NIEUW !!!
Vanaf nu zijn er 15 fotoalbums beschikbaar met in totaal 1139 foto's over reizen
Zie: http://fotoalbum.seniorennet.be/damas

Bedankt voor uw bezoek

Tenerife

Costa Adeje

Van 1 februari tot 12 februari 2012

Wat vooraf ging

Op maandag 2012 is er een nationale staking. Hiervan ondervinden we geen hinder.

Woensdag 1 februari 2012

7u – opstaan. Onze valiezen zitten reeds van gisteren in de auto.

10.50 u – 11.30 u: we rijden naar de luchthaven van Oostende. Het is vrij koud in het binnenland. Min drie graden en min één graad aan de kust. Tot nu toe hadden we een zachte winter, maar vanaf vandaag gaat het stevig vriezen. De vorst zal aanhouden tot we terug naar huis komen, met temperaturen tot min tien en soms nog lager.

12.00 u: aankomst op de luchthaven van Oostende. We laten onze valiezen nog in de wagen nadat we ons geparkeerd hebben op de grote parking voor het luchthavengebouw. We gaan eten in het restaurant van de luchthaven. We eten beiden vol-au-vent (samen ca 15 €). Na de maaltijd keren we terug naar de hal van de luchthaven. Daar nemen we een karretje om onze valiezen op te zetten en gaan naar de parking om de valiezen uit te laden. Eens terug binnen zie ik een bekend gezicht, dat van oud-collega Robert Valcke en zijn metgezellin. Robert vertrekt voor de 70^ste keer naar Tenerife. Al vlug hebben we het over koetjes en kalfjes. Zo gaat de tijd vlug voorbij. Op voorstel van Robert gaan we een koffie drinken in het restaurant nadat we eerst onze valiezen hebben ingecheckt. Buiten is het koud maar achter het glas van de luchthaven is het behoorlijk warm. Om 15.15 u is het tijd om de veiligheidscontrole te passeren. In de handbagage van Lea steekt een nagelknippertje. Dat moet ze afgeven (verboden materaal in de handbagage). In de wachtzaal moeten we iets langer wachten van doorzien waardoor we met ongeveer 20 minuten vertraging vertrekken. Oorzaak: een defect toilet. Om 16.35 u zet het vliegtuig zich in beweging (vertrek was eerst voorzien voor 16.15 u) en een 5-tal minuten later stijgen we op. Buiten is het min één graad.

De vlucht zal 3 uur en 55 minuten duren tot Las Palmas. De rechtstreekse afstand van Gent tot Tenerife bedraagt 3550 km. In Las Palmas maken we een tussenstop van 45 minuten en vliegen dan 20 minuten verder naar Tenerife – Reina Sofia. Onderweg draaien we onze klokken 1 uur terug. De aankomst te Las Palmas is voorzien op 19.22 u lokale tijd. Ons vliegtuig is een Boeiing 737-700. Onderweg blijkt dat het toilet terug defect is. In Las Palmas stapt een deel van de passagiers uit. Zij zijn op hun bestemming. Om de gelegenheid te hebben het toilet te herstellen moeten ook de rest van de passagiers voor een 15-tal minuten uitstappen. In de transithal ontstaat er een stormloop naar de toiletten van het luchthavengebouw. Blijkbaar stond bij velen het water hoog. Na een kwartiertje stappen we terug in. Terwijl we in de middengang van het vliegtuig aan het doorschuiven zijn zie ik een kennis: Rita Van De Putte. De vlucht naar Tenerife - Reina Sofia duurt slechts twintig minuten.

In de luchthaven hebben we al vlug onze valiezen van de rolband te pakken. Hier nemen we afscheid van Robert Valcke en zijn echtgenote. Zij huren hier een maand een appartement. Zij hebben enkel een vlucht geboekt en nemen een taxi voor de transit naar hun verblijf. Aan de uitgang van de luchthaven hebben we al vlug de hostess van Jetair gevonden en die verwijst ons naar één van de bussen voor het luchthavengebouw. Wij stappen in een klein busje met het nr. 42. De hostess maakt nog vlug een afspraak voor de informatiebijeenkomst op donderdag twee februari in het hotel Guayarmina Princess dat naast ons hotel gelegen is. De rit met het busje duurt een goed half uur. We zijn met vier koppels maar ieder koppel zit in een ander hotel. Een van de vier koppels gaat naar het hotel Isla Bonita. Dit hotel kwam nog ter sprake in het tv-programma Stressvacantie.

In het hotel aangekomen checken we in aan de receptie. We huren een kluis voor € 27 (vooraf te betalen). Een sjouwer brengt onze valiezen naar onze kamer. We hebben kamer 2007. Vanaf het balkon hebben we een zeer goed uitzicht op het zwembad. We hadden bij onze bestelling wel een andere kamer gevraagd maar een betere kamer als deze konden we niet krijgen. Twee jaar geleden zaten we in kamer 2001 maar deze kamer heeft het nadeel dat een hoge boom het uitzicht belemmert. De receptioniste vraagt of het de eerste keer was dat we hier logeerden. We antwoorden dat het de tweede keer is dat we in dit hotel verblijven. Wat de reden van haar vraag is begrijpen we pas later. Eens op de kamer vraag ik aan de sjouwer twee hoofdkussens bij maar eens die weg is vinden we in de ingemaakte kleerkast twee hoofdkussens. Even later gaat de telefoon. Van de receptie vraagt men of de vraag naar de hoofdkussens nog geldig is. Wij bedanken en zeggen dat alles in orde is. Daar het reeds na 22 u uur is kunnen we niet meer aan eten geraken in het restaurant. We hebben echter op het vliegtuig gegeten en hebben geen honger meer. Ik stuur een sms-je naar Marijke om te melden dat we goed aangekomen zijn. Na eerst nog de valiezen geledigd te hebben gaan we om middernacht (lokale tijd – 1 uur Belgische tijd) slapen. De temperatuur is ca 20 graden (In België ca -4 graden).

Donderdag 2 februari 2012

8 u: opstaan en ontbijten.

Bij onze terugkomst is de kamer reeds gepoetst. Vervolgens doen we enkele boodschappen in een bescheiden grootwarenhuis in het winkelcentrum langs de overkant van het hotel. Daar vinden we alles wat we moeten hebben. Rond half een gaan we eten in het restaurant daar we vol pension hebben. Achteraf blijkt dit een uitgave teveel. Met het uitgebreid ontbijt (buffet) en het buffet ’s avond zou het al meer dan volstaan hebben. Voor twee jaar moesten we ’s middags gaan eten op het terras van het BBQ-restaurant. Nu moeten we gebruik maken van het gewone restaurant. Na het middagmaal gaan we naar de kamer. Omstreeks 11 u trekt de hemel dicht maar er valt geen regen (dit hebben we meer dan eens meegemaakt tijdens de 12 dagen van ons verblijf. Op de kamer doen we een hazenslaapje. Plots wordt er aan de deur geklopt. Lea doet de deur open en een bediende geeft haar een koelemmer met twee glazen in en een fles cava. Lea vraagt aan de bediende waaraan we dit te danken hebben en deze antwoord omdat het onze tweede keer is dat we hier verblijven. Na het dutje ga ik zwemmen en eens terug op de kamer kraken we de fles cava.

Om 17.45 gaan we naar het hotel Guayarmina Princess, naast het onze gelegen en van hetzelfde hotelketen als ons hotel. Hier hebben we “aankomers” een afspraak met de steward van Jetair. Er zijn een 12-tal aanwezigen. De steward geeft een overzicht van wat er zoal te zien en te beleven is op Tenerife. En stelt een aantal uitstappen voor. Wij zijn enkel geïteresseerd in een nieuwe uitstap naar het noorden van het eiland. Na de uiteenzetting verdwijnt de man naar zijn bureau en kunnen we hem nergens nog terugvinden. We zullen echter de uitstap boeken wanneer de man nog eens in het hotel aanwezig is. We blijven nog wat praten met een koppel uit De Pinte. Voor het avondmaal ga ik vlug nog eens zwemmen. Het is vandaag tamelijk bewolkt geweest maar de temperatuur valt best mee (de ganse periode van 12 dagen tussen 19 en 21 graden).

18.45 u: avondmaal. Daarna gaan we naar de kamer en rusten wat uit op het bed terwijl we genieten van de muziek en de avondwarmte. Rond 22 u vallen we echter in slaap. Ik sluit het venster en we genieten van een goede nachtrust.

Vrijdag 3 februari 2012

6 u: we worden wakker maar blijven nog wat liggen.

8 u: Ontbijten. Daarna gaan we op zoek naar het bureau van Jetair in het naastgelegen hotel en vinden dit terug onder de monumentale trap van het Guayarmina Princesshotel. Vandaag is de steward niet aanwezig daar hij dienst heeft op de vlieghaven om aankomers en vertrekkers te begeleiden. Morgen zal hij hier wel aanwezig zijn om 18.15 u. Eens terug buiten maken we een wandeling langsheen de kust van Fanabe. Op het terras van een van de vele cafeetjes drinken we iets.

13.40 u: middagmaal.

Daarna naar het zwembad. Van over het bergketen komen donkere wolken opzetten maar weer blijft het droog. Tegen de avond trekken de wolken stilaan weg. Na de middag kunnen we hier in het hotel een Vlaamse krant kopen “Het Laatste Nieuws”. Deze krant wordt hier gedrukt en is nog van vandaag.

18.30 u: avondmaal. Daarna rusten we wat uit in de kamer met de muziek van de bar op de achtergrond. Na een half uurtje vallen we in slaap nadat Lea het schuifraam gesloten heeft.

Zaterdag 4 februari 2012

7 u: opstaan.

8 u: ontbijten. Na het ontbijt leggen we ons een kwartiertje op een ligstoel aan het zwembad. Daarna halen we wat spullen op in de kamer en vertrekken daarna naar de markt. Die is op loopafstand gelegen van het hotel. Bij het buitenkomen van het hotel slaat men links af. Op het rond punt de eerste afslag rechts nemen en aan het volgend rond punt ligt de markt. Als we eraan komen is het nog vrij rustig maar al vlug wordt het drukker. Rond 11 uur verlaten we de markt na een drietal kleedjes te hebben gekocht voor Laura en een uurwerk voor Lea (het hare heeft het begeven twee dagen geleden). Aan de overzijde van de weg doen we een terrasje. Lea drinkt een Fanta en ik een decakoffie. Deze laatste wordt hier als volgt gemaakt: men krijgt een kop warme melk met daarbij een zakje oploskoffie deca en een zakje suiker. De koffie is uitstekend van smaak. Rond tien voor twaalf zijn we terug in het hotel en maken we ons klaar om wat te zonnebaden aan het zwembad. Na eerst wat gezwommen te hebben stappen we het restaurant binnen voor het middagmaal. Het is er rustig want weinigen hebben vol pension. De rest van de namiddag brengen we door aan het zwembad met de krant Het Laatste Nieuws.

18.15 u: we gaan de steward van Jetair opzoeken in het Guayarminahotel. We bestellen een uitstap voor later op de week. De uitstap noemt Tenerife Discovery met een bezoek aan het groene noorden van het eiland, het Anagagebergte en het Mercedeswoud. Ook wordt La Laguna aangedaan met zijn rijke cultuur. Na de lunch, die inbegrepen is in de prijs, zal een demonstratie volgen van het maken van twee soorten Mojo (pikante sausjes - typisch voor de streek).

Deze avond is er in de bar een optreden van The Beatles van Las Palmas. De vertoning begint om 22.15 u. Wij gaan echter vroeg slapen daar Lea last heeft van een verkoudheid. Ik de loop van de namiddag hebben we bij een apotheek in het winkelcentrum een fles hoestsiroop gekocht. Tegen de avond wordt het wat frisser, ook in de kamer. In het restaurant draait echter de airco op volle kracht. Het is voor de eerste keer dat we dit opmerken. We vragen aan de kelner of de airco niet wat minder kan maar dit schijnt niet te lukken daar het systeem automatisch werkt.

Zondag 5 februari 2012

7 u: opstaan.

8 u: ontbijten. Bij het buitenkomen blijkt het nog wat aan de frisse kant te zijn. De bergen in de buurt zijn echter niet omringd door wolken, enkel door wat dunne bewolking zwakt de zon wat af.  Lea heeft nog steeds last van haar verkoudheid maar door de invloed van de zon betert het wat. Ook de prikkel in mijn keel verdwijnt in de loop van de namiddag. Na het ontbijt maken we een wandeling. Wij passeren de stranden van Adeje, Fanabe, Los Americanos, Los Cristianos en Arona. Op de promenade van Arona drinken we op een terras een deca koffie. Ongelukkig komt de mouw van Lea’s jas in de koffie terecht en moest ze die gaan uitwassen in het toilet. Wanneer ze terug komt is de vlek nog niet gans verdwenen. De ober ziet dit en schiet haar ter hulp met een vochtige doek. Wat verder op de promenade slaan we links af en na een 10-tal minuten komen we op een hoofdweg terecht. daar nemen we een taxi die ons terug naar het hotel brengt. Dit kost ons € 7,70. Eens in het hotel maken we ons klaar voor een namiddag zonnekloppen. Ondertussen is het 20 graden geworden en wat lichte wolkjes omfloersen de zon. Eerst ga ik naar de receptie van het hotel een biljet van € 100 wisselen. Dit levert geen probleem op. Daarna ga ik even zwemmen gevolgd door het middagmaal in het restaurant. Het middagmaal is bescheidener dan het ontbijt  en het avondmaal. Maar best ook. Tot 16 u verblijven we aan het zwembad en na nog even in het water te hebben gedoken keren we terug naar de kamer.

18.30 u: avondmaal. Daarna gaat het weer terug naar de kamer. Lea heeft nog last van haar verkoudheid en we gaan dus vroeg slapen. Het spektakel van deze avond laten we voorbijgaan (een dansspektakel).

Maandag 6 februari 2012

7 u: opstaan.

8.15 u: ontbijten. Het weer is licht bewolkt, zoals gisteren.

Na 9 u: we doen enkele boodschappen in het winkelcentrum tegenover het hotel. Deze namiddag gaan we op bezoek bij Maurice De Tollenaere die hier een kleine zes maand overwinterd. Na het middagmaal zullen we een taxi nemen. Wij hebben het adres van Maurice op een papiertje geschreven om dit aan de taxichauffeur te tonen.

13 u: middagmaal.

13.30 u: nemen een taxi aan de taxistaanplaats aan de overzijde van het hotel en het winkelcentrum. Naar de verblijfplaats van Maurice is het slechts 10 minuten rijden – het Ocean Park. We moeten nog geen € 4 betalen. Maurice staat ons reeds op te wachten aan de straat. Hij verontschuldigd zich dat hij niet lang kan blijven omdat hij nog om 15 u naar het reisbureau in Los Cristianos moet om zijn terugvlucht (begin april) bij Jetair  te reserveren. Zijn neef die in de buurt woonachtig is zal hem naar daar brengen. Even voor 15 u vertrekken we en moeten we thuis de groeten doen aan de familie. Volgens aanwijzingen van Maurice kunnen we verderop een lijnbus nemen. We vinden de halte maar na meer dan een half uur gewacht te hebben nemen we een taxi. Dit kort ritje kost ons € 3. Eens aan het hotel doen we aan de overzijde van de straat een terrasje. Het is goed weer, licht bewolkt maar wat meer wind. Uit de krant die we deze namiddag kochten vernemen we dat het in Blegië stevig vriest, zowel ’s nachts als overdag.

18.30 u: avondmaal.

Dinsdag 7 februari 2012

5.45 u: opstaan. Normaal kan men reeds ontbijten vanaf 7.30 u maar het restaurant is al open vanaf 7.15 u. Na het ontbijt gaan we nog even naar de kamer.

8 u: wij gaan ons opstellen aan de ingang van het Guayarmina Princesshotel, net om de hoek van ons hotel. De bus waarmee we op uitstap gaan komt stip om 8.25 u (zoals voorzien) voorgereden. Het is nog tamelijk fris en om ons wat de verwarmen trekken we onze regenjasjes aan. Samen met een ander koppel dat in het Guayarminahotel verblijft, zijn wij de laatste die opstappen. Via de snelweg TF 1 rijden we richting noorden van het eiland, meer bepaald naar La Laguna, de vroegere hoofdstad van Tenerife. Nu is de hoofdstad Santa Crus de Tenerife. In deze stad doen we onder begeleiding van een vrouwelijk gids een stadswandeling van ongeveer 1 uur. Daarna worden we door de bus langs de andere kant van het stadcentrum opgepikt en rijden we naar het Mercedeswoud en het Anagagebergte. Wegens de vrij dichte mist is er weinig van de steile afgronden te zien. Er valt zelfs een kleine hoeveelheid regen. Eens we langs de andere zijde van het gebergte zijn trekken de wolken weg. In Taganana passeren we voorbij het restaurantje waar we deze middag zullen lunchen en stappen even verder uit aan de kust. Daar ligt een oud, wat verwaarloosd kerkhof. Het strand is bedekt met geel zand (elders zijn de stranden zwart van de lavasteen) dat afkomstig is uit de Saharawoestijn. Na het kort bezoek keren we terug naar het restaurant Xiomara, een eenvoudig gebouw maar netjes. De patron verwelkomt ons met de twee zinnen Nederlands die hij kent: “goede dag” en”pas op”. Hij heeft een grappige manier om zijn gasten de menu voor te stellen. Er is salade, zoute aardappelen en mojo. Als hoofdgerecht kan men kiezen uit “koteletten”, vis of konijn. Wij kiezen voor de koteletten die zeer voortreffelijk smaken. Als drank kan men kiezen uit water, rozéwijn uit de streek of gewone rode wijn of een frisdrank. Als dessert krijgen we een banaan met een bol ijscreem. De bananen worden hier gekweekt. Na het middagmaal wordt door de gids en een jonge dame gedemonstreerd hoe twee soorten mojo (pikante sausjes die bij de gerechten gegeven worden) gemaakt worden.

Na het middagmaal en de demonstratie vertrekken we naar San Andres waar we even uitstappen om de grillige kust te bekijken. Vervolgens rijden we door Santa Crus de Tenerife en keren dan terug naar onze thuisbasis. De afstand Santa Crus naar Adeje bedraagt ca 70 km en is 1 u 15 rijden. We komen aan in het hotel om 16 u. We drinken nog iets aan de Coco Locobar naast het zwembad. Net voor het avondmaal duik ik nog even in het zwembad.

18.30 u: avondmaal

Woensdag 8 februari 2012

6.45 u: opstaan.

8.15 u: ontbijt.

Na het ontbijt blijf ik even op een ligstoel genieten van de opgaande zon. Ik bekijk de wolken en zie een grote wolk stilaan in het niets opgaan in een tijdspanne van tien minuten. Dit wordt de voorbode van een luchtdroge mooie dag. Even later trekt Lea er alleen uit om wat winkels te bekijken. Daar het ontbijt nog steeds bezig is haal ik een kannetje koffie en een tas en geniet zittend aan een tafeltje van de ochtendwarmte. Van hieruit kan ik ook zien als de kamer gepoetst is (wij laten de terrasdeur open maar eens de kamer gepoetst is sluit de poetsvrouw de deur en de gordijnen). Wat later in de voormiddag maak ik mij klaar om de dag door te brengen aan het zwembad en neem wat lectuur mee. In de late namiddag worden de wolken rond het gebergte steeds maar dreigender maar geen enkele keer tijdens ons 12-daags verblijf hier viel er één druppel regen     . Wel trekken veel zonnebaders naar hun kamer. In de Coco Locobar geeft de animatieploeg een demonstratie in het maken van sangria. Lea gaat een kijkje nemen en ook ik volg wat later. We mogen eens proeven van de drank. Eens terug op de kamer en na het douchen wordt Lea onpasselijk en moet de overgeven. Voor alle zekerheid ga ik alleen eten. Daar ik alleen ben vraag ik een glas wijn in de plaats van de gebruikelijke halve fles wijn. Die kan ik niet krijgen, wel een fles van 50 cl of een fles van 37,5 cl. Ik neem dan maar een fles plat water. In de loop van de week is het mij opgevallen dat het begrip “halve fles wijn” hier zeer rekbaar is, naar gelang de soort wijn. De goedkoopste wijn kan men krijgen in een 50 cl fles. Een duurdere wijn is verkrijgbaar in een 37,5 cl fles. Dit is dus een mes dat langs twee kanten snijdt.

Om 21.15 u begint in de bar het optreden van de Drie Tenoren, drie goede imitatoren die klassieke nummers brengen. Lea is meegekomen alhoewel de onpasselijkheid nog niet helemaal over is. Om 22.10 u is het spektakel gedaan en gaan we slapen.

Donderdag 9 februari 2012

De onpasselijkheid bij Lea is voorbij. Ik vermoed dat dit veroorzaakt werd door gisteren onmiddellijk na het middageten te zonnebaden. Na het ontbijt doen we een wandeling langsheen de promenade in de richting van Costa Fenabe en verder. Na ongeveer een uur stappen verlaten we de promenade en gaan iets drinken in een cafeetje. Daarna nemen we een taxi naar het hotel. Dit kost ons € 3,45. Bij onze terugkomst in het hotel is de poetsvrouw net bezig aan onze kamer. Eens de kamer gepoetst trek in mijn zwembroek aan en ga ik naar het zwembad voor een zwembeurt.

13 u: middagmaal en daarna naar de kamer. Lea rust wat uit. Haar hoest is nog steeds niet gedaan. Bij de apotheek hebben we een 2^de fles hoestsiroop gekocht.

18.30 u: avondmaal. Daarna doen we een korte wandeling langsheen de zeepromenade en keren terug via een steil opklimmende winkelstraat. Deze doet denken, wegens de vele restaurantjes, aan de Brusselse Beenhouwersstraat.

21 u: wij gaan slapen.

Vrijdag 10 februari 2012

7 u: opstaan

8.15 u: ontbijt

Na het ontbijt maken we een wandeling naar het verblijf van Maurice De Tollenaere. We nemen een andere en kortere weg. Bij het buitenkomen van het hotel slaan we rechts af en dan de 1^ste straat rechts af. Dan steeds de weg volgen tot aan een vrij groot kruispunt. Daar linksaf. Even verder ligt het Ocean Park op de linkerkant. Voor Maurice moeten we in Phase 1 zijn, 1^ste verdieping, appartement 313 zijn. Daar we enkele dagen geleden hier nog geweest zijn vinden we het verblijf zonder problemen. Terug kan Maurice niet al te lang blijven want hij moet nog een vliegticket weten te bemachtigen bij Thomas Coock. Om bij Jetair een vliegticket te bemachtigen is mislukt. Na een kwartiertje nemen we afscheid van Maurice en keren terug op onze stappen en wat verder wandelen we langs de zeepromenade naar het hotel.

12.20 u: ik ga zwemmen.

13.00u: middagmaal.

De rest van de namiddag brengen we door aan het zwembad.

18.30 u: avondmaal.

21.00 u: we gaan slapen.

Zaterdag 11 februari 2012

7 u: opstaan.

8.15 u: ontbijten

Daarna maken we een wandeling naar San Eugenio. Dit is de kortste weg naar het verblijf van Maurice. Bij het buitenkomen van het hotel rechtsaf, het eerste kruispunt linksaf en dan het paadje volgen. Na tien minuten staan we aan het Ocean Park. We vallen Maurice nu niet lastig en keren terug naar het hotel via de zeepromenade. Op het zelfde terras waar we gisteren iets dronken rusten we even uit. De zaak is uitgebaat door Aziaten Wij drinken beiden een Nescafé (deca). Onderweg kopen we een “Nieuwsblad” dat hier gedrukt is en dateert van 11 februari (vandaag dus). Volgens de krant zou de vrieskou in België morgen eindigen. We vragen ons af hoe het met onze auto gesteld zal zijn. De ganse tijd stond hij op de parking van de luchthaven in open lucht en de vrieskou.  William, Marijke en Laura zijn van plan naar Oostende te komen morgen maar ik druk er bij hen op aan indien het te glad zou zijn op de weg dat ze dan beter niet komen.

In het winkelcentrum in de buurt van ons hotel kopen we een rugzakje in de vorm van een bonte papegaai voor Laura. Het is nog wat vroeg om te middagmalen. Ik ga zwemmen. Daarna verblijven we nog wat aan een tafeltje aan het zwembad.

13.00 u: middagmaal.

Daarna gaan Lea wat rusten op de kamer en stoppen we wat drinkgeld in de hand van de poetsvrouw.

Rond 16 u beginnen we met het grootste deel in onze bagage te stoppen. Daar er in de kamer een derde bed staat kunnen we hierop onze valiezen kwijt.

18.30 u: avondeten. We blijven sober deze avond en houden het bij plat water in plaats van wijn bij het eten. Bij de receptie heb ik gevraagd of we morgen wat vroeger aan een ontbijt kunnen geraken. Dit kan al vanaf 7 u (desnoods nog vroeger). Wij zullen namelijk opgehaald worden aan het hotel om 7.40 u.

Voor het avondmaal ga ik nog even zwemmen.

Vandaag was het “maar” 18 graden, wat frisser dan de andere dagen.

21.00 u: we gaan slapen.

Zondag 12 februari 2012

4.30 u: opstaan. Ik ben reeds wakker om 04.00 u. We hebben nog ruim de tijd om een douche te nemen en de laatste bagage in onze valiezen te bergen.

06.20 u: we gaan naar het restaurant. De gordijnen van het restaurant zijn nog dicht maar de toegangsdeur is los. Wij kunnen al ontbijten. Nog niet alles van het ochtendbuffet is aanwezig maar er is ruim voldoende. Na het ontbijt halen we onze bagage uit de kamer en gaan dan de bus afwachten in de buurt van de receptie. Ik geef aan de receptie mijn toegangskaart tot de kamer af. Stipt, zoals afgesproken, stopt de bus om 7.40 u voor het hotel. Vanaf het laatste hotel waar gasten moeten opgepikt worden is het amper 10 a 15 minuten rijden naar de luchthaven Reina Sophia. De Jetairhostes roept uit dat de incheck zal gebeuren aan de balies 22, 23 en 24. Het inchecken verloopt vlot en al vlug zijn we onze bagage kwijt. Daarna gaan we door de pascontrole en de veiligheidscontrole. Lea heeft nog een half flesje water bij zich maar aan de ingang van de controle staan grote vuilnisbakken waarin men de flesjes kan ingooien. Pas als we voorbij de controle zijn merken we het flesje op. Zo waterdicht is de controle dus niet. In een van de cafetaria’s drinken we een koffie en steken we al wat we daarnet bij de controle uit onze zakken hebben gehaald terug op zijn plaats. Ik maak van de gelegenheid gebruik om nog eens naar het toilet te gaan. Naast mij zit een man die blijkbaar eerst niet gezien had dat er geen toiletpapier was in het toilet. De man roept bestendig “y have no paper” tot ik hem uit zijn lijden verlos en een halve rol toiletpapier over het muurtje gooi.

9.40 u: We stappen in het vliegtuig aan gate 16. Wij hebben de plaatsen 11A en 11B .

10.20u: stipt zoals voorzien vertrekken we aan de gate en enkele minuten later stijgen we op. Terwijl het vliegtuig hoogte wint hebben we een prachtig zicht op de Teide die boven de wolken uitsteekt. Daarna vliegen we over de andere Canarische Eilanden en de hoofdstad Santa Cruz de Tenerife. Verder vliegen we over Madeira, Portugal, Spanje, Frankrijk en België.

Het voorziene aankomstuur is 15.29 u.  We vliegen met een Boeiing 737 – 700 van Jetair Fly. 

