Vandaag onze “lazy day” voor we terug naar huis vertrekken.

We gingen maar om 9 uur ontbijten want de weersvoorspellingen waren niet fameus, het ging nog kouder zijn dan gisteren. Dit is de fout van Dorian, die  persé ook langs Boston wou voorbij komen !

In tegenstelling tot gisteren werden we vlot bediend aan tafel en hadden we alle tijd van de wereld voor nog een extra tasje koffie.

Vandaag moesten we enkel de auto terug naar de Budget Rental doen en daarvoor hadden we al geïnformeerd aan de balie voor de hotelshuttle, dit was helemaal geen probleem.

Eerst nog vol tanken en dan naar de doolhof aan de luchthaven om het juiste autoverhuurbureau te vinden, dit is eigenlijk een stad op zichzelf.

Het stond zeer goed aangegeven en in no-time waren we onze Budget auto kwijt.

In de hal wisten we waar de shuttle ons terug zou komen ophalen, nog enkel een telefoontje naar het hotel en 10 minuten later stopte ons busje voor de deur.

Andere reizigers stapten op en af en onze donkere chauffeuse bracht ons naar ons hotel.

In de bar hebben we dan onze tijd wat opgevuld met computeren en/of lezen tot onze kamer verschoond was. 

Lunch was er niet te krijgen in het hotel, dus met een koekje en een tas koffie moesten we wachten tot het diner na 17 uur.

Buiten klaarde de lucht op en de zon begon te schijnen, maar warm zag het er toch nog niet uit.

De border-passen voor de vluchten van United hebben we ook al op onze iPhones staan, waardoor het wat sneller gaat om in te checken aan de gate in de luchthaven.

Na een heerlijke maaltijd en het flesje wijn, gingen we nog een nightcap drinken aan de bar en voldaan gingen we terug naar boven om de valiezen in te pakken. Morgen hebben we tijd genoeg want de eerste vlucht naar Washington is maar om 14 uur.

Vanuit Washington vertrekken we dan naar Brussel om 16:45.

Einde van onze zoveelste prachtige USA reis !

Diane had haar wekker vergeten op te zetten en we werden maar om 8 uur wakker. Oei … snel allemaal in de douche en naar het ontbijt. Nu wilden we eens vroeger opstaan om naar Boston te vertrekken.

Met het ontbijt moesten ze dan nog redelijk lang (15 min) wachten voor hun gebakken eitjes, ik had met mijn pancakes al bijna gedaan met eten !

Rond 9:30 u vertrokken we met de hotelshuttle naar de Logan luchthaven, waar we de metro moesten nemen naar Boston downtown.

Het zoeken naar de juiste tickets, heen en terug,  was even een probleem maar een loketbediende kwam ons zonder problemen helpen, al was $11,60 x 2 voor hem een zware opgave. 

De treinwachter op het perron vroeg waar we vandaan kwamen en zowat het enige dat hij wist was dat Stella het beste bier was. Ik vroeg en Heineken, en dat was kort en bondig “bah … that’s no beer …  “it stinks” ! Hij moest er zelf mee lachen.

Het waren maar twee haltes maar de afstand speelde geen rol voor de prijs. We kwamen boven de grond bijna op de plaats waar we de trolley (hopon/hopoff)  konden nemen aan het vertrekpunt, vlak bij de Marriott long Wharf.

Ik denk dat we een beetje van de orkaan Dorian vandaag hebben gekregen want het was koud en heel veel wind, aangenaam is iets anders !

Deze vernieuwde busje, vroeger waren ze in hout zoals in Estes Park, rijden een toer door Boston zodat we zowat alle bezienswaardigheden konden zien. Een al te praatzame chauffeur leidde ons door alle straatjes en over alle bruggen en vertelde bijna alle details van deze oude stad en nog veel meer. We besloten van eerst de volledig toer te doen en daarna zouden we wel beslissen waar we nog eens afstapten. Maar de toer duurde 2 uur en we moesten ook nog aan de haven lekker gaan eten !

