Archief

Ze was zeer modern met " facekens",naar achter gegolfd,lang in de hals,kort en tamelijk bollig  bovenop en smal bezijden.
In de spiegel dacht ik me tien jaar jonger(oh,spiegeltje,spiegeltje aan de wand!)en vertrok met de pruik op m'n schedel en een flinke deuk in m'n geldbeugel huistoe(m'n vriendin was ook tevreden maar die laten we er nu buiten)Door de wagenruiten zag nog niemand iets van mijn metamorfose!
Man-lief scheen het maar zo zo te vinden,dat wordt dus even wennen,dacht ik
Na een uur hield ik het niet langer uit.vanwege de felle warmte op m'n hoofd.Zo'n harenhoed op je eigen haarbos en bij de verwarming,neen dat was niet om te gieren !
Bijgevolg zette ik mijn splinternieuwe aanwinst terug op het bijhorend schuimenkopje en het plastiekzakje.Dan borstelde ik m'n mispelplatte
eigen haren weer wat de hoogte in.Dat was voor die namiddag méér dan voldoende.
wordt vervolgd

Even terug in de tijd..........
De pruik was zo in,dat ze me begon te verleiden,weliswaar zeer langzaam maar stilaan onweerstaanbaar.Er zaten zoveel mogelijkheden aan vast!(geen kapper meer,tijd gespaard enz.)
Bij gebrek aan ruimte, om tot gekke dingen over te gaan,liet ik  de kwestie nog wat rusten.
Maar op \'n zaterdagnamidag,bij \'n rotweertje lag ik wat te soezen toen de telefoon begon te rinkelen.\'n Regenstem vroeg me wat ik zoal ging doen die onaangename namiddag en plots zei ik \" \'n pruik kopen\"zomaar zonder er stevig bij na te denkenDe stem zei \" ik ga mee\" en ze kwam!

\'n Uurtje later zaten we samen in het kapsalon van de mevrouw met de vele pruiken.\'n Kei van een verkoopster,hups en pop en onder de  lange gele kitchharen.Met een merkwaardige vingervaardigheid trok zij de ene pruik achter de andere over mijn haardos ze kamde wat links,ze kamde van rechts,krepeerde overal en spoot maar in het rond.De lak vloog tot in m\'n oren en in m\'n neusgaten!

Toen we aan de l4de \"pas\" waren zei ze met klem die zit,en ja dat deed ze!

wordt vervolgd

 

En zij begon:de nieuwe huurder had in z'n eentje zijn  rondgang  van het appartement gemaakt en  in de voorruit een gaatje ontdekt!Hoe en waarom hadden wij dat daarin geflikt?
Mijn bloed begon te koken,ik dacht waarachtig dat ik ging stikken!!Maar mevrouw, zei ik zo beheerst mogelijk maar vol verontwaardiging,u hebt ,bij de verhuring, ons zelf geattendeerd op dat kogelgaatje...Ik weet van niets riep ze luidkeels,en nu kunt ge " fluiten naar uwe waarborg"
Omdat ik voor eens en altijd van dat soort mens 
wilde verlost zijn gilde ik ook"als het wéér om het geld gaat hou het dan en wierp de hoorn in.
We hebben niets meer van haar gehoord.
Hoe is het mogelijk,dat men zijn geweten met dergelijke grove oneerlijkheid durft op te zadelen?We hadden ons inderdaad niet vergist zij die contractbreuk,  durven plegen zijn tot nog meer in staat........ 
.De ervaring leert ons,beste lezer,huur
nooit zonder zorgvuldig bij de aanvang van een huurcontract een inventaris op de maken ondertekend door beide partijen.
Slot

Regelrecht van de notaris zijn wij triomfantelijk naar haar toegestapt.Even schrok zij van het onverwachte  nieuws!Ze was evenwel heel gauw getroost want;nieuwe huurders weerom nieuwe huurprijs!
Op het gepaste tijdstip deden we met hare hoogheid de rondgang van het totaal lege appartement.Met \'n zichtbare voldaanheid keek ze naar de vele verbeteringen die wij hadden aangebracht.Mijn boekhouder,zei ze profijtelijk,
zal uwe  waarborg terug zenden.
Ik was zo vrij dit in gedachten te durven
betwijfelen(grote som!)
Inderdaad toen we acht dagen in ONS huis woonden  belde ze ons op.Haar stem klonk biezonder boos meteen wist ik dat het weer en nog eens ging donderen...........
wordt vervolgd

Na deze contractbreuk konden we ons verder aan alles verwachten, wisten we nu,en wat ook zo zou blijken.We hielden het er ,noodgedwongen,15 jaar uit.Toen kwam eindelijk ons droomhuis vrij,maar dat is een ander verhaal.
Inmiddels ging "hare hoogheid" haar gangen.Ze werd intussen weduwe doch voor ons maakten dit geen verschil uit.Ze was nu de alleen heerseres van vijf appartementen en zij woonde
boven ons hoofd,helaas!
Geen gelegenheid liet zij voorbijgaan om ons te vernederen en te kwetsen.Mijn man, die schoolhoofd was, liet ditalles geduldig over zich heen gaan. Ikzelf was "één en al révolte "hoe durfde ze en waarom........en met welk recht?
Tot we eindelijk in ons droomhuis konden intrekken.Nooit werd een koop zo vlot en vlug
gesloten!!
Wordt vervolgd.....

