De Vlaamse kartelpartner van de sp.a, SPIRIT, heeft verleden week tijdens haar “gezinscongres” voorgesteld om kinderopvang gratis te maken.

Op het gevaar af te worden verweten de gratis-politiek te willen verheerlijken, moet ik bekennen dat het idee van een gratis kinderopvang mij ook al een tijdje bezighoudt.
 

In Schelle hebben we nu sinds een 12-tal jaar een zogenaamde BKO, een Buitenschoolse Kinderopvang. De gemeente richt in en financiert met de ondersteuning en onder controle van Kind en Gezin.

Als sp.a, toen nog SP, hebben we alles op alles gezet om zo’n BKO in Schelle te krijgen en waren maar wat blij dat toenmalig minister Leona Detiège haar handtekening onder de goedkeuring wou zetten.

Sinds haar oprichting is de Kinderopvang in Schelle enkel maar gegroeid. Alle kinderen die in Schelle naar de basisscholen gaan zijn er welkom en naast de uitbreidingen in het gebouw zelf, diende er al gauw te worden bijgebouwd. Een team van enthousiaste medewerksters zorgt er voor een dagelijkse opvang voor en na schooltijd in een omgeving die de schoolsfeer toch al wat doet vergeten. Tijdens de vakantieperiodes worden speciale activiteiten ingericht.

Niettegenstaande het er best leuk is, denk ik niet dat veel ouders hun kinderen naar de BKO brengen voor “de lol” (mijn jongste dochter tijdens de vakanties niet in beschouwing genomen). Ik bedoel dat de BKO beantwoordt aan een maatschappelijke noodzaak.

Niet iedereen heeft het geluk te kunnen terugvallen op grootouders die de kleinkinderen kunnen opvangen terwijl moeder en vader al of nog uit werken zijn, ook Schelle telt meer en meer éénoudergezinnen en de flexibiliteit die de arbeidsmarkt vraagt, maakt dat de combinatie van werk en schooluren nooit echt perfect samenloopt.

Als sp.a hebben we er steeds alles aan gedaan om de kostprijs voor de ouders zou laag mogelijk te houden (het minimum dat wordt opgelegd door Kind en Gezin wordt gehanteerd) en om een sociaal tarief uit te werken voor sociaal zwakkere gezinnen.

Jaarlijks bedragen deze bijdragen van de ouders in totaal om en bij de 50.000 euro. Gelet op de maatschappelijke nood die door een BKO wordt beantwoord en gelet op het feit dat het meestal niet de financieel allersterksten zijn die hun kinderen naar de BKO “moeten” brengen, valt er iets voor te zeggen om die 50.000 euro ten laste van de gemeenschap te nemen.

Alleen is er tussen droom en werkelijkheid natuurlijk vaak een hemelsbreed verschil. Indien de BKO gratis wordt, is dit dan verdedigbaar dat hij voor iedereen gratis is? Hoe maken we het onderscheid, waar leggen we de objectieve lat. En daarenboven betekent het gratis maken van de kinderopvang automatisch het verlies van de subsidiëring en ondersteuning door Kind en Gezin, op zich een extra rekening van meer dan 100.000 euro.

Johan Vande Lanotte hield ons voor te dromen van en te streven naar het net niet haalbare. Indien op Vlaams niveau een initiatief hierrond wordt genomen, dan wordt dat schijnbaar net niet haalbare misschien in Schelle wel ooit een realiteit.

Nu donderdag, als alles goed gaat bij De Post, valt er in alle Schelse brievenbussen een postkaart rond het sp.a voorstel om de onderhoudsplicht af te schaffen.

Los van het feit dat ik het ontwerp van de postkaart maar zeer zeer magertjes vind (nochtans door een communicatiebureau gemaakt) hoop ik dat de postkaartenactie (het is de bedoeling dat de Schellenaren de kaart –portvrij- terugsturen en zich al dan niet akkoord verklaren met ons voorstel) een groot succes kent.

De onderhoudsplicht wil zeggen dat bij die senioren die in een rusthuis verblijven, en van wie het pensioen te klein is om deze verblijfskosten te betalen, het plaatselijke OCMW bij hun kinderen gaat aankloppen om het tekort bij te passen.

In sé zou er niks mis zijn met het feit dat kinderen hun ouders financieel helpen. Als ik bedenk hoeveel mijn ouders tot mijn 22 in mij hebben geïnvesteerd, dan zou dat een halve eeuw duren eer ik dat had gecompenseerd. Maar er zijn toch wat andere elementen die spelen

Ten eerste kan je jezelf afvragen of er niet iets fout zit wanneer senioren met een gewoon pensioen een verblijf in een doorsnee rusthuis niet kunnen betalen. De maatschappij blijft hier dan toch wel in gebreke.