We zagen dat de wind harder werd en zoeken naar het restaurant van vroeger aan de pier was een onbegonnen zaak. Omdat het zo koud was gingen we het eerste het beste restaurant dan maar binnen, “Legal See Food”, het was niet het eerste maar wel het beste, hetgeen later bleek ! 

Deze zaak zat bijna stampvol en veel gegoede burgers zaten er lekker te eten.

De prijzen waren navenant en we bestelden, per toeval, alle vier hetzelfde, “Cioppino”, een zeevruchten casseroll, maar dan één om u tegen te zeggen.

Ongelooflijk lekker en zeker meer dan genoeg, alhoewel een dessert er ook nog bij kon !

Nu moesten we de stad nog gaan verkennen en de chauffeur had ons gezegd dat er een glazen building was waar we op de 63^steverdieping de skyline van Boston konden zien. Het is er allemaal maar “a few blocs away” maar met een slecht plannetje was dat niet zo eenvoudig. We gingen maar terug naar een opstapplaats van de trolley om de weg terug te vinden. Ondertussen was het al zo laat dat we de laatste trolley van 17 uur opstapten. Door het inmiddels drukke stadsverkeer, het is vrijdagavond, stonden we lang in de file en eer we aan halte 1, het begin, aankwamen was het al zes uur voorbij.

De metro was aan de overkant dus hier hadden we geen problemen.

Nog enkele minuten en de trein zou komen.

Aan de luchthaven moesten we de shuttle terug oproepen om ons te komen halen. Edy belt en enkele minuten later komt er een Hilton shuttle aan. Die stopt wij stappen op en voert ons naar de Hilton maar niet de onze, wij hebben Hilton Garden Inn.

Aan de balie van deze Hilton vragen we die van ons op te roepen en dat was helemaal geen probleem, het gebeurt heel vaak met die verschillende Hilton’s !

Thuis gekomen nog naar de bar voor onze pousse-café en we konden aan het werk met de foto’s en de blog.

Morgen doen we onze auto terug naar het verhuurbureau want overmorgen vertrekken we richting Belgenland en is ons feestje uit !

7 uur op, wassen, haartjes drogen en naar het ontbijt. Dit is tenminste een hotel met ruime eetzaal en … deze keer geen plastieken borden, bekers en plastieken mes en vork !! Als ze iets willen doen aan het milieu, dan kunnen ze daar al mee beginnen ! Iedere morgen waren dat vuilzakken vol met plastiek afval, waarom is dat nodig ?

Na een zeer uitgebreid en lekker ontbijt met goede pancakes en allerhande sausjes konden we vertrekken naar de whale-whatching in Salem.

Na een half uurtje waren we al ter bestemming langs de gewone wegen en door eigenlijk vuile stadjes. Salem leek tien keer groter dan 20 jaar geleden, Diane en ik waren er al eens geweest in 1997. We reden naar de haven, parkeerden de auto maar daar was helemaal geen whale-whatchers niet meer. We hebben het aan verschillende mensen gevraagd en die wisten van niets ?

Dan maar door gereden naar Gloucester een tiental kilometers verder, dit stond aangeduid in een folder.

Daar waren we goed op tijd want om 13 uur ging er nog een boot en dit was de laatste en morgen varen ze niet.

Nog iets gedronken en om 12:30 u gingen we aan boord, een soort Flandria. De meeste mensen zetten zich bovenaan in het zonnetje om beter te zien, wij ook.

Na ongeveer een uurtje varen of 19 miles, zagen we de eerste dolfijnen in verschillende soorten, kleine en nog kleinere.

In de verte begonnen de eerste tekenen van bultruggen te komen. Ze spoten hun lucht uit de opening en doken weer onder. De boot leidde ons steeds dichter zodat we ze beter konden fotograferen. Ik weet niet hoeveel foto’s er toen zijn genomen, maar iedereen trok er maar op los met de hoop een mooie staart te zien.

