Over het seizoen van 1996 valt éigenlijk weinig te vertellen.
Ik startte het seizoen met het runnen (enkel avonden) van Ardiew4, dat was het restaurant dat me voor wat betreft de keuken, het best beviel, om dat deze keuken meer bij de Frans/Italiaanse aanleunde, alsook N°5 op Palma, de andere zaken draaiden meer op Engelse keuken, en waren meer van het "Fast-Food" type.
Tussen Mei en December 1996, werd ik niet minder als 16 keer opgenomen op Spoedgevallen met Asthma aanvallen.
In 4 van die opnames was de aanval zo zorgwekkend, dat ik verplicht was 24 tot 48u in observatie te blijven.
In de andere gevallen werd ik (op eigen aandringen) na stabilizeren terug huiswaarts gestuurd.
Gelukkig had ik door de verkoop van N°3, een beetje reserve aan personeel, en vond ik steeds wel iemand die kon inspringen.
Ik wist heel duidelijk dat ik beslissingen diende te nemen, want mijn gezondheid ginger er zéker niét op vooruit.
Sue wond er ook geen doekjes om, en steldde mij voor mijn verantwoordelijkheid tegenover haar zélf maar ook de meisjes.
Ze had ook Pa achter hààr kar gespannen, die tijdens de winter van 1996 een bezoek zou brengen.
Tegen het einde van een zéér goed, maar niét sùper seizoen, bestond mijn medicatie uit 150Mg Cortizonen, een verstuifmachine, waar ik (naargelang) 2 tot 3 keer/dag aanhing, en allerlei puffers (Inhalers) zoals, (voor de kenners) Duovent, Combivent, Ventolin, Symbicort, Serevent en Atrovent.
De Cortizonen, brachten met zich mee dat ik een veel grotere eetlust had, en ook opblaasde.
Mijn constante kortademigheid, het alles behalve goed voelen, gesprekken met Dokter(s), alsook het aandringen (bijna ultimatum) van Sue, de ongerustheid van Nathalie, Joanne, maar ook Pa, verplichtte me cruciale beslissingen te nemen.
Ik liet N°5 (Palma) over voor 1,5 Mljoen Pesetas, aan Bryan, met een meer dan degelijke huur voor een periode van 10 Jaar.
En ik verkocht N°2 voor een niét verwacht bedrag.
Ik hield N°4 voor mezelf, daar die zaak voldoende inkomsten had met avondopeningen, de zaak was namelijk meestal volgeboekt tot meedere weken op voorhand.
Mond aan mond is namelijk de beste publiciteit, en het viel dan ook meermaals voor, dat mensen vanuit Engeland, of waar dan ook, weken voor dat ze op vakantie kwamen, een tafel boekten, na aaraden van vrienden/familie, reeds op vakantie geweest waren.
Pa kwam een week op bezoek, bracht de Kerst samen met ons door, en vloog terug tussen Kerst en Nieuwjaar.
Karl was ondertussen gehuwd, en in Madrid woonachtig, hij vloog van Ibiza dan naar Madrid om het Nieuwejaar 1997 samen met Karl en zijn familie in te luiden.
Het leek (in de mate van het mogelijke) goed met hem te gaan.
Hij had woorden met Marcel gehad, en sindsdien had hij zich vollédig uit zijn zaak teruggetrokken, wat voordien toch een "verzetje" voor hem was geweest.
Ik kon me echter moeilijk voorstellen hoe leeg, akelig stil het wel moest zijn in dat bungalowtje van hem, in het midden van de bossen.
Hij zei ons echter dat hij een zeker "Pascale" had leren kennen, louter vriendschappelijk, hij leek zijn pluimen nog niet te zijn verloren, grapte ik met hem.
Het verkopen, van één, en overlaten van een andere zaak, bracht een boel administratie en réorganisatie met zich mee, die me het grootste deel van het laagseizoen (winter) bezig hield.
Zélf had ik maar 1,5 zaak meer, N° 4 noemde ik een hàlve zaak omdat ze slechts s'avonds open was.
Ik diende dan ook het personeel te reorganizeren.
Nathalie héél voorkomend, beleefd, meertalig, en werklustig, wilde persee bij me komen werken.
De scholen in Spanje liepen van 8 tot 14u, ze had dus voldoende tijd, om huiswerk e.d.m te doen alvorens om 19.30 (Spaanse tijden van avondeten) bij me te komen werken, als opdienster.
De Gestorie (Boekhouder) zag er ook geen graten in, en daardoor was dat ook geregeld.
Pas later vernam ik dat ze het voor 50% gedaan had om in mijn buurt te zijn, zeker wanneer Sue (zoals regelmatig gebeurde) niét op Ibiza was.
Ondanks een méér dan goed gespijsde bank en spaarrekening, zag ik het seizoen 1997 een beetje "down" tegemoet.
Ik hiéld van problemen, van onverwachte dingen, van overwerk, en dat zou er nu veel minder of niet meer bijzijn.
Langs de andere kant moest ik nog 36j worden, hàd reeds een hartaanval achter de rug, en had ik Sue, en haar twee meisjes, die op me bouwden en rekenden, alsook (vroeg of laat) Agnetha in Belgie.
Het seizoen van 1997 viel (voor iedereen) tegen.
De cijfers waren nog steeds positief op het einde van de "toeristenslag", iets wat véle anderen niét konden zeggen, maar een vroegere insinuatie van Sue werd bewaarheid.
Er zat een economische resessie op toerisme aan te komen in Ibiza.
De jeugd (70% van het toerisme) begon een beetje uitgekeken te geraken op Ibiza, Cyprus, daarentegen leek "the place to be" te worden.
Ik diende dan ook niét lang het aanbod welk ik kreeg voor de verkoop van N°1 te overwegen.
Ook tijdens het afgelopen seizoen was ik enkele keren naar het hospitaal gevoerd, de druk van Sue, de "meisjes" maar ook mij geweten werdt té groot.
De schulden van N°1 waren reeds làng uit de voeten, en met een beetje weemoed (N°1 was namelijk mijn eerste succes en de aanleiding tot geweest) tekende ik de verkoopscontracten.
Palma de Mallorca had beter "geboerd", en de zaak daar draaide prima.
We brachten een weekje op Palma door, en gingen meerdere keren eten.
Het was een gezellige zaak (nog steeds) en Bryan was een prima kok.
Het steldde me ook tevreden dat hij de naam van ARDIEW behouden had, maar die naam was niet alleen in Ibiza, maar na enkele jaren ook hier in Palma een begrip geworden, het houden van die naam was dus een prima zet..
Ook Bryan beperkte zich tot de avonden, dan wel het volledige jaar door, een ideetje dat stillaan bij mij voor N°4 begon te groeien, maar dat ik voorlopig alléén voor mezélf hield.

In de nacht van 04 op 05 December 1995, kreeg ik een telefoon van Pa dat lieve met een zware hartaanval in het hospitaal was opgenomen.
Het was volgens hem ernstig genoeg om naar Belgie te gaan.
Onbegrijpelijk maar waar..........Lieve.
Iedereen (zeker met zijn levenswijze) had verwacht dat Pa, ieder ogenblik iets zou hebben gehad, maar Lieve..???, zij was 54,; 1O jaar jonger als Pa, was sinds enkele jaren (samen met Pa) gestopt met werken, en deed nu vrijwilligerswerk als "Stervens-begeleidster" in het H.Hart hospitaal.
Bij mijn laatste bezoek aan Belgie, had ik nog bij de Notaris (op vraag van Pa) de toestemming tot overdracht van Pa's onroerende goederen, (Huis) naar Lieve ondertekend, wat betekende, als er iets met hem voorviel, dat het huis eigendom werdt van Lieve, ipv de kinderen.
Er waren maar 2 vluchten/week naar Belgie vanuit Ibiza in de winterperiode.
Ik was écht in paniek..... nu het net zogoed ging tussen Lieve en mij.
Sue had in de volgende 2 dagen echt belangrijke afspraken, en zij regelde mijn transport naar Belgie, terwijl ik wat kleding in een valies stopte.
Haar naam (mis)bruikend, had ze ervoor gezorgd dat ik een vlucht had van Ibiza naar Palma, met een rechtstreekse aansluiting naar zaventem, waar een wagen van de ambassade me naar Leuven zou voeren.
Zij zou in (telefonisch)contact met me blijven, en een tweetal dagen later vanuit Engeland overvliegen.
Sue was een "kei" als het op organizeren onder spanning aankwam.
Zij kon het hoofd koel, en zonodig koud houden zolang en wanneer nodig.
Ze voerde me naar de luchthaven van Ibiza, alles verliep zoals gepland, en een 5tal uur na de telefoon, staptte ik in Zaventem in de door ambassade gestuurde limo, die me naar Leuven bracht.
Het was late voormiddag, wanneer ik aankwam in het hospitaal, en wéér maar eens geconfronteerd werd met onze "ridicuele"familiesituatie, waar Pa alles in het werk steldde, om ervoor te zorgen, dat we (Erna, Theo, Marcel, en ikzelf) mekaar niet zouden kunnen zien, laat staan spreken, of in de weg lopen.
Ook Lieve's twee kinderen waren aanwezig.
Karl, toen 30j, afgestudeerd in Europees Recht, en die nu met een vriendin in Madrid woonde, hij had het plan in het begin van 1996 te huwen.
Luk, 27j afgestudeerd als dierenarts, en die plannen had om naar Engeland te verhuizen, daar hij meer interesse had voor vee, dan voor kleine huisdieren.
Pa kon echter niet verhinderen, dat we mekaar toch even voor de voeten liepen, en ik een commentaar kreeg in de zin van "heb je wel tijd om hier te zijn, met àl je stammenéés in Spanje?!?"
Ik liet het me niet van de slag brengen.
Ik bracht Pa op de hoogte van de reden  van Sue's afwezigheid.
Het feit dat hij zélf voorstelde dat ik bij hem in Baal zou logeren, wees erop dat het verleden "wat hem en mij betrof" ook verléden was geworden.
Ik bleef de ganse dag in en rond het hospitaal.
Bracht Sue op de hoogte.
Tegen het vallen van de avond, was de situatie volgens de dokters gestabiliseerd, al wezen zij met nadruk op de ernst van de aanval.
Lieve diende op intensieve zorgen te blijven.
Ik reed met Pa mee naar Baal, maar stopten in Tremelo om een stukje te gaan eten, dat was ook voor mij, van daags voordien geleden.
