Categorie: Bez.wrh.

*

Straô, stra, strarijden, strao of straorijden is een jaarlijks terugkerende boerenfeestdag op het Nederlandse eiland Schouwen-Duiveland. Straorijden wordt alleen in Burgh-Haamstede, Ellemeet, Noordwelle, Renesse, Scharendijke en Serooskerke gedaan. Tijdens het evenement rijden rijkelijk versierde Zeeuwse paarden voor de eerste maal in het jaar het strand op en de zee in. Het straorijden werd vroeger gedaan als de paarden na een lange winter op stal weer aan het werk gingen. De werkpaarden, vooral die met veel haar aan hun benen, kregen last van hun benen en hoeven. Om de benen te verfrissen, stramheid en mok tegen te gaan en om kleine ontstekingen van de huid aan de benen te ontsmetten, werden de paardenvoeten in de zee gespoeld. Volgens volksgeloof was het ook goed tegen nachtmerries. De betovering werd door het zeewater verbroken.

Degenen die voor het eerst meedoen met straô moeten achteraan de stoet rijden. Degene die het vaakst heeft meegedaan rijdt voorop en blaast een koperen hoorn. De eerste vermelding van het straorijden dateert uit 1643 Van oorsprong werd dit feest gehouden op de eerste maandag voor de vastentijd. Na 1955 is dit verzet naar de zaterdag en wordt het in ieder dorp op een andere dag gevierd. Vanaf half februari tot eind maart wordt dit feest elke zaterdag in een andere plaats op Schouwen-Duiveland gevierd.

*

De Venus van Brassempouy is een ivoren beeldje van de Boven-Paleolithicum. Het werd ontdekt in een grot in Brassempouy, Frankrijk in 1892. Het is ongeveer 25.000 jaar oud en is één van de vroegst bekende realistische voorstellingen van een vrouwelijk menselijk gezicht.

*

De Montelbaanstoren is een Amsterdamse toren uit 1516 aan de Oudeschans 2. De oorsprong van de naam is onbekend. De toren heeft als bijnaam Malle Jaap, omdat de klokken van de toren ooit op onregelmatige tijden spontaan begonnen te spelen. De Montelbaanstoren is gebouwd toen het middeleeuws Amsterdam werd uitgebreid door een oude wijk bij de stad te trekken. Hiervoor werd aan de oostkant een nieuwe gracht gegraven, de huidige Oude Schans. Waar deze het IJ naderde werd in het kader van de vestingwerken van Amsterdam een verdedigingstoren neergezet.

In 1606 verloor de toren zijn verdedigingsfunctie. Er werd toen een sierbekroning in renaissancestijl op geplaatst, ontworpen door stadsbouwmeester Hendrick de Keyser. De Montelbaanstoren werd daarmee 48 meter hoog. In de toren kwam een uurwerk, en enkele luidklokken. In 1610 zakte de toren, die gefundeerd is op plaggen (huiden genaamd), scheef. Hij moest toen worden rechtgetrokken. Rembrandt, die in de buurt woonde, tekende de toren in 1644, maar zonder de opbouw van De Keyser.

In 1852 dreigde de toren te worden gesloopt, maar sinds 1878 is het Stadswaterkantoor in de toren gevestigd. Tot 2006 werd hier de afdeling Uitvoering van de sector Waterbeheer van de dienst Riolering en Waterhuishouding gehuisvest. In 2006 vertrok het Stadswaterkantoor naar een nieuwe locatie en werd de toren grondig gerestaureerd.

Vanaf 2007 stond het leeg omdat de gemeente geen huurder kon vinden die bereid was 9000 euro per maand te betalen. Van de zomer van 2010 tot 2013 werd het voor een veel lager bedrag verhuurd aan de Stichting Secret Garden, een belangenorganisatie die opkomt voor homoseksuele, biseksuele en transgendermoslims. Sinds 2014 zit het kantoor van Private Boat Tours in de toren.

*

In de stad Leshan in China staat het grootste boeddhabeeld ter wereld.

De Grote Boeddha van Leshan is een groot uitgehouwen Boeddhabeeld in de stad Leshan, Sichuan, China. Het 71 meter hoge beeld is op initiatief van de monnik Haitong gehouwen uit de rode bergsteen van de heuvel Lingyuan. De zittende Boeddha wordt geacht de scheepvaart te beschermen op drie rivieren, die bij Leshan samenkomen. Het beeld werd voltooid in het jaar 803, tijdens de Tang-dynastie. De Grote Boeddha van Leshan staat sinds 1996 op de Werelderfgoedlijst van de Unesco.