15.30 u: aankomst te Oostende, dit is veertig minuten vroeger dan oorspronkelijk gepland was. Terwijl van uit het vliegtuig stappen en te voet naar het luchthavengebouw gaan zien we achter de grote ramen Willam, Marijke en Laura. Laura is breeduit aan het wuiven. Het duurt ongeveer een kwartier vooraleer we onze valiezen van de band kunnen pikken. Eens in de grote hal van de luchthaven geven we de rugzak in de vorm van een papegaai aan de dolgelukkige Laura. We beslissen niet hier te eten maar wel in Gent omdat we dan dichter bij huis zijn in het geval het nog zou sneeuwen. Willam en ik gaan naar de auto om er de valiezen in te bergen en de auto te starten. Wonder boven wonder, deze slaat van de eerste keer aan. Ik betaal € 50,50 euro voor de twaalf dagen parking. Samen rijden we vervolgens naar Gent: Ik samen met William en Marijke samen met Lea en Laura. In Gent gaan we iets eten in het “Croissantje” op de Zwijnaardsesteenweg. Vervolgens rijden we naar huis waar we rond 19 u aankomen. We ledigen nog vlug onze valiezen. Er is slechts één probleempje: een buis onder de pompsteen is lichtjes dichtgevroren. Er loopt echter nog een straaltje water uit. Ik laat de kraan lopen. Na een goed half uur is het ijs in de buis weggespoeld. Aangezien we de verwarming op de laagste stand gezet hebben bij ons vertrek is het nog fris in huis.

                                               David Maes

maart 2012

MALTA

10 oktober 2011 – 19 oktober 2011

Een vergeten stukje Europa

Beknopt Historisch Overzicht

Meer dan 5000 jaar geleden:             Stenen Tijdperk, eerste stenen gebouwen

ca 700 v.C.:                                       De eerste landing op het eiland door de Fenisiërs

218 v.C.:                                            De Fenisiërs worden verdreven door de Romeinen

59 n.C.:                                              Apostel Paulus leidt schipbreuk en wordt als gevangene 

                                                       naar Rome gebracht

395:                                                    Het Romeinse Rijk valt uiteen in twee delen. Malta valt

                                                       onder Bizantium

870:                                                    De Arabieren veroveren Malta vanuit Sicilië

1090:                                                  De Noormannen bezetten Malta

na 1090:                                             Malta valt onder de koningen van Anjou en Aragon

1530:                                                  De Johannieters besturen 270 jaar Malta

1565:                                                  De Turken vallen Malta aan en blijven maandenlang het

eiland belegeren.

1800:                                                  Tijdens de Franse Revolutie veroveren de Fransen

                                                        Malta

na 1800:                                             Kort nadien nemen de Britten Malta in bezit

1964:                                                  Einde van de koloniale tijd. Malta wordt lid van het Britse

                                                       Commonwealth

31 maart 1979:                                  De laatste Britse soldaat verlaat het eiland

2003:                                                  Bij referendum wordt beslist dat Malta lid zal worden van

                                                       de Europeese Unie

2004:                                                  Malta wordt volwaardig lid van de Europeese Unie

Maandag 10 oktober 2011 – 1^ste dag

6.30 u: opstaan. Het wordt een lange vervelende dag, het is bewolkt maar wel droog. Ons vliegtuig vertrekt pas om 20.10 u.

11.45 u: We gaan eten in de Lunch Garden – Groene Vallei.

13.00 u: We bellen een taxi (09/222.22.22) en die is reeds vijf minuten later ter plaatse. Hij brengt ons naar het Sint-Pietersstation. Dit ritje kost ons € 10. We komen aan in het station om 13.15 u. De trein naar Zaventem vertrekt om 14.14 u op spoor 7. In de hal van het station drinken we een koffie. Eens aangekomen op het perron zegt een treinwachter ons dat we beter met de trein op spoor 8 gaan. Die gaat ook naar de Nationale Luchthaven, stopt minder en komt dus vroeger aan.

15.10 u: aankomst in Brussel Nationale Luchthaven. We moeten wat sukkelen met onze valiezen, met de bagagekarretjes kan men niet op het treinperron. Dus moeten we met de zware valiezen langs de roltrap die ons naar de vertrekhal brengt. Na een bezoek aan de stand van Jetair (voor de strandtas) nestelen we ons in de snackbar aan Rij 10. We hebben nog een zee van tijd. We doden de tijd met de voorbijkomende passagiers gade te slaan. Ondertussen drinken we iets. Rond 17.00 u is het tijd om iets te eten. In de snackbar bestellen we elk een belegde sandwich. Aangezien we moeten inchecken aan Rij 10 kunnen we vanuit de snackbar goed in het oog houden wanneer men begint met aanschuiven voor het inchecken. Om 17.30 u begint het inchecken en wij laten er geen gras over groeien, we zijn bij de eersten die hun valiezen op de transportband kunnen achter laten. Volgens onze gegevens moeten we instappen aan gate 66. Daar het minstens een 15-tal minuten stappen is naar de gate beginnen we onmiddellijk aan de wandeling. Het valt ons op dat er geen pascontroles door de politie gedaan worden, wel door een security-agent.  Als we reeds een tijdje aan gate 66 zitten te wachten vernemen we dat we van gate moeten veranderen en dit omdat ons vliegtuig met vertraging vanuit Malta zal aankomen. De voorziene instaptijd wordt verlaat van 19.50 u naar 20.15 u, het voorziene vertrekuur wordt van 20.10 u naar 20.30 teruggebracht. Eens in het vliegtuig blijkt dat de vlucht 2 uur en 25 minuten zal duren, De afstand Brussel – Malta bedraagt 1855 km. Malta zit in dezelfde tijdzone als Brussel, dus geen uurwerken verzetten. We vliegen respectievelijk over Frankrijk, Noord-Italië, de Middellandse Zee, Sicilië en Malta. Een en ander is goed te volgen op de kleine tv-schermpjes boven de hoofden van de passagiers. De snelheid van het vliegtuig bedraagt 905 km/u. De vermoedelijke aankomst is voorzien voor 23.00 u. Dit is tevens de oorspronkelijke aankomsttijd. Dus halen we ca een half uur in op de achterstand. De maaltijd is vrij smakelijk, gezien de moeilijke omstandigheden waarin deze moet worden opgediend.

Dinsdag 11 oktober 2011 – 2^de dag

Rond half één komen we in het hotel (Grand Hotel Excelsior) aan. We willen zo vlug als mogelijk onder de wol kruipen. Bij het inchecken in het hotel vraagt men ons € 350 waarborg. Ik stribbel een beetje tegen maar door de vermoeidheid betaal ik al vlug het bedrag met mijn visakaart. De receptioniste zegt dat dit bedrag niet zal aangesproken worden indien er “niets gebeurd”. (Na de reis stuur ik een emailtje naar Jetair waarin ik hen dit, voor ons ongewone doen, meldt – Wij vinden dat dergelijke zaken in de catalogus moeten vermeld worden). Bij het betreden van de kamer vallen we van de ene verbazing naar de andere. De kamer is ruim en beschikt tevens over een inkomhal, een ruime badkamer met bad en douche en een ruim terras. Bij een blik naar buiten kunnen we nu al zien dat we een prachtig uitzicht hebben op de stad en de baai. Wel maakt de centraal gestuurde airco een beetje teveel lawaai. Ik meldt dit aan de receptie en na nog geen 5 minuten staat er een technieker voor onze deur met een trapladder. Hij opent het luik in het plafond van de badkamer en vermindert de snelheid van de airco.

 Als we wakker worden schijnt de zon volop. In de loop van de nacht was er wel nog veel wind. Eerst maken we de valiezen leeg. Een mannelijke poetser komt de kamer poetsen.

Om 09.30 u gaan we ontbijten in  het ontbijtrestaurant op de 4^de verdieping. Zelf zitten we op de 6^de verdieping, dezelfde verdieping van de receptie, in kamer 619. De maaltijduren zijn: ontbijt tussen 06.30 u en 10.30 u en het avondmaal tussen 18.30 u en 22.30 u. Het ontbijt is in buffetvorm en er is een overvloed aan keuze.

Om 11.15 u hebben we een afspraak met de steward van Jetair die we ontmoeten in de buurt van de receptie. Hij vertelt het een en ander over Malta en de toeristische mogelijkheden. Wij bestellen twee uitstappen: één voor morgen naar het eiland Gozo en een rondvaart rond het eiland op zaterdag. Als de boottocht niet zou doorgaan krijgen zonder probleem we ons geld terug. Nadat de Jetairman vertrokken is doen we een middagdutje want de nacht was kort. Eerst genieten we nog van het uitzicht van op ons terras, met zicht op Sliema en het Manoeleiland en de baai die tussen deze plaatsen inligt en Valletta. Om 15 u doen we een korte wandeling in de omgeving van het hotel, naar de Citygate van Valletta en de terminus van de autobussen. Om het straatniveau te bereiken vanuit het hotel moeten er 90 trappen genomen worden. De oude lijnbussen, waarover men het overvloedig heeft in de oude reisgidsen, zijn volledig verdwenen en vervangen door moderne, met airco ingerichte, lijnbussen Ook de lijnnummers zijn vereenvoudigd, voor zover we hier zicht op hebben. Het rond plein, met in het midden een fontein, is nu verkeersvrij. De bussen worden nu naar busperrons geleid waar de reizigers kunnen instappen. Het uitstappen gebeurt net voor het rond plein. Toezichters helpen de chauffeurs het juiste perron te vinden, alhoewel de chauffeurs zelf de meest juiste info geven over welke bus men moet nemen voor een bepaalde bestemming. Van de Citygate is er momenteel niet veel te zien daar die voor restauratie is afgebroken.

Daarna keren we terug naar het hotel en gaan zwemmen in het onverwarmd openluchtzwembad. Het hotel heeft tevens een goed verwarmd binnenzwembad.

Na eens goed rond gekeken te hebben komen we tot de vaststelling dat onze kamer gelegen is op een van de beste uitzichthoeken.

Om 18.30 u gaan we naar het avondrestaurant op de 5^de verdieping. Men kan kiezen tussen het buffet en een menu à la carte. Wij kiezen steevast voor het buffet. De gerechten zijn fijn klaargemaakt.

De ganse dag was het weer uitstekend. Wij zijn nog wat vermoeid van de reis en gaan vroeg slapen. In onze haast vergeten we bijna het kasticket van de fles wijn bij het eten te signeren. De dranken worden op het einde van het verblijf afgerekend.

Woensdag 12 oktober 2011 – 3^de dag

5.30 u a 6.00 u: opstaan.

06.30 u: ontbijten. Ondertussen genieten we van een mooi zicht op de haven van Valletta. Het ochtendbuffet is al even overdonderend als het avondbuffet.                   

Vandaag maken we een uitstap naar het eiland Gozo. Dit is het kleinste van de twee grote eilanden van Malta. De afspraak voor de uitstap is aan de receptie van het hotel om 8 u. Reeds om 7.45 u staan we klaar op de afgesproken plaats en ook het busje dat ons komt ophalen is er reeds. Vervolgens rijden we langs een viertal hotels om andere deelnemers aan de uitstap op te pikken. Het gedeelte van het eiland waar Valletta en Sliema zich situeren is dicht bebouwd en de wegen zijn smal, heuvelachtig en met veel bochten. Geen aanrader om hier een wagen te huren, temeer dat er hier nog steeds links wordt gereden. Wel geldt er voorrang van rechts. Ook is het gebruik van de openbare bussen zeer eenvoudig en hoeft men zeker geen wagen te huren.

Wij zijn de eerste die opgehaald worden, dus zullen we ook de laatste zijn die vanavond in het hotel aankomen. In het busje is er plaats voor 16 personen + de chauffeur en de vrouwelijke gids. Alle plaatsen zijn ingenomen met deels Franssprekenden en deels Vlamingen. Als laatste komt de vrouwelijke gids aan boord. Ze spreekt vloeiend Nederlands en Frans maar door het vlug overschakelen van Frans naar Nederlands is haar uitleg soms moeilijk te vatten.

9.30 u: we rijden met het busje het veer op naar Gozo. De eerste plaats die wij bezoeken zijn de antieke tempels van Ggantija. Vervolgens rijden we naar de kust om er de falaise “Het Blauwe Venster” te bewonderen, een rotsmassa met een reusachtig grote rechthoekig in. De volgende stop is in de hoofdstad (van Gozo) Victoria.

We brengen een kort bezoek aan de hoofdkerk maar aangezien het vijf voor twaalf is worden we zachtjes verzocht naar buiten te gaan. De meeste openbare gebouwen en sommige winkels sluiten tussen 12 u en 15 u. We hebben een afspraak met de gids op de kleine centrale markt (waar ze ons trouwens achterliet).

Rond 13 u vertrekken we voor een korte rit van een 15 minuten naar een klein vissersdorpje dat nu meer een toeristische plaats is geworden. Daar kunnen we het in de prijs inbegrepen middagmaal verorberen. Als voorgerecht is er pasta (pennen) en als hoofdgerecht kan men kiezen uit een omelet met frieten of tonijnsalade met frieten. Als dessert is er een ijsje. Geen culinaire hoogstandjes maar toch voldoende om op een ordentelijke manier de maag te vullen. Het water en de wijn is in de prijs inbegrepen. Wij zitten aan een tafeltje met vier personen. Het andere jonge koppel is pas vorige zaterdag gehuwd en zijn dus op huwelijksreis. Door het praten vliegt de tijd vlug voorbij en rond 15 u keren we terug naar het veer voor de overtocht naar Malta. Het is een heerlijke dag met veel zon en een temperatuur van ca 25 graden. Je krijgt er als het ware een echt zomergevoel bij.                    

16.45 u: aankomst aan het hotel. Wij gaan nog wat zwemmen in het overdekte zwembad. In afwachting van het avondmaal rusten we wat uit op de kamer. Plots wordt er op de kamerdeur geklopt. Een kamermeisje komt de sprei van het bed opplooien en legt op ieder nachtkastje een “zoetje” – een klein chocolade snoepje. Wij zijn enigszins verrast want het is de eerste keer dat we in een hotel logeren waar men twee keer per dag de kamers fatsoeneert.

18.30 u: avondeten.

Na het buffet keren we terug naar de kamer waar we nog even op het terras genieten van de avondwarmte.

Donderdag  13 oktober 2011 – 4^de dag

08.00 u: ontbijten.

Na het ontbijt trekken we de stad in voor een kort bezoek. Eergisteren hebben we in de Republic street een broeksriem gekocht. Bij nader toezien waren er enkele gaatjes te weinig in de riem. Wij proberen dit euvel te verhelpen in de winkel waar we de riem gekocht hebben. Die hebben echter geen gaatjestoestel. In een zijstraatje van de principale winkelstraat (Republic street) vind ik een standwerker. Die heeft wel zo’n toestel en is bereid de gaatjes in de riem te maken. Niet ver hiervandaan vinden we een winkeltje waar we gedroogde pruimen kunnen kopen. Na in de buurt op een terrasje iets gedronken te hebben keren we terug naar het hotel.

Tijdens onze wandeling door de Republic street dwarsen we een officiële escorte met een zwarte limousine, voorafgegaan door twee gemotoriseerde agenten en geëscorteerd door vijf militaire ruiters te paard gekleed in een witte vest. Achteraan in de wagen zitten er twee voor mij onbekende dames (was één de echtgenote van de president van Malta?).

Aan de terminus van de bussen, een rond plein met in het midden een fontein, staan er paardenkoetsen waarmee een rit rond de stad kan gedaan worden. Gisteren heb ik hier de prijs gevraag en die bedroeg € 40. Nu zegt de menner van de koets dat de prijs € 60 bedraagt. Ik zeg hem dat ik gisteren maar € 40 moest betalen. Na wat afbieden komen we tot een vergelijk voor € 40.

Als we na de wandeling in de stad terug in de kamer komen staat het TV-toestel aan. Op het scherm lees ik het bericht dat ik moet contact opnemen met de receptie. Ik maak me niet al te ongerust want eigenlijk verwacht ik een bericht dat de uitstap van zaterdag niet zal doorgaan wegens de minder gunstige weersomstandigheden. Gisteren bekeken we de Maltezer zender en die voorspelde regenweer in de nacht en de ochtend met veel wind. En minder goed weer gedurende twee dagen. Aan de receptie kreeg ik te horen dat ik contact moest opnemen met Francis, de steward van Jetair omdat de uitstap inderdaad niet doorgaat en om af te spreken hoe hij ons het betaalde bedrag zal overmaken. Wij beschikken over zijn gsm-nummer en maken de nodige afspraken. Hij zal ons het geld brengen op zaterdagmorgen om 9.30 u aan de receptie van het hotel. We kunnen niet klagen dat we niet goed ingelicht zijn want ik wordt nog eens verwittigd doormiddel van een brief van de receptie van het hotel.

In de loop van de namiddag stel ik vast dat ik mijn reserve (voor drie dagen) van een bepaald medicament thuis vergeten ben. Het probleem wordt al vlug opgelost omdat Lea gelijkaardige medicijnen bij zich heeft.

Tot 16 u verblijven we aan het zwembad. Daarna gaan we in de bar een aperitiefje drinken. Ik drink de Maltezer tegenhanger van de Griekse ouzo en de Turkse raki, een anijsdrank die hier de naam draagt van Pezzi’s anisette. De Maltezer variant is echter smakelijker. Daarna trekken we naar de kamer tot het tijd is voor het avondmaal.

18.30 u: avondmaal. Nagenoeg iedere dag staat het buffet in het teken van een land of een streek. Zo is er een Turkse avond, een Aziatische avond, enz.

22.00 u: we gaan slapen.

Vrijdag 14 oktober 2011 – 5^de dag

Na het ontbijt trekken we terug naar Valletta. Vanaf het niveau van de receptie zijn er 90 trappen te beklimmen om het straatniveau te bereiken. Eens daar moet er nog een lichte helling overwonnen worden om aan de terminus van de bussen te komen. De City gate (gelegen aan het begin van de Republic street) is momenteel afgebroken voor restauratie. Net als we daar aankomen zien we nog net de militaire muziekkapel met witte jassen en witte helm afmarseren. Ze gelijken een beetje op de carabinieri van Monaco.

We brengen een bezoek aan de St.-Jean – co – kathedraal van Valletta, een prachtig bouwwerk waarvan de vloer bedekt is met grafplaten in veelkleurig marmer. Daarna doen we het terrasje van gisteren nog eens aan. Het is behoorlijk warm en drinken is dus geen overbodige luxe. De verdere wandeling door de stad brengt ons langsheen het presidentieel paleis waarvoor twee wachten staan, ook in witte jassen. Klokslag om 14 u weerklinkt een kort muziekstukje uitgevoerd door een klarinet en daarna een langer klassiek stuk waarop de fonteinen gaan dansen.

Daarna keren we terug naar het hotel en brengen een deel van de namiddag door aan het zwembad. Rond 16.30u komt er wat meer wind opzetten en wij pakken onze biezen om in het overdekte zwembad te ploeteren.

17.30 u: we drinken aan aperitief in de bar in de buurt van de receptie.

18.30 u: avondmaal. Dit staat vandaag in het teken van Azië.

Na het avondeten keren we terug naar de kamer en gaan even na negen uur slapen. Bijna iedere avond tijdens onze afwezigheid voor het avondeten komt er een kamermeisje de bedsprei opplooien, de gordijnen dicht doen en legt op de nachtkastjes een chocolaatje (wat zoveel wil zeggen als: een zoete nacht toegewenst).

Zaterdag 15 oktober 2011 – 6^de dag

Bij het opstaan bemerken we dat er wat meer wolken zijn dan normaal, maar niet meer wind dan anders. We besluiten een uitstap te doen met de lijnbus naar Mdina. Na het ontbijt gaan we naar de busterminus en doen daar navraag welke bus me moeten nemen. De controleurs en de chauffeurs zijn zeer behulpzaam. Al vlug zitten we op bus 53 (51 en 52 zouden ook goed zijn geweest) We betalen een dagticket voor € 1,30 (per persoon) dat de ganse dag geldig is. Bezitters van een oudere toeristische gids mogen de verouderde informatie over de lijnbussen niet meer gebruiken. Ook de (beroemde) oude bussen zijn volledig uit het straatbeeld verdwenen. De meesten waren meer dan 25 jaar oud. De huidige bussen zijn zeer comfortabel en voorzien van airco. Soms ziet men nog wel eens een oude lijnbus die door een particulier is opgekocht.

Na ca een half uur rijden bereiken we Mdina. Hier is het eindpunt van deze lijn en de bus stopt amper een tiental meter van de stadspoort van Mdina.  Onderweg naar Mdina merk ik een luifel aan een winkel op waarop staat: Versele – Laga (een bedrijf uit Deinze). Bij onze aankomst te Mdina vragen we aan de buschauffeur hoe frequent de bussen rijden. Het antwoord is: om de 30 a 45 minuten. Wanneer wij er aankomen is het nog vrij rustig in het stadje maar wanneer we omstreeks het middaguur terugkeren is het hier een drukte van jewelste. Tientallen groepen komen ons tegemoet. We brengen een bezoek aan de ommuurde stad, de moeite meer dan waard. Het stadje bestaat uit oude gebouwen opgetrokken met grote zandstenen. We bezoeken het museum waarin de kerkschat is tentoongesteld, die vooral bestaat uit zilveren voorwerpen. Met hetzelfde ticket hebben we toegang tot de kathedraal. Ook hier is de vloer bedekt met grafplaten uit veelkleurig marmer. Eens aan het einde van het bastion heeft men een prachtig uitzicht op de omgeving. Via de stadsmuren keren we terug naar de bushalte. Na amper 10 minuten wachten hebben een bus. De chauffeur is dezelfde die ons naar hier bracht. Rond 12.45 u komen we aan in Valletta. Er hangen wel wat halfdonkere wolken maar de temperatuur is uitstekend en het blijft droog. De wind neemt echter toe.

Aan de busterminus trekt Lea de stad in en ik ga naar het hotel om dit reisverslag bij te werken.

Rond 17 u trekken we samen naar het binnenzwembad.

Vanavond gaat het avondmaal uitzonderlijk door op de 4^de verdieping, het ochtendrestaurant. Ik had in de loop van de dag aan de receptie gevraagd wat hiervan de reden was. Het antwoord was dat er in het avondrestaurant een huwelijksfeest doorging. Bij het verlaten van het restaurant vergeet Lea haar handtas met enkel wat medicijnen in. ’s Anderdaags krijgen we de handtas terug (op onze vraag). Ook vergeet ik de rekening van de fles wijn te signeren. Wanneer ik dat ‘s anderendaags meld blijkt het briefje verdwenen te zijn (maar de fles wordt wel aangerekend op de eindafrekening).

Zondag 16 oktober 2011 – 7^de dag

In de loop van de voorbije nacht breekt een onweer los met een felle regen. Als we om 8 uur opstaan regent het nog steeds fel. Als we na het ontbijt naar onze kamer gaan blijkt die reeds gepoetst te zijn zodat we op onze kamer kunnen blijven in afwachting van beter weer. In  de voormiddag ga ik zwemmen in het binnenzwembad en Lea rust wat uit op de kamer. Rond 11 uur gaan we eens rondwandelen in Valletta. Het regenen is nagenoeg opgehouden. In de buurt van het centraal plein drinken we iets en daarna zakken we terug af naar het hotel. Het waait nog behoorlijk maar het is inmiddels volledig opgehouden met regenen. Om 16.30u gaan we naar het binnenzwembad.

18.30 u: avondmaal. Na de maaltijd kijken we wat TV, meer bepaald naar de Maltese zender. We begrijpen er geen jota van maar we kunnen wel de “prentjes” bekijken. Na het nieuws volgt, zoals hier bij ons, het weerbericht en dat ziet er voor morgen niet slecht uit.

Het Maltees is een taal die afgeleid is van het Arabisch maar met wat Italiaanse invloeden. Deze avond komt het kamermeisje niet langs, waarschijnlijk omdat het weekend is?

20.30 u: we gaan slapen.

Maandag 17 oktober 2011 – 8^ste dag

Na het ontbijt stappen we naar de bus-terminus en wachten er op de bus 81 op kaai 11 . De bus laat behoorlijk op zich wachten. Minstens 3 bussen 81 zien we voorbijrijden zonder te stoppen. Uiteindelijk na drie kwartier wachten stopt er een bus en kunnen we instappen. Deze is behoorlijk vol maar daar we een van de eersten zijn die instappen kunnen we een zitje vinden. Wij rijden naar Marsaxxlokk  en blijkbaar ook een groot deel van de reizigers op de bus.

Rond 11 u komen we aan in het vissersdorpje Marsaxxlokk. Op zondag is er hier een vissersmarkt maar wegens de regen hebben we ons bezoek moeten uitstellen tot vandaag. Vandaag is het weer uitstekend en vanaf het middaguur zien we enkel een azuurblauwe lucht. Op de kade van het haventje staan nu enkele prullenkraampjes. Wel liggen er in de haven heel wat veelkleurige bootjes. Bij onze aankomst gaan we iets drinken en ook voor we terugkeren doen we een terrasje. Van Valletta tot hier is het ongeveer 35 minuten rijden. Ca 14 u zijn we terug in Valletta en duiken we in het zwembad.  Om 15.45 u verwisselen we het buitenzwembad met het binnenzwembad. Bij de toegang naar de beide zwembaden zit een meisje bij wie je een handdoek kan krijgen (gratis). Het kamernummer wordt genoteerd op een briefje en bij de teruggave moet men het briefje samen met de handdoek afleveren. Om half vijf nemen we een aperitiefje in de bar aan de receptie. We drinken beiden een “anisette”. De avond verloopt zoals gewoonlijk.

Dinsdag 18 oktober 2011 – 9ste dag

Gisteren viel ons op dat er in en rond het hotel een abnormale drukte was. In de inkomhal liepen er mannen in donker pak rond waarvan men kan vermoeden dat het politiemensen in burger of van een bewakingsfirma waren. Achteraan het hotel is er een kleine haven, vermoedelijk eigendom van het hotel. Daarin liggen nu twee speedboten van de politie die permanent bemand zijn. Wanneer we na het ontbijt het hotel willen verlaten om een uitstap te doen met de lijnbus is er een opvallende drukte voor de inkom. Hier staan een tiental politievoertuigen, een wagen van de brandweer, een ziekenwagen, een jeep van de ontmijningsdienst en talrijke politiemensen in een gewoon uniform of in beschermkledij naast militairen. Enkele zijn bewapend met een automatisch geweer. Ook politiehonden en hun baasjes zijn van de partij. Wij vragen ons af wat dit te betekenen heeft. Wij blijven het schouwspel gadeslaan vanop de trappen tussen de inkom naar de straat toe. Naast ons staat nog een koppel te kijken. Wij vragen hen of ze weten wat dit allemaal te betekenen heeft. Zij antwoorden dat afgelopen nacht de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken, Hilary Clinton, hier overnacht heeft en straks zal vertrekken naar Libië. Zij vindt het blijkbaar veiliger hier in Malta te overnachten. (nota: twee dagen later wordt Khadaffi gedood). We hebben geen idee hoe lang het nog zal duren vooraleer Clinton zal vertrekken en we besluiten niet langer te wachten. Gisteren en eergisteren hoorden we vanuit de kamer boven ons wat lawaai van een bijzondere poetsbeurt maar of Clinton in die kamer overnacht heeft weten we niet.

We begeven ons naar de bus-terminus. We zijn van plan naar Naxxar te gaan. Normaal moeten we bus 43 op baan 8 nemen maar ook deze keer laat de bus ons in de steek. Op aanraden van een toezichter nemen we een andere bus waarvan Naxxar geen eindstation is. We rijden met bus 31 die als eindbestemming Bugyba heeft. Het is dus even uitkijken om op de juiste plaats uit te stappen. Eens ter plaatsen, in het centrum van Naxxar, vinden we al gauw het Palazzo Parisio, een prachtige paleiswoning met een mooie tuin, dat we bezoeken. In het gebouw is er een restaurant en kan men er iets drinken, wat we ook doen. Daarna stappen we terug op de bus, lijn 32, want die doet ook Mosta aan. Ons doel is de kerk van Mosta te bezoeken. Dit gebouw heeft de vierde grootste koepel van Europa. Wanneer we na een korte rit in Mosta aankomen is het net 12 u  en staan we voor een gesloten deur. Ik vraag in een winkeltje langs de overzijde wanneer de kerk terug opengaat. Het antwoord is: 15 u (ik had het kunnen weten). In afwachting gaan we tegenover de kerk iets gaan eten en blijven op het terrasje van de snackbar zitten tot even voor 15 u.  Eens de kerk opengaat blijkt dat we er goed aan gedaan hebben die drie uur te wachten. Eens men binnen is geeft de koepel een zeer ruimtelijk gevoel. In de sacristie kan men een kopie van een bom zien die tijdens WO II op de kerk viel waarin zich een 300-tal kerkgangers bevonden. De bom ontplofte niet. Er was enkel een minieme schade aan de koepel (het gat waardoor de bom viel). Na een twintigtal minuten keren we terug naar Valletta dat we bereiken na een rit van ca 35 minuten. Eens in het hotel gaan we naar het binnenzwembad.

