Categorie: Dier.Natuur

*

De eikelmuis of tuinslaper is een knaagdier uit de familie slaapmuizen.

De eikelmuis heeft een kaneelbruine vacht. De buikzijde, de wangen, kin en de pootjes zijn wit tot geelwit van kleur. De lange, slanke staart heeft aan het einde een ietwat afgeplatte pluim. Deze is van boven zwart van kleur en van onderen en aan de punt wit. De dunne huid van de staartwortel wordt in stress-situaties zo strak gespannen dat de eikelmuis deze vrij makkelijk kan verliezen. Waarschijnlijk dient dit als afleidingsmanoeuvre tegen vijanden. Na het verlies van de staart komt de (licht bebloede) staartwervel bloot te liggen. Na enkele dagen drogen de werveltjes in en knaagt het dier deze vermoedelijk weg.

Het gezicht van de eikelmuis wordt gekenmerkt door een "masker", bestaande uit een zwarte, dikke oogstreep tot voorbij onder het oor. De oren van de eikelmuis zijn vrij groot (22 tot 26 millimeter).

De dieren zijn 100 tot 170 millimeter lang, de staart wordt ongeveer 90 tot 150 millimeter lang. De eikelmuis weegt 45 tot 140 gram, maar in de aanloop naar de winterslaap kan dit gewicht oplopen tot wel 210 gram. De dieren krijgen dan een rolrond uiterlijk en bewegen zich steeds moeizamer voort.

Na de winterslaap begint de paartijd. Jongen worden meestal in mei of juni geboren, na een draagtijdf van 21 tot 23 dagen. Vrouwtjes kunnen één of twee keer per jaar werpen. Per worp krijgt een vrouwtje vier of vijf jongen. Net als sommige spitsmuizen lopen de jongen van de eikelmuis in "karavaan", waarbij de diertjes met hun moeder in een soort van polonaise over boomtakken kruipen, op zoek naar voedsel. De jongen zijn zeer speels en spelen vaak krijgertje-achtige spelletjes op en rondom hun moeder.

*

De poolwolf is een zoogdier dat behoort tot de familie van de hondachtigen. De poolwolf is een ondersoort van de wolf, die het noorden van Noord-Amerika bewoont

De poolwolf is groter dan de andere soorten wolven en de mannetjes zijn groter dan de vrouwtjes. Volwassen wolven zijn 150 cm lang en hebben een 30 cm lange staart. De schouderhoogte varieert van 75 tot 90 cm. De poolwolf is zwaarder dan de grijze wolf. Ze wegen gemiddeld 45 kg, maar men heeft bij volwassen wolven al een gewicht van 80 kg geconstateerd. Hoe dichter bij de koude streken hoe groter een soort wordt, om warmte beter en langer vast te houden. Er wordt zeer dikwijls verkeerdelijk gezegd dat de Amerikaanse wolf (timberwolf) de grootste is. Alleen de Amerikaanse wolf die in het hoge noorden voorkomt kan de lengte en hoogte van een poolwolf bereiken.

Poolwolven hebben een witte vacht die veel dikker is dan bij overige wolven. Ze hebben een kleinere, maar rondere neus.

Ze hebben sterke kaken en scherpe tanden met lange hoektanden voor het verscheuren van vlees. Dankzij hun zeer goede gezichtsvermogen, gehoor en reukvermogen zijn het uitstekende jagers.

De poolwolf wordt ongeveer 10 tot 15 jaar oud in het wild en 20 jaar in gevangenschap.

*

De Ethiopische wolf of Abbesijnse wolf de meest bedreigde hondachtige. Hij komt enkel voor in de alpiene gras- en heidegebieden van Ethipoië. Lange tijd werd gedacht dat de Ethiopische wolf verwant was aan de jakhalzen, die ook in Afrika voorkomen, maar nu wordt aangenomen dat de soort het nauwst verwant is aan de wolf.

De Ethiopische wolf heeft een rode vacht met een witte kin, borst en onderzijde. De snuit en poten zijn in vergelijking met andere leden van het geslacht wolven lang. Hierdoor heeft het dier wat weg van de gewone vos. De oren zijn breed en driehoekig.

