Categorie: andere

gedachten komen zomaar, het zijn gewoon herinneringen

denken is echter een aktievere daad ... het komt niet zomaar ... het vereist koppeling van enkele van die gedachten (herinneringen) om in één richting GERICHT "gedachten te hebben"

Die "gedachten hebben" is nog geen steeds denken, het is de eerste fase van PROBEREN te denken

Want denken vereist zorgvuldig NA-DENKEN over je "gedachten-stromingen"

Dan zal je merken dat je veel te weinig info hebt, vooral juiste info !

Als je die verworven hebt ... dan ben je toe aan het Over-denken van je nieuwe gedachten-stromingen

En dan komt je "echte" denken op gang

de stelling is de titel : gedachten zijn herinneringen, het is geen denken ... denken komt in latere fases ... daarom gebruikt men ook het woord DENKPROCES 

Gedachten zijn herinneringen, het is geen denken !

Na input in Google genereert die  SEARCH  hopen relevante informatie ….

Zo herinneren wij op gelijkaardige manier zinnen en de bijhorende informatie.

In een gegeven situatie moeten we reageren:

Dit werkt gelijkaardig dus en dit zou ik DENKFASE 1 willen benoemen : het herinneren van samenvattingen, te vergelijken met de vetgedrukte samenvatting van de betrokken link in google SEARCH

In DENKFASE 2,  worden alle mogelijkheden dan vergeleken met elkaar.   Wat wil zeggen dat in Denkfase 2 ons brein ( dat vele malen sneller is dan Google )  alle mogelijkheden bekijkt ( met alle bijhangende informatie : gegeven door onze  zintuigen = klank, beeld, reuk + al onze gewaarwordingen daarbij=emoties) …

EN die dan … direct vergelijkt met alle andere opgegeven mogelijkheden op die SEARCH  honderden, duizenden, tienduizenden mogelijk verwante kategorieën aanwezig in ons memorie

Dat vergelijken gebeurt in enkele tien-duizenden van een sekonde … en die gigantische hoeveelheid informatie wordt dus gefilterd aangeboden aan ons brein … om te gebruiken in de gegeven situatie in die fraktie van een sekonde dat wij een antwoord te “verzinnen” hebben in de gegeven situatie

Deze herinneringen zijn zeer SUBJECTIEF , soms onjuist,  en

 kwamen  wel van pas in een vroegere vergelijkbare situaties, maar erg onwaarschijnlijk LETTERLIJK toepasbaar in een kritische nieuwe situatie. 

Wat ook in die eerste fase nefast is voor vergelijkende verwerking is het feit dat op vele herinneringen ( terecht of onterecht ) een lading angst, woede, verdriet en allerhande andere  emoties verbonden zijn.   Deze bemoeilijken nog meer het subjectieve karakter van de inhoud en werken dus zeer verstorend op ons fysieke lichaam; want ze zetten aan tot vluchten, vechten, onwillekeurige bewegingen van spieren, soms wit of rood worden, roepen … kortom vele ongemakken veroorzakend.

Die eerste fases van “wat wij denken noemen” , zij gedachten, het zijn maar herinneringen en onbewuste processen, bijna tegen lichtsnelheid, en dus te snel om in zinnen gememoriseerd te worden

… en onze meeste “gedachten” zijn dus deze herinneringen aan vluchtige gedachten die we ooit al eens hadden  +de fysieke gevolgen ervan in het nu… en daar brengen we het grootste deel van de dag mee door.

…  omdat je geest  “gedachten” ( denkfase 1) spuit en samenvat … en dat steeds maar opnieuw …is het zeer moeilijk op uit die eerste fase te klauteren wanneer je moe bent, of negatief gestemd, onderdrukt, teneergeslagen, depressief, afgemat, enz  … Ook drugs houden je vast in de eerste fase.  Ook geneesmiddelen, ziekte, verwondingen  enz…

Samengevat is ons denken gewoonlijk geen na-denken;  alleen maar herinneringen aan reeds vooradige zinnen die je goed vond en memoriseerde in het lange termijn geheugen.

Om tot dit na-denken te komen moet je dus de zaken ofwel opschrijven, en/of  jezelf vragen stellen … of vertellen en uiten tijdens elke gelegenheid die zich voordoet !