18.30 u: avondmaal.             

Na het avondmaal brengen we al één en ander in orde voor de terugreis van morgen. In de hal en andere delen van het hotel lopen er nog wat politiemensen rond maar van Clinton is er geen spraak meer. De twee politieboten blijven tot een stuk in de nacht liggen in het haventje van het hotel mar zijn tegen het ochtendgloren verdwenen.

Gans de dag was het licht bewolkt maar goed weer.                        

Woensdag 19 oktober 2011 – 10^de dag

Gisterenavond hebben we al het grootste deel van onze valiezen klaargemaakt.

06.45 u: opstaan en ontbijten. Ik vraag aan de receptie indien we afgerekend hebben of we nog tot 12 u op de kamer mogen blijven, zoals de regels het voorschrijven. Dit blijkt geen probleem te zijn. na het nemen van een douche sluiten we de valiezen. We hebben nog een zee van tijd en die brengen we door op het terras waar we nog kunnen genieten van het mooie uitzicht op Sliema en de Grote Haven van Valletta. Er is geen wolkje aan de lucht. Om 11.45 u verlaten we de kamer en gegeven aan de receptie de toegangskaart van de kamer af. In de loop van de voormiddag heb ik de rekening van de dranken betaald. In de bar drinken we nog een kop koffie. De afspraak is dat men ons komt ophalen om 13.30 u a 13.45 u. Het busje komt echter nog niet opdagen. We wachten op een terrasje voor de ingang van het hotel. Wij beginnen ons al af te vragen of men ons niet vergeten heeft. Het telefoonnummer van de man van Jetair zit ergens diep in de valies, dus naar hem bellen kan ik niet. Ik vraag nog voor alle zekerheid aan de receptie of er niemand gebeld heeft voor ons. Dit is negatief. Uiteindelijk om 14 u komt het busje langs. De chauffeur zegt dat de opgegeven afhaaluren niet kloppen en dat hij het traject naar de luchthaven niet op die tijd kan afleggen. Eens op de luchthaven (ca 30 min. rijden) checken we onmiddellijk in. De gate waar we moeten instappen zal pas later bekend gemaakt worden via de electronische borden. Om 15.15 u begint het instappen. We moeten enkele minuten wachten omdat er een gehandicapte in rolstoel met een speciaal voertuig aan boord moet gebracht worden. We vliegen terug met Air Malta. Het opstijgen is voorzien voor 16.05 u. Met amper 5 min. vertraging komen we los van de grond. De afstand naar Brussel bedraagt 1855 km. Stipt zoals voorzien landen we om 19 u. Eerst nog de valiezen van de transportband ophalen en vlug naar het treinstation van de luchthaven. De rechtstreekse trein naar Gent staat reeds klaar en in het voorbijgaan meldt ik aan de treinwachter dat ik nog moet betalen (dit mot in principe als men geen boete wil oplopen . De trein zit bomvol maar eens na Brussel Noord, Brussel Centraal en Brussel Zuid kan iedereen een plaatsje bemachtigen. Wel is het niet gemakkelijk de twee zware valiezen aan boord van de trein te tillen. We komen aan in Gent Sint-Pieters om 20.55 u. Het station heeft nog steeds geen liften of neerwaarts gaande roltrappen en het is geen sinecure om de twee valiezen via de gewone trap naar beneden te brengen. In de stationshal kopen we nog voor elk een döner kebab die wij thuis zullen opeten. De taxirit kost ons € 12. Eens thuis, na het verorberen van de kebab, pakken we nog de valiezenuit om dan om 22.45 u te gaan slapen.

Buiten valt er een kille regen en is de temperatuur amper 9 graden. Toen we in Malta vertrokken was het 24 graden.

                                                                                                                      David Maes

oktober 2011

Turkije –Antalya V

27 maart – 6 april

Wat vooraf ging

Donderdag 10 maart 2011:

- afhalen van de reisdocumenten bij Jetair.

De nacht van donderdag 10 maart 2011 op vrijdag 11 maart 2011:

-Er doet zich een zware aardbeving voor in Japan, gevolgd door een tsunami en ernstige problemen met drie kerncentrales. Er zijn vermoedelijk 10.000 dodelijke slachtoffers. Later blijkt het dat het er ongeveer 25.000 te zijn.

Vrijdag 11 maart 2011:

Tijdens een shopping op de Vrijdagsmarkt in Gent wordt de portefeuille van Lea gestolen. Lea doet nog diezelfde dag aangifte van de diefstal. Gezien ons vertrek naar Turkije niet meer veraf is (amper 16 dagen) moet er vlug een oplossing gezocht worden om nieuwe documenten te verkrijgen.

Zaterdag 12 maart 2011:

We brengen de ganse voormiddag door op het Administratief Centrum aan het Zuid voor het aanvragen van nieuwe documenten. Een identiteitskaart via een snelle procedure verkrijgen kost ca € 136. We vragen een identiteitskaart aan via de normale procedure. Blijkt dat de beste en snelste oplossing nog is een reispas aan te vragen. Die zou klaar zijn op 23 maart 2011, vier dagen voor ons vertrek. Deze reispas kost ons € 86. Hij is wel 5 jaar geldig.

De foto’s die we bij hebben (uit een automaat gehaald) blijken niet te voldoen aan de gestelde eisen. Na een half uur wachten kunnen we in het tegenover gelegen winkelcentrum van het Zuid een serie foto’s laten nemen die wel voldoen aan de eisen. Rond half twaalf verlaten we eindelijk het Administratief Centrum.

Dinsdag 22 maart 2011:

De oorlog in Libië begint.

Woensdag 23 maart 2011:

We halen de reispas van Lea af op het Administratief Centrum aan het Zuid.

De nacht van zaterdag 26 maart 2011 op zondag 27 maart 2011:

De zomertijd gaat in. 2 u wordt 3 uur. Dit betekent dus een uur minder slapen.

Zondag 27 maart 2011 – 1^ste dag

Gisterenavond zijn we al om 21 u gaan slapen na eerst nog al onze uurwerken op zomertijd te hebben gezet. In de loop van zaterdag belde Magda nog eens om na te gaan of alles in orde was.

05.30 u: Ik sta op en Lea staat om 06.00 u op. Na de badkamerrituelen blijkt dat we nog een uur te vroeg klaar zijn zodat we nog rustig de tijd kunnen nemen.

07.50 u: William komt ons ophalen om ons naar Zaventem te brengen. Daar het zondag is is het rustig op de weg en om 8.45 u komen we aan op de park-and-ride-zone. Daar nemen we afscheid van William. In de luchthaven eten we nog een meegebrachte Luikse wafel en kopen een koffie aan een eetstandje ter hoogte van de check-in-rij nr. 10. Met Magda en Thieu hebben we afgesproken om 10 u aan de Jetairbalie in het nieuwe deel van de vertrekhal. Na nog wat rond gelopen te hebben op de luchthaven en onze strandtas hebben afgehaald aan de balie van Jetair vinden we M en T terug op de afgesproken plaats. Volgens de hostess van Jetair zou het inchecken pas beginnen om 11.30 u maar reeds om 11.20 u begint men met het inchecken aan rij 12. Wij staan als tweede in de rij zodat wij waarschijnlijk vooraan in het vliegtuig zullen zitten. We zijn tevens al vlug onze bagage kwijt. We krijgen de zetels 4 A-B-C-D toegewezen, op de 4^de rij dus. Eens ingecheckt begeven we ons onmiddellijk naar gate B 31. Eens we aan de wachtplaats aankomen staat er reeds aan de nevenliggende gate een vliegtuig van Jetairfly klaar. Ons vliegtuig komt echter een tiental minuten later zijn plaats aan onze gate innemen. Stipt om 11.50 u mogen we instappen.

13.30 u: ons vliegtuig verlaat zijn standplaats.

De veiligheidscontrole leverde geen noemenswaardige problemen op . Enkel de armband van Magda was wat weerspannig. Lea reist, wegens de diefstal van haar portefeuille, met een reispas.

13.40 u: het vliegtuig komt van de grond. De vlucht zal 3 u en 25 minuten duren. Het toestel is van het type 737/400 (3 + 3 zetels per rij). De VIP’s krijgen als eerste hun maaltijd, daarna is het aan onze beurt. We weten niet goed hoe wij onze uurwerken moeten afregelen maar later blijkt dat Turkije pas naar de zomertijd overschakelt in de nacht van zondag op maandag (de nacht van 27 op 28 maart).

17.45 u (locale tijd): we landen op het vliegveld van Antalya. Daar ook de gebruikelijke rituelen: de valiezen ophalen aan het draaiplateau, maar vooraf de pascontrole en het kopen van een visum (€ 15 per persoon). Aan de uitgang vinden we de hostess van Jetair die ons het juiste busje aanwijst. Na een tiental minuten rijden we richting hotel. Daar de straatjes van Kaleici, waar zich het Alp Pasahotel situeerd, zeer smal zijn, kan er geen grote bus in de oude stadswijk binnenrijden. Eens we de wijk binnenrijden bemerken we de nieuwe bestrating. De laatste keer dat we hier waren was in 2006 en toen hadden de straatjes nog hun oude, gebrekkige, bestrating. De eerste keer dat we hier te gast waren was is 2001, de tweede keer in 2003, de derde keer in 2005, de vierde keer in 2006. Nu is het ons vijfde bezoek aan Antalya met verblijf in het Alp Pasahotel. Tussen 2001 en nu hebben we een ware evolutie kunnen meemaken. In het begin was de wijk Kaleici nagenoeg volledig verpaupert. Nu zijn bijna alle vervallen huizen en gebouwen met respect voor het verleden gerestaureerd. Niet voor niets kreeg de wijk van de UNESCO de vermelding “werelderfgoed”.

De laatste honderd meter moeten we echter te voet afleggen maar een bediende van het hotel komt ons tegemoet om onze valiezen te helpen dragen.

Het inchecken in het hotel verloopt zoals gebruikelijk – de hotelfiche invullen en een uitleg hoe hier alles in zijn werk gaat. Het enige wat verschilt met vroeger is dat de zogenaamde “bankkaart” is weggevallen. Die moest men vroeger aan de kelner geven bij een bestelling en werd alzo het verschuldigde bedrag elektronisch opgeslagen op de kaart. Nu hebben de kelners een computertje op de arm en wordt het verschuldigde bedrag doorgeseind naar de centrale computer.

Wij huren een kluis voor € 2 per dag. Men kan een eigen codenummer in de elektronische kluis aanbrengen. Als kamer krijgen we de kamer Seyma toegewezen – Magda en Thieu krijgen kamer Alev. Beide kamers zijn gelegen achteraan het gebouw. Onze kamer heeft uitzicht op een smal straatje naast het hotel. De kamers hebben hier geen nummer maar dragen de naam van een pascha (de grote kamers) of de naam van een haremvrouw (de kleinere kamers). Onze kamer is te bereiken via een trapje van een tiental treden met beruchte Turkse hoge treden. De bedienden helpen ons de valiezen naar onze kamer te brengen en leggen uit hoe de kluis werkt. Eens dit gedaan gaan we in een klein winkeltje in de buurt enkele flessen water kopen omdat het leidingwater niet drinkbaar is.

Zonder tijd te verliezen gaan we vervolgens avondmalen. Het voorgerecht en het dessert zijn nog steeds in buffetvorm. Het hoofdgerecht wordt in openlucht klaar gemaakt. Na het eten gaan we naar onze kamers om de valiezen uit te pakken. Eens dit gedaan is slaat de vermoeidheid toe en gaan we slapen. Mijn uurwerk wijst 23.45 u aan maar in feite weet ik niet hoe laat het juist is wegens de Babylonische spraakverwarring met het winter- en het zomeruur.

Maandag 28 maart 2011 – 2^de dag

07.00 u: ik sta op. Lea staat op om 07.30 u. Ik loop even tot aan de receptie om het juiste uur te vragen. Het is nu 08.00 u. Wij gaan ontbijten en M en T komen ons om 08.30 u vervoegen.

09.00 u: de hostess van Jetair komt langs voor de begroetingsessie. We krijgend de gebruikelijke uitleg over excursies en bezienswaardigheden. We bestellen en betalen twee uitstappen, één naar Kekova (de verdronken stad) en één naar Perge, Aspendos en de Kursunluwaterval. We krijgen daar bovenop nog een gratis uitstap in de omgeving van Antalya, met bezoek aan een grote juwelenwinkel, een bezoek aan de lage Dudenwaterval en een bezoek aan een grote lederwinkel. Eens dit achter de rug doen we een kleine verkenning in de oude wijk van Antalya: Kaleici. Het valt ons op dat heel wat huizen prachtig gerestaureerd werden de afgelopen tien jaar. Niet voor niets werd Kaleici uitgeroepen tot Werelderfgoed door de Unesco.

12.30 u: We gaan middagmalen. In dit seizoen krijgen we vol pension voor de prijs van half pension. Na het middagmaal rusten we een drie kwartier uit op de kamer. Daarna gaan we verder op ontdekking in Kaleici. Hier en daar proberen we wat inlichtingen in te winnen over de halteplaatsen van de dolmussen. Daar de meeste Turken hier alleen hun eigen taal spreken is het soms moeilijk om een kleine conversatie te houden.

17.00 u: we doen een terrasje in de buurt van de oude stadstoren van Kaleici met zicht op de baai van Antalya. Vroeger was in de nabijheid van de toren het restaurant gevestigd van Adamo. Nu is het echter een bouwwerf. De uitbater van de drankgelegenheid waar we ons nu bevinden zegt ons dat Adamo ongeveer een jaar geleden gestopt is met zijn restaurant en dat het gebouw nu gerestaureerd wordt tot een klein hotel.

Ca 18.00 u: we zijn terug in het hotel en nemen een douche.

19.30 u: we gaan avondmalen. Ik merk op dat de landvlaggetjes, die vroeger op de tafel gezet werden, verdwenen zijn. Iedere tafel kreeg vroeger een vlaggetje op tafel van het land van oorsprong van de hotelgast. Na het eten maken we een kleine wandeling naar de oude stadstoren.

22.00 u: we gaan slapen.

Dinsdag 29 maart 2011 – 3^de dag

06.00 u: opstaan. Lea om 7.15 u. Ik maak nog een kleine wandeling naar het voetbalstadium in de buurt om de halteplaats van de dolmussen eens te bekijken. Op dit uur van de dag rijden er slechts weinig dolmussen. Ik kan dan ook moeilijk uitmaken waar de kleine busjes precies naartoe rijden.

08.00 u: we gaan ontbijten. Daarna doen L, M en T een wandeling is de winkelstraatjes langs de overkant van de Ataturk Cadessi – zeg maar de Ataturklaan. Ik blijf op het terras van het hotel en werk mijn nota’s bij.

10.00 u: ik vertrek op een verkennende wandeling. Eerst ga ik naar de plaats waar de vaste markt (hier zegt men “bazaar”) zich bevind maar ik stel vast dat er nu een grote bouwput in de plaats gekomen is. Volgens inlichtingen is de nieuwe markt iets verder af gelegen en men zou die kunnen bereiken met de nieuwe tramlijn die aan de oude marktplaats voorbij komt. De nieuwe markt bevindt zich aan de terminus van de nieuwe tramlijn. Omdat we plannen hebben wat later op de week naar de nieuwe markt te gaan neem ik de tram met als eindbestemming Meydan. Aan een kiosk koop ik een ticket voor de prijs van 3,5 Turkse Lyra. Blijkt dat dit ticket ook geldig is voor de terugreis. Dus voor een enkele rit betaalt men per persoon 1,75 TL (of ongeveer 90 eurocent). Later zullen we ervaren dat de prijs voor een trambiljet (zowel de oude als de nieuwe tram) en de prijs voor een rit met een dolmus steeds dezelfde is. Op de tram doe ik voor alle zekerheid nog eens navraag waar ik moet afstappen maar de mannelijke Turk geeft me enkel uitleg in het Turks. Ik begrijp er geen jota van. Enkele zitplaatsen verder zit een vrouw wiens leeftijd ik schat op 50 jaar. De dame komt tussen en geeft me een gedetailleerde uitleg hoe ik op de markt moet geraken. Zij doet dit in vloeiend Duits. Ze zegt me dat ik met haar aan de eindhalte kan afstappen. Ondertussen vertelt ze al het een en het ander over haarzelf. Blijkt dat ze verkoopster is in een van de stalletjes op de markt. Ik zie in de gang van de tram een groot pak met nog verpakte kledingstukken (T-shirts, enz.) staan. De kleding is verpakt in een grote zwarte plastiek zak die naar mijn schatting één meter hoog is en een halve meter dik is. Ik vraag haar of het pak van haar is en zij antwoord bevestigend. Ik stel haar voor om vanaf de tramhalte het pak te helpen dragen naar de markt. Uiteraard heeft ze daar zeker geen bezwaar tegen. Van de tramhalte naar de bazaar is het ongeveer honderdvijftig meter stappen. Het pak weegt behoorlijk zwaar. Ik vraag haar hoe ze dergelijke zware pakken naar haar kraam krijgt als er geen “goede ziel” is die haar helpt. Haar antwoord is dat ze het grote pak zelf draagt op haar schouders. In de bazaar slaan we het eerste padje rechts af en komen iets verder aan de verkoopstand van de vrouw. Zij biedt mij iets te drinken aan. Ik kies voor een nescafé (de gewone Turkse koffie is voor ons nagenoeg niet te drinken.) Ondertussen begint de vrouw honderduit over haar en haar jeugd te praten. Ze zegt dat ze opgevoed is in Duitsland, meer bepaald in Hamburg. Ze heeft daar 27 jaar gewoond, heeft een dochter van 18 jaar en een zoontje van 6 jaar. Ik vertel haar dat ik een dochter heb en een kleindochter. Wanneer ik wat later wil opstappen stopt ze me nog een t-shirt in de hand voor Laura. We nemen hartelijk afscheid van elkaar en ik beloof haar wat later op de week nog eens langs te komen samen met L, M en T.

Ik neem de tram terug richting Kaleici en stap af niet ver van het kruispunt met de Ataturk Cadessi, daar waar de oude kuststram en de nieuwe tram elkaar kruisen. De oude tram wordt trouwens “Nostaljia” genoemd. Aan deze tramhalte vind ik een halte voor de dolmussen die naar de autobusterminus rijden, buiten de stadsagglomeratie. De dolmussen die naar daar rijden hebben de nummers 61 en 24. De halte is amper 100 meter van de building “Antalya 2000” gelegen. Een verantwoordelijke (met een fluitje in de hand) jaagt de bestuurders op om zo snel als mogelijk te vertrekken na hun halte. Als men hen een inlichting vraagt heeft men best een klein notaboekje of een stukje papier bij de hand. Daar schrijven die “controleurs” dan het nummer van de desbetreffende dolmuslijn op.

Terug aan het hotel vind ik L, M en T op het terras van het hotel. Ik vertel hen mijn wedervaren.

12.30 u: middagmalen tot 14.00 u. We krijgen soep, macaroni en ijs met een stukje baklava. Na het middagmaal nemen we de Nostaljia- waar zich aan de terminus het Archeologisch Museum van Antalya bevindt. We bezoeken het museum (15 TL/pp). Dit museum bewaart talrijke belangrijke archeologische vondsten. Na het bezoek drinken we iets op het terras van het museum. Lea keert alleen met de tram terug naar het hotel. Wij, D, M en T, gaan te voet via de weg die parallel loopt met het strand. Naar het hotel is het ongeveer 45 minuten stappen. Na onze aankomst aan het hotel blijven we nog wat napraten op het terras.

19.30 u: avondmaal.

22.00 u: we gaan slapen.

Woensdag 30 maart 2011 – 4^de dag

07.30 u: we gaan deze ochtend wat vroeger ontbijten omdat we vandaag een uitstap doen. Net voor we vertrekken merkt Thieu op dat zijn videocamera niet werkt. Ik heb het vermoeden dat er niets verkeerd is met de camera maar dat er een foutieve manipulatie gebeurd is. Vandaag kan Thieu dus niet filmen maar Magda vervangt dit hiaat door meer foto’s te nemen. Volgens Thieu heeft hij gisterenavond de batterij van zijn toestel nog opgeladen. Ik bedenk daarbij wel dat wanneer men de kamer verlaat en de sleutelhanger uit het toestel naast de deur haalt, dat er dan geen stroom is in de kamer. Dus ook het opladen van de batterij kan dus in dit geval niet gebeuren. Bij onze aankomst ’s avonds gaan we een en ander nakijken in de kamer van M en T. Ik bemerk dat het flikkerlampje wel knippert, dus laadt de batterij op. Plots valt mijn ook op de aan/uit-knop. Ik druk even op deze knop en de camera werkt perfect. Per ongeluk had iemand dus op deze knop gedrukt.

Een taxi komt ons ophalen om 09.05 u. Daarna volgt een lange rit naar het rendez-vouspunt waar de twee andere bussen en onze taxi samenkomen. De rit hierheen is ongeveer 35 km. De Nederlandstaligen stappen in dezelfde bus. De gids is reeds aanwezig in de bus. Het is een Nederlands sprekende Turk die af en toe wat moeite heeft met de Nederlandse zinsbouw. Meestal is hij vrij goed verstaanbaar maar spreekt af en toe wat te stil waardoor we hem van achter in de bus soms moeilijk verstaan. Onderweg naar Perge heeft hij reeds heel wat informatie mee. Na een tijdje rijden stappen we af aan de archeologische site van Perge. De site is vrij uitgestrekt en onze gids doet zijn best om ons één en ander duidelijk te maken. Toen we een aantal jaren terug deze site bezochten kregen we heel wat minder informatie. Het bezoek duurt ongeveer één uur (de arena en de restanten van de stad Perge). Na een toiletbezoek staat er aan de uitgang een man die wat reukwater sprenkelt op je handen. Eens terug in de bus gaat het richting Kursunluwaterval. Dit wordt een blitsbezoek want hier krijgen we maar 20 minuten de tijd. Blijkbaar was er hier een droge periode want de waterval heeft slechts weinig kracht. Op de site van de waterval zijn er heel wat trappen te doen. Na de waterval gaat het naar een dorpje onderweg naar Aspendos. Daar gebruiken we de lunch, die inbegrepen is in de prijs. Het middagmaal bestaat uit koude pastakrulletjes, een opgerold blad bladerdeeg gevuld met fetakaas. Voor het hoofdgerecht kan men kiezen uit: forel, kebab of kip met daarbij nog een bord rauwe groenten. Tijdens de maaltijd ontspint zich een levendig gesprek tussen mij en een oudere dame. Deze blijkt in Gent aan de Fr. Rooseveltlaan te wonen. Zij verblijft in Belek en was vroeger onderwijzeres. Ook een vijftal jongeren nemen deel aan het gesprek. Deze laatsten zijn nieuwe Jetairhostessen (en één steward) in opleiding. Vooral de steward voert hoofdzakelijk het woord. Uit het gesprek blijkt dat ze nog wel het één en ander te leren hebben van Antalya en omgeving. Na de maaltijd, zie zowat een anderhalf uur in beslag neemt, maar door het drukke gesprek vliegt de tijd voorbij, stappen we terug in de bus en rijden amper enkele minuten vooraleer we aan de site van Aspendos aankomen. We bezoeken het prachtige antieke theater, één van de weinige theaters waarvan de scene nog recht staat. Na een half uur is het tijd om terug te keren. We rijden langsheen twee andere bouwwerken van Aspendos: de aquaduct en de Aspendosbrug. De drie bouwwerken komen voor in een sage over een koningsdochter en drie architecten.

Eens we terug aan het verzamelpunt zijn stappen we over in de taxi die ons 40 km verder naar Antalya brengt.

17.00 u: aankomst aan het hotel. We blijven nog een uurtje op het terras verpozen. Bij nazicht van de rekening blijkt dat er een glas bier teveel werd aangerekend. ’s Avonds wijs ik de kelner op de fout en die wordt onmiddellijk rechtgezet (Thieu krijgt die avond een extra glas bier).

19.30 u: avondmaal.

21.00 u: we gaan slapen.

Donderdag 31 maart 2011 – 5^de dag

06.30 u: opstaan.

08.00 u: ontbijten.

09.30 u: L, M en T gaan shoppen. Ik blijf achter op het terras van het hotel om mijn notities aan te vullen. Daarna maak ik een wandelingetje doorheen Kaleici. Rond 11.50 u ben ik terug aan het hotel en vinden er L, M en T op het terras.

12.30 u: middagmaal. Deze karige maaltijd bestaat uit soep, selder, champignons en garnalen. Daarna genieten we even van een platte rust in de kamer. We moeten echter eerst nog een tiental minuten wachten vooraleer we in de kamer kunnen tot wanneer de poetsvrouw klaar is.

15.30 u: we bezoeken het kleine museum van Kaleici. Het bijzondere van dit gebouw is dat de vloeren gemaakt zijn uit schitterend witte marmer. Zo te zien was het gebouw vroeger een (Rooms-Katholieke) kerk. Dit wordt verraden door de in de muur ingebouwde predikstoel. Magda zegt dat ze in haar documentatie gevonden heeft dat er in Kaleici een Sint-Pauluskerk zou zijn. Gedurende de vijf bezoeken aan Antalya hebben we talloze keren de wijk doorkruist. Nooit is ons een kerk opgevallen. Eens uit het museum gaan we op zoektocht naar deze kerk. Deze zou gelegen zijn in de buurt van het Karyatithotel. Doordat de straatjes van Kaleici kriskras door elkaar lopen is het niet gemakkelijk voor een kersverse bezoeker om de weg te vinden. Herhaalde keren vragen we de weg. Eén van de goede gaven van de Turken is dat wanneer men de weg vraagt je steeds geholpen wordt, zelfs wanneer ze zelf de weg niet weten… met alle gevolgen van dien. Na bijna heel Kaleici te hebben doorkruist vinden we tenslotte het hotel Karyatit langs de rand van Kaleici en in de buurt van de weg naar het voetbalstadion. In het hotel wijst een dame ons de goede richting naar de kerk. Honderd meter van het hotel vinden we het bescheiden kerkje. Dit is momenteel niet toegankelijk want het wordt gerestaureerd. Op een summier plannetje worden we verwezen naar een hulpkerkje amper honderd meter verder. Het is gelegen boven een café. De uitbater van het café wijst ons de weg, een smalle trap tussen twee cafés in gelegen. Na een korte klim kunnen we het noodkerkje, voor zover je dit zo kan noemen, even bezoeken. Waarschijnlijk was de ruimte waarin het is ondergebracht vroeger een vergaderzaal van het onderliggend café. Een aantal oude stoelen staan omheen het primitieve altaar. Er worden hier op zondag twee diensten opgedragen, één voor de Turkse bevolking en één voor de Engelstaligen.

Ondertussen is het reeds 17 u geworden wanneer we aan het hotel aankomen. Zoals gebruikelijk blijven we nog wat op het terras nakaarten. Toevallig heeft de hostess van Jetair ook haar spreekuur. Daar ze geen nieuwe gasten moet begroeten begint ze een gezellige babbel met ons. Daaruit begrijpen we dat ze hier pas 14 dagen is en dat ze nog heel wat van de omgeving moet leren. Wij delen haar onze ervaringen mee en af en toe neemt ze nota’s over onze reiservaringen.