Op \'n late voormiddag rijd ik voorbij\'n benedenappartement,dat blijkbaar te huur stond.Een benedenverdieping met \'n tuintje dat was onze (tijdelijke)wens in afwachting dat ons droomhuis ééns(eindelijk)zou verkocht worden.
Ik bel aan en \'n vrouwenstem roept door de \" spreekbuis\"neem de lift en kom naar\" het 4de!\"
wat ik doe.
Voor het eerst stond ik oog in oog met diegene
die wij later \"son altesse\" zouden noemen.
Zij was een struise autoritaire vrouw,bewust van het feit,dat ze de eigenares was.
Toen vernam ik,dat het de derde verdieping betrof.
\'k Mocht een kijkje nemen en qua indeling beviel
het me wel.Samen met,mijn echtgenoot,kwamen we nog eens terug en tekende een contractje.Van inventaris geen sprake.Wél had son Altesse met een lange wijsvinger naar een gaatje gewezen in het voorraam voortkomend uit een los schot tijdens oorlog II.We gaven er maar weinig aandacht aan.Achter een dik gordijn zou men er niets van merken zo meenden wij, naif.
In het contract stond \'n huurprijs vermeld, die de eerste drie jaar niet zou verhoogd worden !
Na één jaar ging die prijs de hoogte in,want alles werd zo duur...\'t was instemmen of verhuizen(en
we hadden héél wat onkosten aan binnenhuisver-beteringen gedaan!)
Wij bleven dus braaf wonen en betaalden
(Wordt vervolgd.)

Ons geduld werd mateloos op de proef gesteld.
Te Wuustwezel overvielen wij de Postmeester!!
De man ,met z\'n 4Ojaren dienst ter plaatse,had
nooit een Groene Jager bediend.Nog maar eens werden al zijn telefoonboeken binnenste buiten
gekeerd ,zijn trawanten wisten ook van niets.
Toen plots de chef van de Posterijen te binnen schoot,dat deze Jager niet te Wuustwezel huisde
maar te Kalmthout.Jazeker,daar konden wij hem ongetwijfeld vinden.
We bedankten hem met vuur.\'tWas toen zes uur in de naald.
Met \'n zekere gelatenheid of mag ik zeggen in volle overgave hebben wij toen het pijpje aan 
Maarten gegeven .
We hebben ons onderweg \'n etentje gepermiteerd
en  het glaasje geheven op de gezondheid en de zonnige toekomst van het jonge paar!
Voldaan en tevreden zijn wij rustig huiswaarts gereden
Maar......inderdaad receptiekaartjes zijn heel nuttige dingetjes vooral als ze niet op de kast blijven staan!

Einde

Dus terug 4km de Bredabaan op, recht naar een apotheker ons welbekend Dadelijk werden ook daar de telefoonboeken ter hand genomen,evenwel zonder resultaat.Gedienstig stuurde men ons naar de nabije slager,die moest het zeker weten vanwege z\'n uitgebreid klienteel.
Rekening houdend met het vorderend uur stormden wij haast de slagerij binnen en vielen bijna letterlijk met de deur in huis!
Noch de slager,noch zijn klanten hadden ooit  de Groene Jager gezien.Zij verwezen ons vol medeleven naar het politiebureel.De agent van dienst greep onmiddellijk  z\'n telefoon en vernam van z\'n collega dat De Groene Jager zich niet te Brasschaat bevond maar te Wuuswezel!
Rijd niet te snel riep hij,want recepties lopen altijd wat uit.
wordt vervolgd

We hadden ons wat opgepoetst ,mijn man en ik,want we reden naar een receptie voor de trouw van de dochter van een nicht!
Toen we reeds een eind verder waren herinnerde
ik me dat ik het receptiekaartje op de kast  had laten staan.Het adres zat nog in mijn hoofd, maar......het nummer van
de Bredabaan in Brasschaat was ik vergeten.!
Toch dacht ik dat het wel eens nr.457 kon zijn.
Mijn man was reeds enigzins gerust en begon mee uit te kijken.Helaas nr.457 bleek een oud vervallen wasserijtje te zijn,dus reden we voort
Ik begon te vrezen wat ons zou kunnen overkomen,bleef echter kalm en gaf  wat meer gas....tot aan het laatste huis van de Bredabaan
zijne het nr.65O.Ik verstoutte mij aan te bellen en vernam van de vriendelijke bewoners,dat de
Groene Jager hen totaal onbekend was,hadden er zelfs nooit van gehoord .Nochtans woonden zij reeds jaren in deze gemeente.
In de telefoonboeken evenmin iets te bespeuren
We bedankten hartelijk en met onze oprechte excuses draaiden wij terug op zoek.......
Wordt vervolgd

We zijn verzadigd en uitgerust en stappen gearmd verder de stad en de drukte tegemoet.
Stad,gewoel,lawaai,gesnor....
Maar,ook cultuur,monumenten,architectuur en
beschaving.
Dan zitten we enkele uren later in de bossen.
Zaterdag namiddag.
Bladergeur,stilte,dennennaalden,zachte aarde en rust.Wandeling,vrijheid.
Vieruurtje met koffie en koek zonder ober,maar thuis.Wegen opharken,kruiwagens vullen en ledigen voor thuis.
Nogmaals stilte ,blauwe lucht ,af en toe witte wolken en véél zuurstof.
Ons refrein :vrijheid.
Beste lezer,voelt gij het ook zo aan?Dan zijn alle verdere woorden nutteloos en volkomen overbodig.
slot