Op mijn uiting over het onbegrip, dat nét Lieve (niet roker, sociaal drinker, enz) iets dergelijk overkwam, deelde hij me mee dat Karl's huwelijk, dat met een meisje van Madrileense hoge klasse bleek te zijn, héél wat energie van Lieve vroeg, Lieve wilde nu éénmaal (altijd, ook Kerst, e.d.m) àlles perfect hebben.
Daarbij kwam dat Theo (op dat ogenblik allenstaande, werkloze, drugverslaafde, enz) bij het minste probleem aan de telefoon hing bij Lieve, waar zij dan ook weer àl het mogelijke en onmogelijke probeerde te doen.
Na het verdwijnen van het comunisme, was Theo (voordien voorzitter van de communistische Jeugd in Belgie) in een zwart gat gevallen, hij was nog een tijdje schepen van Leuven geweest, maar onwille drank en alcohol was dat ook van korte duur geweest.
Hij was ondertussen 3 keer gehuwd, en evenveel gescheiden, had ook her en der vriendinnen, en kinderen.... in't kort; hij was op de dool.
Sue kwam twee dagen later in Belgie aan.
Het ging langzaam beter met Lieve.
Ondanks de tegenzin van Dokters, verliet ze na amper één week reeds het hospitaal, met de woorden, dat ze nog heel wat werk had voor het op til zijnde huwelijk.
Ditmaal had Pa ervoor gezorgd, dat ik enkele uren met Agnetha kon doorbrengen, en op 12 December namen we een vlucht naar Palma de Mallorca, waar we één dag verbleven, en ik naar Ardiew5 ging, en de nodige regelingen trof met Brian voor wat betrof het volgende seizoen.
Ik diende 5 personeelsleden te vinden, want het afgelopen jaar was hij op een tekort aan personeel geraakt, het was dan ook een Frans/Belgische keuken, die een iéts meer opgeleid personeel nodig heeft dan bvb 1,2,3 wat meer "Fast-Food" zaken waren.
De meisjes (Joanne en Nathalie) waren blij ons terug te zien, de feestdagen stonden voor de deur, en ze hadden al gevreest dat ze die bij Ray en zijn vriendin (wiens naam me ontsnapt) hadden moeten doorbrengen.
Ze keken echt op, tégen langere verblijven met hun éigen vader, enkele uren één of twee dagen, geen probleem, maar langer leek écht niet te "klikken".
Na niet wéinig wikken en wegen, discussies, berekeningen en hérberekeningen, kreeg Sue me nog voor Nieuwjaar 1996, zover om de grootste zaak n°3, met de Life-music, dance & dinner, over te laten, aan een kandidaat die reeds van vorig jaar een bod had gedaan.
Ik aanvaarde nu zijn bod van 8 Miljoen pesetas (2,5 Mlj Frank) voor een zaak die me énkel de opbouw en aanpassingen, vergunningen enz t.t.z; 1,5 Mlj Pesetas had gekost.
Ik had er zwaar voor geploeterd, fisiek betaald, maar op 4 seizoenen had deze inzet me toch een aardige winst van dikke 6 miljoen pesetas opgeleverd.
Sue poogde me te overhalen om ook n° 1, waar een zeer degelijk aanbod voor was, te laten gaan, maar dat weigerde ik voorlopig, n°1 had me wél overname tot zelfs pacht gekost, maar voelde ook aan als mijn "kleinste", "mijn lieveling".
Het bleeft voorlopig dus bij het wegvallen van n° 3, wat wel de zaak was met de meeste organisatie, het vinden van muzikanten, en het grootste personeelsbestand.
We bleven Kerst en Nieuwjaar op Ibiza.
Lieve was ondertussen thuis, blijkbaar goed, Pa kloeg meer dan zijzélf, danwel omdat hij van Lieve binnenshuis niet meer mocht roken.
Het Huwelijk was omwille het voorval enkele weken uitgesteld.
Nieuwjaar gingen wij genieten van een Nieuwjaarsavond, met Dinner, dans en muziek, Joanne en Nathalie, bracht ik nà het eten naar een in de buurt gelegen discotheek.
Sue dankte mij om 00.00u van 01.01.1996, om mijn toegeving, in het een beetje àfbouwen van mijn ambitie.... t.t.z; het overlaten van één zaak, ze wist maar al te goed hoezeer ik aan "mijn succes" verknocht was geworden in de voorbije jaren..
Ze gaf me toen een enveloppe als Nieuwjaarscadeau, gekscherend... "Nog méér geld??" opende ik hem, het waren echter een boél vliegtickets en coupons.
Ik keek haar vragend aan.
Ze had me reeds een tijdje geleden laten verstaan, dat ze (indien ze verder de ladder wilde beklimmen in Ambassade) waarschijnlijk aan een internationale missie diende deel te nemen.
Ik hield dan ook vliegtickets in mijn hand, voor 7 weken Azié.
In twee van de 5 landen had ze een congres, de rest had ze zo goed mogelijk proberen aan mekaar te rijgen, dat het voor ons beiden een reis was, waarvan een 15% éigenlijk door de ambassade werd betaald.
Het vertrek was op 10 Februari.
Mijn eerste bezorgdheid was; en Nathalie en Joanne ???
Volgens haar waren die reeds op de hoogte, en hoewel ze niet hadden staan springen om bijna twee maand bij Ray te verblijven, wisten ze maar al te beste dat we beiden het recht hadden verdiend om eens een tijdje écht van elkaar te kunnen genieten, met als enige voorwaarde dat we het volgende jaar iets sàmen mét hun zouden doen..
De allernieuwste Gsm (Sue was de eerste gsm-bezister op Ibiza geweest in 1994) die ik haar voor Nieuwjaar had gekocht, leek naast die reis in het niets te verdwijnen.
Ik diende in de daaropvolgende weken, wel reeds een héle boel voorbereidingen voor het volgend seizoen te treffen, zodat ik tijdens de reis daar niet over diende te denken, en er ook niet téveel meer diende te gebeuren, nà de reis, want n° 1 & 2, zouden in 1996 reeds met Pasen opengaan.
Het was een algemeen gebeuren; indien Pasen lààt viel (eind maart of April) dat de meeste zaken dan open gingen en bléven tot eind seizoen.
Indien Pasen vroeg of normaal viel, deden sommige zaken open voor die periode, en sloten nadien terug tot 1 Mei.
Ik ging ook na de Dokter over deze plannen (reis) te hebben ingelicht, voor een vollédige "check-up" die twee dagen duurde naar het Hospitaal.
Met de afspraak dat we op 08 Februari nog samen uit zouden gaan eten, bracht Sue de meisjes op 5 februari reeds naar Ray, zodat we in alle rust de laatste dagen konden gebruiken om valizen te pakken.
De reis ging over; Thailand,Phuket,Bangkok,Hong Kong,China.
Ik herinner me niet exact meer, maar met uitzondering van 2 steden in China Peking, en ??, verbleven we in iedere plaats ong een week, waarna we dan steeds in "buissinnes-class" naar de volgende bestemming vlogen.
Omwille het klimaat, was ik nu in het bezit van een "neubelizer" een verstuifmachine, waar ik mij 2x daags (preventief) aanhing, verder nam ik ondertussen 70 Mg Cortizonen, en had ook 5 verschillende inhalers.
Omwille het preventief gebruik van die neubelizer, bleven érnstige asthma-problemen ùit.
Het was een écht prachtige tijd en ervaring, toen we op 02 April in Ibiza van het vliegtuig staptten.
Ik geniet (nu 12 Jaar later) nog zeer regelmatig van de fotos die dan steeds weer herinneringen bovenhalen.
Ik voelde mij als hérboren, de batterijen waren vollédig opgeladen, ik was 150% klaar voor een nieuwe 6 maanden strijd.
Toen we de meisjes bij Ray ophaalden, kreeg ik echter mijn douche.....
Lieve had een tweede en fatale hartaanval gehad op 15 Februari.
Nathalie en Joanne hadden eerst héél wat moeilijkheden ondervonden om ons te vinden, en dan besloten dat het toch te laat was (Lieve werd thuis op bed door Pa dood aangetroffen) en ze daarom onze vakantie niet wilden vergallen.
Ik belde dadelijk met Pa, die het nieuws bevestigde, ze was de eerste keer té snel naar huis gegaan, en had zich dadellijk, eerst op de Feestdagen (mét haar toekomstige schoondochter), en nadien het huwelijk zélf gestort.
Pa was Karl en ??, van de luchthaven gaan ophalen, voor het Huwelijk dat enkele dagen later in Belgie zou plaatsvinden, toen hij terug thuis kwam, vond hij Lieve op bed.
Ik besloot een week naar Belgie te gaan.
Sue kon onmogelijk mee, maar daar maakte ik me weinig zorgen over, onze Pa had nu steun nodig, en die zou ik hem geven.
Op de begrafenis zélf zou ik hoedanook zijn weggebleven, om miserié met familie te vermijden.
Ik ging dan ook met hém Lieve's graf groeten, ze was in Herent begraven, waarom weet ik niet, Pa had een kelder aangekocht zodat hij bij zijn overlijden bij haar zou komen te liggen.
Ik nam contact met Erna, maar vanuit de familie verweet m'n mijn àfwezigheid op de begrafenis, en ik ging langere discussies dan ook maar uit de weg.
Pa leek begrip te tonen.
Ik trachtte hem aan te sporen, een tijdje bij ons te komen logeren, (hoewel dat in het seizoen moeilijk was), maar hij stelde dat zélf uit tot later in het jaar.
Ik maakte van het weekje Belgie gebruik om mijn "andere geliefden" een bezoekje te brengen, t.t.z; Bobonne, Arlette, Ewoud.
Hij (Pa) leek zich bij de situatie te hebben neergelegd, en ook zich sterk te houden, hij had trouwens alle familie hier.
Karl's huwelijk was voor onbepaalde duur uitgesteld.
Ik drukte hem op het hart, indien hij iets nodig had, me te bellen 24u/dag, of gewoon het vliegtuig te nemen als hij er behoefte aan had.
Waar was de tijd van slagen, haargetrek, verwijten, kleineringen, ja.... geweldpleging gebleven ????, waar was de tijd dat ik angst, vrees had voor deze (nu zo zielig, oudwordende) man ??? vroeg ik mezelf tijdens de vlucht terug naar Ibiza..
Vele van die beelden uit de jaren 60, 70 schoten als een film door m'n hoofd, ik probeerde echter het verleden tot het verleden te hoùden.

