Categorie: Dier.Natuur

*

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

My Otopus Teacher is een Netflix Orginal documentairefilm uit 2020, geregisseerd door Pippa Ehrlich en James Reed. Het toont filmmaker Graig Foster die een jaar vastlegt dat hij doorbracht met een wilde gewone Octopus .

De film laat zien hoe, in 2010, Foster begon free-diving in een koud water kelp bos op een externe locatie in False Bay, in de buurt van Cape Town, Zuid-Afrika.De locatie was nabij Simon's Town op het Kaapse schiereiland , dat wordt blootgesteld aan de koude Benguela-stroming van de Atlantische Oceaan. Hij begon zijn ervaringen te filmen en na verloop van tijd trok een nieuwsgierige jonge octopus zijn aandacht. Door haar hol te bezoeken en maandenlang elke dag haar bewegingen te volgen, won hij het vertrouwen van het dier. In de film beschrijft Foster de impact van zijn relatie met de octopus op zijn leven.

De film laat zien hoe de octopus zich verdedigt tegen pyamahaaien. Bij één aanval verliest de octopus een arm en trekt zich vervolgens terug in haar hol om te herstellen en de arm te regenereren. Later, na het paren met een andere octopus en het produceren van een groot aantal eieren, sterft de octopus en de film toont een haai die haar lichaam wegneemt.

Foster beschrijft vervolgens het effect van zijn ervaring met de octopus op zijn relatie met zijn zoon en de ontwikkeling van zijn zoon als duiker en student van het zeeleven.

Echt prachtig!!

*

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

De Atacama in het noorden vanChili is een 970 kilometer lange woestijn die gemiddeld op 610 meter boven zeeniveau ligt en bekendstaat als de droogste woestijn ter weeld.

Er zijn plekken in deze woestijn waar nooit regen valt en waar zelfs geen leven voorkomt.

Dit maakt de Atacama een unieke plek die bijna onaards aandoet.

*

De lammergier of baardgier is een vogel uit de familie van havikachtigen.

De lammergier voedt zich voor 80% met botten van kadavers. Door de grote snavelopening kan hij botten tot 18 cm groot in een keer doorslikken. Grotere botten neemt hij mee in de lucht om ze op rotsen kapot te laten vallen. Botten bevatten naast kalk veel eiwit en het merg is eveneens voedzaam. Deze vogel kan door gebruik te maken van thermiek urenlang in de lucht cirkelen zonder een enkele vleugelslag.

De lammergier heeft eigenlijk een witte borst, maar hij heeft de gewoonte deze met rode klei te bestrijken. De witte kop en lange staart zijn een goed kenmerk. De lengte is 100 tot 115 cm en de spanwijdte 2,50 tot 2,82 meter. Deze vogel heeft een gewicht van 4,5 tot 7,1 kilogram.

De naam "lammergier" stamt uit de tijd dat men dacht dat de vogel op lammeren en zelfs kinderen joeg. In Europa is dat een van de redenen geweest dat het dier halverwege de 20ste eeuw vrijwel is uitgestorven; lange tijd werd er jacht op gemaakt.

De lammergier is na de Condor de roofvogel met de grootste spanwijdte

In de Alpen werden de laatste vogels ongeveer honderd jaar geleden uitgeroeid. In de zeventiger jaren van de twintigste eeuw is er een grootschalig herintroductieproject gestart. In 1986 werden in het Oostenrijkse nationale park Hohe Tauern broedparen uitgezet. In Zwitserland zijn onder andere nabij Engadin en sinds 2010 in het Calfeisental, Vättis, aan de noordzijde van de Alpen, broedparen uitgezet. In Engadin was het project succesvol en broeden de lammergieren opnieuw in de vrije natuur. In Frankrijk zijn op verschillende plekken vogels uitgezet, zowel in de Alpen als in het Centraal Masief. In het Parc National de la Vanoise (Grajische Alpen) is sinds 1997 een levensvatbare populatie. Ook in Italië zijn vogels uitgezet. Tot 2005 waren in totaal 137 broedparen uitgezet in de Alpen.