Mensen “weten” dit wel en vertellen dus allemaal graag; ze weten instinctief dat het hen goed doet.   Maar je gedachten zomaar vertellen is dus niet de weg to na-denken over iets …., want dan zit je in fase 1 ….

Het is noodzakelijk om je te uiten :

Fase 1 = gedachte  à Fase 2 =  evaluatie à Fase 3 = je uiten

Dat wil zeggen  : bedachtzaam formuleren en de balans van je emoties goed evalueren … ook daarover je uiten …

Dan zit je in Fase 3 en dat is na-denkend spreken;   dan leer je al doende, uitsprekend wat interessant voor jou is memoriseren als doelstelling.   Dat laatste gebeurt door te herformuleren en nogmaals beter te formuleren, tot het juist is voor jou.   Dit proces is gewoon een leerproces, we leren alles door herhaling!

Een nieuwe voornemen; hoe doe ik dat om de slaagkans zo groot mogelijk te maken?

 Ik zal hierbij als voorbeeld mezelf nemen.

Gedurende 40 jaar maak ik telkens nieuwe voornemens om af te vallen. 

In de eerste plaats denk ik dan aan discipline ; op mijn blog schreef daar al over daaraan ontbreekt het me niet … op het jarenlang volhouden na, want daar wringt de schoen … een half jaar gaat dat … maar dan komen de  verloren 10 à 15 kilos er terug bij.

Nu zou ik het willen hebben over voornemens maken.   Allereerst moet dit ERNSTIG genomen worden.   1 zin volstaat niet.   Er is behoefte aan een plan en motivatie

Ik begin met 10 dingen te beschrijven waardoor mijn voornemen het waard is om uitgevoerd te worden.  Waarom wil ik afvallen : redenen waarom

·         Het is goed voor mijn lijf : ik loop nu met een kleine zak zak rond” van 15 kilo , elke sekonde die ik loop is dat in feite met 2 volle emmers.

·         Mijn lijf wordt minder belast : ik denk vooral aan knieën en enkels, daar heb ik ook constant pijn

·         Ik zal langer leven en de omstandigheden zullen beter zijn : geen schuldgevoelens meer

·         Het zal een goed voorbeeld zijn voor mijn kinderen en kleinkinderen

·         Het zou plezant zijn voor mijn vrouw die ook liever een mooie man zou hebben

·         Waarschijnlijk zal dit mijn levensverwachting  verlengen

·         Heet gaat mijn zelfvertrouwen opkrikken en telkens een goed gevoel geven als ik slaag in konstante vermindering van gewicht

·          

Dit zet ik bovenstaande druk ik af,  met de datum erbij en helemaal onderaan gemiddeld gewicht elke maand, en aanvullen gedurende 6 maanden..

Volgende paragraaf ga ik lezen telkens ik ga eten, dus het olgende schrijf ik bovenaan aan de bladzijde,    ik schreef dit voor mezelf en zie dit als orders aan tafel:

·         Doe een sportief toemaatje voor je begint te eten.   Tijd rekken voor je begint te eten zie ik als een middel om me bewust te worden van wat ik me heb voorgenomen … om het  goed te laten doordringen dat het ernstig is … het is geen spel … het is noodzakelijk om niet teveel gewicht te hebben ( voor mij ).  Enkele rekoefeningen, armen zwaaien, misschien enkele danspasjes als er goede muziek is op de radio.

·         Wacht tot je de laatste bent die begint te eten; indien alleen zet een reiswekker en wacht 5 minuten voor je begint ( mediteer, bid, of leer een gedicht en zeg dit op : en roer je eten niet aan  )

·         Neem de kleinst mogelijke hapjes en proef en draai het eten rond in je mond, slik niet direkt door

·         Eet met vork en mes : leg neer als je het hapje gedaan heb.   Of indien zonder bestek : leg je handen in de schoot.

