie was, nu; dan was Ewoud ook geen familie, nog erger; Agnetha ook niet, zij stond overal ingeschreven als Pelgrims, Arlette's familienaam.
Ik beldde die avond met Lieve, ze had Agnetha reeds ingelicht, en dacht niét dat het, het juist moment was om haar te spreken.
Ik had die dag ook nog een urenlang gesprek met Tante en Nonkel, waarschijnlijk over alles en niets.
Ik moet aan diezelfde tafel in slaap gesukeld zijn, na een telefoon met Gasthuisberg waar m'n mij geen veranderingen kon meedelen.
Geslapen of gewoon mentaal àfwezig, ik schrok en kwam tot bewustzijn bij "een plof" de volgende (tweede Kerstdag) ochtend, een plof die voortkwam van de krant die door de brievenbus werd gegooid, het was nog donker, keek op mijn uurwerk 6.3Ou, en zette (zoals iedere (normale) ochtend) het koffiemachina aan om op te warmen, het duurde een goed uur, tot m'n eerste koffie denk ik, alvorens ik weer écht bewust werd van wat, waar, en hoe.

De nieuwe zaak draaide zo goed, dat ik al snel 2 volle en 1 halftijdse personeelsleden aan diende te nemen. Arlette helpte ook zoveel mogelijk al had zij besloten (voor eigen zelfstandigheidsgevoel) Pa's bureel in Leuven (welk op slechts enkele 100 meter afstand was) te blijven poetsen 2 avonden per week.
Dàt en de twee kinderen, maakte dat haar tijd in de zaak beperkt, doch wél gevoelig en welkom was.
Zonder veel details te herinneren, werd ik in September 1985, op het einde van zéér drukke "Kermis" dagen, terug opgenomen met een zware Asthmacrisis, dewelke te wijten was aan oververmoeidheid, ondanks ik voor die Kermisperiode niet minder dan 5 personeelsleden had ingehuurd.
Dadelijk nà die drukke periode, beslisten we (op aandringen van Arlette's tante en nonkel) de twee kinderen een weekje bij hun te laten en er even tussenuit te trekken.
We gingen een weekje naar Ibiza, en ondanks het korte van die vakantie kwamen we beiden toch met volgeladen batterijen, en ik met nog meer plannen (hoofdzakelijk keuken) voor de zaak terug.
We hadden afgesproken dat vanaf 01 Januari 1986, Arlette zou stoppen met het poetswerk, en zich halftijds met de zaak en halftijds met de kinderen zou bezighouden, het poetswerk was in het zwart, en ik zag niet langer enige reden om dit risico te blijven lopen.
Ewoud groeide uit tot een zeer stevig baasje, en Agnetha vervulde de rol van een steeds bezorgde zus.
De herfst/winterperiode was vrij kalm, we hadden besloten (in samenspraak met omliggende collega-taverne's) de Kerstperiode te sluiten, maar wel een speciaal menu voor Oudejaar op te stellen.
Niet alleen dank zij mij, maar toch dank zij mijn vérderzetting was én is, "De Layens" een begrip in de Leuvense Horeca, en alle plaatsen voor Oudejaarsavond waren begin December reeds volzet.
Kerstavond (1985) waren we uitgenodigd met de kinderen voor een (familie)etentje bij Arlette's tante en nonkel in Anderlecht.
Ik had besloten de zaak na lunch op 24 December te sluiten tot 27 December.
Arlette had in de namiddag van 24 December een afspraak voor een routine-onderzoek van de kinderen bij onze huisarts Dkt; Hillewaere.
Ik herinner me; dat we tijdens het opruimen van de lunch afspraken, dat Arlette met de kinderen reeds met haar auto (van de poetscenten had ze zichzelf een tweedehands R4 gekocht, ze vond de Datsun té groot en zwaar) naar de Dokter in Kessel-lo zou rijden, en ik haar even later ginder zou zien, omdat zij nog even "het stad" inwildde voor enkele cadeautjes.
Alles was prima, en in orde toen we rond 15u bij de Dokter vertrokken, Arlette nam haar auto met de kinderen, ik volgdde haar, want ik wist niet precies, wààr of wélke winkel(s) ze wilde bezoeken, we reden langs het "De Becker Remyplein" in Kessel-lo, en kwamen zo aan het kruispunt met de Diestsesteenweg, dewelke we diende over te steken naar "De rondestraat" om zo op de Martelaerenlaan te komen.