bron:Wikipedia

*

Caulophrynidae (Diepzeehengelvissen) zijn een familie van straalvinnige vissen uit de orde van Vinarmige

Straalvinnigen (Actinopterygii) vormen een klasse van dieren binnen de gewervelden (Chordata). Ze worden zo genoemd omdat de vissen stralen in hun vinnen bezitten. Deze stralen zijn been- of hoornachtige structuren in de vinnen die de huid ondersteunen, in tegenstelling tot de vleesachtige vinnen, die karakteristiek zijn voor vissen uit de orde Sarcoptyrigi. Met bijna 30.000 soorten zijn de straalvinnigen de dominante klasse gewervelden. Ze zijn vertegenwoordigd in zowel zoet als zout water, en van de diepzee tot de hoogstgelegen bergbeken.

*

Scolopendsra gigantea is een tijgerduizendpoot uit Zuyid-Amerika. De soort jaagt onder andere op grote geleedpotigen, amfibieëen, reptielen en kleine zoogdieren. Het is voor zover bekend de grootste niet uitgestorven duyizentpoot ter wereld.

Scolopendra gigantea heeft een afgeplat lichaam en kan een maximale lengte bereiken van 35 centimeter.Hij heeft 21 of 23 duidelijk te onderscheiden roodbruine segmenten. In tegenstelling tot veel andere duizendpoten heeft Scolopendra gigantea geen wasachtige laag op zijn lijf. Het 4e, 6e, 8e, 11e, 13e, 15e, 17e, 19e en 21e segment bevatten stigmata. Door dit grote aantal ademopeningen kan de duizendpoot snel uitdrogen.

Elk segment heeft één paar gele poten. De achterpoten zijn doornvormig en worden gebruikt bij de verdediging. De voorste poten, ook wel de maxillipeden genoemd, vormen scherpe, krachtige klauwen en bevatten klieren met een krachtig gif. De duizendpoot is snel en lenig, ook wanneer hij ondersteboven in een grot jaagt.

Het geslacht van deze duizendpoot is moeilijk te onderscheiden, ook bij volwassen dieren. De normale levensduur bedraagt ongeveer tien jaar.

Het verspreidingsgebied van Scolopendra gigantea beslaat een deel van het noorden van Zuid-Amerika, inclusief de Caraïben. Hij is inheems in Aruba, Curacao,Colombia, Trinidad en Venezuela, inclusief Islamagarita

De natuurlijke habitat bestaat uit (sub)tropische regenwouden en tropische droge wouden. Ook is Scolopendra gigantea aangetroffen op savannes, graslanden en in kreupelhout. Doordat hij snel kan uitdrogen, is de duizendpoot gebonden aan een natte omgeving. Hij komt derhalve voornamelijk voor op de grond, tussen bladafval en onder stenen.

*

De blauwe mandarijn pitvis (Synchiropus splendidus) is een pitvis die behoort tot het geslacht van straalvinnige vissen. Deze vis leeft in het westen van de Grote Oceaan. Grofweg van Zuid Japan tot aan Zuid Australië.

Een volwassen mandarijnvis is gewoonlijk zo'n 8 cm lang. De mannetjes zijn herkenbaar aan de puntvin op hun rug. De huid van deze vis is bedekt met een vies smakend slijm, de felle kleuren waarschuwen roofdieren daarvoor. Ze leven in kleine groepjes dicht bij de zeebodem tussen het koraal. Hij is een populair aquariumdier, maar zeer moeilijk te houden.

*

De noordse stern is een zeevogel uit de familie van de sterns en de geslachtengroep sterns.

De noordse stern verschilt niet zo veel van het visdiefje in uiterlijk. De snavel is in het broedseizoen echter geheel bloedrood, zonder zwarte punt, en de bovenzijde van de vleugel heeft niet de voor het visdiefje karakteristieke grijze "veeg".