19.30 u: avondmaal. Daar het te fris is om buiten te eten zoeken we een tafel binnen in het gebouw. Tot nu toe is het vrij goed weer geweest met af en toe wat bewolking. In de loop van de namiddag zijn er juist geteld twee druppels water gevallen. Uit voorzorg doen de kelners het tafellinnen van de buitentafels weg. Maar later blijkt dat dit een maat voor niets is geweest daar er die avond geen regen valt.

21.45 u: we gaan slapen.

Vrijdag 1 april – 6^de dag

In de loop van de dag dwarrelt het bericht binnen dat ons land een nieuwe regering heeft. Achteraf blijkt dit een 1 aprilgrap te zijn.

06.45 u: opstaan.

08.00 u: ontbijt buiten.

Naast de receptie van het hotel staat een kleine computer. Hier kan men surfen. Ik maak van de gelegenheid gebruik om het weerbericht na te kijken op http://www.zoover.nl. Men verwacht veel bewolking maar wel een temperatuur van ca 25 graden. Voor morgen en overmorgen wordt er regen verwacht. Daarna zou de zon terug van de partij zijn. Na het ontbijt gaan we naar een zitbankje met uitzicht op het haventje van Kaleici. Een half uurtje voor we gaan middagmalen vleien we ons even op de ligzetels op de binnenkoer van het hotel.

12.30 u: middagmaal.

14.30 u: we vertrekken met de oude tram (Nostaljia) naar het eindstation aan het Altalyamuseum. We betalen 3,5 TL voor 2 personen (= 1,75 TL/pp). Aan het eindstation zien we niet onmiddellijk hoe of waar we een dolmus moeten nemen naar Minicity. Ik doe navraag naar de prijs van een taxi. Vanaf hier naar Minicity kost de rit 9 TL, dit is 2,25 TL per persoon (of 1,10 euro/pp). We nemen een taxi en worden na enkele minuten afgezet aan de ingang van Minicity. De toegangsprijs bedraagt 5 TL /pp. Hier zijn alle belangrijke gebouwen van Turkije weergegeven in het klein. Na het bezoek aan dit mini-Turkije, we worden steeds op de hielen gevolgd door een man van de bewakingsdienst, gaan we iets drinken in een strandcafé in de buurt. M en T keren te voet terug naar het hotel. Wij nemen een dolmus aan de ingang van Minicity. Daar is tevens het winkelcentrum Migros M 5 gevestigd. Bij de tweede dolmus die voorbij komt hebben we prijs. Deze brengt ons terug naar Kaleici. Eens we in de buurt van de geribde minaret en het standbeeld van Ataturk zijn stappen we af. Het is spitsuur (ca 17 u) en dus zeer druk. Van daar naar het hotel is het slechts 10 minuten gaan. Voor de dolmus betaalden we eveneens 3,5 TL voor twee personen. De temperatuur is inderdaad ca 25 graden en er komt meer en meer bewolking op en een lichte nevel.

09.30 u: het avondmaal gebruiken we buiten.

21.30 u: we gaan slapen.

Zaterdag 2 april 2011 – 7^de dag

04.30 u: Ik word wakker wegens de regen. De ganse dag vallen er regenbuien uit.

08.00 u: ontbijt.

09.00 u: L, M en T gaan naar de markt in Lara, een deelgemeente van Antalya. Daarvoor nemen ze een dolmus aan de halte van de voetbalstation. Ik blijf in het hotel om mijn notities bij te werken. Om 10 u maak ik een kleine wandeling naar de oude stadstoren van Kaleici en drink er op het terras een koffie die niet van al te goede kwaliteit is.

12.15 u: L, M en T komen van de markt.

12.30 u: middagmaal. We zoeken een tafeltje binnen want buiten is het te fris.

14.30 u: we vertrekken naar de “bazaar” (de overdekte markt). Niet ver van de Ataturklaan nemen we de nieuwe tram, eveneens niet veraf van de plaats waar ook de oude tram voorbij komt. Onderweg naar de halte begint het fel te regenen zodat we enkele minuten moeten schuilen. Het ticket kost ons 3,5 TL voor 2 personen. We rijden dan naar “Meydan”, het eindstation van deze tram- lijn. Vanaf de tramhalte naar de markt is het amper 100 meter stappen. We zijn nog niet goed in de overdekte markt of buiten gaan de hemelsluizen helemaal open. Nu zien we eens in de praktijk waarom de boordstenen bijna dubbel zo hoog zijn dan bij ons. Hier zijn namelijk geen rioleringen waarlangs het regenwater kan afgevoerd worden. Bij een hevige regenvlaag worden de straten herschapen in kleine riviertjes. Aan diverse standen kopen we het een en ander, na evenwel de nationale sport te hebben uitgeoefend, namelijk: het afbieden. Voor Lea kopen we een portefeuille en voor mij een lederen broeksriem. We brengen tevens een bezoek aan de dame die ik vroeger op de week leerde kennen. Bij haar kopen we nog het een en ander. Van haar krijgen we alles aan de laagste prijs en dit zonder te bieden.

16.55 u: we keren terug naar het hotel langsheen de building Antalya 2000 en de plaats waar vroeger de bazaar stond. Ik vernam dat op die plaats er een nieuw museum zou gebouwd worden (?). In de building is er een winkeltje van goedkope sierraden waar alles aan 1 TL wordt verkocht. In de buurt van het hotel laat ik mijn schoenen poetsen. De man vraagt daarvoor 2,5 euro maar ik geef hem 3 euro.

Voor het maal van deze avond reserveren we een tafel binnen.

19.30 u: avondmaal.

Zondag 3 april 2011 – 8^ste dag

04.30 u: het regent.

07.15 u: we gaan wat vroeger dan gewoonlijk ontbijten omdat we reeds vroeg op excursie vertrekken.

08.10 u: we vetrekken aan het hotel met een taxi naar Demre (Myra) en Kekova. Gisterenavond kreeg ik nog een fax van één van de receptionisten waarin stond dat er te weinig Nederlandstaligen hadden ingeschreven voor de trip en dat de Engelstalige gids ook uitleg zou geven in het Nederlands. Wonder boven worden, dit viel goed mee want de man was zeer goed verstaanbaar.

We rijden eerst naar de verzamelplaats en stappen daar over in een bus. We rijden in de richting van Kas en stoppen halfweg naar Kekova aan een baanrestaurant voor een sanitaire stop en om eventueel iets te drinken. We kennen de pleisterplaats zeer goed want in de afgelopen jaar zijn we hier reeds verschillende keren langsgereden en gestopt tijdens vroegere uitstappen. In Kekova stappen we op een boot om een bezoek te brengen aan de “verzonken stad”. Na het boottochtje gaat het naar het restaurant waar we de lunch gebruiken. Daarna komt Myra aan de beurt waar we achtereenvolgens de rotsgraven, het antiek theater en de kerk van Sint-Nikolaas bezoeken. Het is al 16.30 u wanneer we terugrijden naar de verzamelplaats. Van Myra naar hier is het ongeveer twee uur en een half rijden. Op de verzamelplaats moeten we even wachten omdat de andere bus nog niet ter plaatse is.

19.30 u: avondmaal.

De ganse dag was het afwisselend bewolkt en scheen de zon af en toe. Het regende een paar keer maar daar hadden we geen last van omdat we dan juist ergens binnen waren.

21.00 u: we gaan slapen.

Maandag 4 april 2011 - 9^de dag

08.50 u: we worden opgehaald door een taxi en rijden naar de overstapplaats. Eens iedereen in de juiste bus zit rijden we naar een megawinkel van goudwerk en juwelen. Na een goed half uur vertrekken we naar de lage Dudenwaterval. De plaats is momenteel een bouwwerf daar men er bezig is een park aan te leggen. De lage Dudenwaterval stort zijn water in de zee. De hoge Dudenwaterval ligt ongeveer een 30-tal kilometer in het binnenland. Na de waterval even te hebben bekeken rijden we naar de plaats waar we het middagmaal gebruiken , namelijk in Lara (deelgemeente van Antalya), met zicht op de zee. Van de regen hebben we weinig of geen last want telkens als het regent zitten we binnen. Na de maaltijd rijden we naar Kaleici voor een stadsbezoek. Hier haken we af en verwittigen we de gids dat hij niet op ons hoeft te wachten. De uitstap heeft als laatste halte een megawinkel van lederwaren. Maar wij zijn niet geïnteresseerd. Deze uitstap kregen we gratis aangeboden als we twee andere excursies betaalden. In feite is deze uitstap een commerciële bedoening.

Eens de bus verlaten te hebben in de buurt van de geribde minaret gaan L, M en T iets zoeken in een kledingzaak in de buurt van onze afstapplaats. Ondertussen ga ik op zoek naar een dolmushalte van waar men naar de hoge Dudenwaterval kan rijden. Uit navraag blijkt dat men een dolmus kan nemen aan de bouwput waar vroeger de “bazaar” gevestigd was. Ook rijdt er vanaf daar een autobus, maar minder frequent. De autobus draag te nummer 14 en de dolmussen de nummers 78 en 85. Aan het hotel wacht ik op de rest van onze groep waarna we samen iets gaan drinken aan de oude stadstoren.

18.00 u: we gaan naar onze kamer.

19.30 u: we gebruiken het avondmaal buiten.

Dinsdag 5 april 2011 – 10^de dag

Na het ontbijt nemen we de dolmus naar de hogere Dudenwaterval. De rit kost ons zoals steeds 3,5 TL voor 2 personen. We bezoeken de cite van de waterval maar ook hier laat het watertekort zich manifesteren. Er stort wel water naar beneden maar ietwat bescheidener dan anders. Tegen de middag zijn we terug in het hotel.

12.30 u: middagmaal.

14.00u :op de kamer maak ik nog snel een berekening van de onkosten (dranken en de kluis) die we nog moeten betalen. Daarna gaan we wat genieten van de zon op het terras van het hotel.

16.15 u: wij gaan naar de kamer om het grootste deel van onze bagage in de valiezen te stoppen. Eens dit achter de rug maken we nog een kleine wandeling naar de oude stadstoren en genieten, nog even, van het uitzicht op de baai van Antalya. Gans de dag scheen de zon en de avond is mild van temperatuur.

19.30 u: avondmaal. Na de maaltijd ga ik naar de receptie om af te rekenen. Bij nazicht van de rekening blijkt er een doosje chips uit de minibar ten onrechte te zijn aangerekend. Ik wijs de receptioniste hier op en al vlug is de rekening gecorrigeerd. Ik betaal met mijn Visakaart. Ik betaal nagenoeg alle dranken die door ons gebruikt zijn in het hotel. M en T betalen dan hun aandeel aan mij. Aan de receptioniste vraag ik om mij te wekken om 01.40 u. Als we nog maar net op onze kamer zijn kloppen M en T op de deur om ons mede te delen dat we vergeten zijn een lunchpakket aan te vragen voor morgenvroeg. Geen probleem, ik bel de receptie en het lunchpakket zal morgenochtend klaarliggen.

21.30 u: we gaan slapen.

6 april 2011 – 11ste dag

01.45 u: ik sta op en neem nog vlug een douche. Ik laat de valiezen door de nachtportier naar beneden brengen. Het trapje aan onze kamer is mij te gevaarlijk om met de zware valiezen naar beneden te gaan. Op de binnenkoer eten we ons (bescheiden) lunchpakket op. De andere koppels komen ons vervoegen en met ons twaalven zullen we de trip naar huis maken vanuit het Alp Pasahotel. Om 3.45 u worden we door een busje opgehaald en na een goed kwartiert bereiken we de luchthaven. Dan volgen de gebruikelijke rituelen van het inchecken: 1. de veiligheidscontrole van de valiezen en de personen, 2. de pascontrole en het afstempelen van het visum. De terugvlucht zal gebeuren met een toestel van Freebird, een A 320-200. Freebird is een Turkse maatschappij. Het instappen zal gebeuren aan gate 201. Om 05.50 u stappen we in de bussen die ons naar het vliegtuig brengen.

06.20 u: stipt zoals voorzien stijgen we op voor onze 20^ste vlucht (= 10 vliegreizen). Onderweg wordt er op mijn schouder getikt. Het is niemand anders dan collega Walter De Bundel. Die is op terugreis van Side. Eigenaardig toeval: ook bij onze terugkeer van onze eerste reis naar Antalya(net 10 jaar geleden – 2001) kwamen we Walter tegen op zijn terugreis van Side.

De vlucht zal 3.30 u duren. De afstand bedraagt 1632 mijl. Om 7 u vliegen we over Istambul en om 7.33 u over Boedapest. Om 09.10 u overvliegen we Nurenberg.

09.10 u (Belgische tijd) landen we op Zaventem. Het vliegtuig wordt op een veraf gelegen plaats geparkeerd. Daar stappen we in een bus die ons naar de lange gang brengt naar de uitgang. Na de valiezen te hebben gerecupereerd nemen we afscheid van M. en T. We nemen de trein naar Gent en dan verder naar De Pinte waar Marijke en Laura ons komen ophalen.

12.00 u: we zijn thuis. Onze vijfde Antalyareis zit er op.

Tenerife

9 januari tot 20 januari 2010

Wat vooraf ging

1 november 2009: een stuk rots van het massief van Los Gigantes breekt af. Het er onder liggend strand was afgebakend en was niet toegankelijk voor het publiek. Er vielen echter dodelijke slachtoffers.

24 december 2009: een storm raast over Lanzarote. Een vlucht van Rayonair wordt afgelast.

25 december 2009: op een vlucht van Amsterdam naar Detroit laat een terrorist een springstoflading ontploffen. De lading is te klein om het vliegtuig in problemen te brengen. De man wordt door een passagier in bedwang gehouden worden.

Vrijdag 8 januari 2010 – 1^ste dag

In de loop van de week zijn de weerberichten nogal verwarrend. De kans bestaat dat het in de nacht van vrijdag op zaterdag zal sneeuwen. Komt daarbij nog dat de grond reeds verschillende dagen bevroren is. Bij een eventuele sneeuwval zal deze blijven liggen, met alle gevolgen van dien. Het kan dus dat we problemen hebben om de luchthaven van Oostende te bereiken. Nadat we gisteren (donderdag) nog verschillende weerberichten geconsulteerd hebben besluiten we een hotel voor één nacht te reserveren in Oostende. Ik heb een 4-tal hotels geselecteerd die bekend staan als luchthavenhotels. Ik bel deze op. Bij de eerste drie vang ik bot: de Miramar antwoord niet, hotel Glenn is gesloten wegens verlof en ook een derde hotel is niet bereikbaar. Bij hotel Ter Streep, Leopold II laan 14 te Oostende hebben we meer geluk. Dit hotel is gelegen in de straat die op het Casino uitkomt en langs de andere kant naar het beeld van de “dikke Mathilde” loopt. We reserveren een kamer voor € 75 (de goedkoopste). Het hotel heeft een nachtreceptionist wat gemakkelijk is wanneer we het hotel vroeg moeten verlaten. Godelieve en Lucien (G/L) beslissen om het er toch op te wagen in de nacht naar Oostende te rijden vanuit Drongen.

In de voormiddag wip ik nog eens binnen in café Bornhem om de kassa over te dragen aan Raymond. Reeds rond 10.30 u zak ik af naar huis om de valiezen te sluiten en de laatste hand te leggen aan de bagage. Om11.30 u gaan we middagmalen. Om 12 u zijn we reeds terug thuis. We laden de valiezen in de koffer van de auto. In de buurt kopen we nog een drietal belegde sandwiches om mee te nemen voor deze avond. Het is 13 u wanneer we vertrekken naar Oostende. De zon schijnt volop, er is geen wolkje aan de lucht. Net alsof de weermaker ons een beetje wil treiteren. De temperatuur schommelt tussen -1 en +1 graad. Daar we tijd zat hebben rijden we tot aan de luchthaven om de situatie nog eens te bekijken zodat we morgen niet moeten sukkelen. In het luchthavenrestaurant drinken we een koffie en zien omstreeks 14.30 u het JetAir-toestel, afkomstig uit Alicante, landen. Het is dit vliegtuig dat ons morgen naar Tenerife zal brengen. Op weg naar het hotel wipt Lea nog even binnen in de winkel van Vögele in de buurt van de luchthaven. Het is 15.30 u wanneer we in Ter Streep aankomen. We checken in en betalen meteen € 75 + € 1,60 stadstaks. Net voor de ingang van het hotel hebben we een vrije parkeerplaats. De bagage laten we grotendeels in de wagen. We hebben slechts enkele hoogstnodige spullen in een tasje meegenomen. De kamer is bescheiden maar ruim voldoende om er de nacht in door te brengen en bovendien netjes. Op de kamer eten we onze sandwiches op. Reeds om 19 u gaan we slapen want het is morgen vroeg dag. Wel winnen we morgenvroeg een uur door hier te overnachten. Ik vraag aan de baas om mij te wekken om 3.30 u. Volgens hem moeten we geen twee uur op voorhand in de luchthaven zijn omdat hier in Oostende alles vlotter en rustiger verloopt. Anderhalf uur op voorhand zou volstaan.

Zaterdag 9 januari 2010 – 2de dag

Voor alle zekerheid heb ik gisterenavond mijn gsm ingesteld om de wekker te laten aflopen nog voor de nachtportier ons wekt. Wanneer hij belt zijn we al volop ons ochtendtoilet aan het maken. Een blik naar buiten zegt me dat het nog niet sneeuwt. De wind blaast echter stevig. De temperatuur is ongeveer -2 graden maar de gevoelstemperatuur bedraagt minder dan -10 graden. Na de douche en het naar binnenwerken van enkele Luikse wafels, met koffie uit onze meegebrachte thermos, verlaten we het hotel om 04.15 u. Onder weg naar de luchthaven (4 km) krijgen we een telefoontje van G/L om ons te zeggen dat ze reeds op de luchthaven aangekomen zijn. Voor de zekerheid zijn ze vroeg genoeg van huis vertrokken. De wegen zijn echter poederdroog en er is geen minste sprake van sneeuw. Aan de hemel flonkeren de sterren. Eens aan de luchthaven parkeren we onze auto op de betaalparking (normaal € 6 per dag, indien meer dan 7 dagen € 4 per dag). Het is dan 4.45 u. In de hal van de luchthaven vinden we G/L terug. Zij hebben geen problemen gehad onderweg. Zij zijn thuis vertrokken om 2.30 u. Aan de balie van JetAir krijgen we de gebruikelijke handtas. Maar ook hier schijnt de crisis te zijn toegeslagen want het ding is van bescheiden kwaliteit. Ook krijgen we van de hostess een (verse) krant toegestopt (Het Laatste Nieuws). Stilaan druipen ook de andere passagiers de hal van de luchthaven binnen. Na het inchecken van de valiezen drinken we nog enkele koffies aan de bar op het gelijkvloers van de hal. Om 6 u begint de veiligheidscontrole. Door de strenge maatregelen moet je je bijna voor de helft uitkleden (overjas, handbagage, broeksriem). Ik ben het al gewoon geworden dat wanneer ik door het poortje ga het alarm afgaat. Dit keer is het niet beter. Nog steeds weet ik niet wat hiervan de oorzaak is. Ook bij Lucien gaat het alarm af en dit wegens zijn kunstheup. De beambten raden hem aan dit in het vervolg te melden.

Om 6.15 u kunnen we instappen. We moeten het gebouw verlaten om naar de trap aan het vliegtuig te gaan (ca 100 meter ver). Bovenaan de trap stokt het wat en moeten we enkele minuten in de open lucht blijven staan. De schrale oostenwind snijdt in ons aangezicht. Maar we hebben goede vooruitzichten.

Stipt op het voorziene uur, om 6.30 u zet het vliegtuig zich in beweging en vijf minuten later komen we los van de grond. Wij bezetten de zetels 4a, 4b, 4c en 4d. Het toestel is een Boeing 737 - 700. Wij moeten echter wel een tussenstop maken te Las Palmas op Gran Canaria. Het eerste deel van de vlucht zal 4 uur en 5 minuten duren.

Na ongeveer een uur vliegen is er een probleem op de 7^de rij. De hostess vraagt via de geluidsinstallatie of er een geneesheer aan boord is. Op de 6^de rij stelt zich een vrouw recht en gaat eens kijken naar de man in kwestie, maar al vlug geeft ze het op. Ik kijk even kort de uil uit de boom maar er is blijkbaar geen geneesheer aan boord. Ik vraag aan de vrouw naast de onwel geworden man wat er aan de hand is. Aan de hand van de uitleg heb ik het vermoeden dat de man last heeft van een daling van zijn suikerspiegel (ziet sterretjes, enz.). Ik heb steeds een pakje druivensuiker (dexstrose) bij mij en ik overhandig de helft van het pakje aan de vrouw met de mededeling dat ze indien nodig ook de andere helft nog kan krijgen. Blijkbaar is de onpasselijkheid overgegaan want de rest van de vlucht hebben we niets meer van de (slapende) man gehoord.

Na 2 uur vliegen bevinden we ons boven de kust van Portugal, meer bepaald boven de stad Porto. Onze snelheid bedraagt 850 km/u en onze kruishoogte is 11.560 meter. Wij moeten ons uurwerk 1 uur terugplaatsen wegens het tijdsverschil op de Canarische Eilanden.

Om 9.30u zet de piloot het landingsmanoeuvre in. En om 11 u Belgische tijd of 10 u lokale tijd landen we op Gran Canaria. De temperatuur is 19 graden. Een deel van de passagiers stapt uit. Deze hebben als bestemming Gran Canaria. Eens deze uit het vliegtuig stapt een ander deel in. Deze laatste gaan naar huis via een ommetje langs Tenerife. Wij blijven zitten in het vliegtuig, wellicht om tijd te sparen.

Het is 10.45 u wanneer we terug in beweging komen en om 11 u stijven we op voor een vlucht van 25 minuten. Omstreeks 11.30 u landen we op de luchthaven Reina Sofia van Tenerife. Eens uitgestapt vinden we al vlug de transportband waarop we onze valiezen zullen vinden. Na 10 minuten hebben we die zonder problemen in ons bezit. Tijdens de vlucht hebben we onze dikke trui uitgetrokken, die we nodig hadden in Oostende, maar hier eerder een ballast is. Op dit moment is het hier ca 20 graden, dit is 22 graden verschil met Oostende. In de aankomsthal vinden we de hostess van JetAir die ons een omslag met informatie geeft en een blad waarop het uur en de plaats van afspraak staat voor de ontmoeting morgen met een JetAirhostess. Wij moeten ons vervolgens begeven naar de bussen voor de luchthaven en daar de bus instappen met het nummer 3. Na even zoeken vinden we die. Terwijl we nog naar andere passagiers wachten wordt het behoorlijk warm in de bus en moeten we onze winterjassen uittrekken. Tot de airco van de bus voor de nodige verfrissing zorgt. En dit op 9 januari !!!

Van de luchthaven naar het hotel is het amper 20 km. Na amper een half uur rijden, wij zij de eerste die uitstappen, komen we aan bij het hotel Bahia Princess. De eerste aanblik is overweldigend. Vooral het centrale ingangsgebouw doet romaans aan.

Aan de receptie worden we verder geholpen. Wij krijgen de kamers 2001 (wij) en 2004 (G/L). Na het inchecken brengen we onze valiezen naar onze kamers. Een van de receptionisten is een Vlaming wat het dus een stuk gemakkelijker maakt. Wij huren meteen ook een kluis. De receptionist legt ons de weg uit hoe wij onze kamers kunnen vinden. Dit is echter geen gemakkelijke karwei door de grilligheid van het gebouw. Eerst nemen we de lift naast de receptie en gaan daarmee een verdieping lager. Daar verlaten we het hoofdgebouw en slaan dan buiten links af. Via een helling komen we terug aan een lift en nemen die tot op de 2^de verdieping. Net buiten de lift ligt onze kamer (2001) en die van G/L ligt wat dieper de gang in. Eens de valiezen op de kamer gaan we een stukje eten in het barbecuerestaurant. Dit is in open lucht en is enkel open op het middaguur (van 12.30 u tot 15.30 u.) Wij moeten niet betalen want in deze (kalme) periode hebben wij vol pension voor de prijs van half pension. De maaltijd bestaat uit een voorgerecht (rauwe groeten, soep), een hoofdgerecht à la carte en een dessert. Om dit restaurant te vinden moeten we van ons verdiep met de lift een verdieping lager, dan rond het hoofdzwembad en dan de trap op naar het terras van het BBQ-restaurant. Het maaltijd ’s avonds is in buffetvorm en kan gebruikt worden tussen 18.30 u en 21 u in het restaurant aan het hoofdzwembad. Voor de heren is het dan verplicht een lange broek en een hemd te dragen. Dit laatste is niet al te strikt te nemen want een polo mag ook. Het ontbijt, ook al in buffetvorm, kan men gebruiken in hetzelfde (avond)restaurant tussen 7.30u en 10.30 u. Deze middag neem ik een carbonade met friet en Lea een pizza.

Na het middagmaal gaan we naar de kamer en pakken we de valiezen uit. De kamer is zeer ruim en bevat drie ruime eenpersoonsbedden. De matrassen zijn van goede kwaliteit. De badkamer is zeer ruim, de vloer en de wanden zijn bekleed met marmeren tegels. Er is een ligbad met douche in één en een ruime lavabo. Er zijn voldoende handdoeken voorhanden die dagelijks ververst worden. Ook liggen hier de bruine handdoeken die kunnen gebruikt worden aan het zwembad en die na een week ververst worden (vroeger kan ook maar dan mits betaling).

Ook heeft iedere kamer een terras met een tafeltje en twee stoelen in plastiek. Het enige minpunt dat we hier ondervonden hebben is dat er voor ons terras grote bomen staan die ons het uitzicht belemmeren op het zwembad.

Na de valiezen leeggemaakt te hebben doen we een dutje en gaan dan om 18.30 u naar het restaurant. Men mag pas binnen als het stipt 18.30 u is. Er staat reeds een kleine file aan te schuiven om binnen te gaan. Aan de toegang geeft men zijn kamernummer op en krijgt men een driedubbel blaadje waarop de obers de dranken noteren. Het buffet is rijkelijk en overdadig. Bijna iedere dag zijn er andere gerechten voorhanden. Ook zijn hier twee standen waar men aan showcoocking doet (het vlees of de gerechten worden hier klaar gemaakt en niet in de keuken). Bij het eten bestellen we een halve fles witte wijn (37 cl - € 7.30).

Na het avondeten gaan we nog iets drinken in de pianobar (gelegen aan het ingangsforum). Maar de vermoeidheid laat zich gevoelen en al vlug gaat het kamerwaarts. Om 21 u kruipen we onder de wol. Vandaag was het 22 graden.

Zaterdag 10 januari 2010 – 3de dag

Even na zeven uur worden we wakker. We hebben uitstekend geslapen. Na het gebruikelijke ochtendritueel gaan we ontbijten. Daar treffen we G/L aan. Ook het ontbijt is overvloedig en het is moeilijk een keuze te maken. Na het ontbijt gaan we naar de kamer. We moeten echter nog even wachten om binnen te gaan want de poetsvrouw is nog bezig met de kamer te poetsen. Daarna trekken we er op uit om de omgeving wat te verkennen. We lopen enkele straten door in de buurt met de bedoeling om een zelfbedieningszaak te vinden. Er zijn hier wel enkele winkeltjes maar die hebben slechts een beperkt assortiment. Op het einde van onze speurtocht stuiten we in een winkelcentrum op een Sparwinkel. Hier is bijna alles te krijgen. De winkel ligt op amper 200 meter van de ingang van ons hotel (bij het buitenkomen links af en de straat oversteken, in het winkelcentrum de lift nemen naar de 0-verdieping). Tijdens onze verkenning liepen we over de promenade van Costa Adeje/Costa Fanabe. Het strand is bedekt met een laag lavazand. In een van de winkeltjes vragen we informatie over uitstappen en het huren van een wagen, echter zonder iets te bestellen. We wachten op onze ontmoeting met de JetAirhostess deze avond.

