Naar de inhoud

ervaringen watersnood-1953

Als commando ingezet als hulpverlener in de watersnood
seniorennet.beseniorennet.be

ramp op 31 januari 1953

Het is nu ruim 50 jaar geleden de grote delen van
Zeeland door het water werd overspoeld.
De dijken bleken niet bestand tegen een zeldzame
 combinatie van hoog water en een westerstorm
. Mensen verdronken en tienduizenden stuks vee
gingen verloren. De watersnood zou de grootste
ramp worden die Nederland na de tweede
wereldoorlog getroffen heeft.

De ramp zou de aanzet worden tot het bouwen
van de  Deltawerken want . . . .
DIT MOCHT NOOIT MEER GEBEUREN !!!!
(overgenomen krantenbericht)

Ik was er bij .... op zondagmorgen 1 februari werden
alle soldaten die op verlof waren via de radio
gesommeerd om direct terug te keren naar
hun onderdeel.
Ik was, samen met een maat thuis op de Havenstraat
in Rotterdam, Wij zijn direct per trein vertrokken.
We moesten wel over Utrecht naar Roosendaal
want de spoorlijn naar de Moerdijkbrug was al
weggespoeld.
Wat zou ons de komende dagen te wachten staan ??

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door theo-peters om 00:00 Reageer op dit bericht

De kaart met het ondergelopen Zeeland

De Zeeuwse en  Zuidhollandse eilanden en een deel van Noord Brabant werden door het zeewater overspoeld. Tienduizenden hectaren stonden onder water, water dat door eb en vloed altijd heen en weer stroomde en waar iedereen die er in terecht was gekomen verdronk. Na de ramp werden er 1835 doden geteld.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door theo-peters om 00:00 Reageer op dit bericht

Naar Voosemeer op Tholen

Wij werden direct na aankomst op de kazerne
 in ploegen van zes commando's ingedeeld.
 Er stonden legerauto's klaar om ons naar het
 rampgebied te brengen. Wat stond ons te wachten ?
Op een dijk vlak langs het water van de
 overstroming werden wij afgezet.
Het was Zondagmiddag 1 februari 1953.
De boten waren al gebracht en met een
aanvalssloep waar wij normaal mee oefenden
gingen wij naar het dorp Vossemeer.
Het was koud, Het stormde heel erg en we
kwamen al peddelend maar moeilijk vooruit.
In de dorpstraat zijn we begonnen. Het water
 stond tot aan de dakgoot van de huizen.
De wind gierde en de hele srtaat lag vol met
rommel. Er was een verschrikkelijke herrie.
Mensen schreeuwde en huilde, vee lag al
verdronken op straat en bonkte tegen de
huizen aan, waar moesten we beginnen?
 Het zou de ergste ervaring uit mijn leven
worden die ik op de dag van heden nog
steeds niet verwerkt heb.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door theo-peters om 00:00 Reageer op dit bericht

DE HUIZEN STORTTE IN . . . .

Je kan het haast niet geloven. Water heeft
zoveel kracht, het spoelt gewoon huizen
die in de stroom staan totaal weg.
Je zag af en toe huizen bewegen terwijl de
bewoners er nog in zaten. In het water
dreef alles uit andere kapotte huizen,
een onvoorstelbare rommel waar wij
tussendoor moesten varen.
Gelukkig zat er een ladder tussen !!
Die namen wij mee in de boot. Bij een huis
dreven wij per ongeluk tegen het raam
van de eerste verdieping, de ruit vloog er,
compleet met sponning spontaan uit,
binnen zat een oude vrouw aan tafel,
zij keek niet naar ons, zij zat met een
tafelkleedje in haar armen geklemd,
net of ze dat mee wilde nemen.
Op tafel stond een klein kistje met een
sleuteltje er op, er zat geld en papieren in.
Ze heeft nooit geweten dat ze door ons
 uit haar huisje is gehaald. Toen we na
 een uurtje weer langs dat huisje k
wamen was het huisje weg, het stond
er niet meer !!

Een man stond tegen de ruit van zijn
huis te bonken. Toen hij ons zag ging
het raam open en vroeg hij ons om hem e
n zijn dochterje mee te nemen.
Dat deden wij.. Via de ladder konden
wij het dochtertje aanpakken, dit meisje
 bleek dood te zijn.
We hebben niets gezegd, vader in de boot
gezet en de dochter in zijn armen gegeven..
 hij sprak troostende woorden! We zijn naar
 de dijk gevaren en hebben onze 'geredden'
daar afgegeven..
Wij moesten gelijk weer terug.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door theo-peters om 00:00 Reageer op dit bericht

boot met geredden

Een grote platte boot vol met geredde mensen op weg naar de dijk voor transport. Wij hadden opdracht om het hele dorp te evacueren. Er waren geen voorzieningen meer zoals water, verlichting, kachels, eten, verzorging van ouderen enz. dus iedereen moest weg.

Wij werden door plaatselijke bekenden naar een huis gestuurd waar een oude vrouw moest wonen. We zijn  daar naar toe gegaan, we gingen vanuit de boot via de voordeur naar binnen, je moest dan wel door het water want de woning stond tot aan de deurstijl onder water.

Wij vonden beneden niets, dan maar de trap op en roepen maar geen gehoor, Bij terugkomst werd ons verzekerd dat zij er in MOEST zitten. "kijk eens in de bedstee"was het advies. Wisten wij veel, wij komen uit de stad en kenden geen bedstee's.
Terug in de kamer vonden we twee kastdeuren, dat was dus de bedstee wij voelde in het water en inderdaad er lag iemand in dat bed. Doordat de dekens ingestopt waren bleef zij in bed liggen en kwam zij niet boven drijven.
Eigenlijk mochten wij geen dode mensen meenemen maar deze mevrouw hebben we toch maar meegenomen..
Een nare ervaring.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door theo-peters om 00:00 Reageer op dit bericht

'snachts konden wij niemand redden ..

