Categorie: Bez.wrh.

*

Buck Island Reef National Monument, of gewoon Buck Island, is een klein, onbewoond eiland van 176 hectare (712.000 m²) op ongeveer 2,4 kilometer ten noorden van de noordoostkust van Saint Croix,Amerikaase Maagdnilanden. Het monument omvat ook 18,839 acres ondergedoken land van in totaal 19.015 acres.Het werd voor het eerst gevestigd als beschermd gebied door de Amerikaanse regering in 1948, met de bedoeling om "een van de mooiste zeetuinen in de Caribische Zee" te behouden. Het Amerikaanse nationale monument werd in 1961 gecreëerd door John F. Kennedy en in 2001 enorm uitgebreid door Bill Clinton, vanwege de bittere tegenstand van lokale vissers. Buck Island National Monument is een van de weinige plaatsen op de Maagdeneilanden, waar bruine pelikanen en de minste sterns dreigden te broeden.

Het grootste deel van het Monument-gebied, beheerd door de National Park Service , is onder water en trekt jaarlijks ongeveer 50.000 bezoekers. Met zijn 4554-acre (18.43 km ² ) lang rif is er genoeg te ontdekken en ervaring op het water. Snorkelers kunnen een onder water gemarkeerd pad volgen op de oostpunt. Het is een van de slechts drie routes onder water in de Verenigde Staten. Langs het pad zijn plaquettes die informatie geven over de mariene flora en fauna die men in het gebied vaak tegenkomt. Twee derde van het eiland is omgeven door een elandhorn koraalkeringrif , dat een ecosysteem biedt voor meer dan 250 vissoorten en een verscheidenheid aan ander onderwaterleven, waaronder gevlekte adelaarsroggen , verpleegsterhaaien en citroenhaaien en juveniele Black-tip rifhaaien en White-tip rifhaaien . In de lente komen bedreigde lederschildpadden op het strand om te broeden terwijl groene schildpadden en karetschildpadden zich nestelen tijdens de zomermaanden. Turtle Beach aan de westelijke rand van het eiland heeft een ongerept wit zandstrand en is door National Geographic uitgeroepen tot een van de mooiste stranden ter wereld.

De National Park Service houdt Buck Island al meer dan 40 jaar in de gaten. Het grootste deel van het onderzoek is gericht op koraal, vissen, zeeschildpadden, bruine pelikanen en de minste sternesting. West Beach is een van de meest actieve schildpaddenstranden ter wereld met een van de langste continu werkende onderzoeksprogramma's.

De National Park Service vereist dat alle bezoekers geautoriseerde concessiehouders gebruiken om rondleidingen te geven om ervoor te zorgen dat het ecosysteem blijft bloeien. Vergunningen voor privéschepen zonder betalende klanten zijn ook beschikbaar. Om de natuurlijke omgeving te helpen beschermen, worden bezoekers aangemoedigd om niet-giftig, rifvrij zonnebrandmiddel te dragen (oxybenzone is de belangrijkste chemische stof om te vermijden, niet afhankelijk van de naam van het zonnescherm) of een rash guard tijdens het zwemmen in de wateren rond Buck Island. Reef National Monument.

Bon:Wikipeia

*

In 't Aepjen is een bruin cafe met een lange traditie en huist in een van de oudste gebouwen van Amsterdam. Drink hier samen met buurtbewoners, toeristen en anderen een biertje of nip jenever uit een glaasje tot de rand gevuld.

Of je nu bier drinkt of een van de twintig soorten jenever probeert, in 't Aepjen is altijd gezellig druk. Kijk goed om je heen want je bent in een van de twee nog overgebleven houten huizen van Amsterdam (het andere staat op het Begijnhof). 

In de aap gelogeerd

in 't Aepjen begon zijn bestaan in de zestiende eeuw als zeemansherberg. Zeelieden die in problemen kwamen omdat ze hun geld vergokt of opgedronken hadden, werden door de waard vriendelijk behandeld want ze konden in natura betalen. Deze zeelui hadden vaak apen aan boord die zij uit verre oorden zoals Ceylon en Oost-Indie meebrachten. Deze aapjes werden een betaalmiddel. Al spoedig was de herberg een toevluchtsoord voor apen en vlooien. Zeelieden die een paar nachtjes in deze herberg hadden geslapen, waren te herkennen aan hun gekrab. Dat is precies waar de uitdrukking - in de aap gelogeerd – vandaan komt. Een uitdrukking die gebruikt wordt wanneer mensen in problemen zijn. 