Eens in het hotel gaan we middagmalen in het openlucht BBQ-restaurant. Na enkele minuten komen ook G/L opdagen. Ook zij zijn op verkenning geweest. Het hoofdgerecht laten we achterwege en we beperken ons tot het voorgerecht (rauwe groenten) en een dessert – een bol ijs met fruitsalade. Terwijl we het nagerecht aan het eten zijn toont Lea een stuk glas, een stuk van een wijnglas blijkbaar, dat ze opgevist heeft uit haar fruitsalade en dat reeds in haar mond zat. Ik roep de ober en toon hem het stuk glas. De man is er niet gelukkig mee en gaat het stuk glas aan de chefkok tonen. De resten van het dessert worden veiligheidshalve naar de vuilnisbak verwezen.

Na een beetje gerust te hebben op de kamer gaan we omstreeks 16 u naar het nevenliggend hotel Guyarmina Princess voor de ontmoeting met de JetAirhostess. Stipt op tijd komt zij ter plaatse. Buiten wij met ons vieren zijn er nog twee dames op de ontmoeting aanwezig. De voornaamste toeristische trekpleisters van het eiland worden voorgesteld. Voor dinsdag bestellen we een boottocht met een catamaran (€ 50 x 2). We winnen ook informatie in over het huren van een auto maar het afleveren van het voertuig zit zo ingewikkeld in elkaar dat ik besluit naar een lokale autoverhuurfirma uit te lijken. Om in het bezit te komen van de wagen via JetAir zou ik eerst worden opgehaald door een wagen en naar de garage gebracht worden van de verhuurfirma een eind verder op. Daar zou ik dan de wagen krijgen en zou ik de weg moeten terugvinden naar het hotel alwaar ik de rest dan zou kunnen laten instappen. Vooral dit laatste lijkt me een afknapper omdat we onvoldoende de stad kennen.

18.30 u: avondeten. We hebben er voor gekozen na iedere maaltijd de dranken te betalen in plaats van op het einde van ons verblijf. Wanneer we na het avondmaal aan de uitgang van het restaurant aan de kassa willen betalen roept het meisje een andere ober. Er wordt wat over en weer gepraat waarna de ober bij mij komt en zegt dat de halve fles wijn die we verbruikt hebben gratis is. Eerst ben ik verbaasd over deze gang van zaken maar al vlug heb ik door dat dit een soort compensatie is voor het stuk glas in het dessert van deze middag.

Na het avondmaal spreken we af om in de Honolulubar van het hotel de avondshow te gaan bekijken die om 22 u begint. Om 22 u start dan het optreden van de drie tenoren. Niet de echte maar wel drie zeer goede imitatoren. Vooral de kaalhoofdige heeft een fantastische stem. De zangers zijn respectievelijk een Argentijn en twee Italianen. Eens de show gedaan is krijgen ze een langdurend applaus van het (vooral oudere) publiek.

Om 22.30 u is de voorstelling gedaan en rond middernacht gaan we slapen.

Maandag 11 januari 2010 – 4^de dag

Na het ontbijt gaan we in de buurt van het hotel informatie inwinnen om een wagen te huren. Normaal gaat de winkel op 9 u open maar we moeten wachten tot kwart na negen vooraleer de vrouw van de winkel komt opdagen. De uitleg die ze ons geeft bevalt me niet helemaal maar in geval we niets anders vinden kunnen we hier terecht om een wagen te huren. Het winkeltje is vlak naast het hotel gelegen.

Eens terug in het hotel gaan G/L en Lea shoppen. Ik blijf in het hotel om rustig alles op videofilm vast te leggen en te fotograferen. Daarna is het hoogtijd om het eerste deel van onze reis als reisverslag op papier te zetten. Net voor G/L/L terug zijn van het shoppen ga ik naar de kamer om te zien of deze al gepoetst is en om mijn zwembroek aan te trekken.

Blijkt dat de kamer nog niet aan de beurt is geweest. Tot mijn verbazing echter staat er op het klein tafeltje een koelemmer met een fles cava in, twee glazen en een bord met vers fruit. Als het trio terug is vertel ik wat ik in de kamer ontdekt heb. Voor alle zekerheid vraag ik aan G/L om eens in hun kamer te kijken of zij ook zo iets dergelijks gekregen hebben en in negatief geval dat ze twee glazen moeten meebrengen om de fles te helpen ledigen. Maar op hun kamer staat er niets op hun tafeltje. Dus besluiten we dat deze gift ook iets te zien heeft met het stuk glas van gisteren. We laten ons de fles cava smaken en het fruit neem ik hoofdzakelijk voor mijn rekening. Ik ben vast besloten het wat kalmer aan te doen met de culinaire geneugten. Eens de fles soldaat gemaakt ga ik naar het zwembad. Enkel in deze periode is het hoofdzwembad verwarmd en het water heeft een temperatuur van 25 graden. Ondertussen gaan G/L/L/ eten in het BBQ-restaurant. Daarna brengen we de namiddag door aan het zwembad. Rond half vijf trekken er zich wolken samen boven onze hoofden die de indruk geven wat regen te zullen geven. Ook de afgelopen dagen hebben we rond hetzelfde uur wat wolken zien samentrekken maar na amper een uur waren ze verdwenen zonder regen. Het enige hemelwater dat we tijdens ons verblijf op Tenerife zagen was tijdens onze eerste nacht. Toen had het wat geregend maar op het ogenblik dat we opstonden had het reeds opgehouden en lagen enkel de stenen wat nat.

18.30 u: avond eten. Tijdens de maaltijd komt de vrouwelijke manager van de restaurants van het hotel aan onze tafel om nog eens haar excuses aan te bieden voor het voorval met het stuk glas.

Na het avondmaal nemen we aan een staanplaats voor het hotel een taxi en we vragen de chauffeur om ons naar de Piramide van Arona te brengen. De eerste aanslag bedraagt 1,5 euro en iedere volgende kilometer kost 1 euro. Onze bestemming is niet al te ver afgelegen en eens we ter plaatse zijn betalen we € 8. De Piramide van Arona is een nagelnieuw en super-de-luxe winkelcentrum dat baadt in de verlichting. Later beseffen we dat de verlichting nog de kerstverlichting is die blijven hangen is maar in deze tropische omgeving durft men dit wel eens vergeten. Naast de Piramide staat een hypermodern en luxueus appartementsgebouw die de naam draagt Mare Nostrum (Onze zee). Het geheel heeft een sprookjesachtige sfeer. Na een uurtje wandelen in het winkelcentrum keren we terug naar het hotel met een taxi en we betalen ongeveer hetzelfde bedrag als bij de heenrit.

In het hotel aangekomen gaan we naar de Honolulubar en pikken nog een stukje van de modeshow mee. Dit interesseert ons maar matig. Om 22 u begint het optreden van The Supremes, uiteraard ook niet de echte maar goede imitatoren. Rond half elf houden we het echter voor bekeken en zoeken we onze kamer op.

23.30 u: we gaan slapen.

Dinsdag 12 januari 2010 – 5^de dag

7.30 u: opstaan en ontbijten. G/L zijn reeds in het restaurant.

Na het ontbijt brengen we de voormiddag door aan het zwembad en genieten volop van de zon. G/L gaan op zoek naar een Vlaamse krant en komen terug met een Het Laatste Nieuws, de krant van vandaag die hier soms reeds rond de middag arriveert. Even voor 12 u maken we ons klaar om te gaan eten in het BBQ-restaurant. Wij blijven bescheiden met een soepje en wat rauwe groenten gevolgd door een lekker dessert. Na het betalen van de dranken vertrekken we naar de plaats van afspraak waar een bus(je) ons zal komen ophalen voor de boottocht. De afspraak is om 13.30 u op de hoek tussen ons hotel en het hotel Guyarmina. Om 13.15 u zijn we reeds ter plaatse, dus ruimschoots op tijd. Regelmatig stoppen er bussen aan dit kruispunt (rond punt) maar het zijn steeds autocars die toeristen van de luchthaven naar de hotels brengen en omgekeerd. Een bus die ons komt ophalen hebben we echter niet gezien. Wel passeert Dominique, het meisje dat in ons hotel voor de animatie zorgt, een Vlaamse uit de Kempen. Daar ze niets met JetAir te maken heeft kan ze ons niet helpen. Zij werkt in opdracht van het hotel. Om 14.15 u houden we het voor bekeken en keren we terug naar het hotel. Voor alle zekerheid doe ik nog eens navraag aan de receptie of ze soms geen telefoontje hebben gekregen voor ons met de mededeling van een aflassing van de uitstap. Dit is negatief. Om 16.15 u gaan we naar het hotel Guyarmina want daar komt ook vandaag de hostess van JetAir langs. Stipt op tijd komt die opdagen en we vertellen haar dat we die middag geen bus gezien hebben die ons kwam ophalen. Ze informeert zich bij de verantwoordelijke van de boottocht en blijkt dat de uitstap door te weinig deelnemers werd afgelast. Men was ons echter wel vergeten te verwittigen. Ik doe mijn beklag bij de hostess dat we op daardoor een halve dag verloren hebben. Bovendien vertel ik haar het voorval met het stuk glas en mijn appreciatie voor het hotel en de wijze waarop die het probleem hebben opgelost. Ik vraag haar mijn reeds betaald bedrag terug en zie af van het voorstel om een andere uitstap te maken.

Na de ontmoeting met de hostess keren we terug naar de kamer en op het terras maak ik wat voorbereidingen voor de volgende dagen.

Naast het gangetje dat naar de lift loopt om naar onze kamer te gaan staan enkele (tropische) bomen. Op een daarvan groeien oranje-rode kelkvormige bloemen waaraan, wanneer ze afvallen nog een horizontaal aangroeisel hangt. Ik meen hierin het model te zien voor het embleem van het hotel. Niemand is het echter met mij eens. Ik vraag aan Dominique wat de naam is van die bloem, maar die weet het niet. Wanneer ik de vraag stel aan de receptie van het hotel krijg ik als antwoord dat het een hibiscus is. Als ik huis nazicht doe blijkt dat ik met een kluitje in het riet werd gestuurd want een hibiscus heeft een totaal ander uitzicht. Ook beweert men bij hoog en bij laag dat de bloem geen uitstaans heeft met het embleem van het hotel (en het hotelketen)

18.30 u: avondeten. Daarna gaan we wat rusten in onze kamer. Het scheelt echter niet veel of we vallen in een diepe slaap. Rond 22 u gaan we nog eens naar de Honolulubar om een half uurtje van de show mee te maken. Om 22.30 u zetten we er echter een punt achter.

Woensdag 13 januari 2010 – 6^de dag

7.30 u: opstaan en ontbijten.

Vervolgens doen we enkele boodschappen in de Spar-winkel, we kopen onder andere een bidon water van 5 liter omdat in principe het kraantjeswater niet drinkbaar is. In de kapperszaak in het ingangsforum van het hotel kopen we een flesje haarconditioner voor Lea. Daarna gaat het richting van het zwembad. Rond de middag bel ik naar Maurice De Tollenaere, de stiefgrootvader van William, die in een studio overwintert in Los Cristianos. Ik spreek met hem af dat we deze namiddag eens langs komen. Hij legt mij uit dat we de bus 416 moeten nemen aan het hotel (ter hoogte van de Spar-winkel) naar Los Cristianos en twee haltes voor de terminus moeten afstappen, aan het grootwarenhuis Mercadona. Maurice zal ons komen afhalen aan de bushalte. Na het middagmaal, om 12.30 u, gaan we naar de bushalte. G/L gaan mee en zullen tijdens ons bezoek aan Maurice een wandeling maken in de omgeving. Bij het opstappen vragen we aan de chauffeur om ons een seintje te geven als we er zijn. Het adres van Maurice is: appartement Tores del Sol, blok A, nr. 604, cale Nordica (straatnaam), Arona. Na een kwartiertje zijn we aan de halte waar we moeten afstappen en de chauffeur geeft ons een seintje. Aan het grootwarenhuis lopen naar beneden in de richting van de kust en komen uit op een pleintje die de naam draag cale Nordica. Wij zijn dus op goede weg. Aan een van de twee appartementsblokken vragen we een bewoner naar blok A. Wij moeten via de doorgang van blok B en komen zo aan de ingang van blok A. Net op dat moment komt Maurice uit de lift gestapt. We spreken af met G/L in een café in de buurt van het warenhuis. We hebben beiden onze gsm’s mee zodat we elkaar kunnen bereiken. Wij gaan met Maurice mee naar zijn studio op de 6^de verdieping die een mooi uitzicht heeft op de kust van Los Cristianos. Wanneer ik eens goed de omgeving bekijk vanaf het balkon zie ik het gebouw Mare Nostrum staan, in de buurt van de piramide van Arona, waar we deze week nog waren. We waren toen amper een tiental minuten van de studio van Maurice verwijderd. Na een goed uurtje praten gaan we naar het café waar we een afspraak hebben met G/L. Het café wordt uitgebaat door een Rus en zijn Poolse echtgenote. Wij geven G/L een seintje dat we in het café zijn en na enkele minuten vervoegen ze ons. Ik geef een rondje dat mij amper 6,50 euro kost (voor 5 personen). Rond half vijf nemen we afscheid van Maurice na nog eerst beloofd te hebben hem enkele foto’s door te sturen via de e-mail van een neef van hem die hier niet ver vandaan verblijft. Het e-mailadres van die neef, Daniël De Tollenaere, is: daniel_ddt@hotmail.com. Na wat wachten nemen we bus 417 terug naar ons hotel alwaar we na een kwartiertje aankomen.

Eens op de kamer vallen we van de ene verrassing in de andere. Op de dressoirkast staat een koelemmer met daarin een fles cava Gran Creman en twee glazen. Wat hiervan de oorzaak is, daar hebben we het raden naar, maar wij vermoeden dat JetAir hiervoor iets tussen zit, namelijk de verloren namiddag van gisteren met de afgelaste boottocht en onze appreciatie voor de geste van het hotel. We zien ons dan ook verplicht deze fles soldaat te maken met de hulp van G/L.

18.30 u: avondmaal. Ook nu gaan we daarna wat rusten in de kamer, het venster geopend en met de muziek van de Honolulubar op de achtergrond. Na een uurtje besluiten we dan maar helemaal onder de wol te kruipen. Het valt ons op dat we hier al van een zeer goede nachtrust genoten hebben.

Donderdag 14 januari 2010 – 7^de dag

07.00 u: opstaan.

08.00 u: ontbijten.

Na het ontbijt gaan G/L/L naar de markt wat verder op. Ik ga niet mee en ga op zoek om een auto te huren. Het klein winkeltje naast het hotel, waar we in het begin van de week navraag deden om een auto te huren, zou volgens een papiertje op de deur opengaan om 9 u. Op 9.15 u is er nog niemand te zien. Wel zag ik in de loop van de week, in het winkelcentrum met de Spar-winkel, een bureau van Europcar. De aanblik van het bureau straalt meer vertouwen uit dan de andere verhuurders van auto’s. Ik doe navraag en verneem dat een wagen huren hier amper 54 euro kost, omniumverzekering inbegrepen. De tank is gevuld bij het vertrek en voor de teruggave moet die terug gevuld zijn. De wagen kan opgehaald worden vanaf 8.15 u. Er moet wel 100 euro borg betaald worden maar die krijg je ’s avonds terug bij de teruggave. Ik reserveer een wagen in de categorie B, een middelmatige wagen die ruim genoeg is voor ons vieren.

Terug in het hotel breng ik de voormiddag door aan het zwembad met mijn verslag bij te werken, de krant te lezen en de trip van morgen voor te bereiden.

Even na de middag zijn G/L/L/ terug van de markt, gaan we eten in het BBQ-restaurant en brengen de namiddag door aan het zwembad.

18.30 u: avondeten.

Na het avondeten gaan we naar de kamer en gaan we al vlug slapen omdat we morgen wat vroeger dan gewoonlijk zullen opstaan. We brengen nog onze spullen die we morgen moeten meenemen in orde.

Over de temperatuur moeten we het niet hebben want die zakt overdag niet onder de 22 graden. Soms haalt de thermometer zelfs de 25 graden.

Vrijdag 15 januari 2010 – 8^ste dag

05.45 u: opstaan.

07.15 u: ontbijten. Normaal kan men maar gaan ontbijten om 07.30 u maar men kan al wat vroeger binnen. Wel zijn er sommige zaken nog niet voorhanden maar hetgene dat er is is meer dan ruim voldoende. Wat later komen ook G/L ontbijten. We spreken af rond 8 u aan de ingang van het hotel. Om 08.15 u zijn we aan het bureau van Europcar. Na het vervullen van enkele formaliteiten (naar ons rijbewijs wordt er niet gevraagd) en de betaling met visakaart kunnen we de wagen ophalen in de ondergrondse garage van het winkelcentrum. Op het formulier dat we meekrijgen staan alle gegevens die we nodig hebben, zelfs een noodnummer waarop we iemand van Eurocar kunnen bereiken in geval van problemen. Al vlug vinden we de wagen, een Seat. Hij heeft als nummerplaat 0018GJW. We krijgen tevens een parkeerbiljet mee om de garage te kunnen verlaten. In de garage zou een medewerker van Europcar aanwezig zijn doch die vinden we er niet. We leggen onze bescheiden bagage in de koffer en na nog even nazicht te hebben gedaan of er geen schade aan de wagen is, vertrekken we. De wagen is vrij nieuw en de koppeling is scherp afgeregeld zodat de motor in het begin wel eens stilvalt. Bij het buitenkomen van de garage slaan we rechts af en via de straten van Costa Adeje rijden we in de richting van het stadje Adeje om daar wat verder de snelweg TF 1 op te rijden richting Guia de Isora. Ter hoogte van het einde van de snelweg vergissen we ons van weg en volgen de TF 82 in plaats van af te slaan naar de TF 47. Wat verder, ter hoogte van Tijoco Bajo slaan we links af en via een kronkelig weggetje komen we ter hoogte van Ricasa aan de T 47. Daar slaan we dan rechts af en volgen steeds deze weg tot Puerto de Santiago. Een doodlopende weg geeft een prachtig uitzicht op de Acantilado de Los Gigantes. Daar drinken we een koffie. Wanneer men hier een deca-koffie met melk vraagt dan krijgt met een tas melk met een zakje deca-oploskoffie. De koffie is zeer goed van smaak. Na een 20-tal minuten keren we terug naar Puerto de Santiago om dan vervolgens de TF 454 te volgen richting noorden. In Tamaino slaan we links af en volgen de TF 82. In Santiago del Teide slaan we links af en volgen de TF 436. Hier rijden we via de indrukwekkende kloof Masca. In Las Portelas blijven we links en volgen we de weg naar Buenovista del Norte. Hier slaan we links af via de TF 445 en rijden door tot wanneer de weg doodloopt. We bewonderen daar de mooie bergen en de zee. Na enkele minuten keren we op onze stappen terug en via Buenovista en Los Silos rijden we in de richting van Garachico. Even voor dit stadje rijden we de parking van een terras op. We kunnen hier een kleinigheid eten. Ook hier heeft men een prachtig uitzicht op het massief en de zee. We eten er enkele sandwiches (samen 3) belegd met varkensvlees en twee cola’s. We betalen 13,65 euro. Op het terras zit ook nog een Duitstalige vrouw met een oudere vrouw. Die doet luidruchtig haar beklag aan de uitbater over de kleine hoeveelheid die ze maar gekregen had voor de prijs die ze moest betalen.

Na een twintig tal minuten zetten we onze trip verder en rijden even door het stadje Garachico zonder er echter te stoppen. Daar keren we even op onze stappen terug en rijden via een kronkelweggetje en El Tanque zodat we op de TF 82 uitkomen. daar slaan we rechts af, richting Santiago del Teide. We vervolgen onze weg langs Chio, Guia de Isora tot aan een rond punt waar we de snelweg TF 1 oprijden. Wat verder verlaten we deze om onze tank te vullen met diesel. Ik tank 12,44 liter voor 8, 92 euro (0,717euro/liter). Men had ons bij Europcar de goede raad te geven op een snelweg te tanken daar er in de dorpen nagenoeg geen benzinestations zijn. Nu komt echter het moeilijkste van onze trip: de juiste weg te vinden naar het hotel. Na enig zoekwerk herkennen G/L/L de plaats waar de markt gehouden wordt. Vanaf hier vinden we zonder problemen onze eindbestemming. Ik plaats de auto in de parkeergarage, we nemen onze spullen uit de auto en nemen het formulier en het parkeerticket mee naar het bureau van Europcar. Het is op dat ogenblik 16.30 u. Het bureau gaat in de namiddag pas open om 17 u. G/L/L gaan naar het hotel terwijl ik wacht tot wanneer het bureau opengaat. Om 17 u komen de bedienden het bureau openen en al vlug is alles in orde. Ik maak van de gelegenheid gebruik om een wagen te reserveren voor maandag.

18.30 u: avondmaal.

Die avond is er in de Honolulubar een optreden van flamingodansers. De vermoeidheid slaat echter toe zodat we forfait geven.

Zaterdag 16 januari 2010 – 9ste dag

07.00 u: opstaan.

08.00 u ontbijt.

Lea is wat verkouden maar vandaag gaat het wat beter. De voormiddag brengen we door aan het zwembad. Het is vandaag warmer dan de vorige dagen (24 graden).

12.30 u: middagmaal in het BBQ-restaurant. Daarna maken we een wandeling langsheen de kust van de Costa Adeje en de Costa Fanabe. Op onze terugweg stappen we binnen in een Belgisch eetcafé. De uitbaters zijn West-Vlamingen wat te horen is aan hun accent. Ik drink er een donkere Westmalle (op meer dan 3000 km van huis !!!).

De rest van de namiddag brengen we door aan het zwembad. Lucien komt in de loop van de namiddag met een Het Laatste Nieuws aan (kostprijs 2,20 euro). De kranten staan bol van de berichten over de seriemoordenaar Ronald Janssen. Buiten de Vlaamse kranten heb ik de indruk dat dit nieuws niet tot hier is doorgedrongen.

18.30 u: avondeten.

22 u: we gaan naar een show kijken met ABBA-imitatoren in de Honolulubar.

Zondag 17 januari 2010 – 10^de dag

07.30 u: opstaan en ontbijten.

Tijdens het ontbijt krijgen we een telefoontje van onze huurster uit Melle. Zij heeft een probleempje met het warm water van het bad. Wij bellen William op die het nodige zal doen.

Na het ontbijt gaan we wandelen langsheen de kust tot aan het haventje Puerto Colon en keren dan terug. Onderweg kopen we iets voor Laura. Het is hier zoals op veel toeristische plaatsen. Aan de restaurants staan lokkers die de toeristen proberen binnen te krijgen om iets te eten of te drinken. Daarnaast zijn er mannen die je een soort krabbiljet in de hand duwen en je zo naar de volgende marktdag willen lokken. Naar het schijnt is het uiteindelijk doel een appartement te verkopen met time-sharing. Maar sinds de televisiezenders in Europa hier aandacht aan besteed hebben kent dit systeem nog maar weinig succes. We kopen in een winkel wat flessen water en gaan iets drinken in het Belgisch eetcafé.

12.30 u: middagmaal in het BBQ-rastaurant.

De namiddag brengen we door aan het zwembad.

18.30 u: avondeten.

21.00 u: optreden van een Celine Dion-imitator.

22.00 u: we gaan slapen.

Maandag 18 januari 2010 – 11ste dag

05.45 u: opstaan.

0715 u: ontbijten.

08.15 u: Wij gaan de wagen halen bij Europcars. Dit keer is het een Seat Ibiza die we meekrijgen. Dit keer was er geen parkeerticket bij de wagen maar in de parkeergarage treffen we wel de medewerker van Europcar aan die de slagboom van de garage opent. Niet ver van het hotel nemen we de snelweg TF 1 in de richting van Santa Cruz de Tenerife. De afstand naar La Laguna bedraagt ca 90 km. We doen daar 55 minuten over. Ter hoogte van Santa Maria del Mar gaan we over op de TF 2 tot we aan de TF 5 komen. Daar nemen we de richting van Puerto de la Cruz. Even verder slaan we links af en volgen de TF 24. Om die weg te nemen is er geen probleem want de Teide staat veelvuldig aangegeven op toeristische wegwijzers. De weg is kronkelig maar in goede staat. Blijkbaar is de weg pas hergoten en van strooizout hebben ze hier geen last. Vanaf El Rosario zijn er heel wat uitkijkpunten die een mooi zicht geven op de vulkaan de Teide. De parkings staan telkens ruim op voorhand aangeduid met een bord waarop een fototoestel staat afgebeeld. Stilaan klimmen we steeds maar hoger en even voorbij de Mirador Ortuno gaan we boven de boomgrens. Het landschap wordt kaler en steeds meer manifesteren zich de vulkaanrotsen. Soms zien we de zee aan de linkerkant en soms aan de rechterkant omdat het eiland daar op zijn smalst is. Ter hoogte van Puerto de Izana zien we de obsarvatoria van Izana en del Teide. Hoe dichter we de Teide naderen hoe vreemder het landschap wordt, nu eens grillige vulkaanblokken en soms met de aanblik op een klein woestijnlandschap. Het landschap in woorden proberen vatten is een onbegonnen zaak. Meestal doet dit denken aan een maanlandschap. Nog voor we aan de observatoria zijn stoppen we ter hoogte van twee baanrestaurants. Het is nog wat te vroeg om te eten en we houden het dan ook op wat drinken in het restaurant aan de linker zijde van de weg. Men kan hier ook belegde sandwiches kopen. Na een goed kwartier vertrekken we terug en komen dan vervolgens aan het dalstation van de kabellift te La Rambleta. Na even gestopt te hebben rijden we de kabellift voorbij omdat we van mening zijn dat het uitzicht een paar honderd meter hoger niet veel zal verschillen van de plaats waar we ons nu bevinden. Het moet al een hele tijd goed weer geweest zijn want de top van de Teide is zonder sneeuw. In Parador Los Rocques stoppen we aan een baanrestaurant. Het is waarschijnlijk ook een hotel want onderweg komen we hier en daar een eenzame fietser tegen. We eten in het restaurant een sandwich met kipsalade en appel die zeer lekker smaakt. Het is ondertussen 12.30 u geworden. Na het bescheiden middagmaal vervolgen we onze weg. Onmiddellijk na Parador Los Rocques zien we een groot woestijnlandschap. Hier bevinden we ons in een ingestorte vulkaankrater met een diameter van ettelijke kilometers. Ter hoogte van de Boca del Tauce slaan we links af en volgen we verder de TF 21. Tot aan Vilaflor is de weg zeer kronkelig. Vilaflor is het hoogst gelegen dorpje van Tenerife. We stoppen en na even gezocht te hebben naar een geschikte parkeerplaats. Het dorpje geeft op dit uur een slapende indruk. We bezoeken de kerk en de nabijgelegen kapel. De kerk heeft een met goudblad versierd hoogaltaar. De kapel is toegewijd aan de heilige Mathias. In een van de straatjes, op een geïmproviseerd terras, drinken we een witte wijn en eten de vrouwen een frisco. Voor een glas wijn betalen we amper € 1 en voor de frisco € 2. Daarna zetten we onze weg verder richting Arona en van daar naar de snelweg TF 1. Hoe dichter we bij de snelweg komen des te drukker wordt het verkeer. We hebben wat moeite om de juiste weg te vinden, langs de overzijde van de snelweg, om aan het benzinestation te komen. Na wat zoeken geraken we er toch langs de zuidkant en aan het benzinestation. We tanken er 13,77 liter diesel voor 9,46 euro (0,687 euro/liter). Er zijn hier twee soorten diesel, de ene is wat goedkoper dan de andere. Eens volgetankt vinden we zonder problemen de weg naar het hotel en de parkeergarage. We parkeren de auto in de parkeergarage en brengen eerst onze bagage naar de kamer want het is nog maar 16.15 u. Op de kamer bemerk ik dat ik nog een tasje laten liggen heb in de auto, maar geen nood ik heb nog de sleutel en op weg naar het bureau zal ik het vergeten tasje uit de auto halen. Om 17 u gaat het bureau open en kunnen we het formulier, de sleutels en het parkeerbiljet afleveren. We hadden in de loop van de dag gemerkt dat er hier en daar wat schade was aan het koetswerk. Pas nu zien we dat op het formulier de schade al vermeld staat.