Ik denk dat 1994 en 1995 (financieel) het topjaar was.
Dit zowel voor de zaken op Ibiza, als de zaak in Palma.
Fisiek was ik echter volledig uitgeput, ondanks het feit dat ik "alleen" de keuken van N°4 had gedaan, kwam daarbij dat ik dagelijks voor sluiting controle over de, kassa's, stock, personeel, bestelling&leveringen enz,enz voor eigen rekening nam, en dat bij iéder probleem naar mij werd getelefoneerd, in de zomer (zeker Juli en Augustus) had Sue écht géén tijd om in die problemen te worden betrokken.
De problemen met mijn asthma werden dus hoe langer hoe frequenter.
Hoezeer 1994 een topjaar was, wijzen volgende anecdotes uit;
-Ik diende een extra (beveiligings)verzekering te nemen, omdat ik in het holst van de nacht met het geld uit de 4 kassa's naar de bank reed, het totaal van die bedragen liep al makkelijk op tot 2 Miljoen pesetas..
-Deze bedragen liepen zo op, dat de verzekering mij verplichtte, een kluis in de kofferbak van de auto te installeren, en er steeds iemand bij me moest zijn.
-De bank stelde een (nu courant gebruikt) nieuw systeem in, dat ik in alle veiligheid, s'nachts via een speciale kluis het geld in de bank kon laten.
-Het viel regelmatig voor dat ik in N° 4, werd weggeroepen door de avondverantwoordelijke van een àndere zaak, om het geld weg te halen, omdat a) de kassa niet dicht meer kon, en, b) zij niet de verantwoordelijkheid hadden of wilden.
Al deze veiligheidsvoorschriften van de verzekering, werden tegen het seizoen van 1995, aangespekt, met het verplichte gebruik van "Plof-koffers".
De winterperiode bleef N°5 (Palma) open, ik had een regeling getroffen, dat de 6 Wintermaanden gehuurd werden, en bleek dat het deeltijds openen van die zaak ( Vrij/Zat & Zondagavond) voldoende was om uit de kosten te komen.
Diezelfde winterperiode 94/95 nam ik reeds 60Mg Cortizonen, en 4 verschillende inhalers (Puffers) om mijn asthma onder controle te houden.
Niet allen ikzélf maar zéér zéker die hoge dosissen cortizonen pleegden roofbouw op mijn lichaam, en dat was me aan te zien.
--* Ik schrik heden (2008) nog steeds wanneer ik foto's uit die tijd zie*-
Pa en Lieve die ons in December 1994 kwamen bezoeken, drukten met éénzelfde commentaar op het hart.
Het ging goed in mijn relatie met Sue, en (niét minder belangrijk) Nathalie en Joanne, we voelden ons goed bij mekaar, zeker omwille dat deze periodes van samenzijn, heel gelimiteerd waren, doch de énige steeds terugkerende discussie, bleek mijn koppigheid betreffende de zaken te zijn.
Het Feit dat ik (nog) niet bereid was 2 of 3 van hun over te laten, wat a propos zuiver winst was, ondanks het feit dat ik meerdere serieuze kandidaten had die stonden te trappelen.
Meer personeel kon ik écht niet meer aannemen, eenmaal boven de 65, zou de sociale bijdragen een strop vormen.
Ik werkte nog steeds met een groot deel buitenlanders (hoofdzakelijk Engelsen), rekening houdend, met de gratis kost en inwoonst, het dagelijks naar de ondertussen wereldberoemde "Clubs" te kunnen, en het feit dat ze de winterperiode op Werkloosheid in Engeland beroep konden doen (Sinds 1986 EU) hadden zij een zéér degelijk loon.
Als zij (buitenlander zijnde) in Spanje zouden blijven, viel hun werkloosheidsuitkering wég, en zouden ze financieel, iedere 1é Mei van nul af aan moeten beginnen.
Pa en Lieve bleven 10 dagen op Ibiza, ze logeerden bij ons.
Pa was natuurlijk in grote mate geintereseerd in de gang van zaken, ondanks gesloten, bracht hij toch een bezoek aan iedere zaak, en we namen hem en Lieve, samen met de 2 meisjes een Weekend naar Palma.
Hoezeer mijn "zwakke conditie" zichtbaar was, bewees het feit dat zélfs hij, er bezorgde commentaar over gaf, ik stelde hen echter gerust, dat ik nà het volgend seizoen, het overlaten van één of twee zaken, érnstig in overweging zou nemen,.
Nu hij (Pa) met éigen ogen gezien had, wat er te zien viel, draaide hij volledig bij, en verdween al het sceptisme, over van alles en nog wat volledig, hoewel hij nooit in staat is geweest de rest van de familie te overtuigen, maar eigenlijk liet me dat toen reeds koud.
Ik had een tweetal keer rechtsreeks met Agnetha (Telefonisch) kunnen spreken, op ogenblikken dat zij bij Lieve was, want Erna (ondanks mijn zeer royale financieele bijdrage in opvoeding en onkosten) wilde er niets van weten.
Zij vertrokken terug naar Belgie, met de afspraak dat ik me zou "soigneren", en wij volgende winter naar ginder zouden gaan.
Het ondertussen gewoongeraakte leventje ging verder.
Nathalie die naar aanloop van het seizoen 95, een "Puber" van 14 was, was zeer moeilijk uit de zaken weg te slaan.
Ieder vrije uur van school of andere activiteiten, wilde ze helpen in één van de zaken.
Waar Joanne meer "het koppeke" was, intelligent, was Nathalie het "werkertje", steeds klaar om te helpen, en niet verlegen om haar vies of vuil te maken.
De schooluitslagen waren naarvenant;
Nathalie die zéér hard probeerde te studeren, sloeg er maar niet in.
Joanne die de moeilijkste vakken zélf koos, slaagde ieder jaar met verven.
Voorbeeld; toen we in de winter van 94 het huis een beetje opknapten, zorgde Joanne dat we verf en behangpapier genoeg hadden, en de juiste kwaliteit, het was Nathalie, die op de ladder stond te verven en behangen.
Het seizoen van 1995 liep stillaan op zijn einde.
Het was de eerste keer dat ik zo hàrd naar een seizoen-einde had gesnakt,.... ik voelde maar al te best dat ik tolgeld aan het betalen was.
Ik kon niet vluchten in de winter, want in de winterperiode moest ik er ook zijn, mijn steentje bijdragen, de meisjes naar school brengen of halen, in afspraak met Sue, helpen in huishouden, huiswerk van meisjes, enz..
En éigenlijk; het was geen 6 maand winterseizoen... het duurde meestal tot begin December voor alles opgepoetst en klaar was voor een rustperiode.
En éénmaal Januari voorbij, was het tijd om menu's op te stellen, personeel aan te werven, waar nodig een likje verf aan te brengen, regelingen te treffen met de concurerende leveranciers van drank, en andere benodigheden, allerlei inspecties en vergunningen, enz,enz..
Echte plàtte rust was er éigenlijk nooit.
Het was weer een sterk seizoen geweest, al wist ik dat het jaar van 1994 heel moeilijk te kloppen was.
Iederéén wilde een beetje rust, waardoor ook N° 5, de winter gesloten bleef.
Op het finikitofeestje van November 1995,( werd zo genoemd, Finikito, is het bedrag van zogezegde overuren/zon&Feestdagen, e.d.m., hoewel in horeca het éigenlijk een vàst % van je loon, en extraatje..naarvenant was) lichtte ik iedereen in, dat ik nog niet met 100% zekerheid wist, wat het volgende seizoen zou brengen, en ze er dus best niet té vàst op rekenden.
Als ze een ander werk aangeboden kregen, dienden ze het te nemen.
Ik had echter met Sue een duidelijke afspraak gemaakt, dat ik eerst van het seizoen wilde recupereren alvorens beslissingen betreffende, het al dan niet overlaten van één of meerdere, en welke zaken te nemen.
We zouden het onderwerp laten rusten tot December 1995, was afgesproken, een afspraak waar we ons beiden aan hielden.

Tijdens een etentje met Sue's zus en schoonbroer, en een vriendin in Ronford op 20 Januari, voelde ik me hoe langer hoe beroerder.
Ik voelde me reeds enkele uren "alles behalve" maar dacht dat het wel zou beteren, iets wat niet gebeurde.
Ik wilde de pret en het gezeldschap niet verzuren, maar op een bepaald ogenblik kreeg ik ernstige problemen met ademen, ik dàcht dat mijn Asthma weer opspeelde, en nam mijn (gebruikelijke) puffers die ik steeds en overal bij had.
Het beterde echter niet, en na een halfuurtje, voelde het alsof er een zware steen op mijn borst lag, en kreeg ik ook pijn in mijn hals en linkse arm, Sue (tegenover me zittend) zag dat er iets fout zat.
Toen ik haar de symtomen uitlegde had ze (Vrijwilligster bij Rode Kruis geweest zijnde) niét meer uitleg nodig, en vroeg het personeel een ziekenwagen te bellen.
Een toevallig aanwezige dokter, kon (wachtend op een ziekenwagen) ook alleen een hartaanval vaststellen.
Ik kreeg de rekening voor mijn "succes" gepresenteerd.
De ziekenwagen was vrij vlug ter plaatse, en na eerste vaststellingen werd ik naar een een nabijgelegen hospitaal overgebracht.
Het feit dat iki buitenlander was, en Sue aktief Consul, maakte dat men niéts aan het toeval overliet.
De schade was, ondanks de ernst van de aanval beperkt gebleven, ook omwille mijn (uitzonderlijk) jonge leeftijd, ik moest nog 33 worden.
Sue liet Nathalie en Joanne (die in Ibiza bij Ray gebleven waren) overvliegen, ook Lieve en Pa kwamen over.
Beiden herhaalden voor de zoveelste keer in die enkele dagen, dat ik met mijn leven aan het spelen was.
Met de belofte aan dokters oplossingen te zullen zoeken, mocht ik op 31 Januari het ziekenhuis verlaten.
Joanne en Nathalie waren ondertussen reeds terug in Ibiza.
Vanaf dat ogenblik begonnen mijn problemen met Asthma toe te nemen, al snel zou ik ondervinden, dat ik het niet langer met enkele puff's/dag onder controle kon houden.
Op 5 Februari scheepten we in Dover in, op de ferry naar Calais, met het plan rustig via het centraal massief terug naar Barcelona te rijden.
Ik voelde me (ondanks alles) vrij goed, fit en hérladen.