Meer dan een uur bleven we daar dobberen en we verplaatsten ons steeds als de walvissen verder zwommen op zoek naar voedsel.

De zee was heel vlak en toch waren er na een tijd dobberen al mensen die zich misselijk begonnen te voelen, wij natuurlijk niet ! De kapitein verontschuldigde zich en besloot dan maar om terug te keren, we hadden genoeg walvissen en dolfijnen gezien en het was ook de hoogste tijd.

Met dezelfde vaart voeren we terug en onderweg hield hij de boot stil, want naast de boot had hij een “Sunfish” of Mola Mola gezien die deinde met de golven mee. Deze vissen wegen gemiddeld 1000 kg en omdat ze  bijna bewegingsloos aan de oppervlakte liggen worden ze ook wel “Sunfish” genoemd.

Terug in de haven bedankte onze jonge biologe ons voor de interesse en met haar uitvoerige uitleg, was zij echt wel op de hoogte van al wat er in de oceaan leeft.

Eer we terug aan wal waren was het ondertussen ook al bijna18 uur geworden en besloten we in het “Top Side Grill” restaurant iets te gaan eten. We namen alle vier een casserole van zeevruchten en dit bleek een zeer goede keuze. Alhoewel we eerst nog zin hadden in een dessert is het er na de maaltijd niet meer van gekomen, voldaan …

Langs dezelfde weg reden we terug naar het hotel waar het om 17:30 u al behoorlijk druk werd, diegenen die uit Boston kwamen.

Nog een afzakkertje in de bar en dan naar boven want we hadden nog veel werk met de foto’s en de blog natuurlijk !

Morgen bezoeken we Boston, hopelijk met goed weer !

Met de airco was het nogal koud deze nacht en om 8:30 waren we aan het ontbijt met pancakes deze keer en een rustige sfeer. Niet dat we vlug moesten vertrekken want de Apple Store ging maar om 10 uur open hier niet zover vandaan in Albany.

De GPS wist het weer even niet maar we trokken toch naar de Mall (shoppingcenter) waar we onze keuzes gingen maken.

De zaak ging open om 10 uur dus dachten we daar één van de eerste aan te komen ! Niets was minder waar, de winkel stond al goed vol en de medewerkers vroegen ons een kwartiertje te wachten om tot bij ons te komen. Ondertussen konden we de juweeltjes al eens bewonderen en hadden we onze keuze al vlug gemaakt.

Een vriendelijk maar nogal snel pratende jonge dame stond ons te woord en al vlug waren onze oude iPhones al terug genomen en de nieuwe besteld . Nog een kleine formaliteit, het betalen, en de zaak was geklonken.

Met blozende kaakjes gingen we als trotse pubers met ons nieuw speelgoedje terug naar de auto op weg naar Boston langs de Highway.

Hoe meer we Boston naderden hoe drukker het werd en de 2 maal 3 rijvakken waren zeker geen overbodige luxe, uit de stad stonden ze zelfs stil.

Rond 15:30 u waren we met de nodige opstoppingen in de tunnels van Boston op onze bestemming, de Hilton Garden Inn ten oosten van Boston Airport.

We stapten uit onze auto en de hitte viel ons neer, 31°C wat een verschil met Albany. In de lobby van het hotel was het dan weer ijskoud door de airco, die op volle toeren stond te draaien, energie genoeg zeker !

Op de vijfde verdieping kregen we onze mooie kamer, de Hilton waardig !

Met onze nieuwe speeltjes hadden we meer dan werk genoeg en om 18 uur besloten we maar om in het hotel te blijven eten.

Ook daar werkte de airco zeer goed en aan de bar namen we onze cocktail als aperitief. Een sympathieke barman shakte onze cocktails met volle overgave en was fier met het resultaat.

Onze tafel aan het raam was al klaar maar we besloten toch maar ergens anders te gaan zitten omdat aan het raam de airco nog kouder was.

Onze diner keuze was perfect gekozen, want iedereen vond het geweldig lekker en ook de Californische wijn was super.