18.30 u: avondeten. Daarna gaan we een uurtje naar de kamer om dan om 21 u naar een komische act met opera-aria’s en om 22 u naar de show van een Tom Jones-imitator te gaan kijken.

23.00 u: we gaan slapen.

Dinsdag 19 januari 2010 – 12ste dag

07.15 u: opstaan.

08.00 u: ontbijt

Het is onze laatste volle dag dat we hier verblijven. Ik breng de voormiddag door aan het zwembad terwijl Lea wat gaat shoppen in de buurt.

12.30 u: middageten in het BBQ-restaurant.

De namiddag brengen we daar aan het zwembad en om 17.30 gaan we naar de kamer. We maken de valiezen grotendeels klaar. Daar we een derde bed hebben kunnen de valiezen hier neergelegd worden.

18.30 u: avondmaal.

Daarna gaan we iets drinken in de pianobar waarna we tijdig gaan slapen.

Voor het geval we hier zouden terugkeren volgend jaar deden we nazicht waar de best gelegen kamers zijn in het hotel. Dit zijn bij nader toezien de kamers 2020, 2021, 2022, 2023. Bij een reservatie kan men eventueel een voorkeur opgeven maar het hotel is niet verplicht zich hieraan te houden.

Woensdag 20 januari 2010 - 13^de dag

06.15 u: opstaan.

07.30 u ontbijten.

Na de douche schikken we de laatste bagage in de valiezen. Daar het bij onze aankomst in Oostende een stuk kouder zal zijn dan hier moeten we er voor zorgen dat we aan onze warme kledij kunnen. Godelieve heeft het idee om een grote strandtas te kopen waar twee grote jassen in kunnen en twee dikke truien. Wij volgen haar voorbeeld. Voor de rest vertrekken we in hemdsmouwen want de temperatuur is hier ca 24 graden. Om 10 u moeten we de kamer verlaten. Met onze valiezen en handbagage trekken we richting receptie en ingang van het hotel. Daar is de Vlaamssprekende receptionist van dienst. We geven de badge af waarmee we de kamerdeur konden openen en melden hem dat we zeer tevreden waren van het hotel en het personeel. Stipt op het voorziene tijdstip, 10.55 u stopt de bus die ons naar de luchthaven zal brengen voor de ingang van het hotel. Wij zijn een van de eersten die opgehaald worden wat wil zeggen dat we nog een hele tour voor de boeg hebben doorheen de straten van de Costa Adeje, Las Americas, Los Cristianos en omstreken.

Om 12.15 u komen we aan op de luchthaven Tenerife Zuid (Reina Sofia). Een hostess van JetAir verwijst ons naar de rijen 23 en 24 om in te checken. Dit is al vlug gebeurd. Daarna gaat het naar de veiligheidscontrole. Hier doen de meesten hun schoenen uit naast het gebruikelijke dat ook door de scanner gaat. Alles wordt in plastiek bakken gelegd en gaat zo door de scanner. Voor een keer ga ik door de scanpoort zonder biepen. Ook Lea gaat er door zonder lawaai. De luchthaven van Tenerife Zuid is vrij groot in vergelijking met de oppervlakte van het eiland. Het is een langgerekt gebouw zodat we een aantal honderden meters moeten afleggen om aan de juiste gate te komen. Niet ver van de gate waar we in het vliegtuig moeten stappen is er een ruime cafetaria waar we iets eten en drinken.

Om 13.30 u kan het instappen beginnen. We hebben ons vliegtuig een tiental minuten geleden zien landen na een vlucht vanuit Oostende via Gran Canaria. Om 14 u stipt brengt de piloot het vliegtuig in beweging en taxiet naar het begin van de startbaan. Om 14.10 u stijgen we op en maken een grote boog omheen de Teide, waarop we een prachtig zicht hebben. Van hieruit is de ingestorte krater goed zichtbaar. Het is net alsof de piloot een publicitair ommetje maakt. Dit vliegtuig van JetAirfly is uitgerust met kleine videoschermpjes waarop de vlucht kan gevolgd worden en er tussendoor een filmpje vertoond wordt van Mr Bean. Volgens deze vluchtgegevens bedraagt de afstand tussen Tenerife en Oostende 3107 km. Na één uur vliegen worden de maaltijden verdeeld. Verwacht wordt dat we zullen landen om 19.30 u (zoals voorzien). Onderweg vliegen we over een gebied waar turbulentie mogelijk is. Er wordt dan ook gevraagd de gordels zoveel als mogelijk aan te houden. We hebben echter geen last van de turbulentie. We landen te Oostende zoals voorzien om 19.30 u. Het is er 4 graden. Al vlug zijn onze valiezen terug in ons bezit. We zijn trouwens het enige vliegtuig dat hier deze avond landt. We kijken na of het restaurant nog open is en dat is zo. We gaan daar een stukje eten. Daarna vertrekken G/L naar Oostduinkerke en wij naar huis. Om 21 u gaat de sleutel op de deur, halen we de valiezen uit de auto en gaan om 22 u slapen.

David Maes

BORNHOLM – DENEMARKEN

16 JUNI – 29 JUNI 2009

Wat vooraf ging

Meer dan 35 jaar geleden studeerde Lea af aan het Hoger Instituut voor Verpleegkunde in het Universitair Ziekenhuis te Gent. Eén van haar medeleerlingen en tevens één van haar beste vriendinnen was Marleen. Na enkele jaren werkzaam geweest te zijn in het Gentse leerde Marleen Kaj kennen, een Deen die geboren was op het eiland Bornholm. Kaj verbleef hier een drietal jaren, lang genoeg om het Nederlands perfect te spreken. Marleen en Kaj huwden en gingen op het hoeve Kildesgard in Nylars op het Deense eiland Bornholm wonen. Ze kregen twee zonen en later vier kleinkinderen.

In 1994 was het precies 25 jaar geleden dat de klas van Marleen en Lea afstudeerde. Marleen stelde voor een klassereünie te houden. De vroegere klasgenoten werden opgespoord en in het najaar kwam de groep samen voor een gezellig etentje in restaurant De Sneppe te Gent. Na de reünie werden nog enkele brieven gewisseld tussen Marleen en Lea maar, wellicht door de dagdagelijkse beslommeringen, ging het contact verloren. Er waren zelfs vage plannen dat wij eens op bezoek zouden gaan naar het eiland Bornholm.

Op een najaarse maandagnamiddag in 2008 rinkelde de telefoon. Marleen belde van bij haar familie en vroeg of het paste om ’s anderendaags eens langs te komen. Met veel enthousiasme werd voor de dag nadien een afspraak gemaakt. Dat Marleen en Lea één en ander bij te praten hadden spreekt voor zichzelf. De laatste ontmoeting was van vijftien jaar geleden. Tijdens die gezellige namiddag werden er plannen gemaakt voor een reis naar Bornholm. Daar we nu konden converseren via e-mail kon het contact beter onderhouden worden.

Marleen reserveerde een appartement op een boerderij op drie kilometer van haar woning. Wij reserveerden via internet de ferry van Sassnitz naar Ronne (en betaalden die ook opvoorhand), de overnachtingen op de heen- en terugreis in het Etaphotel te Hannover West – Grabsen en de overnachtingen op de heen- en terugreis in Binz aan de Oostzee. Zo kreeg ons plan om Bornholm te bezoeken stilaan een concrete vorm.

Dinsdag 16.06.2009 – 1^ste dag.

Enkele weken voor onze afreisdatum werd onze grote vriend Boldo, onze kat, niet ver van ons huis doodgereden. Het reeds gereserveerde verblijf in het kattenhotel werd geannuleerd.

In de namiddag van maandag wordt de auto geladen en alles in gereedheid gebracht voor het vertrek.

03.45 u: opstaan.

05.14 u: we vertrekken. Het is 15 graden en de lucht is wolkeloos. De kilometerteller van onze wagen staat op 54.621 km.

05.51 u: we rijden door de tunnel te Antwerpen. Het verkeer is druk maar er zijn geen fileproblemen.

06.00 u – 68 km: We rijden het winkelcentrum van Wijnegem voorbij. Het is 15 graden.

73 km: we rijden de E 34 op in de richting van Eindhoven.

06.18 u – 100 km – het is 14 graden.

06.29 u – 120 km: we rijden de grens met Nederland over.

06.45 u – 144 km: we rijden Eindhoven voorbij – er zijn werken bezig aan de snelweg. Er staat hier zelfs een bord dat oplegt dat men zijn GPS moet uitschakelen. Wij laten de GPS werken maar volgen wel de wegomleggingen.

07.18 u – 194 km: we houden een sanitaire stop aan de grens Nederland – Duitsland.

08.28 u – we vertrekken terug.

08.51 u – 229 km: we rijden de Rein over.

09.31 u - volgens onze GPS hebben we nog 200 km voor de boeg Het is 18 graden.

09.37 u – 300 km: de zon gaat volop schijnen.

10.15 u – 11.05 u: we houden een pauze op een “rasthof” naast de snelweg.

12.46 u – 13.19 u, 482 km – 17 graden: we stoppen op het rasthof Garbsen om een kleinigheid te eten. Net voor het rasthof is er een afrit “Garbsen”. Wij vinden het vreemd dat onze GPS ons niet via die afrit stuurt.

Na de middagpauze rijden we verder naar onze bestemming, het Etaphotel in de Rostockerstrasse te Hannover – Garbsen. Onze GPS staat ingesteld “Rostockerstrasse nr. 8 Hannover. We vinden het eigenaardig dat we door een deel van de stad gestuurd worden en dat we uiteindelijk in het betere deel van Hannover terecht komen. De Rostockerstrasse is amper enkele honderden meters lang en dit is zeker geen buurt waar er normaal een Etaphotel gebouwd wordt. Een Etaphotel is er niet te vinden. We doen navraag bij een bewoner en die zegt ons dat in deze straat geen hotel staan en dat het dichtstbijzijnde hotel een goed stuk verderop ligt. Plots gaat bij mij een licht branden. Het adres van het hotel heb ik gevonden is het hotelboekje van de Etaphotels en daar staat in: Rostockerstrasse nr. 8 te Hannover-West – Garbsen. Mijn GPS heb ik bijgevolg ingesteld op Hannover – Rostockerstrasse. Maar ik begin nu te veronderstellen dat Garbsen geen wijk is van Hannover maar een zelfstandige randgemeente. Zou het een toeval zijn? Zou Garbsen ook een Rostockerstrasse hebben. Ik stel de GPS in op Grabsen – Rostockerstrasse en onmiddellijk blijkt dat Garbsen ook een straat heeft met die naam. Vanaf nu volgen we de goede richting en moeten we een ferm stuk terugkeren (ca 29 km x 2 = ca 60 km), tot in de buurt van het baanrestaurant Garbsen waar we daar even nog geweest zijn. Al vlug vinden we de goede Rostockerstrasse en ook het Etaphotel. De uitbaatster is nog aanwezig omdat de toegangsdeur moet openblijven voor de werklieden die een deel van de kamers aan het opkalfateren zijn. Ze maakt haar excuses daar er in de namiddag nog wat lawaai zal zijn door de werkzaamheden. We betalen met visakaart € 44 (kamer) + € 6 x 2 (ontbijt) = € 56. Wij krijgen kamer 302 toegewezen en het codenummer 536033 (voor de kamer en de ingangsdeur van het hotel). De kamer is pas gerenoveerd. Het meubilair is vernieuwd en de muren geschilderd.

Het is ca 15 u wanneer we ons in de kamer installeren. Om deze avond iets te eten moeten we niet lang zoeken want naast het Etaphotel hangt er een bord dat verwijst naar een “imbiss”-zaak naast de deur.

In totaal hebben we 540 km gereden. Onderweg, in Hamm, hebben we 15,9 liter diesel getankt voor € 17,11 (€ 1,134/liter).

Om 18.45 u gaan we naast de deur in de imbisszaak eten. We verbruiken 2 x kalkoensteak (pute), 2 x een kleine salade en één ijs, samen € 29.

Om 19 u zijn we terug op de kamer. We kruipen vroeg onder de wol.

Woensdag 17.06.2009 – 2^de dag

06.00 u: opstaan.

07.15 u: ontbijten.

07.52 u: we vertrekken richting Sassnitz – kilometerstand: 55.161.

09.00 u – 112 km: er is veel zon en nagenoeg geen bewolking. Het blijft zo de ganse dag.

09.23 u – 149 km: we rijden op de ring van Hamburg.

248 km: we tanken 22,15 liter diesel voor € 25.

10.56 u – 11.45 u – 290 km: we stoppen om iets te eten en te drinken.

Een goede 50 km voor onze bestemming stopt de autosnelweg en gaat het parcours over in gewone wegen. Tussen Hannover en Sassnitz ligt de snelweg er bijna verlaten bij. Ook hebben we slechts één “raststatte” gezien op het deel dat in het gebied van het vroegere Oost-Duitsland ligt. Onderweg komen we een bord tegen waarop herinnerd wordt dat hier “de vroegere binnengrens van Duitsland lag”.

Rond 14.00 u bereiken we de haven van Sassnitz. Het is de bedoeling de omgeving eens te verkennen en vooral navraag te doen hoe en waar we de ferryboot moeten oprijden. Ik vraag de weg aan een receptioniste van één van de aldaar gevestigde havenbedrijven. Die verwijst me naar een groot modern gebouw een eind verderop. We rijden er naartoe en parkeren er onze wagen op de ruime parking. We wagen het gebouw binnen te gaan en op de bovenverdieping van de terminal voor de voetgangers vinden we iemand die zo vriendelijk is ons de nodige inlichtingen te verschaffen hoe we morgen moeten inschepen. We moeten dan wel ons reserveringsnummer bij hebben dat op de afdruk van de e-mail staat en die we toegezonden kregen als bevestiging van onze reservatie. Tickets worden hier dus niet afgegeven.

Eens dit alles eens rustig overzien te hebben rijden we door naar de plaats waar we gaan overnachten. We rijden naar het Baltische-kust-stadje Binz, zo’n 12 kilometer verder. Zonder probleem (met de GPS) vinden we in de Jasmunderstrasse 3 het hotel Getreuer Eckart. Het is dan 14.30 u. We kunnen onmiddellijk inchecken (de receptie is tijdens de dag bemand) en we krijgen kamer 11 toegewezen op het gelijkvloers. De ontbijtszaal bevindt zich in de kelder. Er kan hier geen middagmaal of avondmaal gebruikt worden. Maar dat is geen probleem want er zijn restaurants genoeg in de omgeving. De meest gebouwen in het stadje zijn in een soort cottagestijl gebouwd, met veel houtwerk aan de gevels. Nagenoeg alle gebouwen zijn hier in het wit geschilderd. En dit is blijkbaar nog niet lang geleden gebeurd. Ik vermoed dat voor enkele jaren het stadje totaal vervallen was na jaren van Oost-Duits bewind. Blijkbaar heeft de hereniging van Duitsland voor de nodige centen gezorgd om de renovatie uit te voeren. Het gehele stadje ziet er heel net en gezellig uit.

In totaal hebben we vandaag 474 km gereden. Na een verfrissende douche maken we een wandeling in het kuststadje. Op het terras van het “Kurhaus” drinken we iets maar we blijven sober wegens de ondemocratische prijzen op de kaart. Op terugweg naar het hotel, om 18.00 u, vinden we in de hoofdstraat een geschikt Italiaans restaurant om iets te eten.

Om 18.30 u zijn we terug in de kamer en rusten we wat uit. Omstreeks 19.30 u maken we nog een wandeling van een uurtje. Het is dan wat aan de frisse kant.

Vermoeid van de reis gaan we om 21.00 u slapen.

Donderdag 18.06.2009 – 3^de dag

06.00 u: opstaan. We hebben goed geslapen. Het is bewolkt.

07.45 u: we gaan ontbijten. Normaal kan men hier ontbijten vanaf 08.00 u (tot 10.00 u) maar op een kwartiertje vroeger steekt het niet. Alles voor het ontbijt staat reeds klaar. Na het ontbijt rekenen we af (kamer en ontbijt: € 99).

Na de bagage in de kamer te hebben opgehaald vertrekken we naar Sassnitz, 12 km verderop gelegen. Onze kilometerteller staat op 55.637. Het is 8.44 u. In de buurt van het hotel tanken we nog eerst 12,95 liter diesel voor € 15,1.

Men moet minstens een uur op voorhand aan de terminal van de ferryboot zijn maar wij zijn reeds ter plaatse om 09.00 u. We staan als tweede in de rij. Na de kassa voorbij te zijn gereden en zonder problemen met ons reserveringsnummer zijn doorgelaten, krijgen we een biljetje waarop staat in welke rij we moeten aanschuiven. In de rij naast ons staat een groep van ca 20 old-timermotoren.

10.55 u: de ferry komt aan uit Rønne.

11.12 u: de voertuigen mogen de ferry oprijden.

11.35 u: de ferry vertrekt. Hij is slechts voor 50 % bezet. Toen de boot aankwam vanuit Rønne was deze nagenoeg vol. We hebben dus geen probleem om een zitplaats te vinden. De plaatsen aan de vensters zijn het eerst ingenomen. Daar we de gewoonten niet kennen komen we te laat voor een plaatsje aan een venster. We zetten ons dan maar in de rokersruimte die nagenoeg leeg is. In het restaurant van de boot eten we iets. De prijzen vliegen hier de pan uit. Voor een portie friet, een knackworst en een cola betaal je hier 150 Deense kronen, dit is ongeveer € 18,5.

14.55 u stipt: we komen aan in Rønne. Reeds enkele minuten nadien kunnen we de ferry verlaten. Marleen zou ons komen ophalen net buiten de terminal, ongeveer 150 meter voorbij de afrit. Het wordt een hartelijke begroeting. Wij volgen dan Marleen met onze wagen naar ons logement. Wij zullen verblijven in een deel van een 200 jaar oude gerestaureerde boerderij in vakwerk. De uitbaters waren kippenkwekers tot ze een aantal jaren terug met pensioen gingen. Een deel van de boerderij hebben ze ingericht als appartement voor toeristen. Wij betalen voor de negen dagen van ons verblijf 2000 DK (ca € 250). De boerin en de boer kennen geen Engels, de boer wel wat Duits. Waarschijnlijk komt dit laatste door de vele Duitse toeristen die het eiland aandoen. Voor de uitleg over het appartement kunnen we echter beroep doen op onze gids bij uitstek Marleen. Zij woont hier al meer dan 30 jaar en spreekt foutloos Deens. Buiten het Nederlands geeft ze ook nog een staaltje weg om “Gents te klaappe”. Het appartement bestaat uit twee verdiepingen en neemt een derde in van het totale woongedeelte. Op het gelijkvloers: een ruime douchekamer, een living, een ingerichte keuken en een veranda. Op de verdieping is er een kamer met een dubbel bed, een kleinere kamer met twee éénpersoonsbedden en op de overloop twee alkoofbedden. Dus meer dan ruim genoeg voor ons twee. Daar er hier maar weinig restaurants zijn en de prijzen vrij duur zijn zullen we ons potje zelf koken. Daarvoor komt de keuken goed van pas. Daarna volgen we Marleen die ons in de onmiddellijke nabijheid een filiaal van het winkelketen Brügsen aanwijst. Deze winkels zijn zeven dagen op zeven open. Op de weg van ons logement, de hoeve Dammegaard – Vellensbyvej 10 te Nylars – Rønne naar het centrum van Rønne, aan het eerste rond punt, is er nog een grotere zelfbedienning, namelijk de Netto. Daar zullen we tijdens ons verblijf het meest boodschappen doen. Nog iets meer naar het centrum van Rønne is er een warme bakker, De warme bakkers hier zijn reeds open van zes uur ’s morgens.

We verlaten Marleen nadat ze ons voor deze avond heeft uitgenodigd op het avondmaal om 19.00 u.

Eerst doen we nog wat dringende boodschappen voor morgen in de winkel Brügsen zoals brood, koffie, frisdrank, enz. Daarna keren we terug naar ons logement om onze bagage uit te laden en ons te installeren. We bekijken eens het klein winkeltje van de boerderij waar aardappelen, olie, tarwebloem en eieren verkocht worden.

Na een verfrissende douche komt omstreeks 19.00 u Marleen ons ophalen. Wij volgen met de auto tot aan het huis van Marleen en Kaj. Het is één van die vele oude goed onderhouden boerderijen die het eiland telt. De naam van de boerderij is Kildesgaard wat zoveel wil zeggen als: broerderij (gaard) met een waterbron (kildes). Zij is gelegen aan de Kildesgardsvejen (vej = weg of straat). Het water van de bron wordt om de tien jaar gecontroleerd. Omdat er niemand de bron op één of andere manier zou vervuilen heeft Kaj rond de bron een houten gebouwtje geplaatst. Het woonhuis beschikt over zeer ruime kamers zoals een zeer ruime keuken en zeer grote living. De vroegere stallen worden nu als bergruimte gebruikt.

Marleen heeft voor het avondeten een varkensgebraad met korstje klaargemaakt. Hiervoor heeft men een stuk varkensgebraad nodig waar nog het vel aanhangt. Het knapperige korstje is een delicatesse. Tijdens het lekker eten wordt de avond gevuld met het ophalen van oude en recente gebeurtenissen die voorgevallen zijn in onze beide families. Lea heeft een stapel foto’s meegebracht van Laura en laat die zien.

Zonder het goed te beseffen is het 23 u geworden en is het tijd om naar ons logement terug te keren. Buiten is het pikdonker (hier worden de meeste wegen niet verlicht) maar met onze GPS vinden we gemakkelijk onze weg terug. Het huis van Marleen en Kaj is trouwens amper drie kilometer van ons logement gelegen. Daar we deze namiddag reeds ons bed hebben opgemaakt kunnen we onmiddellijk slapen gaan. Al vlug blijkt dat het dubbel bed wat te smal is zodat Lea verhuist naar de kleine slaapkamer. Er is wel een kleine moeilijkheid: voor een nachtelijk toiletbezoek moet men naar de gelijkvloerse verdieping.

Vrijdag 19.06.2009 – 4^de dag

Ik heb relatief goed geslapen. Lea wat minder.

07.00 u: ik sta op en maak de koffie.

07.30 u: ontbijten. De broodjes kochten we gisteren in de zelfbediening.

We besluiten het deze voormiddag wat rustig aan te doen. Deze namiddag hebben we om 14.00 u een afspraak met Marleen en Kaj. We nemen een douche en bekijken de folders die we onderweg hebben meegenomen. Op de ferry hebben we voor 40 DK een goede kaart van het eiland gekocht. In de loop van de voormiddag rijden we naar de zelfbediening Netto om te kijken wat daar zoal te kopen is.

14.00 u: Marleen en Kaj komen ons ophalen en met hun auto doen we een rondrit. We rijden een groot deel over de kustweg langs de zuidelijke kant van het eiland om dan verder te rijden via de oostzijde naar de noordzijde. We rijden ondertussen even langs het zomerverblijf van Marleen en Kaj.

In het kustdorpje Svaneke maken we een stevige wandeling langsheen het kustpad. Eens terug op de plaats waar we de wagen achtergelaten hebben palmen we een picknicktafel in en genieten we van de koffie en de zelfgemaakte gebakjes van onze gastvrouw. Terug worden er herinneringen “uit de tijd van toen” opgehaald en zonder het goed te beseffen is het 17.30 u geworden. Tijd om via de kortste weg naar ons verblijft te rijden alwaar we om 18.00 u aankomen. Kaj wijst ons op de kaart de belangrijkste bezienswaardigheden aan. Daarna nemen we afscheid van onze vrienden die we voor enkele dagen moeten missen daar zij andere verplichtingen hebben tijdens het weekend. Voor ons meteen een goede gelegenheid om zelf eens op ontdekkingstocht te gaan.

Rond etenstijd stellen we vast dat er in de hoek van de living heel wat mieren uit een openingetje naast de centrale verwarming komen gekropen. Het is de tijd dat de mieren hun nest verlaten. Wel heeft de eigenaar reeds een wit poeder gestrooid op de bewuste plaats maar zonder veel resultaat. Ik ga met de voorhanden zijn de stofzuiger de beestjes te lijf en dit blijkt te werken. Voor alle zekerheid verwittig ik Edvard, de eigenaar, die enkele ogenblikken later ook met zijn stofzuiger de mieren begint op te zuigen en daarna verse poeder strooit. In verstaanbaar Duits vertelt hij mij dat ze ieder jaar dit probleem hebben. Wij mogen hem steeds verwittigen wanneer het probleem zich nog zou voordoen. Ook gaat hij de volgende dagen het nest aan de buitenzijde het gebouw te lijf. De volgende dagen, telkens we voor het avondeten thuis komen, zuigen we de mieren op en hebben we er verder geen last van.

Na het avondeten vertrekken we om 19.00 u voor een ritje van ca 20 km met de auto naar Rønne. De straten van de hoofdstad van het eiland zijn op dit ogenblijk nagenoeg volledig verlaten. Daardoor kunnen we ongestoord door de straten van het stadje rijden.

Om 21 u gaan we slapen.

Zaterdag 20.6.2009 – 5^de dag

06.00 u: opstaan – we hebben goed geslapen.

De ganse dag waait er een felle wind maar de zon schijnt volop.

Kilometerteller: 55.725.

We rijden via de Vellensbyvej naar de grote weg die evenwijdig loopt met de kust, slaan dan links af en rijden tot Pedersker. Daar slaan we linksaf en volgen we de kustweg tot Dueodde. Rijden dan via Snogebaek, Nexø, Aarsdale en Svaneke. Onderweg stoppen we regelmatig om de kust te bewonderen. Dit is het minst spectaculaire deel van de ganse kust maar het heeft ook zijn charmes. Net voor Aarsdale stoppen we op een parking waar we onze picknick aanspreken. Zoals op talloze plaatsen langsheen de kust is hier een picknicktafel voorhanden en een ruim en net toilet. De broodjes voor de picknick kochten we deze morgen bij de warme bakker in Rønne. De openingstijden van de bakkerijen zijn: 6 u a 17 u, zaterdag tot 13 u en de zondag tot 17 u. Maandag is sluitingsdag (lukket).

De rest van de boodschappen kochten we in het warenhuis Netto. De bakker en het warenhuis liggen op ongeveer 5 km van ons logement. Ik ben van plan om morgenochtend verse broodjes te kopen bij die bakker.

Vanaf Svaneke rijden we het binnenland in. Svaneke heeft een mooi haventje. Onze volgende halte is de rondkerk van Ǿsterlars en bezoeken deze (ingang 10 DK per persoon). Bornholm telt vier van dergelijke rondkerken. Dit soort kerken komen enkel hier op het eiland voor. Ze werden zowel als kerk en als versterking tegen invallers gebruikt. Midden in de rondkerk staat een holle zuil waarin een stenen trap naar boven leidt.

Na het bezoek zetten we onze tocht verder doorheen het derde grootste bos van Denemarken, het bos van Almindingen. Midden in het bos stoppen we aan het restaurant Christianshoy. We verbruiken er elk een appeltaart en een koffie. De koffie wordt gezet doormiddel van een glazen filtertoestel. Er is ruim voldoende koffie in de kan voor wel vier of vijf personen. Alvorens we dan naar onze verblijfplaats rijden doen we nog een ommetje naar de kust in de buurt. We vinden er een kleine visrokerij. Bijna iedere nog actieve visrokerij heeft ook een gelagzaal waar men kan eten. We kopen hier een gerookte makreel en een andere soort gerookte vis. De vis is vers gerookt van deze morgen. Het roken gebeurt steeds in de voormiddag. Vanaf 12 u kan men de vis kopen in het winkeltje van de rokerij. Wanneer men vroeg gaat is de makreel nog soms warm.

17.30 u: we zijn terug in ons verblijf. We hebben nog wat last van de mieren maar eens ze met de stofzuiger opgezogen zijn is het euvel verholpen. Deze morgen betaalde ik aan Edvard, de eigenaar, de 2000 DK voor ons verblijf.

’s Avonds eten we thuis en koken we ons eigen potje.

Vandaag hebben we in totaal 116 km gereden.

22.00 u: we gaan slapen.