Ethiopische wolven worden 84 tot 100 centimeter lang, 53 tot 62 centimeter hoog en 11 tot 20 kilogram zwaar. De staart wordt 27 tot 40 centimeter lang. Mannetjes worden gemiddeld zo'n 20% groter dan vrouwtjes.

*

De donkere reuzentandbaars of ook wel reuzenbaars of reuzenzeebaars is de grootste beenvis van de koraalriffen. De vis is het maritieme symbool van Queensland, Australië.

Deze vis heeft een zwaar lichaam en een enorme muil. Hij heeft een verlengde rugvin en een afgeronde staartvin. De kleur is bruinachtig met lichte vlekken. Jonge exemplaren hebben onregelmatige gele en zwarte vlekken, en volwassen exemplaren hebben veel zwarte vlekjes op de vinnen. Individuen kunnen wel 2,7 meter groot worden en een massa van 600 kilo bereiken.

Het voedsel van deze meestal solitaire vis bestaat uit kreeftachtige, kleine haaien, alsook jonge zeeschildpadden.

*

De ocelot of pardelkat is een kleine katachtige die samen met de margay, de tijgerkat, de Feoffroykat en de nachtkat tot de groep van de pardelkatten behoort. De ocelot leeft van Midden-Amerika tot in Zuid-Amerika.

De ocelot wordt ook wel de pardelkat genoemd. De ocelot heeft opvallend lange poten. Het lichaam wordt ongeveer 125 centimeter lang en heeft een staart van bijna 40 centimeter. De ocelot wordt maximaal 16 kilogram zwaar.Naast een luipaardtekening kan de ocelot ook een zwarte vacht hebben.

Veel verschillende omgevingen vormen het leefgebied van de ocelot, variërend van scrublands tot tropisch regenwoud. Het is een uitstekende klimmer. Hij komt juist veel voor in rots- en struikgebieden. Vochtige gebieden hebben echter de voorkeur van deze kat. De ocelot komt voor in Texas, en alle landen van Midden- en Zuid-Amerika (behalve Chili en Uruguay). Er is veel op het dier gejaagd om zijn vacht. Desondanks is het de meest voorkomende katachtige in Zuid-Amerika. Zijn voortbestaan wordt bedreigd door het kappen van zijn leefgebied.

De ocelotten hebben niet altijd dezelfde prooien. Welke prooien ze vangen hangt af van het seizoen. Ze eten vooral konijnen en kleine knaagdieren zoals ratten, eekhoorns en agoeti's. Verder ook kleine herten, apen, kleine vogels en hagedissen. Ook van insecten, slangen, kleine schildpadden, kikkers, landkrabben en vissen is waargenomen dat ze op het menu stonden.

Ocelotten zijn goede klimmers en brengen veel tijd door in de bomen. De ocelot jaagt voornamelijk 's nachts en vooral op de grond. Zodra hij een prooidier heeft ontdekt, drukt hij zich tegen de bodem en wacht een moment af om toe te slaan. De goed ontwikkelde ogen en oren komen uitstekend van pas bij het nachtelijk opsporen van prooidieren. Met een beet in de nek wordt het slachtoffer snel gedood.

De ocelot leeft solitair of soms in paartjes. Ocelotten zijn territoriaal en het territorium van een mannelijk dier overlapt vaak met dat van meerdere wijfjes. Midden op de dag rust de ocelot meestal in een holle boom of op een boomtak. Door middel van urine markeert de ocelot bomen en struiken langs de grens van het territorium.

De paartijd loopt de hele jaar door. Ongeveer 79 tot 85 dagen na de paring^[worden 1, zelden 2 of 3, bij uitzondering 4 jongen geboren, verborgen tussen de wortels van een omgevallen boom, een rotsspleet of in een holle boom, maar bij voorkeur tussen doornstruweel. Al bij de geboorte hebben de kleine ocelotten een volledige luipaardtekening. Het vrouwtje voedt de jongen alleen op.

Bron:Wikipedia

*

De getreepte tenrek is een zoogdier uit de familie van de tenreks. De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door G. Cuvier in 1798.