Ten tweede kan je toch begrijpen dat het voor een senior echt vernederend is om beroep te MOETEN doen op zijn of haar kinderen. Kinderen die het misschien zelf niet echt breed hebben, kinderen die onderling gaan ruziën over wie welk deel moet ophoesten... je kan je eigen oude dag wel anders voorstellen dan te moeten rondgaan met de bedelstaf.

Als laatste zien we ook dat het opvragen van dat geld bij de kinderen voor het OCMW een pak werk betekent. Niet altijd met het nodige succes trouwens want iedereen bereid vinden, als is het verplicht, om te betalen dat is geen evidentie.

Een gemeente kan beslissen dit geld niet meer op de kinderen te verhalen. Voor Schelle betekent dit concreet 25.000 euro per jaar. Niet niks, maar in ruil genieten de Schelse senioren van een echt rustige oude dag, vermijden we familieruzies en besparen we het OCMW een pak werk. Trouwens: het is onze verdomde maatschappelijke plicht ervoor te zorgen dat de senioren waardig ouder kunnen worden. We hopen dan ook dat er veel postkaarten met een onverbloemd “ja” zullen terugkomen zodat we dit als belangrijk item in ons programma kunnen opnemen.

Sinds een 2-tal jaar heeft De Lijn haar busverbindingen, die onze gemeente aandoen, stevig uitgebreid. Nieuwe lijnen werden ingelegd en de verbindingen frequenter en gecoördineerder.

Woonwijken die niet op een (kleine) verkeersas lagen, kregen plots op geregelde tijdstippen een bus door hun wijk: basismobiliteit.

In het concept van de basismobiliteit moet iedereen een bushalte hebben om maximaal 600 meter van zijn of haar voordeur. Als socialist kan je hier alleen maar voor zijn.

Een degelijk en betaalbaar openbaar vervoer geeft iedereen de kans zich te verplaatsen en kan er mee voor zorgen dat mensen die op zich al minder mobiel zijn (senioren, gehandicapten, ...) niet in een sociaal isolement terecht komen of afhankelijk worden van anderen die wel (auto)mobiel zijn.

Het protest van de buurtbewoners die plots met de trillingen van voorbijrijdende bussen werden geconfronteerd, was echter groot en aanhoudend. Een eerlijke vaststelling is wel dat iedereen altijd voor mooie initiatieven te vinden is, maar niemand ze voor zijn of haar deur wil: het NIMBY syndroom (not in my backyard). Wie wil er in zijn straat een containerpark, een windmolen om alternatieve energie op te wekken, groenbakken waar bewoners hun grasmaaisel naartoe kunnen brengen, een sportpleintje, een jeugdontmoetingscentrum, ... ? Moet dat er allemaal komen? Jazeker, maar NIMBY !

Nu zijn we niet blind of doof voor de verzuchtingen van de buurtbewoners in dit concrete geval van de autobussen. Alles werd in het werk gesteld om de “overlast” zo klein als mogelijk te maken: overleg met De Lijn omtrent nog meer aangepaste snelheid, heraanleg van het wegdek, verkeerstechnische ingrepen, ... We zijn echter wel steeds het principe van de basismobiliteit blijven verdedigen.

Vandaag echter is De Lijn aan de evaluatie begonnen van de uitbreiding van haar aanbod. Ook hier weer een verhaal a la De Post: rationeler en rendabeler.

Enkele lijnen zijn immers niet rendabel gebleken en De Lijn zal deze schrappen of verleggen zonder te raken aan de principes van de basismobiliteit.

Een dilemma. De Lijn moet natuurlijk rendabel blijven (of alleszins leefbaar want zuiver rendabel zal ze nooit zijn) anders is het gedaan met openbaar vervoer. De buurtbewoners hebben inderdaad recht op rust en een veilige woonomgeving. Maar die gepensioneerde die nu heel gemakkelijk de bus kon nemen en die nu misschien 200 meter verder zal moeten en dit ’s avonds wat minder aandurft, die heeft toch ook rechten?

Of dacht u dat gemeentepolitiek alleen recepties en feestjes was?

In de sneltrein die de politiek is, kom je je eigen leven geregeld eens tegen. De vraag “waar ben ik eigenlijk mee bezig” daagt dan op, maar de tijd om erover na te denken ontbreekt dan toch. Anderzijds is je omgeving, het gezin, daar wel mee bezig. Mooi is het niet maar je gaat bijna motorisch “gezinsmomenten” inplannen.