Zondag 21.6.2009 – 6^de dag

06.30 u: ik sta op, maak de koffie en rijd naar Rønne bij de warme bakker broodjes halen. Ik koop voor vandaag 8 broodjes en voor morgen evenveel. Morgen is het namelijk maandag en dan is de bakker dicht (lukket). Voor deze middag koop ik nog drie koffiekoeken. Lea is van plan om het donker brood op te eten die we nog liggen hebben van de vorige dag.

Vanaf zonsopgang schijnt de zon volop. Om 08.00 u vertrek ik op een wandelingetje in de buurt. Eens ik buiten de boerderij ben sla ik rechts af, aan de grote baan links af en wat verder rechtsaf. Na 3 km kom ik aan het huis van Marleen en Kaj. Gezien het vroege ochtenduur besluit ik hen niet te storen en geniet ik nog even van de “hoorbare” stilte. Deze stilte is ons de vorige dagen al opgevallen vooral als je in een rumoerige stad leeft. Om negen uur ben in terug thuis.

10.18u: we vertrekken op trip. Kilometerteller: 55.854.

De temperatuur is uitstekend en de stapelwolken temperen wat de grote warmte. Via Kildesgardsvejen rijden we naar Vestermarie. We dwarsen de weg en rijden via Skovgardsvejen tot de volgende grote weg (Segenvej) en vervolgens rechtsaf tot het uiterste oosten van het eiland te Svaneke. Vanaf hier volgen we de kustweg in noordelijke richting. Onderweg stoppen we regelmatig op een parking met uitzicht op zee. We rijden tot Gudhjem. Even later krijgen we een regenvlaag te verwerken van 10 minuten. Op dat ogenblik zijn we net binnen in een glasblazerij aan een molen. Dit zal de enige regen zijn die we gedurende ons negen dagen durend verblijf zullen te verwerken krijgen. Die dag blijven de wolken af en toe dreigen maar daar blijft het bij. Op een parking net voor Gudhjem spreken we onze picknick aan. Daarna volgen we zo veel als mogelijk de kustweg en houden af en toe een stop om de omgeving te bekijken. Vervolgens rijden we via de noordelijkste punt van het eiland en de kustweg langs de westelijke kant naar Hasle. In Hasle stoppen we aan de haven, aan een hamburgerbarak, alwaar we een ijsje verbruiken en daarna iets te drinken kopen. We blijven geruime tijd op het terras zitten, genietend van de zon die zich van haar beste kant laat zien.

Op zoek naar een restaurant om er deze week eens te gaan eten rijden we naar Rønne. De enkele restaurants die we op de centrale markt vinden en in de zijstraten zijn hoofdzakelijk Italiaanse restaurants. Bij nazicht van de spijskaart bemerken we dat ook hier de prijzen de pan uitswingen. Wat verder van de centrale markt vinden we een kleine gelegenheid waar men kebab besteld aan een treffelijke prijs.

Rond 16.30 u zakken we af naar ons logement. Onderweg tanken we voor 140,09 DK diesel (€ 19,12 – 17 liter).

Bij onze aankomst doet Edvard navraag naar het mierenprobleem. Dit schijnt nu opgelost te zijn. Hij heeft vandaag geprobeerd de mierennesten aan de buitenzijde van het gebouw te vernietigen.

Deze avond eten we nieuwe aardappeltjes met gerookte makreel en gerookte vis. De makreel smaakt hier heel wat beter dan die welke we bij ons kunnen kopen.

21.00 u: Slapen.

Maandag 22.6.2009 – 7^de dag

06.45 u: opstaan – koffie maken en de broodjes van gisteren opwarmen in de oven van het electrisch kookfornuis.

07.15 u: ontbijten.

Ik maak na het ontbijt een wandeling in de buurt.

09.15 u: we gaan naar de zelfbediening enkele boodschappen doen. In het centrum van Rønne posten we een prentkaart en keren dan terug naar ons logement via de luchthaven van Rønne. We brengen een bezoek aan de kleine maar moderne luchthaven. Vervolgens rijden we naar het dorpje Arnager, rijden langs de visrokerij voorbij en keren dan terug naar ons logement. Dit rijden we echter voorbij en rijden vervolgens naar Knudskerke (Møllevangen). We bezoeken het kleine kerkje waarvan het altaar en de kansel beschilderd is met volkse kunst. Verder zijn er geen beelden in de kerk aanwezig zoals bij de meesten protestantse kerken.

Wanneer we tegen de middag terug aan ons logement aankomen vinden we tussen onze deur een briefje van Marleen. Zij heeft blijkbaar ons gsm-nummer niet. Deze voormiddag heeft ze nog een vergadering af te werken en zal omstreeks 13.30 u thuis zijn. Zij vraagt of wij willen bellen. Ze plant iets voor deze avond voor ons vieren, met eten erbij.

We middagmalen in ons logement en na een uurtje platte rust bellen we naar Marleen. Zij zullen ons deze avond om 18 u komen ophalen voor een avondlijke picknick.

Om 14 u rijden we naar Gudhjem en bezoeken nogmaals het havenstadje. We blijven er een 2-tal uur op het terras zitten genietend van de zon. Om 16.15 u verlaten we Gudhjem en zakken we af naar ons logement alwaar we aankomen om 17 u. We hebben die dag 50 km gereden.

Om 18 u komen Marleen en Kaj ons ophalen. We rijden naar het haventje van Heiligpeder. In het haventje liggen er maar een tiental boten. Naast de boten van de oorspronkelijke Bornholmers liggen hier een drietal moderne zeilboten van ingeweken Kopenhagers. Kaj praat even met een oudere Bornholmer waaruit blijkt dat de nieuwe de oudere bewoners stilaan verdrijven.

Op een picknicktafel aan het haventje eten we het avondmaal dat Marleen heeft klaargemaakt. De kip in provinciaalse saus, een glaasje wijn, rauwe groenten en nieuwe aardappelen smaken uitstekend. Ondertussen schijnt de zon nog mild en nog tot 21 u kunnen we zonder jassen of truiën. Ook hier is de stilte hoorbaar. Tijdens het eten worden terug oude herinneringen opgehaald of onlangs voorgevallen gebeurtenissen vertelt. Om 21 u zakt de zon stilaan achter de horizon en om 21.45 u valt de totale duisternis in Dit is het signaal om stilaan op te stappen. Op de terugweg naar ons verblijf zien we in de schemering een hert in het veld staan. Hier op het eiland is er heel wat wild en vanaf half oktober tot Nieuwjaar wordt er hier veel gejaagd.

Aan ons logement nemen we afscheid van Marleen en Kaj en bedanken hen van harte voor de mooie avond.

Om 22.30 u gaan we slapen. Gans de dag scheen de zon en was er nagenoeg geen wind.

Dinsdag 23 juni 2009 – 8^ste dag

Na het zetten van de koffie rijdt ik naar de warme bakker om broodjes te kopen. Vooraleer ik vertrek kijk ik nog even door het raam van de living en op het grasplein zie ik een haas zitten. Het is een beest om “U” tegen te zeggen wegens zijn vrij zwaar kaliber. De zon schijnt reeds volop en de temperatuur is goed, zo’n 18 a 19 graden.

09.17 u: we vetrekken – kilometerstand 56.050. Het weer is goed en de temperatuur ligt rond de 20 graden. We rijden langs het huis van Marleen en Kaj maar op ons aanbellen blijkt er niemand thuis te zijn. We rijden door naar Nyker en bezoeken er de rondkerk Ny Kirke. Via Hasle rijden we naar Heiligpeder (Sint-Petrus) waar we gisterenavond waren. Vervolgens rijden we nog verder langs de kust tot wanneer we niet meer verder kunnen. Daar keren we terug en rijden via de weg nr. 159 naar Jonskapel. Vanaf de parking volgen we eerst een veldwegel en moeten we dan afdalen langsheen een lange houten trap tot aan een rotsmassa die aan de zee ligt.

Onze volgende bestemming is het Hammerhuus, een ruïne van een kasteel, dat we bereiken via Vang. Op een parkeerplaats tegenover het Hammerhuus picknicken we. Na het middageten rijden we door naar de ruïne die we gratis kunnen bezoeken. Na het bezoek rijden we door naar het noordelijkste punt van het eiland, naar de Hammer Odde Fyr (een vuurtoren). Ook die is gratis te bezoeken. Na het bezoek we keren we terug op onze stappen en kopen een ijsje aan de kiosk in de nabijheid van Jonskapel.

Via het huis van Marleen en Kaj, we moeten er een haardroger en een flesje shampoo voor Lea ophalen, rijden we naar ons verblijf. We hebben die dag 83 km gereden. Thuis zoek ik een liedje op een Gentse cd om te laten horen aan Marleen. Rond kwart voor vijf belt Marleen om te zeggen dat de afspraak voor deze avond wat later zal zijn, meer bepaald om 19 u.

Om19 u komen Marleen en Kaj ons ophalen. We rijden naar Nexø alwaar we in de kerk een concert bijwonen ter gelegenheid van “zonnewende” of de “Sint-Jansvuren” – de langste dag van het jaar. Na het concert rijden we wat verder langs de kust en stoppen aan een plek waar het “Sint-Hannesvuur” (zo noemt men zonnewende hier) zal ontstoken worden. De plaatselijke scouts komen onder begeleiding van een muziekkapel met brandende fakkels afgemarcheerd. Daarmee wordt de takkenhoop in brand gestoken. Er wordt nog een “zonnewendelied” gezongen. Om 21.30 u rijden we terug naar ons logement alwaar we om 22.30 u gaan slapen.

Woensdag 24 juni 2009 – 9^de dag

Na de gebruikelijke ochtendrituelen gaan we wat boodschappen doen in de zelfbediening Netto en in een zelfbediening in het centrum van Rønne. Nadien gaan we in de visrokerij twee makrelen kopen. Het is echter nog te vroeg (11.30 u). De gerookte vis wordt pas verkocht vanaf 12.00 u. We keren terug naar ons logement en rusten daar wat uit tot 13.00 u. Dan ga ik de makrelen kopen. Dat ze vers gerookt zijn hoeft geen twijfel want ze voelen nog warm aan.

In de namiddag rijden we langs de rustige wegen in het centraal gelegen bos van Almindingen om vervolgens naar Nexø te rijden. Door de felle wind is de zee op haar mooist. De witte schuimkoppen vallen uiteen op de rotskust. Na even het schouwspel te hebben aanzien rijden we door naar Svaneke alwaar we een ijsje verbruiken. Onze volgende halte is Gudhjem waar we een tijdlang een terrasje doen met uitzicht op de woelige zee. Vanop het terras bellen we naar Marleen om af te spreken voor morgen. Wij zijn terug uitgenodigd op het avondeten waarbij de zoon, de schoonzoon en de drie kleinkinderen zullen aanwezig zijn. We spreken af dat wij voor de taartjes zullen zorgen.

Voor aleer ons logement op te zoeken tanken we nog 21 liter diesel voor € 22,49. Het avondeten maken we zelf klaar: nieuwe aardappeltjes in de pel, gerookte makreel en komkommer.

21.00 u: wij gaan slapen.

Donderdag 25.6.2009 – 10^de dag

07.00 u: opstaan, koffie maken en broodjes halen.

09.30 u: we doen wat boodschappen in de Netto en gaan dan bij de warme bakker gebakjes kopen voor deze avond. Omdat onze koelkast wat naar de kleine kant is rijden we naar het huis van Marleen en Kaj om daar de gebakjes af te leveren. Wanneer we het erf komen opgereden is Kaj bezig één of ander karweitje op te knappen aan het huis. Hij laat ons binnen en roept Marleen. Samen drinken we een koffie en bekijken we op de computer naar de familiefoto’s.

Rond 11.00 u vertrekken we en keren we terug naar ons logement via een mooi weg dat door het bos loopt in de richting van Blemmelyng. Hierbij rijden we voorbij het golfterrein van Rønne.

Thuis nemen we een lichte broodmaaltijd en rusten we een half uurtje. Vervolgens rijden we naar het centrum van Rønne en parkeren er in de buurt van Stone Torv (Grote Markt). Betaald parkeren is hier onbekend maar op veel plaatsen moet men de parkeerschijf plaatsen (meestal max. 2 uur). Op de grote markt zien we een drietal huifkarren staan die versierd zijn met bloemen en planten, en waarop telkens een groep jongeren zit. Deze vieren de laatste schooldag van hun laatste jaar middelbaar onderwijs. Na een tijdje trekken ze naar verschillende plaatsen in de stad waar ze op uitnodiging het één en ander iets te drinken krijgen aangeboden. Allen dragen een witte vest en op het hoofd een witte studentenmuts, afgeboord met een blauw lint.

We maken een wandeling doorheen het centrale deel van de stad dat er, naar onze maatstaven, er zeer rustig bijligt. Na de wandeling en na eerst nog een speelgoedje voor Laura te hebben gekocht besluiten we nog iets te gaan drinken in de visrokerij in de buurt van ons logement. Ter plaatse bemerken we dat het restaurant gesloten is tussen 14 u en 17 u (de winkel is wel open).

We keren stilaan terug naar ons verblijf want om 17.00u worden we bij Marleen en Kaj verwacht. Na de kennismaking met de zoon, de schoondochter en de drie kleinkinderen laten we het avondmaal smaken. Marleen heeft voor een droge gerookte zalm gezorgd en legt uit dat de Oostzeezalm witter is van vlees in tegenstelling met de Noordzeezalm. Dit komt doordat de Oostzee minder zout is dan de Noordzee. Ik maak van de gelegenheid gebruik om de buitenkant van het woonhuis van onze gastheren te filmen en enkele foto’s te nemen. Langs de achterzijde van één van de stallingen ligt een cirkelvormige verhoging. Kaj heeft me uitgelegd dat hier vroeger een zogenaamde rosmolen was, een molen die door een paard werd aangedreven. Toen we enkele dagen geleden voor het eerst naar het huis van Marleen en Kaj kwamen viel mij onmiddellijk een oud straatnaambord op dat opgehangen was aan een van de stallingen. Daarop staat “Gentsche Steenweg”. Het straatnaambord werd door iemand van de familie op de oude markt aan Sint-Jacobs gekocht en Marleen heeft het hier laten ophangen als herinnering aan haar Gentse “roots”. De avond verloopt zeer gezellig. Ook de zoon en de schoondochter spreken vrij goed Nederlands waardoor er geen Babylonische spraakverwarring ontstaat. Na het avondmaal worden de gebakjes bovengehaald die we hier deze morgen afgeleverd hebben. Rond 21.00 u is het tijd om ons logement op te zoeken. Met Marleen en Kaj spreken we af dat we morgen in de vroege avond zullen komen afscheid nemen. Morgen is het onze laatste dag op Bornholm. De wind, die de ganse dag flink heeft gewaaid, is nu wat gaan liggen.

22.00 u: wij gaan slapen.

Vrijdag 26 juni 2009 – 11^de dag

06.00 u: opstaan.

Ik rijd vooraf naar de haven van Rønne om eens te kijken hoe we morgen moeten inschepen. Dit blijkt geen probleem te zijn. Op een elektronisch bord boven ingang 2 staat “Sassnitz” aangegeven en het uur dat het laden begint: 07.30 u. Op het ogenblik dat ik nazicht doe staan reeds enkele voetgangers aan te schuiven. Ik denk dat de afvaart morgen geen problemen zal opleveren. Vervolgens ga ik bij de warme bakker broodjes halen. Aangezien deze om 06.00 u reeds open is kunnen we morgen, voor het inschepen, hier verse broodjes kopen om mee te nemen op de ferry. Kwestie van de dure prijzen aan boord wat te ontlopen.

Rond 09.30 u rijden we naar de stad om enkele boodschappen te doen in de Nettowinkel.

Kilometerstand 56.378.

Daarna doen we nog een laatste rondrit op het eiland en nemen de kustweg tussen Rønne en Dueodde. Even voorbij de Vellensbyvej slaan we af naar een kleine parkeerplaats. Hier staan twee nieuwe houten barakken, vermoedelijk om trekkers de gelegenheid te geven om hier te overnachten. Een klein paadje daalt af tot bij de zee en een wit zandstrandje. We hebben nog ruim de tijd om hier wat van de zon te genieten. Ik trek mijn bovenkledij uit en daar we hier maar een goed half uur zullen blijven, we hebben onze zonnebrandcrème niet bij, doen we het dan maar zonder smeersel. Wanneer ik ’s avond in de spiegel kijk gelijk ik op een gekookte kreeft. De UV-index is hier dus zeer hoog.

Omstreeks 12.00 u rijden we naar de visrokerij en kopen er twee gerookte makrelen die we daarna in ons logement gaan verorberen.

Na wat gerust te hebben beginnen we om 14.00 u onze koffers te pakken en de auto klaar te maken voor de reis van morgen. Ik was de ruiten van de auto omdat daaraan wat zand kleeft. De rest van de auto is nog behoorlijk proper daar we hier tijdens ons ganse verblijf slechts 10 minuten regen gehad hebben.

De zon schijnt terug overvloedig. Na de middag komt er echter een stevig wind opzetten die echter tegen de avond gaat luwen.

Om 15.30 u is alles klaar en hanteren we nog even de stofzuiger. Het mierenprobleem schijnt compleet opgelost te zijn. Godelieve belt ons op onze gsm en vraagt of we goed zijn thuis gekomen. Een kleine vergissing want we komen pas maandag thuis.

17.00 u: zoals afgesproken gaan we afscheid nemen bij Marleen en Kaj. We danken hen van harte voor de gastvrije ontvangst. We drukken er op dat wanneer ze nog eens naar België komen het onze beurt is om hen eens te verwennen. We praten nog wat na over de voorbije vakantie. Kaj schenkt ons een mooi fotoboek over Bornholm die we met veel plezier in ontvangst nemen. Tussendoor schenkt hij ons een glaasje Hasseltse graanjenever in. De laatste makrelen spartelen wat tegen in onze magen maar de jenever helpt bij de vertering. Om 18.00 u vertrekken we met gemengde gevoelens. Enerzijds wegens de prachtige vakantie op Bornholm en anderzijds omdat we, enigszins met tegenzin, naar huis moeten vertrekken. Terwijl we de boerderij afrijden wuiven Marleen en Kaj ons nog na vanuit hun deuropening.

Na nog wat naar de tv gekeken te hebben gaan we om 21.00 u slapen.

Zaterdag 27.6.2009 – 12^de dag

04.00 u: opstaan. We eten een kleinigheid, nemen een douche en stoppen de laatste spullen in de auto.

05.49 u: we verlaten ons logement en de boerderij. Gisteren hebben we ook van de boer en zijn gezin afscheid genomen. We laten de sleutel op de binnenzijde van de toegangsdeur achter. Kilometerstand 56.406. Het is 12 graden.

Eerst rijden we naar de warme bakker waar we wat koffiekoeken kopen voor tijdens de overtocht. Tien minuten later zijn we reeds aan de ferryhaven.

06.35 u: bij het oprijden van de toegangsweg worden we geholpen door iemand van Bornholm Trafikken. Wij hebben onze e-mail bij waarin onze code staat. Normaal moeten wij aan de kassa de code ingeven in een automaat maar nu worden we geholpen door de man van de ferrymaatschappij.

07.15 u: we mogen de ferry oprijden.

07.45 u: de ferry vertrekt stipt. De zee is kalm en de zon schijnt. De laatste munten in Deense Kroon worden in het winkeltje van de boot verteerd aan snoepgoed. Tijdens de overtocht varen we een antenneachtig baken voorbij.

11.08 u: aankomst in de haven van Sassnitz.

11.21 u: we mogen de ferry afrijden.

We rijden nu naar Binz. Onderweg kijken we uit naar een bank of een wisselkantoor waar we onze Deense kronen kunnen uitwisselen. Het is zaterdag vandaag, dus alle banken zijn gesloten. Onderweg naar Binz stoppen we aan een frietkot om iets te eten. In Binz rijden we de parking van het hotel Getreuer Eckart op en parkeren ons op parkeerplaats nr. 30. Bij ons vorig bezoek had men ons gezegd dat we nu kamer 30 zouden krijgen. Het inchecken is al vlug gebeurd. De receptioniste was wel even het noorden kwijt doordat wij bij één overnachting geen “kurtax” moeten betalen. Kamer 30 bevindt zich op de 2^de verdieping. We halen slechts het hoogstnodige uit de auto. Daarna rust ik wat uit en doet Lea in de hoofdstraat enkel winkels aan. Voor Laura kopen we enkele kleertjes en voor Lea een handtas om op de rug te dragen. In de hoofdstraat van Binz is het zeer druk. Op een terras drinken we iets.

Rond 19.00 u gaan we aan de rand van het centrum iets eten in een gezellig restaurant dat de naam draagt “Oma’s kuche”. De muziek die er gedraaid wordt is trouwens ook uit “oma’s” tijd. Voor twee keer zigeunersnitsel, een cola en een glas witte wijn betalen we € 31,20.

We kruipen vrij vroeg onder de wol.

zondag 28.6.2009 – 13^de dag

06.30 u: opstaan.

07.50 u: ontbijten.

Na het ontbijt rekenen we af en vertrekken we – kilometerstand 56.433.

In de buurt van het hotel tanken we 10,4 liter diesel voor € 11.44.

We hebben 461 km voor de boeg (volgens de gps). Het is 17 graden.

Na 40 km rijden we over de nieuwe Rügenbrug te Stralsund die het eiland Rügen verbind met het vaste land. De totale lengte van de brug is 2.831 meter.

Na 78 km houden we een sanitaire stop.

11.34 u – 258 km: we krijgen te maken met een kleine file.

11.41 u – 263 km: stoppen op de “raststatte” Trave. We hebben nog 194 km voor de boeg.

12.53 u: we vertrekken voor het laatste traject van de dag.

10 km voor we onze bestemming bereiken krijgen we een file van 5 km. We doen er een half uur over.

15.20 u – kiliometerstand 56.890: we bereiken het Etaphotel Hannover-West te Garbsen. Het is hetzelfde hotel van onze heenreis. De uitbaatster herkend ons nog en al vlug kunnen we bezit nemen van onze kamer. We betalen slechts € 52. Dit is wat goedkoper dan tijdens de week. Bij het binnenrijden van de straat hebben we op de hoek een Grieks restaurant opgemerkt. Ik trek even op verkenning om de prijslijst te bekijken. Het ziet er hier goed uit. Om 18 u gaan we naar het restaurant en bestellen er brood met een kruidensausje, 1x rösti met bonen, 1 x varkenssnitsel met champignions en cherrysaus en 2 x een salade. tussendoor krijgen we een uzo (anijsdrank) aangeboden van het huis. Als dessert bestellen we elk een ijs (stratiatelli en amarena). Om de lekkere maaltijd af te sluiten drinken we nog elk een uzo.

21.00 u: we gaan slapen.

Maandag 29 juni 2009 – 14^de en laatste dag

05.45 u: opstaan.

06.45 u: ontbijten. Ondertussen heb ik de hoogstnodige bagage die we mee naar de kamer hadden genomen terug in de wagen gebracht. Tijdens het inladen zie ik een Deen staan die op zijn trekhaak een handige kofferbak heeft gemonteerd.

07.30 u: we vertrekken aan het hotel en rijden enkele kilometer verder de snelweg op.

07.35 u: Na 500 meter rijden we er terug af om te tanken: 22,79 liter voor € 26,76 (1,174 €/liter).

07.40 u – 487 km: ik heb bij het vertrek deze morgen vergeten mijn dagteller op 0 te zetten. Dus laat ik de teller verder lopen en de telling geldt dus voor twee dagen.

09.19 u – 641 km: we zijn in de buurt van Dortmund.

Om 10.00 u houden we een sanitaire stop tot 10.25 u. Bij het verlaten van de parking is het 29 graden en licht bewolkt.

10.49 u – 709 km: we rijden de Rijn over – nog 232 km voor de boeg.

11.10 u – 745 km: we rijden Nederland binnen – nog 195 km voor de boeg.

11.52 u – 819 km: we rijden België binnen – nog 121 km.

12.05 u – 843 km: we stoppen aan het snelwegrestaurant te Beerse om een middagmaal te nemen. Nog 97 km te doen.

877 km: we rijden op de ring rond Antwerpen, nog 62 km te doen.

Aan de Colruyt te Gent tanken we voor de laatste keer 23,11 liter voor € 22.49. Het is dan 14 u. Twee straten verder is onze reis naar Bornholm afgelopen.

Kilometerstand 57.829 km. In totaal hebben we 3.208 km afgelegd.

David Maes

Zaterdag 6 september 2008 – 1^ste dag

4.30 u: opstaan.

5.30 u: vertrek. Kilometerstand 39.652. We rijden via de R4, de E. Pegoudlaan, de E40 naar Brussel en verder via de snelweg naar Namen, Luxemburg, Groot Hertogdom Luxemburg, Frankrijk, Straatsburg en Freiburg. Onze GPS toont ons vanzelf de weg. Mijn dictafoon is tijdelijk defect zodat deze avond zal blijken dat al mijn gegevens van deze dag verloren zijn gegaan. Na Freiburg verloopt de route via gewone wegen. In het Groot Hertogdom Luxemburg, te Berchem, tanken we 17,64 liter diesel voor € 22 (€ 1.247/liter). In Freyming, in Frankrijk, betalen we € 3,90 peage en wat verder, ook in Freyming, nemen we een ticket voor de peage naar Straatsburg. Op het einde van de tolweg betalen we € 7,40 voor een afstand van 105 km. Dank zij de GPS vinden we gemakkelijke het hotel Bären in Bernau – Oberlehen. Daar komen we aan om 14.15 u. Wanneer we het hotel binnengaan zien we een man in wit kokskostuum zitten aan een tafel die aan het praten is met andere personen. Aan de toog treffen we een ander persoon aan en wanneer we hem zeggen dat we gereserveerd hebben antwoord de man dat hij de postbode is die toevallig langskomt. Daarop staat de man in wit pak recht om ons helpen. Hij roept een kelner. Deze helpt ons verder. Blijkt dat de man in wit pak de uitbater is. De jonge kelner is duidelijk van het zuiderse type, een Italiaan of een Turk. Te zien aan zijn uitzicht en zijn naam (Baldisserri) is de uitbater van Italiaanse afkomst. Wat later worden we verder geholpen door een oudere kelner die naar we denken medeuitbater is. Hij wijst ons kamer 4 toe. Hij laat ons bovendien de keuze tussen kamer 4 en 5. De eerste kamer is ruimer dan de andere en heeft een groot terras. We kiezen dus voor kamer 4.

Eens de kamer toegewezen beginnen we met het uitladen van de bagage in de kasten. Wanneer dit gedaan is gaan we naar het restaurant om een koffie te drinken. Daarna rusten we nog wat uit op de kamer.

Het avondeten kan gebruikt worden tussen 18 u en 21 u. Indien er iets is dat we niet lusten zal er voor een ander gerecht gezorgd worden.

Via een sms-berichtje vernemen we het overlijden van Jean De Meyer, de stiefvader van Joke.

Vandaag hebben we 634 kilometer afgelegd. ’s Avonds begint het te regenen.

Avondmaal: -Elzasser Flammenkuchen

-Kippensoep met curry

-Gegrilde kalkoenborst

-IJs

Oorspronkelijk hadden we reeds maanden op voorhand gereserveerd bij het hotel Schwanen, eveneens in Bernau. Enkele weken voor onze afreis vernemen we via een e-mail dat er aan dit hotel een bijgebouw zal opgetrokken worden tijdens ons verblijf aldaar. De werken die zullen afgelopen zijn in 2009. Om niet 12 dagen geconfronteerd te worden met een bouwwerf annuleren we onze reservatie en kunnen we nog terecht in het hotel Bären. Eens we ter plaatse zijn in Bernauw blijkt er van een bouwwerf aan het hotel Schwanen geen sprake te zijn. Wel is men bezig aan een ander gasthof aan de overzijde van de straat tegenover ons hotel, een annexe te bouwen. Daar hebben we gelukkig geen last van omdat we overdag meestal weg zijn.