·         Wacht tot je geen kruimeltje meer in de mond hebt vooraleer terug weer een hap te doen

·         Schuif met je eten op je bord als het je teveel wordt … zoek en selecteer je volgend hapje

·         Na het eten een wandelingetje … eventjes buiten gaan, al is het maar even het teras op of de raam open en eens goed aandachtig rondzien .  Reden : frisse lucht en zon op je lijf is ook voedzaam

·         Veel water drinken ook voor het eten (vult de maag al) … en gedurende de dag

·         S’avonds eet is slecht 1 van IETS   ( 1 stuk fruit, 1 koekje, 1 klein handje chips, 6 nootjes) .     En dat dan ook gaan halen en op een bordje leggen en 10 minuten wachten;  bewustwording  is noodzakelijk en die hoeveelheden beperken maken je telkens bewust van je voornemen

·          

Een dieet kan goed zijn, maar is niet noodzakelijk.  Toch is het beter om een dieet bij te doen.  Het maakt me er ook bewuster van waarmee ik bezig ben .

S’ morgens op de weegschaal is de beloning

En je weet zeker en vast als je niet bent afgevallen waaraan het lag … geen gegrien … lees je voornemen terug ! en ga verder op de ingeslagen weg

Als herinneringen de basis zijn van ons denken heeft dit verregaande consequenties.

 Want wij kunnen er niet over oordelen of een herinnering een feit is OF een samenvatting van meerdere gelijkaardige feiten.   En vermits dit “denken” werkellijk ‘ vliegensvlug  gaan menen we vermoedelijk  ONTERECHT dat we nagedacht hebben … terwijl wat in ons opkomt slechts de conclusie is van VROEGER denken : herinneringen daaraan !

Vandaar dat wetenschappers zich de vraag stelden : is ons leven dan gedetermineerd ?  Staat alles al vast ?     Tijdens onderzoeken bleek namelijk dat ons hart al reacties toont vooraleer iets gebeurt.   Maar, voor mij is dat nu duidelijk : onze visuele waarnemingen + daarna de verwerking door hersenen + daarna evaluatie + dan eerst de eerste signalen naar zenuwen, enz …   Dit zijn verschrikkelijk lange tijdspannes in vergelijking met het oproepen van gelijkaardige herinneringen en bijhorende conclusies.  Dus : het  fysische lichaam heeft diezelfde informatie reeds verwerkt en dient frakties sneller reeds de nodige adrenaline, spuit als het ware zuurstof in de spieren die benodigd zullen zijn … warmt als het ware alle mogelijke lichaamsvochten op, stimuleert reeds alle zenuwcellen die vermoedelijk in aktie moeten treden.  Vandaar dus NIKS voorbestemdheid … gewoon dubbele check-up  …

Als we ons hiervan bewust zijn … dan stellen we ons steeds de vraag, nadat we een oplossing “bedachten”  : is dit de enige oplossing?   Zijn er andere alternatieven.   Opnieuw zullen zich gedachten opdringen die “op nadenken gebaseerde conclusies” lijken.  Maar weerom, en alweer weerom MOETEN wij onze rede raadplegen in het NU.    Vandaar dat trager spreken …  niet direct reageren … en goed luisteren naar wat gezegd wordt primordiaal is.

Al de nieuwe voornemens die we ons maken …. NU wil ik dit of dat anders doen  :  om af te vallen, stoppen met roken, allerlei andere verslavingen ... het zijn vermoedelijk voorheen gemaakte voornemens … het is de HERiNNERiNG daaraa.  niks nieuw.  En die voornemens hebben ons niet gebaat !  want we zitten nog steeds met allerlei oude gewoonten waar we niet vanaf raken !

Nu wordt het, voor mij althans,  duidelijk dat “mensen “ in vele gevallen DENKEN dat ze nadachten.   …. maar onbewust : alleen maar allerlei ZEER OUDE  herinneringen oprakelen … en dus steeds met dezelfde voornemens aan de slag willen gaan : en die hielden geen stand … waarom doet er niet toe.

Nu weten we waarom nadenken soms niet helpt : we denken dat we nadenken!  We herinneren ons oplossingen van voorheen  … En het is noodzakelijk om NIEUWE oplossingen te bedenken.

Ook onze taal  is een grote hindernis, omdat onze formuleringen lange zinnen zijn.  En wij spreken die in onzelf, of uiten die rechtstreeks.   En dat vergt veel tijd omdat dat maar tegen de snelheid van het geluid gaat ( 300 meter per sekonde) .   En chemische processen gaan tientallen keren sneller ( lTER VERGELIJKING : lichtsnelheid is  300.000 km = 300.000.000 meter per sekonde (X 1miljoen   keer sneller ) .