Zaterdag was er zo eentje. Een voordelige aanbieding om met z’n vieren, het gezin dus, naar Disneyland te trekken. Parijs welteverstaan. Nu hebben we de luxe te mogen stellen dat het pretpark voor ons geen echte onbekende is, maar de trip per autobus was toch iets nieuws (Thalys en auto hadden vroeger al als vervoersmiddel gediend).

Vijf uur bus heen en vijf uur bus terug.

Een beetje uitgesponnen inleiding (maar geloof me, 10 uur bus is MEER dan “uitgesponnen”) om te zeggen dat ik de kans had het boek van Wouter Bos (PvdA voorzitter en kandidaat premier) te lezen. “Dit land kan zo veel beter”.

Het boek bestaat eigenlijk uit twee delen.

In een eerste stuk beschrijft Bos hoe hij uiteindelijk in de politiek terechtkwam na hoogdagen bij Shell waar hij als anti-apartheids-calvinist wonderwel opgang had gemaakt. Een uitgebreide beschrijving over een parcours vol keuzes. The Road not Taken is een gedicht dat zijn weg het beste beschreef. Waarom kies je ervoor om in het bedrijfsleven te stappen, waarom kies je ervoor om je politiek te manifesteren. Bewuste of onbewuste keuzes ... of rol je er gewoonweg in. Interessante lectuur omdat je vaak de parallel probeert te trekken met eigen keuzes of non-keuzes.

Over zijn opgang binnen de PvdA is hij iets oppervlakkiger. Uit beleefdheid ongetwijfeld, uit vooruitziendheid omdat de belangrijkste actoren vandaag nog zijn “mede”spelers zijn. Het nut van een gedetailleerde beschrijving van zo’n intern parcours is eerder gering. Zelfvoldoening in memoires tot daaraan toe, en dan noch.

Leona Detiège heeft zich daarvan eveneens onthouden in haar “memoires”. Als eerstelijnstoeschouwer bij de burgemeesterswissel in Antwerpen Cools-Detiège en later Detiège-Janssens heb ik veel, zoniet heel veel geleerd. Dat neem je mee, dat mag geen voer zijn voor sensatieschrijfsels.

Een interessante uiteenzetting door Bos maakt dat de lezer begrijpt dat Wouter Bos niet de typische politicus is, dat ook voor hem Verwondering, Verontwaardiging en Verantwoordelijkheid nog de leiddraad vormen. De hoop is dat dit altijd zo zal blijven.

Het tweede deel van het Bosboek reikt denkpistes aan over Nederland en de Nederlandse samenleving. Nu is Nederland niet zo verschillend van Vlaanderen en zijn ook in dit deel parallellen te vinden. Het verschil tussen het “oude” en het “nieuwe” socialisme, tussen baricadenstrijd en politieke realiteit, ... als stof tot nadenken, tot buiten-het-vakje-denken alleszins top.

Het moet al meer dan 10 jaar geleden zijn dat ik Veerle voor het laatst zag. Veerle is vandaag de nationale webmaster van de sp.a. Zo’n 10 jaar geleden waren enkelen al overtuigd van het potentieel van het Internet en besloot men een werkgroepje op te richten om te kijken of en hoe de toenmalige SP een website kon oprichten.

Samen met Veerle, Martine en enkele anderen hebben we uren gebroed op een site die niet alleen een etalage voor de buitenwereld zou zijn maar waaraan alle gemeentelijke SPtjes iets hadden, waarmee ook zij konden werken.

Samen met een privé-firma werd een eerste website ontwikkeld. Technisch in orde, wat kinderziektes uitgefilterd maar voor de rest top. Begon de strijd om de nationale partijtop te overtuigen zich actief achter het project te zetten en anderzijds ook die kleine SPtjes mee in te schakelen.

Dat laatste mocht ik gaan doen voor de gemeenten uit het arrondissement Antwerpen. Het heeft me een breedbandverbing op het werk opgeleverd, iets wat 10 jaar geleden niet evident was, en zeker niet binnen een politieke partij.

In 2000 was de site van de sp.a al danig geëvolueerd. Als gemeente Schelle hebben we hem voor een stuk gebruikt in onze campagne, doch niet voor de volle 100%. Niettegenstaande dat, waren we toch nog mee van de koplopers inzake online-campagne.

Vandaag zijn we weer 6 jaar verder en de sp.a heeft zich echt wel genesteld op het Internet. Wanneer we het succes zien van de cursussen Internet voor senioren, in onze gemeente en we zien in hoeverre via de school, de bibliotheek en het thuisgebruik het Internet is ingeburgerd, dan zouden we gek zijn dit links te laten liggen. Als je dan nog eens kijkt naar de flexibele mogelijkheden van het medium, dan moet je dat gebruiken.