Gelukkig is tegenwoordig in dit prachtige cafe een aap geen wettig betaalmiddel meer. Je zult gewoon contant of met plastic moeten betalen...

*

In de jaren ’60 werd Mes Aynak ontdekt in Afghanistan. De stad met tweeduizend jaar oude Boeddhistische bouwwerken, relieken en andere waardevolle kunstschatten is een walhalla voor archeologen.

Wanneer een Chinees mijnbouwbedrijf de stad wil slopen ten behoeve van de nieuw te bouwen kopermijn, probeert een groep gepassioneerde archeologen te redden wat er te redden valt. Een race tegen de klok, die bemoeilijkt wordt door miscommunicatie, financiële problemen en bedreigingen van de Taliban.

*

Otavalo is een stad in het noorden van Ecuador. De stad ligt in de provincie Imbabura op 2500 meter hoogte en heeft ongeveer 50.000 inwoners en dankt zijn naam aan de Otavalo-indianenstam. Deze stam is er in geslaagd om hun eigen cultuur en identiteit te behouden en deze aan te passen aan de huidige tijd mee te gaan. Door vooral de textielnijverheid te moderniseren is er veel geld de gemeenschap ingestroomd en is men in staat geweest om de oorspronkelijke gronden terug te kopen van grootgrondbezitters.

Het stadje Otavalo zelf is in vergelijking met veel andere plaatsen in Ecuador welvarend met een vrolijk straatbeeld. Otavalo is tegenwoordig vooral bekend om de markt(en) waar vooral handwerk, leerbewerking, houtsnijwerk en textiel verkocht wordt. Het toerisme is een belangrijke bron van inkomsten.

*

Heeft u wel eens een verzameling van meer dan 10.000 blikken gezien? Vol met herkenning, verhalen en herinneringen? Wilt u uw kinderen en kleinkinderen laten zien hoe vroeger levensmiddelen ingepakt werden? Het blikkenmuseum in Marle (bij Hellendoorn) heeft een unieke verzameling van blikken, bussen en trommels. Enkele blikken zijn zelfs meer dan 150 jaar oud. Ik heb zelf ook nog zo blikje van Droste.Mijn moeder heeft daar vroeger gewerkt.Ook heb ik nog zo oude beschuitbus.

*

Kolmanskop is een spookstad midden in de woestijn in Namibië.Ooit werden hier diamanten gevonden maar dat is lang geleden.De stad loopt langzaam vol met woestijnzand en na een tijd zal er niets meer van te zien zijn.Echt heel apart zoiets.

*

De Dharmarajika is een grote boeddhistische stoepa op het gebied van Taxila , Pakistan . Er wordt gedacht dat het werd opgericht door de Maurya keizer Ashoka in de 3e eeuw voor Christus rond relieken van de Boeddha .De stupa is ook in de volksmond als 'Chir Tope.'The plaats van opgedeeld in twee delen: de stupa gebied in het zuiden en zijn monastieke gebied in het noorden.

De stupa van Dharmarajika is ongeveer 3 kilometer van het Taxila museum op belang van een verharde weg .zijn ligt in het feit dat een van Boeddha's body-relikwieën aldaar is begraven. De naam komt van Dharmarajika Dharmaraja, een naam gegeven aan Boeddha die de ware Dharma Raja [Heer van de wet] was, volgens Marshall. Het is ook van mening dat "Dharmarajika 'is afgeleid van het woord' Dhararaja ', een titel die door Maurya keizer Ashoka. De stupa (15 meter hoog en 50 meter in diameter) is een cirkelvormige structuur met een verhoogd terras rondom de basis. Rond het is een doorgang voor pradakshina en een cirkel van kleine kapelletjes omringen de grote stupa. Drie opvallende types van metselwerk in de gebouwen rond de belangrijkste stupa suggereren dat de bijdragen van de verschillende periodes van de bouwactiviteit. Een zilveren scroll inscriptie in Kharoshti en een kleine gouden kist met een aantal minuten bot relikwieën, waarschijnlijk van Boeddha hier werden gevonden tijdens opgravingen in de Britse overheersing.