Een dessert kon er deze keer ook maar bij bij de mannen en deze waren eveneens subliem ! De vrouwtjes besloten maar geen dessert te nemen want naast ieder gerecht stonden de calorieën vermeld !

Tijdens het eten brak er een onweer los, nog nooit gezien … de regen viel met bakken uit de lucht alsof de orkaan Dorian even passeerde ! Even later scheen de zon was alles terug vergeten.  

Aan de balie vroegen we wat info voor morgen, want morgen zou het weer goed zijn en konden we de whale watching in Salem proberen.

De avond vulden we nog met het installeren van ons nieuw speelgoedje, nog een laatste tasje koffie en dan naar bed.

Morgen onze eerste dag in Boston !

Ons verlof loopt bijna op zijn einde en we trekken verder naar de oostkust.

Vreemd maar de ontbijtzaal was zo goed als leeg deze morgen, de Labour feestdagen waren hier ook achter de rug en misschien was dat de reden ?

Vandaag een rit van Niagara Falls naar Albany, de hoofdstad van de staat New-York, een 500 km die we maar via de highway gingen rijden, omdat in deze streek niet zoveel te zien is. Een vlak landschap op een hoogte van nog geen 200 meter, met  naast de highway meestal moerassige velden. De GPS liet ons weer even in de steek en eens op de highway was onze Samantha er weer bij.

Enkele tientallen kilometers voor Albany passeerden we eerst Amsterdam en daarna Rotterdam, we waren precies naar huis aan het rijden !  Het verkeer werd drukker en de GPS gaf ons ingebrachte hotel aan.

De Hampton Inn Express, van de Hilton groep, was niet ver van de highway en op de 6^deverdieping kregen we onze mooie kamer. De auto lieten we achter op de parking waar we de sleutel aan een bediende moesten afgeven, die de auto dan kon verzetten indien nodig.

We gingen op zoek naar een terrasje om iets te drinken en tussen de grote majestueuze gebouwen bestelden we een biertje in Café Parish, juist over het SUNY, Staat University of New-York. Een prachtig gerestaureerd gebouw dicht bij de Hudson rivier, waarvan de toren een kopie blijkt ze zijn van de hallen van Ieper !

Na ons biertje, voor Edy en Jeannine hun zo geliefde Guinness, wandelden we verder tot aan de rivier. Hier waanden we ons in de achterbuurt en besloten terug te keren op zoek naar een restaurant. Hoge en lage gebouwen van banken en kantoorgebouwen staan naast elkaar in alle stijlen, maar wel allemaal prachtig onderhouden. We passeerden het stadhuis en het gerechtsgebouw, maar restaurants die waren er niet te vinden.

De toer van de stad hadden we ondertussen al gedaan tot we terug aan ons hotel aankwamen en daar dan maar in het restaurant van het hotel binnengingen.

Dit bleek geen slechte keuze te zijn ! Een mooi interieur en we mochten aan de ronde tafel aan het raam plaats nemen, verder was er nog niemand.

Ik vroeg aan onze vriendelijke dienster waar eigenlijk het centrum van Albany was en ze zei dat het hier in de buurt was. Dus we hadden heel Albany al gezien, wij hadden het groter verwacht voor een hoofdstad !

Ons avondeten was voortreffelijk met lekkere Argentijnse wijn en het dessert ging er ook vlotjes binnen. 

Morgen onze doorsteek naar Boston voor onze drie laatste dagen, maar eerst even langs de Apple Store passeren natuurlijk.

Goed maar weinig geslapen ontwaken we in ons hotel, het heeft hard geregend en het druppelde nog steeds buiten.

De toch redelijke grote ontbijtzaal zat vol en er heerste een beetje chaos. Het is hier nog altijd feestdag en deze drukte kon men blijkbaar niet aan. Er werd maar aangevuld, maar de Chinezen en de Indiërs hier in het hotel plunderden het op de kortste keren terug leeg. Gelukkig hadden we nog een tafel met drie stoelen bemachtigd, dus we konden al verder. Voor zo een groot hotel was de keuze voor het ontbijt ook niet al te groot !