We hadden géén énkele haast, en besloten de boot te nemen, die via Palma de Mallorca voer, en dààr nog enkele dagen te rusten.
Palma - Stad was (is) de Hoofdstad van de Balearische eilanden, t.t.z; Mallorca, Ibiza, Menorca, en Formentera.
Alle administratie van de Balearen gebeurde hier, ook hiér zetelde het Parlement van de Balearen, en alle hoofd-consulaten en/of Ambassades bevinden zich in Palma.
Ik had tijdens mijn afwezigheid geregeld (telefonisch) contact gehad met ARDIEW4, en die bleek op wieltjes te lopen.
Tijdens ons verblijf in ANDRAITX, kon ik het niet laten mijn oog op een leegstaande (Te Huur) gewezen restaurant, te laten vallen.
Ik wist dat ik na het gebeurde, bij Sue met iets dergelijks niet moest aandraven, en won meer inlichtingen in, zonder haar medeweten.
Een week na ons ontschepen, namen we terug de boot die ons naar Ibiza bracht.
Zoals beloofd, bracht ik dadelijk een bezoek aan mijn Dokter, die ook de wenkbrauwen fronstte, toen hij op de hoogte kwam, dat ik op mijn 33é een hartaanval had gehad.
Ik sprak hem over de voortdurende (sinds hartaanval) problemen met mij Asthma, ik nam mijn puffers nu tot 4x/dag, waar dat vroeger één of twee keer was.
Hij stuurde me door naar Can Misses, het lokale Ibiza hospitaal, voor een volledig en grondig onderzoek.
Sue poogde ondertussen, wat van haar achterstaand werk in te lopen.
Ik was nog steeds in contact met Palma betreffende die zaak.
De medische onderzoeken, brachtten een verslechtering van mijn Longcapaciteit/problemen aan het licht.
Mijn dosis cortizonen werd in één ruk van 5 naar 20mg gebracht, en de twee puffers van voordien (Atrovent/Ventolin) werden er nu 4.
De verhoging van cortizonen, bracht met zich mee (neveneffect) dat ik enorme porties eten naar binnen werktte, en toch nog steeds honger had.
Voor wat betreft het komende seizoen, had ik vrij snel het nodige personeel gevonden.
Zonder medeweten van Sue had ik in Palma ARDIEW.5 bijna op poten. Het zou een restaurant met Frans/Italiaanse keuken type ARDIEW.4 worden, was trouwens gelegen in Andraitx, de meer sjieke buurt van Palma.
Ik liet het runnen van ARDIEW 1, 2, 3 over aan een manager.
Ook wat betrof het maken van ontbijt, samenstellen van menu's e.d.m.
Alleen de Life Muzikanten voor ARDIEW3, nam ik voor mijn rekening.
Brian, die met zijn echtgenote, de winter ARDIEW 4 had gerund, stuurde ik met 3 personeelsleden naar Palma de Mallorca.
En zélf nam ik ARDIEW4 voor mijn rekening, met louter Lunch en Dinner.
Sue was blij met die beslissing, want op die manier (dacht ze) kon ik het wat rustiger aan doen.
Het was alles behalve fair tegenover Sue, maar ik wilde het ijzer smeden nu het kon.
Ons sociaal leven op Ibiza was er door ons succes niet op vooruit gegaan, er was veel jaloezie onstaan, bij concurentie, vroegere vrienden/kenissen, en dan was m'n niet op de hoogte dat ik er nog een zaak in Palma bij had.
Ik had Brian op het hart gedrukt, er tot nader order met géén woord over te reppen.
Hij ging een maand voor opening naar Palma, op zoek naar een flatje, wat hij op enkele kilometers van de zaak ook vond.
We genoten als een (h)échte familie nog intens van de laatste dagen voor de  aankomst van de eerste toeristen, 1993 zou volgens de voorspellingen weer een recordjaar worden.
Ik startte seizoen 1993 met 56 personeelsleden in Ibiza, en 5 in Palma.
Ik had nu ook een "Gestoria" - Boekhouder, in de hand genomen, om ook daar wat meer rust te vinden, hoewel administratie in Spanje best mee viel.
Ik was tijdens het seizoen, 3 keer in de mogelijkheid, door afwezigheid van Sue voor haar werk, om even over te vliegen naar Palma, terwijl ik Ardiew4, even in handen liet van ander personeel.
In Juli had ik (naar normen van laatste jaren) een zwàre Asthma aanval, en werd ik naar Spoedgevallen overgebracht.
Hoewel ik alléén verantwoordelijk was voor N°4, en de muzikanten, waren er toch steeds wel zenuwslopende problemen, afwezigheid personeel, een te late levering, enz,enz, en kwam ik ook dit seizoen aan weinig meer dan 3 of 4u/Dag slaap toe.
Dit begon zijnn tol te eisen op mijn Asthma.
Toen het seizoen op zijn einde liep (Oktober) had ik nogmaals een aanval, die zich blééf herhalen, t.t.z; wanneer de eerste onder controle/gestabiliseerd was, kreeg ik een nieuwe.
Sue besloot Ardiew 4 vroegtijdig te sluiten, ik werd namelijk opgenomen in Intensieve zorgen, waar m'n de cortizonen opvoerde tot 50Mg/Dag.
Ik nam van die gelegenheid gebruik om Sue op de hoogte te stellen van N°5 in Palma, wat ze me niet in dank afnam, méér zelfs (ik was ondertussen op een gewone kamer) ze liet 2 dagen niets van zich horen.
Via bezoek van Nathalie en Joanne, vernam ik dat alles met haar in orde was, maar dat ze wat tijd nodig zou hebben om het te verwerken.
Ook de meisjes, vroegen of ik niet genoeg had met wat ik reeds hàd ??
Ondanks het grote succes , was de sfeer op het "Finikito-feestje" van 1993 toch wat gespannen.
Ik kon op het volledige personeels-bestand rekenen voor het komende seizoen, hoewel ik niet zeker was, wat er volgend seizoen zou gebeuren, Sue had mij namelijk voor de keuze tussen haar en mijn zaken gesteld.
Ik kon haar in de volgende weken toch overtuigen.
Ik liet haar inzien, dat deze "toeristenboom" niét zou blijven duren, en we nu het ijzer dienden te smeden.
Ondanks mijn planning, zou ik de volledige winter àlle zaken gesloten hoùden, en alleen rusten.
Ik zou naar raad van dokter(s) luisteren, en me (tijdens het seizoen) minimaal om de 10 Dagen laten onderzoeken.
En ook indien de toeristenboom zoù aanhouden, zou ik nà het seizoen van 1995 (nog twee te gaan) stillaan, àfbouwen, t.t.z; zaken beginnen over te laten, met uitzondering van N°1, had ik alle zaken gehuurd zonder overname, omwille de faling waarin ze zich hadden bevonden.
De overnameprijs zou 100% winst zijn.
Sue (ouder dan ik) werd op 15 November 1993 40j, en ik nam haar samen met de meisjes (die een paar dagen spijbelden op school) naar Palma de Mallorca, voor een verjaardagsfeestje, met o.a. Brian (UItbater van N°5), en ook om haar N° 5 te laten zien, iets wat nog niet gebeurd was.
Brian was bereid volgend jaar, de zaak ook te runnen, samen met het personeel dat ik hem zou sturen.
Lieve was evenmin te spreken over wat ik gedaan had, ook zij had bij ons bezoek gezien dat ik een tol begon te betalen, hoewel ze mijn ambitie begreep, vond ze toch ook dat ik niet diende te overdrijven.
Met Agnetha was alles in orde, doch, haar dit jaar reeds naar Ibiza laten komen zou wat té vroeg zijn, maar Lieve zou me in de mogelijkheid stellen, haar een paar keer te telefoneren, wanneer Agnetha bij haar en Pa op bezoek was.
Wij hadden ondertussen ook besloten, de winter van 93/94 op Ibiza te blijven, en wat mij betreft in hoofdzaak te rusten.
Ondanks mijn rusten werd ik gans de winterperiode geplaagd met meerdere lichte, minder lichte, tot zware asthma aanvallen, en constante ademhalingsproblemen.
Bij minder lichte en zware aanvallen, werd ik kortstondig opgenomen in Can Misses, waar ze niet veel meer konden doen dan stabiliseren, en via de Dokter meer en zwaardere medicatie (Hoofdzakelijk Cortizonen) voor te schrijven.
Omwille de (nog steeds) stroefe/jaloerse verhoudingen in en op Ibiza, vierden we Nieuwjaar 1994 met ons viertjes op Formentera, het kleinste eiland van de Balearen (amper 200 Vierkante Kilm) en op 20 minuutjes varen van Ibiza.
We verbleven daar op een hotelletje (énige opên in winter) voor een viertal dagen.
Ondanks mijn constante gezondheidsproblemen, keek ik nog regelmatig terug naar het verleden, en samen met Arlette en Ewoud, zag ik dat het goed was, ik kon niet véél méér wensen, dan wat ik had.

Het seizoen van 1991 was zo een topper geweest, voor beide zaken, dat ik mijn (op holgeslagen ?!?) ambitie volgde, en ik na overname en op orde stelling, het seizoen 1992 begon met 43 personeelsleden en 4!!! zaken.
Ik had in de havenbuurt van St.Antonio 2 leegstaande (failliet gegane) zaken ingeplamd, omwille de vervallen toestand zonder overname, en met een làge huur, en 10j contract.
Ik was einde van het seizoen 1991, en de winter 91/92 dan ook zeer druk bezig geweest om deze ARDIEW 3 en 4 klaar te krijgen.
Het was niét àlles rozegeur en maneschijn, want mijn succes, en ondertussen runnen van 4 zaken, viel niet in goede aarde bij de (weinige) Spaanse Horecazaken, de Buitenlandse, meestal Engels lieten het minder blijken, maar hadden het daarom er niét minder moeilijk mee.
Ik begon het seizoen 1992 met een Cafeteria (40tal zitplaatsen) en een restaurant/Dancing/Life Music Pub (ondertussen zo ingericht dat er een 150/175 zitplaatsen binnen waren) een Cafeteria van ongeveer dezelfde grootte als Ardiew 1 aan de haven, en een "Degelijk" Restaurant mét Frans/Italiaanse keuken en een 50tal zitplaatsen binnen, in het centrum van St.Antonio.
Dit laatste zou alleen s'avonds maar ook het ganse jaar door open zijn.