*

Tulou zijn de karakteristieke huizen van de Hakka. De tulou zijn doorgaans rond gebouwd. In de jaren 70 van de twintigste eeuw werden de Tulou op Amerikaansesatellietfoto's nog wel eens verward met koeltorens van kerncentrales. Hoewel het volgens oud gebruik een Hakka huis is, bouwen ook de Minnannezen in Fujian tulou's.

Tulou zijn gebouwd uit aarde. Vroeger bood het hoge kasteelachtige gebouw onderdak en bescherming voor de Hakka die vroeger gediscrimineerd werden. Nu worden de tulou nog steeds bewoond door de Hakka. De gebouwen lijken op flats die rond zijn gebouwd, soms zijn ze in vierkante vorm gebouwd. Met midden in het gebouw is een vooroudertempel.

De Tulou zijn alleen in de Hakka gebieden van Fujian te vinden, dat is het zuidwesten van deze Chinese provincie. Ze bevinden zich in onder andere in: Yongding en Tianluokeng

RUIMTETELESCOOP HUBBLE MAAKT DE MOOISTE BEELDEN VAN HET HEELAL.

ECHT PRACHTIG OM TE ZIEN.

DIT ZIJN WEGGEBLAZEN BUITENLAGEN VAN EEN STERVENDE STER

SPIRAALVORMIG SOMBREROSTELSEL

TWEE SPIRAALVORMIGE STERRENSTELSELS.
MILJOENEN JAREN DRAAIEN ZE ROND ELKAAR,OM DAN TE VERSMELTEN

*

Museum Ons' Lieve Heer op Solder is een voormalige schuilkerk, gelegen in de binnenstad van Amsterdam, op de hoek van de Oudezijds Voorburgwal en de Heintje Hoekssteeg. Het pand staat in de Top 100 der Nederlandse UNESCO-monumenten.

Deze kerk is ontstaan in de tijd na de Reformatie, toen katholieken geen openbare kerkdiensten meer mochten houden. Evenals vroeger de nabijgelegen Oude Kerk was deze schuilkerk aan Sint Nicolaas gewijd, maar stond bekend onder de namen Het Haantje en Het Hert. De naam Ons' Lieve Heer op Solder dateert uit de 19e eeuw. De schuilkerk heeft meer dan twee eeuwen dienst gedaan totdat de grote nieuwe St. Nicolaaskerk tegenover het Centraal Station het verving. In 1888 is het toen als museum ingericht.

Oudezijds Voorburgwal 40 lijkt een gewoon grachtenhuis. Het is een vier ramen breed woonhuis met een stoep en een gedeeltelijk houten onderpui met puibalk. Aan de puibalk kunnen we zien dat het pand 17e eeuws is; het dateert uit ±1630. De topgevel is in de 18e eeuw versoberd van een classicistische halsgevel in een tuitgevel. Bijzonder is dat zich aan de voorgevel geen hijsbalk bevindt. Aan de zijgevel, in de Heintje Hoeksteeg, vinden we een hijsinstallatie die vaak bij pakhuizen wordt toegepast: een windkast. In de steeg valt op hoe diep het pand is.

Het huis werd in 1661 gekocht door kousenkoopman Jan Hartman. Hij liet het verbouwen en uit deze periode dateert het fraaie interieur. Het pand staat in de eerste plaats bekend om zijn zolderkerk, gebouwd over de volle diepte van de zolders van het huis aan de Oudezijds Voorburgwal en het daarachter gelegen huisje in de Heintje Hoeksteeg. In de zolder van het woonhuis is een rooms-katholieke kerk gebouwd. De kerkgangers kwamen binnen via een ingang aan het naast het pand gelegen steegje. In de 18e eeuw was de schuilkerk al te klein. Ludovicus Josephus Reyniers, de pastoor van schuilkerk 'Het Hert', kocht daarom op 16 juni 1725 Vredenburgh, aan de overkant van de Oudezijds Voorburgwal, met het doel het te slopen en er daar een nieuwe, grotere schuilkerk te vestigen. Een paar dagen vóór de aankoop kreeg het bestuur van de Hervormde Kerk lucht van de transactie. Men lichtte de vroedschap in. Dat stak op 21 juni 1725 een stokje voor de plannen.