Vandaag de Niagara Falls bezoeken, die hier vlakbij liggen, daarvoor moesten we enkel de brug over van het Grand Island naar het vaste land en dan 13 km westwaarts naar de watervallen.

Ondertussen was de lucht aan het opentrekken en begon het zonnetje te schijnen, koud was het zeker niet (23-25°C).

Met onze nieuwe auto reden we er zo dicht mogelijk naartoe en met de invalidekaart van Jeannine konden we parkeren op de enige nog vrije parkeerplaats vlak bij het park van de “Tree Sisters”, soms mag een mens al eens geluk hebben.

De vochtige waterdeeltjes dwarrelen door de lucht en het hevige geraas van het water is oorverdovend. We wandelen langs de Niagara rivier waar men duidelijk de versnelling van het water opmerkt. Met 285 m³water per seconde worden onderweg boomstammen meegesleurd en blijven ze tegen rotsen in de rivier hangen. Naarmate we verder naar de watervallen gaan wordt het natter en natter en drukker en drukker. Honderden mensen staan langs de relingen foto’s te nemen of willen vooral een selfie maken met op de achtergrond het opspattende water. De kapsels moeten eraan geloven en hoe dichter men kwam hoe natter natuurlijk.

Voor meer dan 20$ pp kon men nog natter worden en kreeg men een gele plastieken overjas en speciale slippers aan, om tot dicht bij de “Horsshoe” te komen. Of voor 46$ pp kreeg men 5 evenementen ! Op andere plaatsen was het dan weer een blauwe overjas om aan het andere gedeelte van de waterval te komen en zelfs met de boot tot tegen de waterval te varen. Langs Canadese kant was de bootvaart dan weer met een rode overjas, … , de commerce draait daar heel goed !

Kletsnat, zelfs met hun bescherming aan, lieten ze zich drogen in de zon aan de banken van de eetkraampjes.  

In de shops was het een drukte van jewelste om toch maar een souvenier van dit schouwspel te kunnen meenemen, T-shirts en sweaters met opschrift gingen daar goed van de hand, maar ook sleutelhangers en andere klassieke dingen.

Alles is even indrukwekkend en groots dat men kan blijven foto’s nemen. 

Zeker aan Canadese kant lijkt het nog meer op een kermis, waar een groot rad ronddraait of men kan met een deadride langs de watervallen rutschen. De bootjes met de rode overjassen vertrekken ook aan die kant om eens doornat te worden. Ondertussen vliegen de helikopters met grote snelheid en veel lawaai aan en af langs de watervallen. Uiteraard kan men een foto laten maken met als achtergrond een foto van het nachtelijke vuurwerk en de watervallen in verschillende kleuren !? Wie laat zich hier bedotten ?

Aan de overkant van de rivier ziet men de hoge gebouwen en hotels van Toronto, de rivier vormt namelijk de grens tussen USA en Canada. Vandaar moet het zicht nog beter zijn omdat men dan in de watervallen kijkt en niet er langs of erop.

Mijn batterij  van de camera was ook bijna leeg en we besloten dan maar iets te gaan eten, het was al bijna 14:30 u.

We hadden geluk, de hemel was helemaal opgeklaard, de zon scheen en de temperatuur was reeds te warm om te wandelen.

Het viel ons op hoeveel Spaans sprekende Zuid-Amerikanen er rond liepen, vele dikke mensen en hele families Indiërs in hun lange gewaden, Aziaten dat waren we al gewoon.

Terug naar ons hotel na een prachtig spektakel, echt de moeite waard !

Nog even gaan zwemmen in het kleine, maar verfrissende binnenbad, een beker koffie met een koekje en we kunnen er weeral tegen. Honger hebben we nooit na een volwaardig middag- of avondmaal, want de porties zijn hier altijd rijkelijk gevuld.