De verkeerslichten aan het kruispunt Diestsesteenweg gaven echter rood aan, ik wachtte nét achter Arlette, en herinner me nog Agnetha te zien tateren tegen Arlette vanop de achterbank.
Het licht sprong op groen,..... Arlette als eerste in de wachttende rij wagens, zette zich in beweging om de Diestsesteenweg over te rijden, dan ging alles zeer vlug, ik hoorde iemand toeteren, terwijl ik me ook in beweging zette, zag plots een donkere zware Volvo uit de richting Leuven komen, dewelke met zo'n vaart en geweld tegen het (kleine) R4'tje inramdde dat deze geplet werd tussen de Volvo eenderzijds, en de ingang van een op de hoek gelegen café anderzijds.
Ik weet niet meer.
Ik liet mijn auto waar hij was, en rende naar Arlette's auto, ik keek in de auto, Arlette gedrukt tussen staal en ingangdeur van Cafe, kreunde en huilde, Agnetha dewelke links achteraan in de auto had gezeten, krijste en schreeuwde, maar (zoals later bleek) meer van verschrikken,dan pijn en/of verwondingen.
Ewoud die echter réchts achteraan in zijn stoeltje zat, had de slag / inpakt volledig opgenomen, ik weet niet meer juist hoe, of waardoor, maar ik wist dat Ewoud dàn, en dàdelijk hulp nodig had, hij ademde niet meer, bijgekomen mensen riepen, schreeuwden rond mij, ik hoorde echter niet wat ze zegden,  het lukte me Ewoud uit de auto te krijgen, liep met hem naar mijn auto, terwijl ik tegen omstaanders schreeuwde hulpdiensten te verwittigen, alsook Gasthuisberg dat ik eraan kwam.
Ik hield Ewoud op mijn linkse arm, en probeerde hem (zo goed en kwaad ik kon) mond op mond te beademen, terwijl ik van het kruispunt wegscheurde richting Gasthuisberg.
Ewoud reageerde op niets, ik reed de toch ruime 10km afstand naar Gasthuisberg, als een gek door het verkeer, schrijend waardoor mijn zicht door tranen werd vertroebeld, en ik meerdere kleine aanrijdingen had, ik blééf Ewoud echter beademen, scheurde het domein van Gasthuisberg op, de slagbomen negerend reed ik de spoedgevallen binnen, waar m'n van mijn komst was verwittigd, en een "Code Blauw" van kracht voor me was toen ik binnenreed, en Ewoud dadelijk door enkele verplegers werd weggebracht.
Terwijl ik even omkeek hoe een verpleger in mijn auto plaatsnam om hem opzij te zetten voor de onderweg zijnde ziekenauto's, werd ik door een verpleegster naar een klein apart kamertje gebracht, terwijl ze me op de hoogte bracht dat alle hulpdiensten ter plaatse waren, en Arlette en Agnetha snel zouden aankomen.
De hele spoedgevallendienst stond op Code Blauw = àbsolute prioriteit.
De verpleegster liet me even alleen in het kamertje, terwijl ze water voor me haalde, en ik stortte (héél éven) volledig in, toen ze binnenkwam, viel ik op mijn knieen en smeekte haar "mijn familie" te redden..... op dat ogenblik werd alles rumoerig, de ziekenwagen(s) met Arlette, Agnetha, en de bestuurder van de andere wagen waren in aantocht.
Ik vocht mijn weg door verplegers en (ondertussen bijgeroepen) bewaking, toen Arlette op een brancard ijlings door de gang wég  werd gebracht, Agnetha zélf bleek vrijwel oke te zijn, ze huilde wel, maar liep op éigen kracht aan de hand van een verpleegster binnen, en kwam dadelijk naar me toe gelopen.
Ik knuffelde haar even alvorens ze ook werd weggeleid voor méér diepgaand onderzoek.
Ik voelde al snel dat er iets gaande was, alles leek uit me weg te glijden, achteraf vernam ik dat in dat water kalmerende middelen hadden  gezeten.