Ik blééf de ontbijten voorbereiden in Ardiew 2 (de grootste keuken), en liet de rést alsook de lunchen (na overleg) over aan de Hùlp-Koks van het voorbije seizoen, ik nam de keuken van (de nieuwe) ARDIEW 3 vollédig (ontbijt-lunch & dinner) in handen.
Sue was hiermee zéker niét blij... ze vroeg me waar ik mee bezig was ??, ze begreep dat ik mijn ambitie (zeker na mijn tegenslagen uit het verleden) naholde, maar het voorbereiden van ontbijten voor 3 zaken (wat later makkelijk tot een 400 opliep), nadien het opdienen van ontbijt in 03, aansluitend de lunch, in de korte pauze het menu voor 04 (Frans/Italiaans) met de daarvoor speciaal ingehuurde Kok's overlopen, nadien Dinner in 03, en dan meestal helpen in één van de zaken, om ze dan soms om 03u of later allemaal af te sluiten, de toch wel (voor Ibiza) lange weg van 15Km naar huis, om daar dan de kassa's te maken.
Ik begreep zélf ook wel dat ik dat niet kon blijven volhouden, maar ik wilde eerst de resultaten van de twee nieuwe zaken zien, alvorens nog meer personeel aan te werven.
01 November 1992 organiseerde ik een feestje in ARDIEW 4 (die het ganse jaar zou openblijven) om het succes te vieren met het vollédige personeelsbestand, dat tegen dan was aangegroeid tot niet minder dan 51, mezelf niet inbegrepen.
Ik was absoluut lèèg, had de afgelopen 7 maanden géén énkele nacht gehad met meer dan 2 a 3 uur slaap, en ik wist dat ik veranderingen moest treffen voor het volgende seizoen.
Slechts 6 personeelsleden waren van Ibiza zélf afkomstig, de anderen waren of van Engeland voor 6mnd overgekomen, of van het Vaste land.
10 van hun zouden volgend seizoen niét terugkomen, wat betekende dat ik tijdens de winter achter 10 nieuwe mensen op zoek diende te gaan.
50 was écht het minimum voor de 4 zaken.
20 daarvan waar kok's en hulpkok's, die hun uurregeling zélf onderling regelden.
23 was bar, en bedieningspersoneel, waarvan 13 alléén reeds nodig waren voor ARDIEW 2.
De overige 7 stonden in voor poetsen, schillen en wassen van aardappelen, groenten e.d.m., en afwassen.
Ik zélf had steeds ingestaan voor de kassa's, voorraad en bestellingen, en het véle papierwerk dat erbij kwam kijken.
Ik trof een regeling voor ARDIEW 4, dat hij(de kok van het zomerseizoen) de zaak van me huurde voor de 6 wintermaanden, en dus zélf verantwoordelijk was voor het reilen en zeilen van de zaak.
Ik was steeds in contact gebleven met Belgie.
Lieve was tevreden te horen hoe het me voor de wind ging, Pa was stillaan aan het bijdraaien, al bleef hij sceptisch voor wat mijn relatie met Sue betrof.
Met Agnetha bleek alles goed te gaan, hoewel het schoollopen, haar niet zo leek te bevallen, iets wat ze waarschijnlijk van géén vréémden had..
Ik was nu ook in de mogelijkheid om mijn hulp/tussenkomst op financieel vlak, iets te vergroten.
We (Sue en ik) besloten die winter naar Belgie en Engeland te gaan, op die manier konden Lieve en Pa kennis met Sue maken, en kon Sue's familie op hun beurt met mij kennis maken.
Zowel Sue als ikzelf hadden nog steeds een vrij goede relatie met Ray (Sue's ex) die ondertussen zélf ook een andere relatie had, en we regelden dat Nathalie en Joanne bij hem konden blijven de 2/3 weken dat wij weg zouden zijn, zij dienden school te lopen, en op die manier hadden wij ook een beetje rust, want ook Sue was zeer nauw betrokken geweest (ondanks haar éigen werk) bij de administratieve kant van de 4 zaken.
We besloten om voor het volgend seizoen, een "Gestoria" (soort Boekhouder/Advocaat/Notaris) onder de arm te nemen, om al het administratieve van de zaken én personeel te regelen.
Het duurde een héle tijd (herinner ik me zeer goed) alvorens "mijn systeem" de gewoonte van 2 a 3u slaap liet varen, ttz; alvorens ik écht in staat was om eens écht door en uit te slapen.
We vierden Kerst 1992 met een dineetje in ARDIEW 4, met ons viertjes, en het voélde zo, goed, ik voelde me hemels goéd.
Ook het Nieuwe jaar 1993 verwelkomde ik met zeer veel goede moed en verwachtingen.
Ik herinner me; me even af te vragen; was dit nu écht hét leven ???, of had ik éigenlijk maar een béétje geluk???, de toekomst zou daar wel antwoord op geven, en momenteel wilde il alleen genieten.
Nathalie en, Joanne hadden me volledig geaccepteerd, en ondanks Ray, noemden ze me "Dad" Pa, het was nu éénmaal een feit dat ze zéér wéinig van Ray zagen, hij had zélf een relatie met iemand met 2 kinderen.
Joanne en Nathalie stonden niet bepaald te springen om tijd met hun Pa door te brengen, en het feit dat hetzelfde gold voor Ray zélf, maakte die situatie natuurlijk dés te makkelijker voor mij en Sue, alsook de meisjes zélf..
Ik herinner me dat ik op 11 Januari ( Agnetha's 10é verjaardag) in Belgie wilde zijn, waardoor we op 7 Januari met de auto in Ibiza de boot opreden om naar Barcelona te varen, waar we de volgende ochtend zouden ontschepen, om dan op een rùstige manier via de kleinere N6 (geen autowegen) via Frankrijk met één of twee overnachtingen naar Belgie te rijden.
Het was reeds een tijd geleden dat ik nog in Belgie was geweest.
Sue was zenuwachtig voor de ontmoeting (in hoofzake met Pa), en wilde in Tremelo (Op 5tal kil:ometer van "Thuis") nog effe een cognac drinken.
Het was vroege avond (herinner me niét welke dag) toen ik de auto voor het huis in Baal parkeerde, en Lieve naar buiten kwam.
Na me even van kop tot teen te hebben opgenomen, schrok ze een beetje, maar groette mij én Sue niet minder Hartelijk.
Pa die in de deuropening was blijven wachten, was zo vriendelijk als mogelijk tegenover Sue, een houding die al snel zou overgaan in Hartelijkheid.
Er werd wat gebabbeld over de reis, en koetjes en kalfjes, Lieve trad Sue tegemoet, dat ik er "vreselijk" uitzag.
Ik wimpelde dat wat weg, en zei dat ik meer hulp had voor het volgend seizoen.
We konden op de bovenverdieping (het was een bungalow met twee slaapkamers onder het dak) verblijven.
Pa hielp ons de valiezen de smalle (uitschuifbare) trapladder naar boven te hijsen, en zei ons binnen een uurtje te willen vertrekken voor een etentje, een uurtje waar Sue gebruik van maakte om zich wat op te frissen, en ik om de noodzakelmijke spullen uit te pakken.
Het gesprek tijdens het dinner ging de meer zakelijke (wat betreft Pa) en familiaale (wat betreft Lieve) kant op.
Ik wist dat het tussen Sue en Lieve zou hebben geklikt, en ik kreeg hier al snel het bewijs van.
Pa draaide langzaam maar zeker bij wat betrof mijn relatie, maar blééf toch nog sceptisch wat betrof de zaken, en zeker het feit dat ik er 4 had, er werd dan ook al vlug af gesproken dat hij volgende zomer maar eens naar Ibiza op vakantie moest komen, zodat hij het met zijn eigen ogen kon zien en beoordelen..
Ondanks het feit dat ik uitgekeken had naar de verjaardag van Agnetha, viel het alles bij mekaar een beetje tegen.
Erna kwam met haar naar ons, maar het leek dat Agnetha zich een beetje verloren voelde, wat érgens te begrijpen was, ze had me een hele tijd niet meer gezien, en was nu een volwaardige zus voor Erna's 3 andere kinderen geworden, en noemde Erna zelfs Moek en Marc Vake.
Ik liet het plan van met Agnetha alleen ergens een ijsje te gaan eten, of iets dergelijks, dan ook al snel varen.
Ze had het zo al moeilijk genoeg, om de situatie (en dan zeker een Engelssprekende Sue) te begrijpen, dingen forceren zou het haar alleen maar moeilijker maken.
Erna bleef zéér afstandelijk, zowel tegenover mij als Sue, de "problemen" (wat die ook mogen weze) van de afgelopen jaren waren nog niet vergeten.
Zij was vriendelijk omwille mijn maandelijkse financieele steun, dat was in ieder geval het gevoel dat ik erbij had.
Dit gezegd zijnde, maakte Pa mij al vlug duidelijk dat een bezoek bij Marcel (die ondertussen het Immobilieen kantoor van Pa had overgenomen, en runde met zijn 2é vrouw), of Theo die in Mechelen woonde uit den boze waren.
Ik wist me geen raad met mijn gevoelens toen Agnetha na anderhalfuurtje mét haar geschenken van Sue en mij afscheid nam, en aan de hand van Erna naar de auto werd geleid.
Ik wilde even alleen zijn met dié gevoelens, en ging naar onze kamer boven, terwijl Sue wat napraatte Lieve (die prima Engels sprak) en Pa die zijn plan kon trekken met de taal.
Even later kwam Sue, en zei me dat het een héél moeilijke leeftijd was, en dat ik ook niet kon verwachten dat Agnetha niet verder lééfde, groeide, en ontwikkelde wanneer ik er niet was.
Het was belangrijk, meer geregeld contact met haar te hebben.
Het éne jaar ik naar hier te komen, en het andere (met toesemming van Erna) Agnetha enkele dagen naar Ibiza te halen.
Ze zou via Lieve de mogelijkheid aankaarten, dat ik geregeld Agnetha telefonisch kon spreken, zodat ze me beetje bij beetje leerde kennen, iets wat de afgelopen 2 jaar niet was gebeurd.
We bleven een week in Belgie.
Tijdens die week bracht ik een bezoek aan het graf van Bobonne, Arlette en Ewoud, waar Sue me nadrukkelijk bij wilde vergezellen.
Ik had geregeld telefonisch contact met ARDIEW 4 in Ibiza waar alles in orde leek.