Dit dier bezit een tweekleurige, borstelige vacht met verspreide stekels, met daarop allerlei witte, gele of bruine strepen op een zwarte ondergrond. Op de kruin staat een plukje stekels als een kuifje overeind. Het dier heeft geen staart. De lichaamslengte bedraagt 16 tot 19 cm en het gewicht bedraagt 80 tot 275 gram.

Dit in groepen levende dier voedt zich hoofdzakelijk met wormen en larven. Zo’n groep bestaat uit 15 of meer dieren, die allemaal hun steentje bijdragen aan de bescherming van het kroost. Een worp telt meestal 2 tot 4 jongen.

Deze soort komt algemeen voor in Madagaskar.

*

De pardellynx is een van de zeldzaamste katachtigen. Hij komt enkel voor op het Iberisch schiereiland, en wordt daarom ook wel Iberische lynx of Spaanse lynx  genoemd.

De pardellynx lijkt veel op de Euraziatische lynx, maar is kleiner (kop-romplengte: 85-98 cm, schouderhoogte: 60-70 cm, gewich: 8,1-15,9 kg) en is sterker gevlekt. De staart is kort (circa 14 cm) met een zwarte punt. Hoogpotig, kortharige rossig gele of okerkleurige, naar leigrijs neigende vacht. Vlekkenpatroon altijd sterk contrasterend, met vele kleine (in de bergen van Toledo) bruinzwarte vlekken of met minder, maar grotere vlekken (Doñana) die stippellijnen vormen. Het dier heeft duidelijk zichtbare, 5-8 centimeter lange bakkerbaarden die de kop scherp omlijsten.

De belangrijkste prooi is het konijn (75-93% van het dieet), oorspronkelijk kwam dat dier ook alleen in Spanje voor. Het dieet wordt aangevuld met rode patrijzen, Iberische hazen, eenden, ganzen en diverse andere kleine prooidieren. In de herfst en de winter vangt de pardellynx incidenteel wel eens kalveren van damhert, edelhert, wild zwijn en moeflon.

Paartijd in januari-februari. Na een draagtijd van 63 tot 74 dagen worden 1-4 jongen (meestal 3) jongen geboren in maart-april. Pardellynxen hebben één worp per jaar en zijn geslachtsrijp vanaf 2 jaar, echter planten de meeste zich pas in het derde of vierde levensjaar voort.

Bron:Wikipedia

*

Het smelleken is een roofvogel uit de familie van de valkachtigen.

Het verdedigt zijn territorium fel, maar laat zich daarbuiten graag benaderen. Het vliegt lenig en snel. Het is tamelijk honkvast, maar past zich niettemin goed aan nieuwe omgevingen aan. Het smelleken durft ook grotere dieren weerstaan, negeert straal mensen tijdens een aanval en deinst er niet voor terug door deuren en ramen volièrecomplexen, serres etc. binnen te dringen.

Het smelleken is de kleinste roofvogell van Europa, met zijn spanwijdte vanaf ca. 50 cm (mannetjes). De grootte van het vrouwtje is vergelijkbaar met die van de torenvalk, maar ze heeft een wat forser postuur. Het mannetje is van boven leigrijs; de bovenkant van het vrouwtje is donkerbruin. Zowel het mannetje als het vrouwtje hebben een lichtere onderkant.

Hij zoekt zijn voedsel het liefst op open terreinen, al dan niet voorzien van wat kleine begroeiing. Beboste gebieden worden gemeden. Het liefst jaagt hij op relatief open terreinen zoals weilanden, akkers, heidevelden. Meer dan 80% van zijn prooien bestaat uit vogels als piepers, leeuweriken, tapuiten, vinken en gorzen. De vogel is het makkelijkst te herkennen aan het vlieggedrag: hij vliegt erg snel en vlak boven de grond. Op deze manier overrompelt de vogel de kleine vogels waaruit het belangrijkste voedsel bestaat. Soms ook wordt de prooi net zo lang achtervolgd totdat deze te vermoeid is om nog te ontkomen.

*

De caraca is een middelgrote katachtige uit Afrika en Zuidwest-Azië. Hij wordt soms ook woestijnlynx genoemd, vanwege de pluimpjes aan de oren. De caracal is waarschijnlijk echter meer verwant aan de Afrikaanse goudkat en (in mindere mate) de serval, dan aan de lynxen.