Op een nacht vroeg onze commandant(ook een Zeeuw) of er vrijwilligers waren die mee wilde helpen om een paard dat in de grond vast zat te gaan bevrijden. Het was stikdonker, erg koud en het stormde. Maar ja, hij was een Zeeuw en kon dit niet aanzien! We hebben hem geholpen maar vergeten doe ik het nooit.
De grond onder het paard werd weg gegraven en stro er voor in de plaats gedaan. Toen wij er voldoende stro onder hadden zei hij: "nu moet-ie mee gaan helpen anders wordt het niks!" Ik heb nog nooit van me leven een paard zo op zijn donder zien krijgen als toen. Hij sloeg hem met een stuk hout met alle kracht op z'n rug en kont, en maar schreeuwen tegen dat beest. In ware doodsangst begon hij te bewegen, wij trokken aan zijn halster en.....
Hij kwam vrij, hij werd gered en stond na uren werken weer op de dijk.

Het was laag water, we konden in de dorpstraat lopen , nou ja.. er was een kruidenierswinkel in die straat. We zijn via de winkelruit naar binnen gegaan en hebben alles van de bovenste planken dat, wat je kon eten meegenomen.
De ronde schaal met eieren die er stond hebben we afgegeven in de kroeg van de straat die zat tjokvol met mensen... allemaal zonder eten.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door theo-peters om 00:00 Reageer op dit bericht

amphibievaartuigen met Duitsers aan hetstuur !!

Twee weken gewerkt in het gebied
 van de watersnood. In Steenbergen
kwamen er amphibievaartuigen met
Duitse soldaten aan. Samen met ons
 moesten zij de polder in om te
controleren of er nog mensen in de
polder waren.
Het werd niks.. Ze durfden amber
te bewegen, als de dood zijn ze van
water. Door de bureaucratie duurde
 het veel te lang voor wij dit opgelost
 hadden.
Uiteindelijk.. de Duitsers naar huis en
wij met de ducks de polder in.
Dat ging heel wat vlugger.
We hebben toen geslapen in het
ruim van een binnenvaartschip.
 Daar lag een hele lading beschuit
 in een ook dozen met boter.
De volgende morgen kwam het leger
 met een warme prak. Niemand had
een bord of bestek biij zich. ik heb toen
met mijn vingers en uit mijn groene
 baret gegeten, tja je moet wat!!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door theo-peters om 00:00 Reageer op dit bericht

ONDERSCHEIDING: DE WATERSNOODSTER

herdenking 18 september 2003

Minister-President
Ministerie van Algemene Zaken

Zeer geachte heer Peters

Na de verschrikkeleijke watersnoodramp die zuid-west Nederland in 1953 trof, bent u te hulp geschoten. Alleen of met anderen, impulsief of op verzoek. Fysiek of met geld en middelen.
Mede aan u is het te danken dat mensen gered konden worden. Dat dijkgaten gedicht konden worden. Dat inwoners van de getroffen gbieden op verhaal konden komen in gastvrije gezinnen. Dat mensen na enige tijd terug konden keren naar hun herbouwde of schoongemaakte huizen. En dat het leven in zuid-west Nederland weer hervat kon worden.

De watersnoodramp is niet vergeten. Iedereen die dit heeft meegemaakt, herinnert zich lenvendig de verschrikkingen. Maar iedereen herinnert zich ook de hartverwarmde hulp, steun en inzet van u en vele anderen om die verschrikkingen te verzachten.

Op 1 februari jongstleden is de watersnoodramp voor de vijftigste maal herdacht. Dat gebeurde tijdens de Nationale Herdenking in Oude Tonge. In aanwezigheid van Hare Majesteit de Koningin. In 1953 telde het Nederlanse Rode Kruis 1835 slachtoffers.
 Ook later zijn er nog mensen bezweken aan de gevolgen van de ramp. Onder de slachtoffers waren ook hulpverleners die zijn verdronken of verongelukt.

Vijdtig jaar is een lange tijd. Vele hulpverleners van toen zijn niet meer omder ons. Op 18 september 2003 zijn deze helpers herdacht tijdens een bijeenkomst in Tholen, waarbij door de commissaris van de koningin van de provincie Zeeland, de heer W.T. van Gelder, diepgevoelde dank is uitgesproken voor de hulp die destijds is gegeven.

Namens het Nederlandse volk wil ik ook u bedanken voor uw inzet. Die inzet was van grote waarde. Om uitdrukking te geven aan deze dank, ontvangt u hierbij een klein symbolisch geschenk. U kunt het dragen om aan te geven, dat u een van degenen bent die vijftig jaar geleden in actie kwamen om mensen in grote nood te helpen. Daarnaast treft u het boekje  Getroffen in woord en beeld aan, dat is gebaseerd op het dagboek en de pentekeningen van de inmiddels overleden kunstenaar en hulpverlener Pieter Kooistra

Het ga u goed.   Met de meeste hoogachting:
Jan Peter Balkeneinde, Minister-President.

( gekregen ): Waternoodster, "De Baton"
, deze heeft model gestaan die hoort bij de watersnoodmedaille die is ingesteld door Koning Willem III in 1885 en is verleend bij de watersnoden van 1855, 1861, 1915 en 1926
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door theo-peters om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van ervaringen watersnood-1953

↑ Terug naar de berichten