We reden nog even langs de school van Agnetha, zodat ik haar nog even (vanop afstand) kon zien toen Erna haar afzette, en zij de school binnenliep, waarna ik de tranen niet langer meer diende te bedwingen, ik wist dat ik bij Sue, kon en mocht huilen, dat zij mijn gevoelens voldoende kende en begreep.
Nadien reden we richting Oostende om de overzetboot Oostende-Dover te nemen, en een weekje bij Sue's zus in Essex (Ronforth) door te brengen.

Ik startte dan ook dadelijk alle aanvragen, vergunningen, aansluiting, van elecvtriciteit, water enz op, wetende dat dit het meeste tijd in beslag zou nemen.
Sue vergezelde me naar Ibiza stad, waar alle burelen zich bevonden, en waar zij (door het runnen van meerdere zaken in het verleden) héél wat mensen kénde, en ook tot actie en spoed kon aandringen.
Ondanks zij slechts heel beperkte periodes op het eiland was, waren wij heel "close" bevriend geworden.
Zij was ook zéér openlijk beginnen te ^praten over de problemen met de andere zaken, en Ray, die heel "nieuwgezind" was, maar dan al snel interesse verloor, waardoor voor een fortuin gekochtte zaken, in de kortste keren terug werden gesloten.
Zelf was Sue werkzaam als  Brits Consul in Ierland, maar haar ambities stopten daar zéker niét, hoewel dat ze duidelijk, liet verstaan dat om haar ambitie te bereiken, Ray een blok aan haar been was.
Omdat ik reeds in onderhandeling was, met enkele (in de nabijheid van Bar gelegen) hotels, die tijdens volgende winterperiode open zouden blijven, tot het wederzijds aanmoedigen van clienteel, besloot ik (heel impulsief) een bezoek aan Belgie te brengen, omdat dit volgende winter niet mogelijk zou zijn.
Vergunningen was papierwerk, en voor aansluitingen, liet ik de sleutel bij Med Ped, die de winter (zij het halftijds) ook open was, en nét naast de Bar gelegen was.
Omwille het hebben van meer vrijheid, en mobiliteit, besloot ik met de auto naar Belgie te gaan, ergens begin December nam ik dan ook de Ferryboot naar Valencia (op Barcelona voer m'n niét in de winter), en reed (met een korte stop en dutje in de auto) in één ruk naar Belgie.
Ik had Lieve verwittigd, en ik kon in Baal logeren.
Pa, die (als énige) ondertussen wat bijgedraaid was, begreep mijn beslissing van een éigen zaak totaal niet, omwille het hebben van een vast en goed betaald werk.
Mijn reactie dat ik niet tot mijn 60é als kok voor iemand anders zou blijven werken, nadat ik hiér in Belgie 2 gerenomeerde zaken had gerund, werd in eerste instantie alleen door Lieve begrepen, maar ik wist, indien zij het begreep, dat Pa vroeg of laat ook wel overtuigd zou zijn.
Ik bracht een paar bezoeken aan Bobonne, Arlette, en Ewoud, die ik over mijn doen en laten op de hoogte bracht.
Met Agnetha had ik alleen twee telefoongesprekken, en éénmaal dat ik haar zag, toen ik me aan haar school had opgesteld, ze was al een hélé "Peuterdame" geworden.
Volgens Erna bevond ze zich echter in een fase, dat een "téte a téte" haar geen goed zou doen, ik probéérde dat te begrijpen, en legde me er tenslotte (verplicht) bij neer.
Het gebrek aan rust, zowel fisieke, als mentale, begon zijn tol te eisen.
Ik kreeg o.a; een lichte Asthma-aanval, werd in het Imelda ziekenhuis opgenomen, waar m'n mij verwittigde, dat dit slechts een licht aanval was geweest, maar gelijkertijd ook een waarschuwing.
Ik wimpelde dit af, en poogde enkel dagen goed uit te rusten, terwijl Pa en Lieve overdag toch gingen werken.
Mentaal was er echter geen rust..... bijna dagelijks telefoneerde ik met Ibiza voor een stand van zaken.
Indien ik me goed herinner bleef ik een dag of 12 in Belgie.
Alvorens terug te vertrekken, sloeg ik in verschillende apotheken "Animine" voorraden in, een pepmiddel verkrijgbaar (toén) zonder voorschrift, en hetwelk in in de periode van én bakker én d.j., meerdere keren (mer succes) had gebruikt.
Ik was voor Kerstmis 1988 terug op Ibiza, want ik ging Kerstdag voor een lunch bij Sue en Ray thuis, die me daartoe maanden voordien reeds hadden uitgenodigd.
De Londener bleef die winter gesloten.
En de overgang naar 1989, vierde ik in "De Ship", een ander (engelse) Pub in St.Antonio.
Het zàg er allemaal goed uit, maar uit ervaring keek ik voorlopig "de kat nog een beetje uit de boom:".
Van zodra er electriciteit en water was, begon ik zélf met de hoogst noodzakelijke aanpassingen in de bar.
Ik zou die aanpassingen (zeker financieel) tot het hoogst noodzakelijke houden, alles wat op één of andere manier opgelapt kon worden met wat verf of dergelijke, werd ook opgelapt.
Ik had een vergunning van Cafeteria ipv Bar aangevraagd, op die manier kon ik méér eten bereiden, met een vergunning van Bar, was ik beperkt tot de zogenoemde Snacks (Hamburger, Hot-Dog, Toast, enz), waar ik nu, toch iets meer échte maaltijden kon en mocht bereiden.
Ik kreeg de inrichting zo voor mekaar, dat er binnen 6 tafels = 2Otal zitplaatsen waren, buiten op het (overdekt) terras was makkelijk plaats voor 50 personen.
Hoewel ik niet van plan was om voor 1 Mei te openen, diende alles toch zoveel mogelijk in orde te zijn, tegen  Maart, wanneer ik terug zij het hàlftijds bij Tom aan het werk ging.
Mijn planning was, om de ochtend-shift bij Tom te werken, en mijn éigen zaak, te openen in de loop van de namiddag, nà de siesta, dit omdat de "Baai" een uitgaansbuurt was met meerder discotheken, enz.
De meeste Hotelgasten, namen trouwens hun ontbijt in het Hotel, dus tot na de siesta zou er weinig interesse zijn voor mijn zaak.
Weerom via Sue, kon ik het meeste matriaal tweedehands op de kop tikken, kleinere zaken zoals, microgolf, enz, verkoos ik nieuw aan te kopen, maar Koelkasten, diepvries, hét belangrijkste "De Plancha" kocht ik tweedehands met waarborg.
Over de naam van de zaak, die ik nodig had voor allerlei vergunningen, dacht ik niét lang na...... ARDIEW...... niemand begreep die naam, en in de komende jaren zou ik ontelbare keren naar de reden of betekenis van die naam worden gevraagd.
Het feit dat in de volgende jaren die naam een begrip werd in heel Ibiza, en over de héle wereld over de tongen ging, als een aanrader voor een goéde maaltijd, stemt me nu (20 jaar later) nog steeds trots.
ARarletteDIdirkEWewoud, met uitzondering van Agnetha had ik met deze naam iedereen die me lief was hérenigd.
Toen ik me in Maart voor mijn eerste dag bij Tom aanbood, zag ik eruit nét zoals ik me voelde, het voelde of ik aan het éinde van een seizoen stond ipv van het begin.
Ik had mezlf amper tot geen rust gegund.
Op Tom's vraag, of ik wel wist waar ik mee bezig was, antwoorde ik ontwijkend, doch deze vraag werd me diezélfde avond op weg naar huis door Sue gesteld.
Ze verplichtte me, het de volgende weken rustig aan te doen, t.t.z; mijn shiften bij Tom, en dan bed in, ze nam alle sleutels van "de zaak" van me af, en vroeg me een lijstje op te stellen, van de zaken die nog diende te gebeuren voor de opening.
Ik dwong mezelf de ganse maand Maart, tot rust en nietsdoen, met uitzondering van de Ontbijtshift bij Tom, die om 08.30u begon, tot 13.u, wat betekende dat ik eigenlijk de volledige namiddag en avond had om te relaxen.
Het viel me op, dat ondanks alles ik véél vertrouwen stelde in Sue, want ook mentaal kon ik alles een tijdje aan haar overlaten.
Wij (Sue en ik) waren (door de omstandigheden) de afgelopen maanden heel bevriend, vertrouwd, close geworden, verder zocht ik er niets achter, Sue was a) getrouwd, b) 9 jaar ouder, al leek ze dan 5 jaar jonger, had 2 kinderen, enz,enz.... ik hield het bij een vriendschap en vertrouwensrelatie....... wist ik veel, ik was nog niet (zij het héél bewust) aan het rouwproces over Arlette en Ewoud begonnen.
Ik had ARDIEW, op dié manier ingericht dat alle (met uitzondering van het voorbereidende) werk, in de zaak achter de toog plaats vond.
Op die manier hoopte ik personeel te kunnen uit sparen.
De opening op 31 April, was een gratis Drink en snackje, voor Collega's, kennissen, en een passerende toerist.
Ik had één personeels lid, toen ik daags nadien officieel opende.
Al vlug bleek dat ik, én Ibiza, én de zaak, én mezélf onderschat had.
Sunday Lunch, een Engels traditioneel zondag's Lunch, bestaande uit Rostbeef, 3 vérse Groenten, gekookte en gebakken aardappels, ging in Juni reeds met 60, tot 70 stuks de deur uit tussen 13 en 15u.
Er kwam ook méér en méér vraag naar Engels Ontbijt, ik diende dus snél een keuze te maken, en dat deed ik ook.
Toen ik op 01 Augustus bij Tom stoptte had ik 5 personeelsleden in dienst, waarvan één s'ochtends om 6u, voor het poetsen en voorbereiden van sla, e.d.m.
Tom was éigenlijk blij met mijn ontslag, hij had dat wel zien aankomen, en zag dat alles goed ging.
Tussen 8.30u en 12u gingen er makkelijk 100 ontbijten de deur uit.
Daarenboven kwam, dat Sue met enkele Cocktail-ideén kwam opdraven, waardoor al snel  ARDIEW een restaurant was van 08.30u tot 22.30u, en nadien een Cocktailbar. 
De dagen dat ik om 4u s'nachts na sluiting gewoon 3 of 4 stoelen tegen elkaar schoof en me daar op te slapen legde, waren geen uitzondering.
De voorraad "Animine" deed de rest van het werk, maar slonk dan ook heel snel.