De noordse stern is een uitgesproken trekvogel, die broedt op het noordelijk halfrond en overwintert op het zuidelijk halfrond. Ieder jaar vliegt hij zo'n 70.000 km. In Nederland is hij een zeldzame broedvogel, maar hij komt voor in het gehele Arctische en Antarctische gebied.

De noordse stern heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) gering. De grootte van de populatie wordt geschat op 2 miljoen individuen, maar op veel plaatsen gaan de broedvogelaantallen achteruit. Het tempo ligt echter onder de 30% in tien jaar (minder dan 3,5% per jaar). Om deze redenen staat de noordse stern als niet bedreigd op de Rode lijst van de UINC.

De noordse stern ziet waarschijnlijk meer daglicht dan enig ander wezen, aangezien de broedgebieden in het hoge noorden liggen en de overwinteringsgebieden rond Antartica, zo bleek al in de jaren 1960 uit ringonderzoek.Een noordse stern die als kuiken geringd was op de Farne-eilanden in het oosten van Groot-Brittanië in de zomer van 1982, wist Melbourne in Australië te bereiken in oktober 1982. De vogel had daarmee een reis van 22.000 km voltooid, slechts drie maanden nadat het was uitgevlogen. De gemiddeld afgelegde afstand was meer dan 240 km per dag en dat is een van de verst vastgelegde afstanden die een vogel ooit had gevlogen.

Bron:Wikipedia

*

Kraaien lusten,net als mensen,cheeseburgers.En net als mensen krijgen ook zij er een hoog cholesterol van.Het Amerikaanse Hamilton College onderzocht jonge kraaien op het platteland en in de stad.

De stadskraaien hadden een hoger cholesterolpeil dan de plattelandskraaien.Om te testen of dit door ongezond mensenvoedsel kwam,voerden de onderzoekers de plattelandskraaien een tijdlang elke dag cheeseburgers.Uiteindelijk kregen ook die vogels een hoger cholesterol.

Bij mensen verhoogt dat de kans op hart-en vaatziekten.Maar  de kraaien op het cheeseburgerdieet leken in prima conditie.Toch raden de onderzoekers het af om vogels in het wild cheeseburgers te voeren.Uiteindelijk sterven de jonge stadskraaien eerder dan de plattelandfskraaien,vermoedelijk door hun slechte eetgewoonten

*

De sneeuwuil is een vogel uit de familie van de uilen

De lichaamslengte van de sneeuwuil bedraagt 55 tot 70 cm en het gewicht 1 tot 2,5 kg. Ze kunnen gemiddeld 20 jaar oud worden. De sneeuwuil heeft een hoofdzakelijk wit verenkleed met zwarte vlekken. Mannetjes en oudere exemplaren zijn witter dan de anderen. Het wit reflecteert in de zon, een eigenschap die de vogels zouden gebruiken om hun aanwezigheid kenbaar te maken in hun territorium. Het gezicht, de keel en de borst zijn het witst en worden het meest in de zon geplaatst. De witste vogels maken mogelijk ook gebruik van de weerkasingh van sneeuw, waardoor ze mogelijk lagere, minder zichtbare zitplaatsen kunnen uitkiezen dan gevlektere exemplaren.

De isolatie die het verenkleed van de sneeuwuil biedt, is buitengewoon ontwikkeld. Om te beginnen is deze vogel bijna geheel bevederd. Hij heeft een korte snavel, waarvan alleen het puntje uitsteekt. De ogen worden beschermd door lange, dichte wimpers. De poten zijn gehuld in een lange veren 'broek', die doorloopt tot op de klauwen. Onder de strak zittende laag dekveren draagt het dier warm 'ondergoed' van fijn dons. Ten slotte draagt ook de structuur van de veren bij aan hun isolerende werking: de kern van de veren is hol, zodat ze warme lucht kunnen opslaan.