Gevelstenen ik vind ze altijd zo mooi en apart om te zien.In Amsterdam heb je er heel veel.

Korte keizerstr.11

Gevelstenen ontstonden in de tweede helft van de 16e eeuw en werden tot de 18e eeuw gebruikt als "huisteken", omdat er nog geen huisnummering bestond.Van oorsprong zijn gevelstenen in verschillende kleuren beschilderd. Veel gevelstenen hebben ook een kleuraanduiding in het op- of onderschrift (bijvoorbeeld De Rode Leeuw, De Witte Olifant, Het Zwarte Paard, De Groene Bok, De vergulde Kater etc.) en familie- en andere wapens waren voorzien van de vereiste heraldische kleuren.

Veel gevelstenen hadden betrekking op het beroep van de oorspronkelijke bewoner van het pand. Zo kon bijvoorbeeld een kuiper een botervat laten afbeelden, of een schrijver een veer. Wilde men zich onderscheiden van een collega die een gevelsteen had met vrijwel dezelfde afbeelding dan voegde men iets toe, bijvoorbeeld een kroon. We spreken dan van een concurrerende gevelsteen. Zo vinden we nu nog in het hele land gekroonde stenen zoals De Gekroonde Waterhont, ‘t Gekroond Kalf, De Gekroonde Laars en ga maar door. Er zijn echter nog andere variaties mogelijk op het begrip 'concurrerende gevelsteen'. Bij bakkers in dezelfde buurt kon men bijvoorbeeld zo De Grauwe Olifant, De Jonge Grauwe Olifant, en De Witte Vette Olifant tegenkomen.

Wie nog geen familienaam had en niet door zijn beroep of bijnaam werd aangeduid, behielp zich met zijn uithangbord of gevelsteen. Mensen met namen als Zwaan, De Bock, De Hond en Kool kunnen daardoor uiteindelijk hun oorsprong vinden in de gevelsteen van hun voorouders.

Korte Leidsedwarsstr.69

Lauriergracht 120

Er zijn 850 gevelstenen in Amsterdam.

*

De Wieliczka-zoutmijn ligt in het plaatsje Wieliczka nabij Krakow. De mijn is een van de oudste zoutmijnen ter wereld. Het winnen van zout op deze plek werd voor het eerst vermeld in 1044. De gangen van de mijn zijn in totaal 300 kilometer lang en bereiken een diepte van 327 meter.

De Wieliczka-zoutmijn is geen gewone zoutmijn. Mijnwerkers haalden er namelijk niet alleen zout uit. Ze maakten er uit steenzout ook de prachtigste beeldhouwwerken en decoratieve elementen. Ook is er in de zoutmijn een prachtige kapel te vinden

De zoutmijn kwam voor op de allereerste Werelderfgoedlijst ooit (opgesteld gedurende de 2e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed en daterend uit 1978). Tussen 1989 en 1998 stond het ook op de lijst van bedreigd erfgoed omdat de zoutsculpturen werden aangetast door vocht. Een groot conservatieprogramma heeft dit tij weten te keren. De inschrijving werd in 2013 uitgebreid met de toevoeging van de Bochnia-zoutmijn.

Bezoekers worden heden ten dage rondgeleid over een 3.5 km lange route langs standbeelden van historische en mythische figuren, allemaal uitgehouwen in het rotsachtige zout. Verder zijn er een ondergronds meer, een kapel en worden er oude werktuigen getoond ter illustratie van de historie van de zoutwinning. Elk jaar bezoeken zo'n 800.000 toeristen de mijn.

Het is ongetwijfeld de mooiste zoutmijn die onze planeet rijk is

*

In de 18de eeuw bewoont de welgestelde familie Cromhout vier panden aan de Herengracht: de Cromhouthuizen. Een stadspaleis uit de Gouden Eeuw, vandaag de dag open voor publiek. De katholieke rentenier Jacob Cromhout (1608-1669) is in de Gouden Eeuw een van de rijkste inwoners van de stad Amsterdam. In 1660 geeft hij aan de bekende architect Philips Vingboons de opdracht voor een ontwerp om de tuinen van zijn vader Hendrick Cromhout gedeeltelijk te laten bebouwen met vier prachtige huizen. Een jaar later betrekt Jacob met zijn gezin het grootste huis, het huidige nummer 366. Bijna honderdvijftig jaar lang zal de familie Cromhout de vier panden bewonen. In 1887 koopt het Nederlands Bijbelgenootschap twee van de panden. Vanaf 1975 is het Bijbels Museum in de Cromhouthuizen gevestigd. Die collectie bevindt zich in het souterrain en op de bovenverdiepingen van het monument.