Iedere peseta was echter een peseta, ik had me in een héle hoop schulden gewerkt, had risico's genomen, maar alles bij mekaar, was ik fier en apetrots op wat ik bereikt had, toen ik op 31 Oktober 1989, aan tafel zat, met mijn personeel, enkele collega's, en tuurlijk ook Sue, om dit eerste (succesvolle) seizoen af te sluiten.
Hoewel ik eerder plannen had om de volledige winter open te blijven, besloot ik de eerste 2 weken van November te sluiten, om een grote schoonmaak, en recuperatie  mogelijk te maken.
Uit het bedrag dat ik voor de eerste 6 maanden (pacht) diende te betalen aan de bank, had ik al vlug berekend dat ik netto ruim 300.000 Belgische Frank had verdiend,(= 50.000/Maand) en dat was een getal 2 keer zo hoog als datgene waar ik naar gestreefd had..

Het was het seizoen van 1988, dat ik meer en meer problemen begon te ondervinden met mijn Asthma, de Doktersbezoeken en hoeveel aan medicatie nam dan ook in grote mate toe.
Het was het zeer zwoele klimaat van de top-zomermaanden die me het meeste parten speelden, tijdens de afgelopen winter had ik er weinig last van ondervonden.
Tijdens één van mijn (bijna dagelijkse) "afwind tijden" dewelke ik op weg van werk naar huis in "De Londener" doorbracht ergens in Augustus, kon ik niet vermijden om een gedeelte van een discussie tussen Ray, en een (mij onbekende) man op te vangen betreffende één van de meerdere zaken die Ray in de Baai van St.Antonio bezat, en die allen door schulden in handen van de bank waren gevallen, en dus nu stonden te verkommeren.
Ray begon zelf over die discussie met me te praten.
Ik wist ondertussen dat hij een héle hoop schulden had.
Sue wilde haar er niet meer met moeien, geruchten deden zelfs de ronde dat hun "Villa" op de berg te koop stond.
Ray zegde me dat zijn 3 andere zaken in beslag waren genomen door de bank, omwille wanbetaling, en dat ze nu nog steeds het geld van hem kwamen eisen, maar dat hij niet van plan was om die schulden veder af te betalen, zolang hij de zaak niet kon of mocht openen, maar dat hij alles bij mekaar geen zin meer had in die zaken.
St Antonio bestaat uit twee delen, aan het éne eind het stadje, en aan het andere de baai, die m'n begin jaren 80 was gaan aanleggen, daartussen lag de plezier, en ferry haven.
Ray's ander zaken lagen allen langs die baai, ééntje was een discotheek, de andere een Ierse Life Music pub, met 300 zitplaatsen, en het laatste een Hamburgerbar, met énkele zitplaatsen binnen, en een terrasje voor een 10tal tafels.
De schuld die hij per maand voor de drie zaken diende te betalen, was in die mate hoog dat het, ook zonder de zaken te kennen, absoluut onmogelijk moet zijn geweest om zélfs mét het draaien ervan de betalingen af te lossen.
Dit kwam omdat hij een hypotheek op zaak één had genomen, om zaak twee te kopen, en op zaak één, én twee om zaak drie , en al die schulden hadden ondertussen een belachelijk hoge interest opgelopen.
Om één of andere reden bleef dat gesprek wel bij me nazinderen, toen ik later naar huis reed.
In die mate, dat ik de volgende ochtend alvorens te gaan werken, even langs die zaken reed in de baai.
Het was vooral de kleinere (Hamburger)zaak die mijn interesse trok, het bevond zich tussen een winkel van "Med Ped" motorfietsenverhuur, en een kleine supermarkt.
De baai, die amper 10 jaar voordien niet bestond, en braakliggend land was, boomde ondertussen, er waren talrijke hotels, winkels restaurants, enz, enz.
Ondanks dat ik me (zoals steeds) op mijn werk gooide, kon ik het idee van die "Hamburgertent" toch niet uit mijn hoofd zetten.
Ik sprak één van de daaropvolgend dagen Ray er over aan, maar bleek dat hij zich er weinig mee bezighield, en zegde me dat ik daar met Sue diende over te spreken.
Verbazen deed me dat eigenlijk niet.
Het was een "publiek" geheim, dat àlles wat Ray had opgebouwd, en later ook àfgebroken betaald werd door Sue.
Ik sprak haar het daaropvolgende weekend over aan.
Volgens haar, hadden die zaken énkel en alléén iemand nodig met "handen aan zijn lijf" en een kléin beetje verstand.
Zij gaf me de gegevens door van de drie zaken, en zegde me, als ze me ergens mee kon helpen, dat ik het maar diende te vragen.
Een afspraak maken, met de persoon die die zaken behandelde was omwille mijn werk niet zo simpel.
Doch, éigenlijk diende dit voor de bank een positief teken aan de wand te zijn, en ik twijfelde dan ook niét, wanneer ik de persoon van de Bank aan de telefoon kreeg, een afspraak te maken op het Strand restaurant de volgende namiddag.
Op die manier kon hij met zijn éigen ogen vaststellen, dat ik zeker niet vies was van werken.
Ik voelde mij toch een beetje zenuwachtig, ik wist namelijk ondertussen wel, dat mijn nieuwsgierigheid, véél verder ging, en dat er érgens diep van binnen een plan tot éigen zaak aan het broeden was.
Ik verwittigde het dienpersoneel, dat ik iemand verwachtte, hetzelfde deed ik met de hulp-kok, zodat hij kon inspringen indien nodig, al had ik het uur van afspraak op een wat rustiger tijdstip gezet.
Uit een gesprek van ong een uur kwam het volgende uit de bus;
Het exàcte schuldbedrag werd me niet meegedeeld, en de zaak was volledig leeggehaald, m'n had alles wat énige waarde had verkocht.
Na een telefoon met de bank, mocht deze bankmakelaar een toestemming tot "pacht" geven, t.t.z; ik zou de zaak van hun afhuren voor een nog niet vastgestelde huurprijs + 10% van (Brutto)-winst.
Ook deze makelaar, wist maar al te best, dat het een schande was dat deze (en de andere) zaken gesloten bleven, op een ogenblik dat er zich een explosie aan toerisme voordeed.
Iédere procent, ook zonder vàste huur zou geld in het laadje brengen.
Ik zou bij diezélfde  bank een persoonlijke lening krijgen voor het aankopen van de nodige toestellen/matriaal voor een eventueele start.
Hoewel hij zéér grétig was naar een antwoord, vroeg ik hem toch even bedenktijd, en een vaststelling van de huurprijs.
Na het gesprek kreeg ik het met het andere personeel geregeld dat ik even wegkon, om mét deze makelaar de zaak van binnen te gaan bekijken.
Er was véél opknapwerk, alles (met uitzondering van de toog) was weggehaald, er was vocht binnengeraakt, wat ook zijn effecten begon te hebben, op het (karig) houten meubilair.
Alles was afgesloten, en diende terug te worden opgestart, electriciteit, water, enz, enz, ook alle vergunningen dienden opnieuw te worden aangevraagd, er was dus veel, héél veel werk, alvorens hier terug kon gewerkt worden.
Met de afspraak dat hij me binnen enkele dagen, nà overleg met Bank, het huurbedrag, en de maximale toegestane lening zou laten weten, ging ik terug naar het restaurant en aan het werk.
Ik had mezelf voor een niet makkelijke keuze gesteld;
of; Hiér, een vàste job, 6 maand hard (12 tot 14u/Dag) werken, met een vast en zeer degelijk loon, de wintermaanden vanaf 1990 een uitkering.
of: Alle risico's van een éigen zaak, met de eerste jaren een hoop rekeningen, afbetalingen, zonder énige garantie dat het ook zou draaien zoals het moest, enz.
Het was ondertussen September geworden, het seizoen liep teneinde.
In de volgende dagen telefoneerde de Bank me, de huurprijs was 1.000.000 Pesetas (+200.000 Frank) het éérste jaar, + op jaarbasis 10% van de Brutto inkomsten, en m'n kon me een Lening van 1.500.000 Pesetas toestaan op persoonlijke basis, dat leek wel veel, maar na wat speurwerk, wist ik ondertussen dat het aansluiten van Electriciteit, water, en de nodige vergunningen me al gauw 500.000 Pesetas zouden kosten.
Mijn wetenschap was té kléin om hier alleen een antwoord op te vinden, waardoor ik Sue aansprak, en haar ook met cijfers confronteerde, zij was er 100% van overtuigd dat die zaak goed draaide, zolang er iemand àchter, vollédig achterstond.
Ook de eigenaar van Med Ped, gebuur van de bar, die toevallig mijn huisgebuur was, zegde me dat die zaak altijd een goudmijn was geweest, tot Ray ze overnam.
Ook andere "kennissen" die ik langs mijn neus weg het onderwerp voorlegde stonden achter me, het eiland kende nu éénmaal Sùper-top tijden op toeristisch vlak, volgend jaar zou dé grootste, modernste, hyperdiscotheek van Europa geopend worden met jaarlijks optreden van de Beegees, Grace Jones, Freddy Mercury, enz,enz.
Hoewel ik niet gehaast was, de winter stond voor de deur, diende ik toch vrij snel de knoop door te hakken, want de zaak diende klaar voor opening te zijn op 01 Mei 1989.
Ik sprak er tijdens de seizoensafsluiting met Tom over.
Ik legde hem mijn plannen voor, hoewel hij spijt zou hebben een werkkracht als mij te verliezen, steunde hij me toch volledig, hij had ondertussen wel door dat ik méér ambitie had, dan te blijven werken voor iemand anders.
We kwamen tot de overeenkomst dat ik op 1 Maart 1989 in het stad-restaurant hàlftijds zou beginnen te werken.
Dit gaf me een (gedeeltelijk) inkomen, terwijl ik nog bezig zou zijn met de voorbereidingen voor mijn eigen zaak.
Indien ik dat wenstte kon ik het volledige seizoen halftijds blijven werken, en hoewel me dit op het eerste ogenblik bijna onmogelijk te combineren leek, gaf me dit toch een gerust gevoel,... indien het fout zou lopen, kon ik steeds hier op terugvallen.
Op 10 November 1988 bevond ik me in de hoofdzetel van de La Caixa bank in Ibiza-stad,  voor het ondertekenen van de nodige contracten, én langs één kant 1,5 Miljoen te krijgen, om dan weer langs de àndere kant een half miljoen te betàlen, ik diende zesmaandelijks te betalen, en het contract zou binnen één jaar hérzien worden.