Sneeuwuilen nestelen in een kuil op de grond die ze bekleden met veertjes, mos en bladeren. Dankzij hun goede schutkleur vallen ze tijdens het broeden nauwelijks op. De broedtijd bedraagt 27 tot 34 dagen. Kuikens verlaten na zo’n 25 dagen regelmatig het nest. Vliegen lukt dan nog niet, na ongeveer twee maanden wel. Volwassenheid bereiken kuikens op tweejarige leeftijd. De legselgrootte varieert met het voedselaanbod. Dit ligt tussen de drie en veertien eieren. In lemmingrijke jaren is het aantal eieren het grootst.

In strenge winters wordt hij nog weleens in Nederland of België waargenomen als dwaalgast. Maar zijn verspreidingsgebied is het uiterste noorden van Azië, Europa en Noord-Amerika. Daar leeft de overwegend witte sneeuwuil op de toendra, op zoek naar knaagdieren, zoals muizen en lemmingen. En daar nestelt hij.

Met zijn lengte van 60 cm en een spanwijdte van meer dan een meter is de sneeuwuil in staat om grote prooien te doden. Hij pakt hazen en vogels ter grootte van het korhoen. Ook lemmingen en watervogels staan op zijn menu. De jachtmethode bestaat voor een groot deel uit op een plek met 360 graden zicht zitten en wachten op een beweging die de positie van een dier verraadt. Dan vliegt de uil laag over de grond en laat zich op de prooi vallen, met zijn krachtige klauwen uitgestrekt om te doden.

Bron:Wikipedia

*

Anna's kolibrie, een middelgrote kolibrie afkomstig uit de westkust van Noord-Amerika, is vernoemd naar Anna Massérna,hertogin van Rivoli.In het begin van de 20e eeuw werden Anna's kolibries alleen gefokt in het noorden van Baja California en het zuiden van Californië. De transplantatie van exotische sierplanten in woongebieden langs de Pacifische kust en in de woestijnen in het binnenland zorgden voor uitgebreide nectar- en nestplaatsen , waardoor de soort zijn broedgebied kon uitbreiden.

Anna's kolibrie is 9,9 tot 10,9 cm lang. Het heeft een iriserende bronsgroene rug, een lichtgrijze borst en buik en groene flanken. Zijn tekening is lang, recht en slank. De volwassen man heeft een iriserend karmozijnrtood afgeleid van magenta tot een roodachtig roze kroon en gorget , die saai bruin of grijs kan zijn zonder direct zonlicht en een donkere, enigszins gevorkte staart. Vrouwtjes hebben ook iriserende rode gorgets, hoewel ze meestal kleiner en minder briljant zijn dan de mannetjes. Anna's is de enige Noord-Amerikaanse kolibriesoort met een rode kroon. Vrouwtjes en jonge mannetjes hebben een doffe groene kroon, een grijze keel met of zonder wat rode irisentie, een grijze borst en buik, en een donkere, ronde staart met witte uiteinden op de buitenste veren.

Deze vogels voeden zich met bloemen van nectar met behulp van een lang uitschuifbare tong. Ze consumeren ook kleine insecten en andere geleedpotigen die tijdens de vlucht zijn gevangen of uit de vegetatie zijn gehaald. Een PBS-documentaire laat zien hoe Anna's kolibries vliegende insecten eten Ze mikken op het vliegende insect en openen vervolgens hun snavels om de prooi te vangen.

Terwijl ze nectar verzamelen , helpen ze ook bij de bestuiving van planten . Deze soort verbruikt soms boomsap. De roep van de man is krassend en metaalachtig en zit boven bomen in struiken en bomen.Ze worden vaak gezien in achtertuinen en parken en worden vaak aangetroffen bij voeders en bloeiende planten.

Anna's kolibries kunnen 55 keer per seconde hun lichaam schudden om regen te laten vallen tijdens de vlucht of bij droog weer, om stuifmeel of vuil van veren te verwijderen.Elke draai duurt vierhonderdste van een seconde en oefent 34 keer de zwaartekracht uit op de kop van de vogel.

Bron:Wikipedia