Morgen rijden we door naar New-Yorks hoofdstad Albany en … daar is een grote Apple store !

Deze morgen nu eens geen elken voor onze deur, zelfs geen beren.

Na het ontbijt ons rustig klaargemaakt om naar het Labourday-weekend te gaan hier in de stad.

Vermits wij juist logeren buiten de stad hebben we maar voor alle zekerheid de auto genomen tot aan de grote parking aan het begin van de stad. Iedereen heeft dat gedacht blijkbaar want de parking stond boordevol. Iets hoger op de berg aan de grote supermarkt vonden we nog een plaatsje omdat er iemand uit ging.

Dit weekend staat volledig in het teken van Labourday en wordt hier heel hard gevierd. In de hoofdstraat was het heel gedisciplineerd aanschuiven van alle soorten mastodonten van pickups en andere Amerikaanse sleeën met tussendoor de brullende motards.

Voor deze motards zijn er hier precies geen reglementen zoals bij ons. Meestal zitten ze met twee, man en vrouw, zonder helm, in een T-shirt en korte broek op de motor en maken ze zoveel mogelijk lawaai door heel snel op te trekken en dan aan het volgende verkeerslichten terug te stoppen … cowboys op de motor !

Alles mag in Amerika !

Tientallen kraampjes staat hier uitgestald met allerhande “handmade” producten, zoals juweeltjes, houtsnijwerk, de mooiste foto’s van het Wild Life en vergezichten en natuurlijk ook eetkraampjes. Alle modellen passeren hier de revue en waggelen hier van kraam naar kraam.

De lokale brandweer maakt van de gelegenheid gebruik van met een grote kraanwagen met in de top de wapperende "Stars and Stripes" het verkeer op te houden en met een grote brandweerlaars geld in te zamelen voor het goede doel. Iedereen geeft minstens één briefje en stapvoets rijden ze verder. In de winkelstraat kan men over de koppen lopen en de grote en kleine restaurants zitten goed vol.

Rond 11:00 uur gingen we iets drinken in een openlucht café, ze openden juist, en we hadden keuze uit wel 50-60 soorten bieren, zelfs Stella Artois stond erbij, geen Heineken ! In het kleine dorp Estes Park zijn al drie brouwerijen en er komt er nog één bij, zeiden ze.

Even verder was de halte van Free Hup-on-hup-off trolley. Een oud houten busjes kwam aangereden en we stapten op. De gepensioneerde chauffeur deed zijn zoveelste toer en onderweg stapten zeker tien “oversized” Amerikanen op. Met deze “overload” had hij heel wat meer moeite om de steile hellingen op te rijden, gelukkig was het maar voor enkele halten verder, waar ze uitstapten.

We kregen honger en zijn bij een Mexicaan “La Cabanã” gaan eten, grote porties met veel look, bonen, paprika’s en rijst met daarbij een Budweiser, lekker maar wel vettig !

De kudde elken van bij ons, stonden nu onverstoord in het centrum van de stad aan de verkeerslichten te grazen, tussen het drukke verkeer.

Bij aankomst terug thuis gaan we deze namiddag rustig in het zonnetje wat lezen en de foto’s behandelen en vanavond de bagage inpakken want morgen vertrekken we naar Denver voor onze twee vluchten naar de Niagara falls.

Op ons naburig golfterrein waren de elken ondertussen terug gekeerd van de drukte en lagen op de golf te herkauwen. De golfspelers slaan hun balletjes gewoon over de liggende elken, terwijl de Canadese ganzen het gras kort houden.

Via Booking.com hebben we gisterenavond onze volgende hotels nog geboekt voor Niagara Falls, Albany de hoofdstad van de staat New York en Boston, omdat we zagen dat de hotelkeuzes beperkter werden. Nu zijn we safe en beginnen we aan onze laatste week richting oostkust.

Dagelijkse gewoontes, ontwaken, douchen, ontbijten en klaar maken voor de trip.