De caracal wordt 60 tot 91 cm lang.De staart is 18 tot 34 cm lang. Mannetjes zijn over het algemeen groter dan vrouwtjes. Vrouwtjes worden 8 tot 13 kg zwaar, mannetjes 12 tot 19 kg. Het is een slanke katachtige met een kort staartje. De achterpoten zijn langer dan zijn voorpoten en zeer gespierd, een aanpassing aan het jagen met sprongen. De brede, ronde kop heeft een korte snuit, grote ogen en driehoekige oren met lange zwarte haarpluimpjes op de toppen. Deze pluimpjes dienen waarschijnlijk om het gehoor te versterken, maar zouden ook kunnen dienen voor communicatie met andere caracals. De achterzijde van de oren zijn zwart, de binnenzijde wit met een zwarte rand. De caracal heeft over het algemeen een gelig roodbruine vacht, alhoewel er ook donkerdere tot zelfs bijna zwarte dieren bestaan. De borst, buik en binnenzijde van de poten zijn wit.

De caracal is voornamelijk 's nachts actief. Overdag schuilt hij meestal tussen rotsen, in een holle boom, een grot of het verlaten hol van een aardvarken. Hij leeft voornamelijk solitair in een territorium van enkele km²s. Enkel in de paartijd leeft hij in een paartje. Tijdens de paartijd laat hij een kenmerkende kuchende roep horen.

De caracal is een snel roofdier. Middelgrote zoogdieren vormen zijn voornaamste prooi. Belangrijke prooidieren zijn onder andere hazen, kleinere apen, knaagdieren als ratten, kleine antilopen als gazellen, en klipdassen. Ook vogels, van duiven en patrijzen tot zelfs arenden en struisvogels, worden gegrepen. Hij bespringt zijn prooi met een snelle, krachtige sprong. Met deze sprong kan hij enkele meters hoog komen en vogels uit de lucht slaan. Ook vruchten en reptielen worden soms gegeten. De caracal vangt soms ook geiten, schapen en pluimvee, waardoor hij in conflict kan komen met veehouders.

De caracal krijgt tot vier jongen per worp na een draagtijd van 62 tot 81 dagen. Deze jongen worden geboren in een hol, struikgewas of een grot. Na negen dagen gaan de ogen open. Het eerste vlees wordt gegeten als de jongen een maand oud zijn, en na vier maanden worden de jongen gespeend. Na een jaar zijn ze zelfstandig.

*

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Colugos zijn boom glijden zoogdieren die inheems in zijn Zuidoost-Azië . Hun naaste evolutionaire verwanten zijn primaten. Er zijn slechts twee soorten colugo's: de Sunda vliegende maki en de Filippijnse vliegende maki.

Colugos zijn nachtdieren, in bomen levende zoogdieren. Ze bereiken een lengte van 35 tot 40 cm en wegen 1 tot 2 kg. Ze hebben lange, slanke voor- en achterbenen, een staart van gemiddelde lengte en een relatief lichte bouw. Het hoofd is klein, met grote, naar voren gerichte ogen voor uitstekend binoculair zicht, en kleine ronde oren.

Colugo's zijn bedreven zweefvliegtuigen en ze kunnen tot 70 m van de ene boom naar de andere reizen zonder veel hoogte te verliezen, waarbij een Maleise colugo ongeveer 150 m in een glijdende beweging.Van alle glijdende zoogdieren hebben colugo's de meest geperfectioneerde aanpassing voor vluchten. Ze hebben een groot huidmembraan dat zich uitstrekt tussen hun gepaarde ledematen en geeft ze de mogelijkheid om grote afstanden tussen bomen te glijden. Dit glijdende membraan, of vlieghuid , loopt van de schouderbladen naar de voorpoten, van het puntje van de achterste vingers tot het puntje van de tenen, en van de achterpoten tot het puntje van de staart.De ruimtes tussen de vingers en tenen van de colugo zijn voorzien van zwemvliezen. Als gevolg hiervan werden colugos ooit beschouwd als naaste verwanten van vleermuizen. Tegenwoordig worden ze op grond van genetische gegevens geacht nauwer verwant te zijn met primaten.