Ronny's portugeese vriend vertelde dat men in Lisabon opgravingen had gedaan  en op een diepte van 100m koperdraad gevonden had. Hij besloot trots dat dit het bewijs was dat er in 1800 in Lisabon al telefoonleidingen waren.
Kan zijn, antwoordde Ronny, in Belgie heeft men ook opgravingen gedaan, ook tot 100m diep en men heeft niets gevonden. Dit bewijst dat men in België in 1800 al GSM had...

Vandaag zat ik in een tijdschrift te lezen en het viel me op dat we als mens allemaal dezelfde behoeften en dromen hebben. In een artikel " Durven we nog teder te zijn ? " schrijft een vrouw van 37 :
"Zonder tederheid functioneer ik niet, een aanraking geeft me het gevoel dat ik besta.
Een spontane glimlach van iemand op straat, een vluchtige kus op mijn wang, een lief briefje van mijn man op het aanrecht : kleine, vaak onverwachte dingen maken voor mij de wereld teder. Zonder tederheid functioneer ik niet. Hetzelfde voor mijn man. Als we door omstandigheden wat minder aandacht aan elkaar besteden worden we onrustig. Pas op, goedkope tederheid bestaat ook. Om de haverklap roepen dat je je vrouw graag ziet, is voor mij geen tederheid. Het moet gemeend zijn. Dat vraagt moed, maar eenmaal die drempel over zul je versteld staan hoe ontwapenend een teder woord kan zijn. De wereld en de mensen zien er plots veel mooier en vriendelijker uit.
Veel mensen hebben ook moeite om aangeraakt te worden . We zijn, in vergelijking met zuiderse landen, een heel anti-fysieke maatschappij. Terwijl een bemoedigende knijp in je arm of een vluchtige streel over je rug vaak meer zegt dan woorden. Het geeft me het gevoel dat ik besta, dat ik niet onzichtbaar ben "
Mooi he ? je moet het maar kunnen neerschijven.

Mogelijk kan jij je houden aan je planning, maar de mijne loopt steeds in 't honderd.
Ik tracht me aan vaste dagen en gewoontes te houden : maandag de was en slaapkamers, dinsdag winkelen, enz.. Maar steeds weer komt er iets tussen... Bij mooi weer is het altijd plezierig om nette ramen te hebben en men voorspelt zon voor nog een hele tijd. Dus ben ik in plaats van boven de kamers te gaan kuisen maar ruiten gaan wassen. Ik moest ook nog gaan winkelen want alle drank was op. Vandaag dinsdag zou ik dan de ruiten enkel langs de binnenkant doen maar... met zulk weer buiten eten en de tafel op een vuile vloer... dat krijgt natuurlijk dan weer voorrang. Dus toch maar nu het terras kuisen...
We zijn dinsdagavond en mijn werkweek is – zoals gebruikelijk- weer helemaal in de war gelopen. Misschien geef ik het plannen wel op...

Ik denk dat ik iets heb met de maandag... Er gebeuren mij steeds mooie dingen op maandag. Misschien is het de rust die na het weekend terug in huis keert: mijn man naar zijn werk; de kinderen naar school; wasmachine, vaatwasmachine, droogkast, alles aan de praat;  groenten en beleg  in huis halen voor de hele week; gewoon het weekend opruimen en van de stilte genieten. Kan het nog beter ? Wel vandaag wel, en nog wel op een maandag de dertiende!!!
Met één van mijn pleegkinderen is het vroeger misgelopen. Hij woonde bij ons vanaf zijn tien maand, kon niet staan, kon niet zitten en was net uit het ziekenhuis... De school was voor hem een marteling en soms vluchtte hij weg in zijn fantasie, die hij dan ook voor waarheid vertelde...
De pubertijd ? Wel het ging van kwaad naar erger. Op zijn zeventiende is hij alleen gaan wonen en dat verbeterde zijn gedrag totaal niet.  Na hem nog een paar keer geholpen te hebben moesten we de knoop doorhakken en hem los laten... Ik wou hem niet meer horen of zien. Ik wenste hem het beste... Verging het hem goed, zoveel te beter... Verging het hem slecht, wel dan wou ik het niet meer weten. De maat was vol, meer dan vol. Punt uit !
We zijn nu meer dan één jaar verder en hoe graag ik hem ook had vergeten, hij blijft een deel van mijn verleden en soms miste ik hem... En vandaag dan... een SMS... met  "Ma, ik heb nu vast werk en woon met mijn lief samen. Alles gaat goed. Groetjes"
Ik wil me niet achterdochtig opstellen of er iets - wat dan ook - achter zoeken. Ik aanvaard gewoon dat hij mij nog wil horen en dat hij mij misschien ook mist. Ik heb nog niet teruggeschreven, maar dat ga ik nu doen... zoiets van "Ik had met Kerst of met mijn verjaardag een berichtje van jou verwacht. Wacht in het vervolg niet meer zolang om iets van je te laten horen. Groetjes". 
Vannacht ga ik - zeker weten - goed slapen. Voor meer dan één reden aanvaard  ik mijzelf zoals ik ben. 

Wie niet sterk is moet slim zijn, wie niet sterk is en ook niet slim moet slimme vrienden hebben en .... gelukkig heb ik die.    Hedwig xxx je bent geniaal !