De begane grond en eerste verdieping van het huis vertellen het verhaal van de familie Cromhout en geven een kijkje in de wooncultuur van rijke Amsterdamse families. Het thema daarbij is verzamelen: het verzamelen van bijzondere kunstvoorwerpen, schilderijen en familieportretten. Voor de inrichting van de zalen is geput uit de rijke collectie van het Amsterdam Museum, die op een eigentijdse wijze wordt gepresenteerd.

*

Het Nationaal Centrum voor Uitvoerende Kunsten is hét operagebouw van de Chinese hoofdstad Peking. Het ellipsvormige gebouw is gedeeltelijk bedekt met titaniumplaten en gedeeltelijk met glas. Het gebouw wordt weerspiegeld in een vijver die het omringt. Het bouwwerk, dat ten westen van het Plein van de Hemelse Vrede ligt, heeft drie zalen die gezamenlijk plaats bieden aan 6.500 toeschouwers. Het werd ontworpen door de Franse architect Paul Andreu. De bouw startte in december 2001. Het eerste concert werd zes jaar later gegeven.

Een trullo (meervoud trulli) is een bouwwerk dat typisch is voor de streek tussen de Zuid-Italiaanse steden Bari, Brindisi en Tarente in de regio Apulië. De meeste trulli staan in het Valle d'Itria, en dan met name in het dorp Alberobello. Kenmerkend voor de trullo is het kegelvormige dak, vaak versierd met primitieve, christelijke of magische symbolen. Bij de bouw van de kalkstenen huizen wordt geen gebruik gemaakt van cement.

De trullo is rond het jaar 1500 ontstaan. Verhaal gaat dat de bewoners van de trulli de huizen zonder cement bouwden, omdat deze dan ook snel weer afgebroken konden worden. Dat was handig, omdat er dan minder belasting betaald hoefden te worden. Heden ten dage zijn de meeste trulli opgeknapt en extra verstevigd.

Alberobello is de onbetwiste trullihoofdstad. In deze plaats zijn ruim duizend trulli te vinden. Alberobello is dan ook opgenomen in de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. De kerk Sant'Antonio is ook in trullistijl gebouwd. In de plaatsen Locorotondo, Martina Franca, Cisternino, Ostuni en Ceglie Messapica zijn ook veel trulli te vinden. Varianten van de trulli zijn te vinden in het zuiden van Apulië, in de Salento (provincie Lecce).

*

Het Rembrandthuis is een voormalig woonhuis in de Jodenbreestraat, in het centrum van Amsterdam, waarin thans het Museum Het Rembrandthuis is gevestigd. Tussen 1639 en 1658 werd het huis bewoond door de bekende Nederlandse kunstschilder Rembrandt van Rijn in een periode van welstand. Het huis werd rond 1606 gebouwd en is rond 1627 verbouwd, waarschijnlijk onder toezicht van Jacob van Campen. Het kreeg toen een extra verdieping en een nieuwe voorgevel met een driehoekig fronton. Rembrandt kocht het in 1639 voor dertienduizend gulden. Na zijn faillissement werd het in 1658 geveild en voor elfduizend gulden verkocht. Het was in de eeuwen daarna als woonhuis in gebruik en werd diverse malen verbouwd.

Aan het begin van de 20e eeuw verkeerde het in slechte staat, en naar aanleiding van de Rembrandt-tentoonstelling van 1906 werd het in 1907 aangekocht door de gemeente Amsterdam, die het schonk aan de stichting Het Rembrandthuis. Op 28 maart 1907 kwam het in het bezit van de stichting Het Rembrandthuis.Tussen 1907 en 1911 werd het huis gerestaureerd door Karel de Bazel. Het museum werd op 10 juni 1911 geopend. Koningin Wilhelmina en prins Hendrik waren de eerste bezoekers.Op 28 maart 2007 werd het eeuwfeest gevierd. Museum het Rembrandthuis dankt zijn oprichting aan een initiatief van de kunstschilder Jozef Israëls.