Op de infosessie rond de gemeenteraadsverkiezingen, afgelopen zaterdag in Mechelen, was er een werkgroep waarin het gebruik van de sp.a site nog eens van naaldje tot draadje door Veerle uit de doeken werd gedaan.

Net zoals Veerle (en dit MOET ik zeggen want ik ben quasi zeker dat ze dit gaat lezen) is de site vandaag nog beter dan 10 jaar geleden. In de demonstratie te Mechelen was die van Schelle het dissectievoorwerp wat maakt dat ik eerstdaags eens wat terug moet gaan herzetten, maar het werd duidelijk dat de mogelijkheden nog uitgebreider zijn.

Enig discussiepunt is dat ik binnen Seniorennet wil blijven bloggen terwijl de sp.a nu haar eigen blogomgeving heeft gecreëerd. Een link in het lay-outstramien van de sp.a Schelle naar dit blog hier... als ik dat nu schoon vraag...

Jaarlijks organiseert de Schelse seniorenraad in samenwerking met het OCMW een seniorenfeest. Via de verschillende seniorenorganisaties en via het OCMW worden kaarten verkocht voor een namiddag in de gemeentelijke sporthal.

Het personeel van het OCMW zorgt voor de aankleding van de zaal en voor de catering, het Rode Kruis is op post en onze Schelse senioren verschijnen goed op tijd en op hun paasbest.

Vorig jaar werd het showelement verzorgd door Jacky Lafon. Een mix van grappen en liedjes maakten het toen een aangename namiddag. Dit jaar stond Wendy Van Wanten op het programma. De graptjes van Wendy zijn wat magerder en de liedjes moeten het ook vooral hebben van de insinuatietjes en verhaaltjes er rond. Al bij al wel een aangename namiddag en de verwachtingen bij het mannelijke publiek werden, mee door de wandeling van Wendytje door de zaal, zeker volledig ingelost.

Het is goed dat een seniorenfeest wordt ingericht. Vele Schellenaren-met-ervaring zijn lid van een seniorenvereniging (S-Plus, de socialistische bond is de grootste in de gemeente) en diegenen die niet tot een vereniging behoren worden door buren of kennissen meegenomen naar het seniorenfeest en vermijden zo het gevaar om in een sociaal isolement terecht te komen.

Een jaarlijks wederkerende pluim voor de Schelse seniorenraad met dit initiatief!

Ook bij De Post is het besef gegroeid dat enige communicatie over haar reilen en zeilen best wel een must is. Hoogste tijd dus om de Burgemeesters en Schepenen per provincie samen te brengen en hen het bedrijf De Post en haar toekomstplannen voor te stellen. De priorij van Corsendonck was voor Antwerpen het strijdperk.

Moeilijk publiek natuurlijk, die lokale politiekers. Iedereen wil in zijn dorp of stad zo veel mogelijk Postdiensten, op zo’n klein mogelijke afstand en zonder dat het de gemeente iets kost. De Post langs de andere kant is een autonoom bedrijf, stapsgewijs meer en meer aan concurrentie onderworpen en onderworpen aan economische wetten als rendabiliteit en modern bedrijfsbeheer.

Een wat vlakke presentatie van de verschillende Postdiensten mondde gauw uit in een verhit debat wanneer de vervanging van postkantoren door postwinkels, de schrapping van “rode bussen” en de reorganisatie in postsectoren aan bod kwam. Een debat dat al gauw een dovemansgesprek werd.

Enerzijds De Post die dacht met haar communicatie een enthousiast publiek te zullen vinden en anderzijds de lokale beleidsmakers die ervan uitgingen dat ze mee konden beslissen in de strategische keuzes die De Post maakt en nog zal moeten maken.

De Post, Belgacom, ... ze zijn in hetzelfde bedje ziek. Van logge overheidsmastodont plots speler geworden op een concurentiëel economisch-competitieve markt met een bedrijfscultuur die maar moeilijk mee-evolueerd en een klant die nog steeds denkt met een overheidsdienst te maken te hebben.

De oplossing ligt in het midden. Akkoord De Post moet draaien als een privé-bedrijf en dusdanige keuzes maken. Anderzijds is het voortbestaan van De Post an sich niet de doelstelling, maar is het de klant en de dienstverlening aan die klant die centraal staan.

Wanneer de lokale overheden beseffen dat De Post vandaag aan andere wetmatigheden is gebonden dan vroeger en wanneer ze het soms wat enge dorpsbelang kunnen loslaten, dan zijn zij ongetwijfeld de beste gesprekspartner voor De Post wanneer het gaat over ingrepen die de klanten aanbelangen. De gemeentebesturen kennen de noden van hun bevolking en kennen de situatie op het terrein als geen andere.