Ik gaf diezelfde avond een "Tournéé" in De Londener, waar Ray, al éven blij was als ik, daar hij verwachtte dat het toch één zaak minder was waarvoor ze hem gingen komen lastigvallen.
Sue die 2 weken op het eiland was, en ook (uit ervaring) véél mensen en bedrijven, en de weg aldaar kende, zou de volgende dagen met me mee gaan, voor het in orde krijgen van vergunningen, en opstarten van aansluitingen Electra, Water, enz,enz.
Ik probeerde toch met béide voeten op de grond te blijven.

Gedurende die zomer van 1987, gaf ik mezelf geen tijd of mogelijkheid (onderbewust) om te rouwen, het was eigenlijk ook niet écht moeilijk, ik draaide (vrijwillig) 1,5 tot dubbele shiften.
Met uitzondering van Tom en Marjorie, de baas en zijn echtgenote, was niemand op de hoogte van hetgeen dat er was gebeurd, en vragen van het overige personeel naar "mijn verleden, mijn familie" wimpelde ik steeds af.
Tijdens mijn bijna dagelijkse bezoekjes, aan "De Londener" ( Ray's en Sue), hetwelk mijn "ùitrolbasis"was geworden, na het werk, en alvorens naar huis te rijden, ving ik een gesprek op, dat Ray (zoals later bleek elke 2 winters) op zoek was naar iemand, om de zaak "De Londener" draaiende te houden tijdens de volgende winter.
Het moet ergens in de maand Juli/Augustus geweest zijn.
Dat gesprek bleef in mijn hoofd hangen, het zou me iets om handen geven tijdens de 6mnd winterperiode, het zou ook wat geld opbrengen, en (wéér onderbewust) zou ik op die manier geen tijd hebben om beginnen na te denken, tubben, of zelfs een bezoek te brengen aan Belgie.
Tijdens één van mijn volgende "stops" sprak ik Ray daarover aan.
Hij was inderdaad op zoek naar iemand die de zaak wilde huren voor de winterperiode t.t.z; 01 November tot 30 April.
Toen hij nota nam van mijn interesse, zei hij me wel, dat het bijna onmogelijk was om die zaak alleen te runnen;
Alles bij mekaar was het zeer zeker géén kleine zaak, er waren een 60tal zitplaatsen, alsook een "pool" (Biljart) club, er diende minimaal een middag en avondmenu (zij het beperkt) te worden voorzien, en ook waren er tijdens de winterperiode altijd wel "karaoke, life music,enz) avonden, in de zaken dewelke open bleven tijdens de winterperiode.
De volgende winter zouden dat dus De Londener, en een op 3tal kilometer gelegen Ship worden.
De huurprijs was 50.000 Pst/Maand.
Ik vroeg hem of hij reeds geintereseerden had, en bij zijn negatief antwoord, vroeg ik hem, me even bedenktijd te geven.
Ik liep de volgende dagen met dat idee te broeden.
Mijn kennis van "Engelse keuken" (voor zover die bestaat) was ruim voldoende geworden, ook mijn talenkennis zowel van Engels (altijd geweest) als Spaans waren bijna 100%.
Ik zou echter minimaal één persoon full-time in dienst moeten nemen, en waarschijnlijk (voor drukke biljart, of animtie avonden) nog een tweetal deeltijds.
Ik sprak eerst met Tom, om te zien of ik het seizoen op 15 Oktober, ipv 31 Oktober kon afsluiten, dit om me toch éven wat ademruimte en rust te geven, iets waar hij géén graten in zag.
Ik zei Ray, enkele dagen later dat ik wel geintreseerd was, om de zaak van hem af te huren, doch omwille het feit dat Sue over dergelijke zaken ging, kon hij zélf niets toezeggen, en we spraken dan ook een bijeenkomst af, wanneer Sue op het eiland zou zijn, enkele dagen later.
Begin September 1987, tekende ik met Sue en Ray, een overeenkomst.
Sue raadde mij een goede kennis, (ook Sue genoemd) aan, die tijdens de zomer regelmatig in de zaak werktte, en op die manier niet alleen als persoon wélgekend was bij de "lokalen", maar ook het reilen en zeilen van de zaak kende.
Ik had het dus klaargespeeld, om nu zoveel rond mijn hoofd te hebben, dat ik géén seconde tijd meer had, om te denken en/of tubben, of zelfs een snelle overtocht naar Belgie in overweging te nemen.
Ik sprak een lokaal Life-Music koppel aan, en legde met hun (ook in overleg met "De ship") enkele data's vast voor een Life Music avond, waaronder Oudejaaravond.
Het organizeren en opstellen van de "Pool"-biljartavonden, liet ik volledig in handen van Sue-2, daar zij zélf speelde bij de damesploeg.
Ik vond ook nog 3 personen, die eventueel deeltijds konden inspringen wanneer druk en nodig.
Dit alles, zowel personeel als afhuring, enz gebeurde in het zwart, dit was niet alleen Spanje, het was daarenboven Ibiza, en het jaar 1987.
Zolang je op goede voet leefde met de lokale bevolking (Ibisencos), kraaide daar geen haan naar.
Ik werktte ook een beperkte 3 keuzen Middag, en 5 keuzen Avond menu uit.
Op 15 Oktober 1987, stoptte ik toen bij Tom.
Tijdens de bespreking, zei hij me, dat ik het volgend seizoen op 01 Juni dadelijk in het strandrestaurant kon beginnen, omdat hij tijdens de winter, een deel van het restaurant zou voorzien van rolschermen, zodat m'n ook bij minder fraai weer binnen kon zitten, en bij beter weer werden deze glazen panelen opgerold.
Hij zegde me, dat hij tijdens de winter wel in "De Londener" zou binnenlopen om de precieze afspraken te maken, maar voegde er ook aan toe, dat hij het niet zo positief inzag, dat ik mezelf geen rust gunde.
Hij hoopte dat ik er in de loop van het volgende seizoen geen spijt zou krijgen, want ook hij wist, dat ik het niet moést doen, ik kon een gedeelte van de winter halftijds bij hem werken, indien ik dat wilde, financieel had ik het ook niét écht nodig, hij wist dus maar al te goed, dat ik bezig was, om mezelf zo weinig mogelijk tijd tot denken te geven.
Ik nam de nodige papieren voor residencia, enz van hem aan, alsook de jaarlijkse "finicito".
Ik bracht alle papieren in orde, tegen begin  1988, zou ik nu een werk/verblijfsvergunning van 3 jaar ipv 6 maanden krijgen.
Ik probeerde die 2 resterende weken, een beetje te rusten, maar daar kwam weinig van terecht, er kwam dan ook héél wat bij kijken.
Ik ging me samen met Ray, een beetje inwerken in de keuken, zodat ik gewoon raakte aan het soort van machines welke hier stonden, bij Tom was het nu eenmaal een bijna Industrieele keuken, vb; in de strandkeuken, stond één plancha van 5 bij 3 meter, waar àlles werd op gebakken en gekookt, er bevonden zich daar 25 Microgolf ovens, in de stadskeuken 50 !!!.
De enkele tientallen maaltijden die (in de winter) hier zouden de keuken uitgaan, warenb dus niet te vergelijken met de 3, 400 die buitengingen in het strandrestaurant.
Ook diende de" Stock" te worden opgenomen, want die werd nà de winter vergeleken, en dan bij of terùg betaald.
Ik nam ook contact met de leveranciers, nota van de winkels, enz,enz.
Ik bracht verder weinig tot geen veranderingen aan, en na hem (uit éigen beweging, op die manier was ik gerust) de volledige 6 maanden huur te hebben betraald, nam ik op 31 Oktober s'avonds de sleutels in ontvangst, om op 03 November (tegen wanneer alles zou gepoetst zijn) mijn eigen gangetje, in mijn (voor 6 maanden) éigen zaak te gaan.
Toen ik op 03 November om 9u de sleutel in de deur stak, had ik een "Deja vu" gevoel, en hoopte ik heel érg, en héél diep, dat deze zaak me meer geluk zou brengen dan de zaken in Belgie.
De zaak draaide goed noch slecht.
Het was nu eenmaal winter, toeristen waren schaars tot onbestaand, en het klienteel bestond dus uit de enkele tientallen, overwinteraars, en ook (omwille mijn talenkennis) enkele Ibisencos.
Ray ging zélf met de kinderen voor enkele weken naar Engeland.
Tijdens die periode kwam ik wel een hele boel te weten, Ray zou buiten deze zaak nog 3 andere zaken hebben, dewelke allemaal failliet waren gegaan, Sue bleef (naar m'n zegde) geld pompen, in allerlei "ambities" van Ray, dewelke hij dan niet kon waar maken.
Deze zaak was blijven bestaan, omdat Sue geregeld mee in de zaak stond, en de touwtjes in handen had.
Ik bracht die winter door zonder kleerscheuren.
Het eindresultaat was, finacieel Kif-Kif, geen winst, geen verlies, en dat was wel het belangrijkste, ik had deze zaak niet gerund om er geld aan te verdienen, dan wel, om zo snel mogelijk, en zonder teveel mentaal leed, de winter door te komen, en daar was ik dan ook in gelukt.
Ik had echter wel geleerd, dat ik ook hier in Spanje een éigen zaak kon runnen, en had me ook dieper ingegraven, in de mogelijkheden, en desgevallende risico's.
Naar iéders zeggen, was het echter nù of nooit, Ibiza kende eind jaren '80, begin 90 een economische "boom".
Toen ik op 01 Juni terug in het strand-restaurant van Tom begon te werken, twijfelde ik sterk of ik het volledige seizoen wel zou ùitdoen, ik had namelijk, reeds contact genomen, met meerdere eigenaars van Taverne, restaurant's enz, die over te nemen stonden, kwamen, of zélfs om één of andere reden gesloten waren, in afwachting van wat kwam.
Er zat dus héél wat aktiviteit in mijn hersenen, terwijl ik op 1 Juni, mijn eerste "Break-Fast" (Ontbijten) dewelke ik in de Londener niét had gemaakt, stond klaar te maken.
Ik had nog steeds twee tot drie keer/maand contact met Lieve, hoofdzakelijk om naar Agnetha te informeren.
Ik greep het storten van mijn maandelijkse bijdrage aan Erna telkens beet, om telefonisch te informeren over de ontvangst, waarbij me het enkele keren luktte een kort woordje met Agnetha af te dwingen.