Behalve deze morgen … voor we wilden vertrekken stonden er verschillende elken (herten) vlak voor onze kamer. Snel fototoestel halen, maar ondertussen was de hele kudde vrouwtjes met één groot mannetje al op ons domein aan het grazen. Het golfterrein hier vlak naast deelde ook van de Wild Life, de “green” werd deskundig afgegraasd door een twintigtal onverstoorbare elken, die rustig tussen de auto’s en de bungalows flaneerden. Het dominante mannetje, met groot gewei, zorgde ervoor dat zijn kudde mooi bij elkaar bleef en tot voor onze kamer halt hielden. Het mannetje ging aan de BBQ hier vlak voor liggen en dit was blijkbaar het teken dat de anderen ook mochten gaan liggen.

Vanaf de highway kwamen vele mensen afgelopen om het “Wild Life” schouwspel te bewonderen. Voor één enkele elk  stoppen zelfs onderweg om een foto te nemen en nu kwamen ze zo maar naar ons toe !

Deze dieren kan men, zeker van zo dichtbij, blijven fotograferen, maar we moesten ook nog een toer door het Estes Park doen vandaag.

De weersvoorspellingen waren niet zo gunstig voor vandaag, maar met mooie witte wolken aan de blauwe lucht bij een temperatuur van 25°C in de schaduw, daar kunnen we toch best mee leven.

Via Highway 7 gingen we de hoogste bergweg van de Rocky Mountains zoeken, waarvan ik op internet had gelezen dat men met de auto tot boven de 14000 Ft kon rijden op een asfalt weg !

Niet zover hiervandaan stond de wegaanduiding voor de Longs Peak route. We draaiden die in en konden slechts op een onverharde weg tot aan de camping plaats rijden en verder ging het niet !

Blijkbaar heb ik me vergist, want als we verder in Allenspark informatie gingen vragen, bevestigde men dat er geen weg is en men de top van de Longs Peak, de hoogste berg van de Rocky’s, enkel kan bereiken via de Hiking Trail.

OK, niet dan … we reden verder de Highway 7 af en volgden deze prachtige vallei met pieken tot 2750 meter hoogte.

Onderweg namen we de afslag naar Wild Basin, ook een Nationaal Park. Over een onverharde weg reden we tot bij een Ranger die ons verplichte om de auto daar te laten en te voet verder te lopen, want de parkings verder waren vol.

De bosweg liep tot aan watervallen en de eerste lagen op zo een halve mile verder. Die halve mile werd al vlug wat meer en door het dichte bos, kwamen we niemand tegen. Diane verwachtte elk moment een beer maar buiten een eekhoorn hebben we niet veel wild gezien. We besloten na de eerste kleine watervalletjes toch maar terug te keren.

We reden verder richting Nederland ! Inderdaad Nederland bestaat ook in de USA.

Deze weg hadden we gisteren moeten nemen als onze GPS ons niet in de steek had gelaten.

In Nederland aangekomen was het broeierig heet in de zon en besloten we ons avondeten hier maar ’s middags te nemen, het was ondertussen ook al twee uur.

Mijnheer Peak, waarschijnlijk een vooroorlogse Hollander, heeft daar een restaurant geopend met de naam “James Peak Brewery Smokehouse”, daar gingen we eten.

De mannen bestelden een lokale pint en baked Wings, Jeannine ribbetjes en Diane Southern Belle (gerookte kalkoen).

De grote portie Wings waren voortreffelijk gebakken en redelijk pikant en smaakten overheerlijk. Zeer tevreden en meer dan voldoende verlieten we het restaurant en verdiende de serveerster een dikke fooi, waar ze blijkbaar zeer tevreden mee was.

De terugweg was dezelfde maar vanuit een ander oogpunt is het toch iets anders.

We waren redelijk vroeg thuis en in Estes Park waren er al voorbereidselen voor morgen bezig, voor het Labourday-weekend. Heel druk en de politie leidde iedereen maar rond want parkeren mocht daar niet meer en overal stonden tentjes opgesteld. Langs onze straat, Big Thomson Avenue, had ik ook op een parking een reeks oude auto’s zien staan en was er een autoshow aan de gang. Te voet ben ik dan enkele foto’s gaan nemen en wat blijven praten met de lokale bevolking die daar rond liep. Pareltjes van auto’s van in de jaren 1940-45 en ook andere.