Vandaar dat we ter vergelijking ook naar reaktiesnelheden kunnen kijken;  die gebeuren impulsief, onbewust en zonder taal  : bijvoorbeeld iets dat op je hoofd dreigt te vallen !  dan nemen lichamelijke processen even over … en dan loopt een vrouw met kind los door een zware deur uit een brandend huis …

Als we het  “trage denken”   buiten beschouwing laten.  Dan reageert het lichaam gewoon als een computer of apparaat met een programma draaiend : op/af ... STOP OR GOTO ...  ja/neen ...STOP OR GOTO  ... goed/slecht ... STOP OR GOTO  ... juist/onjuist 

-          Reactie gewenst=alles gereedmaken : alle circuits op AAN.   Indien geen chemische reactie vereist : alles blijft = geen circuits = AF

Indien circuits op aan :

-          Zo ja : dan aanmaak en preparatie lichaam op JA

Zolang vereist op ja en indien niet meer nodig  … op NEEN

Vanaf dan kan het verstand tegen lagere snelheid uiteraard overnemen ( indien we WiLLEN )

-          Als dus onze rede zich moeit kan JA of NEEN veranderd worden

De rede baseert zich daarop met de overweging  GOED (voor ons) of SLECHT (voor ons)

En we kunnen steeds ingrijpen met ons verstand en terug veranderen van mening

-          We kunnen zelfs ook hogere doelen mee dienen … AlLEEN indien we onze INTEGRITEIT ook nog in vraag stellen : filosofisch RECHTVAARDIG of ONRECHTVAARDIG kunnen we ons ook daarop baseren en dan is het niet alleen onze rede die beslist, maar een hoger inlevings-vermogen

-          En alleen dan zullen we JUIST of NIET JUIST voor het algemeen belang kunnen onderscheiden wat dus in feite is wat all mensen beweren na te streven … en dat vereist ECHT nadenken, namelijk je herinneringen  OBJECTIEF steeds in vraag stellend.

De voorgaande laatste paragraaf is de overname van de fysieke situatie aan de hand van alternatieven door de rede aangereikt.   Maar tijdens de meeste emotionele situaties geraken we van de regen in de drop.  Want we kunnen dan niet objectief denken tenzij :

door paniek, angst, verbijstering enz….  gaan onze circuits op “automatische-piloot”  dat wil zeggen :  vluchten, vechten, verstijven 

U las reeds in het voorgaande dat we dan een overmatige dosis herinneringen binnenkrijgen, tegen een onzettende snelheid … want er is uiteraard gevaar … en een fysieke directe onmiddelijke actie is vereist  …  egt ons brein  ( moet zijn : ZEGGEN onze  herinneringen ) … en op dat ogenblik BESLIS JE om geen tijd te verliezen met NADENKEN : want je denkt dat het je verwart en je voelt je fysiek bedreigd.   En je wil fysiek reageren ( al is het maar door te roepen, te gillen, trillen, beven, stampen op de vloer ... of erger ).   Maar het is NIET het nadenken dat je verwart  : de konklusies verlammen je met denkbeelden aan vroeger toen je het niet aankon en dus denk je ik kan dit niet aan, ik kan hier niks aan doen …

En dus kom je niet toe aan NADENKEN of gebruik van je verstand.   Je denk alleen in termen van eerdere konklusies :  ik ben te dom, dit is terug hetzelfde, ik kan niks … natuurlijk kan je dan niks.   Je konklusies van TOEN vertellen je dat je NIKS kon doen …. maar je KAN wel handelen ... je kon niet handelen toen ... maar NU wel

Zoals je ziet spelen je herinneringen je parten.  

Ga nu niet terug naar dat verleden maar praat over je emoties, wat je jezelf herinnert NU over het laatste voorval … en hervertel  het verschillende malen … NIKS over nog voorgaanden, niet uitweiden over de personen, zeker niet om iets te verduidelijken.  Want dan vertel je NIET over jezelf.   Het moet over jezelf gaan … en dan zal er iets met je gebeuren.  Nieuwe, ECHT nieuwe voornemens zullen zich aandienen :  om je niet meer te laten verlammen, beledigen, slaan, onderdrukken enz… 

Hopelijk heeft iemand iets hieraan !