Nog achteraf, bleek dat m'n de andere bestuurder via een andere ingang had binnengebracht, om een confrontatie met mij te vermijden.
Ik weet eigenlijk niet hoé lang of kort alles duurde.
Arlette's tante en nonkel kwamen binnen, hun telefoonnummer was via Arlette' handtas bekend geworden.
Nog later kwamen ook Lieve en Pa aan, Pa wist niet beter dan een discussie te beginnen over wie schuld had.
Er waren in ieder geval een tweetal uur verstreken, toen een doktersteam binnenkwam, met de melding dat m'n Ewoud (klinisch dood bij aankomst) had kunnen reanimeren, dankzij het feit dat ik hem blijven beademen was.
M'n kon echter niet vaststellen of en hoeveel schade het zuurstofgebrek aan de hersenen had toegebracht, op dit ogenblik werd hij comateus in leven gehouden door machines.
Ook Arlette dewelke een zéér zware klap op de hersenen gehad had, en een rib dewelke meerdere organen had doorboord, was comateus.
Met Agnetha was op wat schaafwonden en kleinere blessuurtjes alles oke.
Ik stortte terug in, ditmaal voor de Dokters en smeekte hun,.... zij konden me alleen beloven, en verzekeren àlles in het werk te stellen.
Ik had een héle tijd het gevoel, alsof dit alles nààst mij gebeurde, de kalmeermedicatie deed dus zeer zeker zijn werk.
Pa zegde mij (alsof dàt hét belangrijkste was) dat hij Marcel, Erna, en Theo ingelicht had, en of ik eventueel wilde dat Arlette's familie werd ingelicht...................???????????
Het was verscheidene uren na aankomst, en reeds laat "Kerst"avond toen ik (onder voorwaarde dat ik mijn emoties onder controle zou zouden) naar Intensieve zorgen werd geleid, waar ik nood had aan de ondersteuning die ik van verpleging kreeg toen ik dat kléine ukkietje, dat kleine 9maanden oude leventje, maar nét kon vinden tussen alle buizen, draden machines enz, dewelke hem in leven hielden, nadien bezocht ik Arlette in haast dezelfde omstandigheden, en toen ik op de terugweg in de gang, Lieve, Pa, Arlette's familie kruistte voelde ik me terug leeglopen, breken, als in een roes vloeidden alle emoties uit me weg.
Toen ik terug in datzélfde kamertje (welk ik nog steeds regelmatig even betreed wanneer ik nu in Gasthuisberg kom) kwam, zat er politie op me te wachten, van deze vernam ik dat de àànrijder ook hier was, meer nog ze zegden me in welke box, ik hem kon vinden, en dat hij slechts lichte verwondingen had opgelopen.
Terwijl ze me vroegen een verklaring af te leggen, kon ik mezelf niet bedwingen, draaide me om liep de kamer uit, in de richting van de "Box" waar de aanrijder zich bevond.
Niet de politie, noch de verpleging, begrepen dadelijk wat er gebeurde, tot ik de aangewezen box inliep, een fraktie van een seconde in de ogen keek van een voor mij "30jarige moordenaar", alvorens ik me op hem gooide, en hem allerlei verwijten makend, sloeg en stampte tot ik met geweld door politie en bewaking werd geboeid.
Terwijl m'n mij nog steeds tierend en verzettend naar de politie-combi bracht, kwam Agnetha naar me toegelopen, pakte me bij m'n been greep, en zegde (op een manier ik nooit zal vergeten) " Papa..... niet boos zijn", dit kalmeerde me als een donderslag, en weer met dàtzélfde gevoel van leeglopen, emotieloos zat ik in de combi, dewelke mij naar het bureel van de Rijkswacht bracht, alsof het allemaal nààst me gebeurde, niet mét me.

............. Ik wist dat dit deel zwaar voor me zou zijn, ik wist echter niet hoé zwaar, en het lukt me dan ook niet om dit deel in één keer neer te pennen, zoals ik had gewenst. Het is niet mijn bedoeling om er een "SF" story van te maken, of jullie bewust in spanning te houden, maar ik kan het niet verder opbrengen om verder te schrijven.
Ik doe m'n uiterste best zo snel mogelijk klaar te zijn met mijn weer opborrelde emoties, en het verdere relaas te brengen.
Met dank en Sorrt