Bij aankomst waren de elken allemaal verdwenen en was de rust terug gekeerd.

Na ons zo uitbundig middagmaal had niemand nog honger en waren we tevreden met een glaasje wijn, koffie en een koekje.

Morgen gaan we Estes Park, de stad zelf, eens uitkammen en hier de bezienswaardigheden ontdekken.

Gisterenavond na ons restaurant was het om 21 uur nog 23°C !

Deze morgen ontwaken op 2300 meter met de airco aan in de slaapkamer en dan nog te warm hebben, zo warm was het hier.

Het ontbijt in ons hotel was continentaal Light en zeker niet zo uitgebreid zoals we het graag hebben, maar goed, dat is goed voor de lijn.

Vandaag gingen we Estes Park bezoeken en hiervoor trokken we eerst naar het Visitor Center hier om de hoek. Twee lieftallige dames, gepensioneerde leraressen stonden ons te woord. Ze wezen ons de meest interessante plaatsen die we zeker moesten doen vandaag want morgen is het hier Labourday en dan is er meestal veel meer volk (alle winkels zijn dan wel open maar de mensen werken dan niet ?)

Ze wees ons in welke vallei we de Big Horns konden zien en in een andere vallei de Moose (eland).

In de verte zagen we de bergtoppen met de witte plekken sneeuw al opduiken en we klommen maar steeds hoger en hoger. Onmetelijke valleien begroeit met dennenbomen beklommen we langs, zoals altijd hier, prachtig onderhouden wegen. Op de voldoende uitwijkplaatsen konden we de natuur vastleggen op film en foto. We klommen tot boven de 3750 meter en stopten nogmaals bij een druk bezocht Visitor Center met de nodige toiletten op 11796 ft (3595 m) hoogte. Wat daar allemaal te koop wordt aangeboden, grenst aan het ongelooflijke, van T-shirts en pullovers over beeldjes van alle soorten dieren tot juweeltjes enz …

Wij namen een tas koffie en een broodje en voor mij nog een snoepkoek en we konden er weer tegen voor deze middag.

Big Horns hadden we niet gezien, wel marmotten die in wilde vaart de bergen af liepen naar de volgende rots dat wel.

We zaten al ver boven de boomgrens dus de vergezichten waren eindeloos. We daalden af en onze oren hadden werk om zich telkens aan de nieuwe hoogte aan te passen.

Moose zoals ze ook hadden beloofd kwamen we ook maar niet tegen maar ook geen ander wild tot we plots auto’s langs de kant zagen staan, dus meestal een goed teken, maar een Ranger was er ook al en verplichte ons om door te rijden.

We hoorden zeggen dat er één moose was met een kalf, dus besloten we maar om wat verder toch te stoppen waar het veilig was en te voet even terug te gaan.

Inderdaad in de verte tussen enkele bomen stond mama moose te grazen met aan haar zij haar kalfje. Met volle telelens konden we ze vastleggen.

We daalden verder af en onze GPS, die niet van de slimste is, heeft ons maar verder langs de grotere wegen verder geleid, foutief natuurlijk !

De ganse weg terug daar hadden we geen zin in dus volgden onze Samanta maar, want zo heet de stem.

Dit maakt dat we een zeer grote omweg hebben gemaakt maar wel goed konden doorrijden. Om 19:30 u waren we maar eerst thuis  en aten we maar een broodje dat we onderweg hadden gekocht en koffie hebben we à volenté in de kamer !

Een mooie dag met beter weer dan het weerbericht had voorspeld, boven op de hoogste bergen was het natuurlijk wel iets frisser, maar daar hadden we de nodige truien voor bij.

Uitrusten nu en morgen … zien we wel weer !