De verrassing komt echter op het einde van ons verblijf. Wanneer we na een wandeling aan het hotel aankomen, twee dagen voor het einde van ons verblijf, liggen er delen van een stelling op de grond klaar om opgetrokken te worden. Tegen de avond staat het hotel in de steigers en is men bezig kapotte schaliën te vervangen. Een dag later wordt zelfs een deel van de dag compleet ontdaan van de kunststofschaliën. Bij navraag blijkt dat de bedekking van het grootste deel van het dak moet vervangen worden door schade veroorzaakt door een zware hagelstorm op het einde van de maand mei. Toen vielen er hagelstenen zo groot als duiveneieren en lieten een pak ijs achter van ca 20 cm waardoor de sneeuwruimers in actie moesten komen.

Bernau

De gemeente Bernau im Schwarzwald is gelegen in een ruim dal en bestaat uit volgende wijken: Oberlehen, Unterlehen, Innerlehen, Hof, Dorf, Riggenbach, Altenrond, Kaiserhaus en Weierle. Ze is gelegen tussen St.-Blasien, Todtmoos, Todtnau en de Schluchsee op een hoogte tussen 900 meter en 1415 meter. Voor wandelaars zijn er 111 km wandelpaden. In tegenstelling met de Oostenrijkse Alpen zijn de bergen hier minder steil en zeer geschikt voor de iets minder geöefende wandelaars. De begroeiïng bestaat uit bomen van verschillende soorten. Deze beslaan nog een behoorlijk grote oppervlakte van het Zwarte Woud.

Zondag 7 september 2008 – 2^de dag

7.00 u: opstaan. Het heeft de ganse nacht geregend en ook nu is het nog bezig met regenen.

8.30 u: we gaan ontbijten. Het ontbijt is in buffetvorm. Er is keuze te over uit verschillende soorten brood, koeken en cakes. Ook voor het beleg is er voldoende keuze. Wat mij het best bevalt is de kop met peperbolletjes. Ook de kleine (warme) worstjes en de sneetjes spek zijn zeer aantrekkelijk.

9.00 u: het gaat ophouden met regenen en stilaan kom zelfs in de loop van de dag de zon door de wolken priemen.

10.00 u: we vetrekken voor een rondrit. Kilometerstand: 40.286.

10.25 u – 10 km: aankomst te St.-Blasien. Hier staat de kerk met de tweede grootste koepel van Europa. Daar er een eredienst bezig is zullen we de kerk op een ander moment moeten bezoeken maar we zien nu al dat het de moeite loont nog eens terug te keren. De zware pijlers die de koepel ondersteunen zijn vervaardigd uit massief witte marmer.

Vandaag is er in St-Blasien een soort kunstmarkt van houten beeldhouwwerken. We zijn al vlug uitgekeken. Ondertussen is men bezig de banken en tafels klaar te zetten voor het drink- en eetfestijn die met dergelijke festiviteiten gepaard gaat, hier in Duitsland nog meer dan elders.

Na het verlaten van het stadje, dat we later op de week nog enige keren zullen aandoen wegens de Lidlwinkel aldaar, tanken we 19,72 liter voor € 27 ( € 1,369/liter).

11.23 u – 20 km: we bereiken de Schluchsee. Het is een kunstmatig meer dat ontstaan is door afdamming. Na eens rondgekeken te hebben in de omgeving van de stuwdam zetten we onze route verder. We rijden via Häusern, Seebrugg, Elnet, Steinasäge, Bonndorf, Gündelwangen, Holzschlag, Ruhbuhl naar Titisee. Ter hoogte van het station is er een ruime (betaalde) parking. Daar laten we onze wagen achter en maken een wandeling in het winkelcentrum van het stadje Titisee. Ondertussen is het tijd geworden om iets achter de kiezen te steken. We eten elk een knakworst met een broodje. In een van de winkels kopen we voor mij een bodywarmer en in een andere winkel wat fruit. Na het drinken van een koffie vervolgen we om 13.45 u onze weg. We rijden langs Löffingen, Döggingen, Huflingen naar Donaueschingen.

14.25 u – 99 km: aankomst te Donaueschingen. Het is er relatief stil in de winkelstad omdat het zondag is en de winkels gesloten zijn. De stad is vooral bekend van de bron waar de Donau ontspringt. In de buurt van het kasteel vinden we het ronde bassin waar de stroom begint. Op de bodem van het bassin liggen heel wat geldstukken die toeristen hier hebben ingeworpen.

Na het bezoek aan de bron van de Donau keren we terug naar ons hotel via een andere weg en laten onze GPS zijn werk doen.

15.41u – 146 km: we stoppen in Altglasshutten om iets te drinken. We zitten nog niet goed neer of de waard vraag al wat we wensen te verbruiken. We hadden nog niet de kans gehad de spijskaart de bekijken. Wanneer ik hem vraag om eens over een paar minuten terug te keren, nadat we onze keuze gemaakt hebben, heb ik het gevoel dat hij ontstemt is. Ostentatief laat hij ons daarna minuten lang wachten om onze bestelling op te nemen. Wanneer hij uiteindelijk toch de bestelling komt opnemen en we enkel een cola en een schweppes bestellen (en geen taart zoals de meeste Duitsers doen op dit uur) laat de man zijn ongenoegen duidelijk kennen en orakelt hij dat wanneer we daareven hadden besteld we al lang onze drankjes zouden gehad hebben en hij geen twee keer zijn terras zou moeten afgelopen hebben. Achteraf spijt het ons dat we de zaak niet onmiddellijk verlaten hebben wegens het onbeschoft gedrag van de uitbater.

16.45 u – 168 km: aankomst aan het hotel.

Om 18.15 u gebruiken we het avondeten.

Avondmaal: -Tomatensoep

-Gemengde sla met ofwel yoghurt, ofwel olie en azijn

-Kip met curry met rijst maar we mogen ook kiezen voor aardappelen of

spätzele (wij kiezen voor dit laatste)

-Apfelstrudel met ijs en slagroom

Maandag 8 september 2008 – 3^de dag

10.10 u – kilometerstand 40.454 – We vertrekken naar St.-Blasien om een bezoek te brengen aan de kathedraal met de tweede grootste koepel van Europa. We komen er aan na 19 km. Na het bezoek aan het prachtig gebouw kopen we enkele zaken in de Lidl. Daarna stellen we onze GPS in om naar Triberg te rijden.

12.30 u – 90 km: aankomst te Triberg. We zullen hier een bezoek brengen aan de hoogste waterval van Duitsland (163 meter in 7 etages). De toegang kost € 2,5/pp. Met onze gastenkaart, die we in het hotel kregen, krijgen we € 0,30 vermindering. Met de gastenkaart kan men overal in het Zwarte Woud gratis rijden met het openbaar vervoer (bussen, trams en treinen).

Na het bezoek aan de waterval gaan we in een patisserie iets eten (Lea een belegde sandwich en een belegde bretzel en ik twee Berlijnse bollen.

14.55 u: we keren terug naar het hotel en laten de GPS het werk doen.

17.15 u – 182 km: aankomst aan het hotel. Onderweg kopen we in een winkel wat kleine flesjes water voor op de kamer en in de auto. We zien dat we hier ook proviand kunnen kopen indien we zouden gaan wandelen.

Avondmaal: -Parmahesp op een snede brood

-Soep

-Gegrilde “sweinenrucken” met gebakken aardappelen

-IJstaart met chocoladesaus

Vanda ag was het in het hotel sluitingsdag. De uitbaters trekken er op uit, naar Freiburg, om te winkelen. Voor de hotelgasten is er geen probleem. Het ontbijt en het avondeten wordt zoals gebruikelijk opgediend. Aan de kamersleutel hangt een sleutel van de buitendeur om overdag binnen te kunnen.

Dinsdag 9 september 2008 – 4^de dag

8.00 u: ontbijt

09.20 u – kilometerstand 40.638: we gaan eerst in een bakkerijtje een viertal koeken kopen om mee te nemen op wandeling. Daarvoor moeten we wel in totaal 7 km rijden (heen en terug). In de buurt van de wijk Oberlehen zijn er geen winkels.

Wij beginnen de wandeling aan het hotel en pikken dus in op de wandeling waarvan het begin wat verderop gelegen is in de richting van Todtmoos op een wandelparkeerplaats. Aangezien de wandeling toch voorbij ons hotel komt laten we de auto op de parkeerplaats van het hotel staan. De wandeling is 5,5 km lang. Bijna op ieder kruispunt is de afstand naar een of ander doel duidelijk aangeduid met witte borden met daarop de afstanden vermeld tot op 100 meter juist. Tijdens de wandelingen wordt men geholpen met ruitvormige plaatsjes in gele, rode of blauwe kleur. Men kan op drie verschillende manieren te werk gaan. Men gebruikt de richting- en afstandsbordjes op de kruispunten. Voor het terugkeren moet men de afstand verdubbelen. Aan de hand van de wandelkaart, met bijgaand boekje waarin wandelingen beschreven staan en die verkrijgbaar is bij de toeristische dienst van Bernau, kan men zelf een wandeling uitstippelen. Maar hier heeft men geen juist zicht hoelang de wandeling zal zijn op het moment dat men start. Een derde manier is de wandelingen volgen die in het boekje met wandelkaart beschreven staan. Dit zijn in veel gevallen “rondwandelingen”, dus het begin- en het eindpunt liggen op dezelfde plaats. Tenslotte kan men ook een doelwandeling doen en terugkeren met het openbaar vervoer (gratis met de gastenkaart Zwarte Woud). In het wandelboekje staat eventueel vermeld met welke buslijn men kan terugkeren. Wel opletten want de bussen rijden hier niet zo frequent.

We steken de straat die naast het hotel loopt over en na enkele honderd meter zijn we aan de wandelparking Brunnenloch. Heel wat wandelingen beginnen aan een goed onderhouden ruime parkeerplaats. Een langzaam klimmend pad brengt ons tot aan de Stöckenwaldhutte. Dit is een goed uit de kluiten gewassen houten tramhok en dus geen uitbating. Deze hut bereiken we na 2,5 km. Vanaf de Stöckenwaldhutte dalen we af naar Vorderwaldemle. Eens terug beneden moeten we enkele honderden meters de rijbaan volgen van de L146. Ter hoogte van de Taubenmoosparkeerplaats (de normale startplaats van de wandeling) slaan we de Sägenweg in en volgen deze tot aan het hotel.

Om een andere wandeling te verkennen nemen we vervolgens de auto en rijden naar Mutterlehen in Todtmoos. De wandeling start ter hoogte van ons hotel en ook vanaf de parking Taubenmoos en eindigt na 5 km aan het kruispunt Mutterlehen. Om het eindpunt met de wagen te bereiken moet er wel een vrij grote omweg gemaakt worden via Todtmoos. Het nabijgelegen gasthuis aan het eindpunt is gesloten op dinsdag.

Bij het terugkeren rijden we via het centrum van Bernau en kopen er in de toeristische dienst de wandelkaart met bijbehorend boekje. We moeten wel 20 minuten wachten want het bureau gaat pas om 14 u open.

14.30 u – 44 km: we zijn terug aan het hotel. De zon schijnt prachtig (23 graden) en op het terras van het hotel genieten van een koffie en een frisdrank. De rest van de namiddag brengen we door op het grote balkon van onze kamer.

Avondmaal: -Paddenstoel met gesmolten kaas

-Tomatensalade

-Gebakken varkensfilet met bearnaisesaus en kroketten

-crème brulé

Woensdag 10 september 2008 – 5^de dag

9.08 u – kilometerstand 40.682 – 15 graden. In Bernau – wijk Weierle – tanken we 20,63 liter diesel voor € 29,27. We vertrekken met de auto op rondrit.

10.43 u – 84 km – 21 graden: aankomst de Villingen-Schwenningen. We bezoeken het stadje dat er vrij rustig bijligt. Veel historische gebouwen zijn er niet te zien.

12.04 u: einde van het bezoek aan Villingen-Schwenningen. We rijden nu via Mönchweiler, St.-Georgen im Schwarzwald, Tennebronn naar Schramberg. Daar bevindt zich een klokkenmuseum. Na lang zoeken en enkele keren de weg vragen vinden we het museum in de buurt van het politiebureau. Wegens de middagpauze is het museum gesloten. We besluiten niet te wachten en na onze bescheiden middagpicknick op een parkeerplaats met banken en tafels tussen Schramberg en Wolfach, (13.41 u – 125 km) zetten we onze tocht verder.

We volgen nu een deel van de Schwarzwald Tälerstrasse naar Schiltach. Via het mooie dal gaat het naar Wolfacht. Ook daar is het even zoeken en navragen naar de glashutte (noemt eigenlijk Dorotheënhutte).

14.06 u – 140 km: aankomst aan de Dorotheënhutte. De ruimte waar de glazen voorwerpen staan uitgestald mag vrij bezocht worden. Voor een bezoek aan de glasblazerij moet er betaald worden. Het atelier heeft echter een poort die maar tot borsthoogte gesloten is en men kan zonder betalen vanaf de parking bijna evenveel zien van het glasblazen.

15.00 u: we vertrekken naar Schonach.

15.29 u – 165 km: aankomst te Schonach. We brengen een bezoek aan de grootste koekoeksklok ter wereld. Voor de toegang van het huisje, dat de vorm heeft van een koekoeksklok, moet men € 1,20 betalen. Binnen kan men het raderwerk van de klok zien die 50 keer groter is dan een gewone klok. Het raderwerk is in hout gemaakt door de schoonvader van de dame die enige uitleg geeft.

15.43 u: vertrekken naar ons hotel. Stellen de GPS in.

17.18 u – 239 km: aankomst aan het hotel. Het weer was de ganse dag mooi.

Avondmaal: -Schwarzachschincken

-Soep met fijne knödels

-Jägersnitsel met rösti (geraspte en gebakken aardappelen)

-IJs

Donderdag 11 september 2008 – 6^de dag

09.06 u: vertrek naar Bad Säckingen – kilometerstand 40.922.

09.37 u: we tanken € 14,02 te Herrischried-Hogschu.

10.13 u – 41 km: aankomst te Bad Säckingen. Het is 23 graden. We hadden onze GPS ingesteld op de Giessenstrasse. Deze is gelegen tegen de aanlegplaats van de boot die de Rein afvaart. We vinden zonder problemen de straat en ook de parkeerplaats. Maar we zijn niet zeker omdat we vanaf de parkeerplaats de Rein niet zien liggen. We keren even terug en vragen de weg aan de baas van een hotel. Die wijst ons precies de weg en de parking waar we reeds waren. Hij zegt erbij dat de parking gratis is voor personenwagens maar dat de kampeerwagens moeten betalen. De parking ligt op amper 200 meter van de aanlegsteiger. We parkeren ons en vinden zonder moeite de boot “Trompeter vom Säckingen”. De boot vertrekt om 14.30 u. We doen een wandeling in het oud stadsgedeelte met onder andere een bezoek aan de Fridolinsmunster. Het meest merkwaardige is de houten brug over de Rein. Die heeft een lengte van 200 meter en is overdekt. Ze is de verbinding tussen de Duitse Reinoever en de Zwitserse Reinoever. Ze dateert uit de 16^de eeuw en werd gerenoveerd. Ongeveer halfweg op de brug wordt de grens aangegeven doormiddel van een Duits wapenschild en op de grond doormiddel van een dikke witte streep.

In een patisserie eten we iets en gaan dan op het gemak naar de aanlegplaats van de boot. We zijn ongeveer een uur te vroeg. Aan de aanlegplaats van de “Trompeter vom Säckingen staan enkele banken zodat we niet al staande hoeven te wachten. Om 14 u mag het publiek op de boot. Het tarief is € 10 per persoon. De rondvaart duurt tot circa 17 u. Net voor de afvaart neemt een groep ouderen de hun voorbehouden plaatsen in. Op dat ogenblik komen dreigende wolken opzetten waaruit later wat regen druppelt. Het duurt echter maar een kwartiertje als het ophoudt op met regenen en de zon terug gaat schijnen. We varen achtereenvolgend langsheen Stein (CH), Wallbach (CH), Wallbach (D), Wehr/Brennet en Schwörstadt. Daar keert de boot terug om rond 16.45 u aan te komen in Bad Säckingen. Op de weg naar ons hotel stoppen we even aan een ambachtelijke “metzkerei” (beenhouwerij), in Todtmoos, op zoek naar een gerookte Schwarzwalschincken voor William. Bijna in alle winkels is de “schinken” hermetisch verpakt maar Lea wil een stuk hesp dat nog niet is ingepakt. Dit is zowat de enige winkel waar die dat hebben. Wij zullen hier de laatste dag van ons verblijf een stuk hesp komen kopen.

17.54 u – 88 km – 20 graden (kilometerteller 41.010): aankomst aan het hotel. We hebben gisteren het personeel van het hotel verwittigd dat het vandaag wat later kon zijn.

Avondmaal: -Pennen in de tomatensaus

-bonte salade

-Kalkoengebraad met friet

-Bayrischer crème (lijkt wat op tiramosu)

Vrijdag 12 september 2008 – 7^de dag

8.15 u: ontbijten.

Het regent. Wegens het slechte weer besluiten we naar Freiburg te gaan. De ober wijst erop dat we met onze gastenkaart gratis met de trein mogen rijden. Om naar Freiburg te rijden met de trein moeten we eerst naar Seebrugg (aan de Schluchsee) rijden met de auto. Daar is er een ruime parkeergelegenheid. Seebrugg is trouwens het eindstation van de lijn naar Freiburg.

9.15 u: we vertrekken met de wagen aan het hotel richting Seebrugg.

21 km – na ca 20 minuten rijden: aankomst te Seebrugg. De ruime parking staat nagenoeg vol maar net voor de ingang van het station vinden we nog een plaatsje. Bij nazicht van de uurtabellen blijkt dat er 39 minuten na ieder uur een trein naar Freiburg gaat. We hebben nog wat tijd en om de tijd te doden drinken we iets in het café dat ondergebracht is in het stationsgebouw.

10.20 u: de trein uit Freiburg komt reeds aan. Alhoewel het nog 20 minuten is vooraleer de trein zal vertrekken mogen we instappen. De wagons die op deze lijn rijden zijn vrij nieuw en allen van het type “dubbeldekker”. De meeste passagiers verkiezen de bovenverdieping wegens het uitzicht. Wij zitten aan de rechterkant van de trein waardoor het uitzicht langs onze kant minder mooi is.

10.39 u: stipt vertrekt de trein die nagenoeg gans is volgelopen. Blijkbaar volgden meerdere toeristen onze redenering en gaan naar Freiburg om de regen te ontlopen. Driekwart van de afstand rijdt de trein tamelijk langzaam en moet regelmatig een halte aandoen. De lijn naar Freiburg heeft tevens maar één spoor met een tweetal keren een dubbel spoor om de tegenliggende treinen te laten kruisen.

11.50 u: na een rit van 1 uur en 10 minuten komen we aan te Freiburg im Breisgau Hbf. Na eerst nog even de uurtabellen bekeken te hebben voor de terugreis stappen we het station buiten via de hoofdingang en stevenen recht op het centrum af. Wel moeten we een tweetal keer navraag doen naar de overdekte markt die hier iedere dag gehouden wordt. Onderweg komen we een koppel tegen dat in ons hotel logeert en aan hen vragen we ook de weg. Ze vertellen ons dat de overdekte markt zeer druk is en het er binnen zeer warm is. Na enig zoeken vinden we in de buurt van de Martinstor de markthalle. We steken er even ons hoofd binnen en moeten besluiten dat het koppel gelijk heeft en het er zeer druk en warm binnen is. Bovendien is hier slechts klaargemaakte voeding te krijgen en komen de eetstalletjes je de oren uit. aangezien Lea een slechte nacht gehad heeft besluiten we om terug te keren naar het hotel. In een hamburgertent eten we eerst nog een kipburger en begeven ons daarvan naar het station. Normaal zouden we nog de trein van 13.10 u kunnen halen maar daar we een straat te ver lopen zien we bij onze aankomst op het perron 7 de trein net vertrekken. Dus moeten we een uur wachten op de volgende trein. Die komt reeds het station binnen om 13.50 u.

14.10 u: de trein vertrekt richting Seebrugg. Ook deze keer zit de trein nagenoeg vol. Tegenover mij zit een oudere Duitser en wanneer de controleur ons naast onze gastenkaart ook nog onze identiteitskaart vraagt is de man duidelijk ontstemt. Blijkbaar voelde hij dit aan als een soort van oneer.

15.10 u: aankomst te Seebrug. We rijden via St-Blasien (om wat fruit te kopen in de Lidl) naar het hotel.

16. 00 u: aankomst in het hotel. We rusten wat uit op de kamer. Ondertussen is het nagenoeg opgehouden met regenen maar de bewolking blijft.

Avondmaal -Elzasser Flammenkouchen

-Salade

-Warme zalm met gekookte aardappelen

-IJs met krieken

Zaterdag 13 september 2008 – 8^ste dag

Het heeft bijna de ganse nacht geregend en het ziet er nu uit dat we ook vandaag de zon niet zullen zien. We hebben alle twee een goede nachtrust gehad en besluiten de misgelopen trip van gisteren nog eens te hernemen. We proberen vandaag een vroegere trein te nemen.

8.45 u: vertrek naar Seebrugg.

8.39 u – 21 km: aankomst te Seebrug. We missen net de trein van 08.39 u (dus twee treinen vroeger dan gisteren). Ondertussen regent het verder pijpenstelen. Daar het café nog niet open is blijven we in onze auto wachten tot wanneer de trein aankomt. Wanneer het zover is stappen we uit onder bescherming van onze regenschermen. Bij het uitstappen heb ik er geen erg in dat er naast de auto een diepe plas water ligt. Gelukkig heb ik goede waterdichte schoenen aan anders had ik de ganse dan met natte voeten moeten lopen.

09.20 u: aankomst van de trein uit Freiburg. We stappen in en zetten ons deze keer langs de goede kant (voor het uitzicht), langs de linkerkant dus.

09.39 u: vertrek van de trein naar Freiburg. Onderweg stopt de trein te Schluchsee, Aha, Altglasshutte, Bärental, Titisee, Hinterzarten, Himmelreich, Kirchzarten, Litterweiler, Freiburg-Wiehre en Freiburg Hbf.

10.50 u: aankomst in Freiburg Hbf. We kennen al een beetje de weg en we gaan rechstreeks naar de Kaiser Joseph-Strasse, de winkelstraat van Freiburg, en drinken een koffie in het McDonaldrestaurant naast de Martinstor. Hier verlaat ik Lea die wat winkels zal aandoen en ik zal een wandeling maken door de oude stad. We spreken om 13 u af aan dezelfde Martinstor. We hebben daarnaast elk onze gsm bij voor het geval er iets zou mislopen.

De wandeling loopt vanaf de Münsterplaz, met het rode Kaufhaus, het Haus zum Ritter, het Wenzingerhaus en het Kornhaus uit 1498. Verder gaat het via de Herrenstrasse met zijn voormalige Werkstatt der Münsterbauhutte, de Konvirkskirche en het Aartsbisschoppelijk paleis. Via de Münzgasse, waar tot 1738 munten werden geslagen, kom ik op het Oberlinden met het Gasthaus zum Bären. Dit beroemt er zich op het oudste pension van Duitsland te zijn. Opgelet: in het Zwarte Woud zijn er tientallen hotels die de naam Bären, Schwanen en Rössle dragen. Langsheen de Schwabentor kom ik in de schilderachtige wijk Insel waar ik langsheen het Gewerbekanal wandel. Dit kanaal dreef vroeger de molens aan van de edelsteenslijpers en de leerlooiers. Nu voedt het de Bächle. Dit is een kleine goot die nagenoeg door de meeste straten van de stad loopt. Het is wel even wennen want als men niet oplet kan het wel eens zijn dat men de rest van de dag met natte voeten verder moet. De wandeling gaat dan verder langs de Gerberau, de Augustinerplaz, de Fischerau waarna men uitkomt aan de Martinstor met daarachter zijn winkelstraat de Kaiser-Joseph-Strasse. Het laatste deel van de wandeling loopt via de Bertoldstrasse met de oude universiteit, de Brunnenstrasse met de barokke jesuïetenkerk, de Rathausgasse, de Rathausplatz met het oude en het nieuwe stadhuis, de Martinskirche, langsheen het voormalige fransiscanenklooster, achter de Martinskirche, door de Franziskanerstrasse met het rode Haus zum Walfisch waar Erasmus twee jaar woonde tijdens zijn verbanning. Uiteindelijk kom ik terug in de Kaiser-Joseph-Strasse waar ik Lea terugvind op de afgesproken plaats aan de Martinstor.

Wegens de drukte in de twee hamburgertenten (McDonalds en Kingburger) gaan we iets eten in een patisserie. Het jonge personeel kan blijkbaar de drukte niet aan want ze lopen kriskras door elkaar en zonder enige organisatie. Daardoor duurt het even vooraleer we onze bestelling krijgen. Na het eten bezoeken we de Munster omdat er deze morgen een dienst bezig was. Rond de Munster is er een openluchtmarkt van groenten, fruit en nieuwe waren. Na het interieur van de barokkerk te hebben bewonderd zakken we stilaan af richting station. We halen de trein van 15.10 u.

16.20 u: aankomst de Seebrug.

16.45 u: aankomst aan het hotel. In de loop van de dag hield het op met regenen.

Avondmaal: -Toast kanibaal

-Spinazieroomsoep

-Rundergebraad met spätzele

-IJs

Zondag 14 september 2008 – 9ste dag

9.22 u – kilometerstand 41.098 – 6 graden. We maken een rondrit. Het is vrij goed weer. De zon schijnt af en toe. We rijden via Riggenbach, Dorf, Präg, Utzenfeld, Schonenberg, Schönau im Schwarzwald, Bollen, Neuenweg.

10.20 u – 35 km: aankomst op de Belchen. Deze heeft een hoogte van 1414 meter en is de tweede hoogste berg van het Zwarte Woud. Bij goed weer kan men van hier de Franse Alpen en de Mont Blanc zien. We besluiten door te rijden naar de abdij van St.-Trupert. Onderweg tanken we 12,23 liter voor € 16.50 (€ 1,349/liter).

11.46 u – 71 km: aankomst aan de abdij van St.-Trupert. We bezoeken de tuinen en de kerk. In het gasthof net voor de ingang van de abdij verbruiken we iets. Het valt op dat wanneer men hier een koffie bestelt er gevraagd wordt of je geen stuk taart of koek erbij moet hebben. Bij het bestellen van een glas wijn komt al even prompt de vraag naar boven of je iets wil eten.

Na het bezoek aan de abdij en het bijgaande gasthof keren we terug naar de Belchen. Het is echter de bedoeling eerst naar de kabelbaan Schauinsland in Horben te rijden. Op een bepaald moment kunnen we niet meer verder daar de weg afgesloten is door wegenwerken. De andere weg is eveneens afgesloten, dit voor een wielerwedstrijd. Na enkele pogingen om via een omleiding de kabelbaan te bereiken moeten we het opgeven.

14.45 u – 126 km – 10 graden: aankomst te Belchen. We nemen de gondelbaan naar boven. Wegens de mist is er niets te zien van de omgeving.

16.24 u – kilometerstand 41.225: we keren terug naar beneden.

16.57 u – 152 km – 11 graden: we zijn terug aan het hotel.

Avondmaal: -Voorgerecht

-Soep

-Cordon rouge (!) met frieten

-Perziken met ijs

Maandag 15 september 2008 – 10^de dag

8.15 u: we gaan wat eten kopen om mee te nemen op wandeling.

10.00 u: vertrek naar de wandelparkeerplaats Rotes Kreuz. Deze parkeerplaats is gelegen op de weg naar Todtmoos. De wandeling is 8 km lang.

14.00 u: aankomst aan het hotel. Tot onze verbazing liggen er overal rond het hotel delen van een stelling. We besluiten enkele hotels aan te doen in Bernau voor het geval we nog eens willen terugkeren naar het Zwarte Woud. Rössle is niet open maar we kunnen wel iets drinken in het Hotel Bergblick en het Hotel Schwanen. In dit laatste hadden we oorspronkelijk gereserveerd maar omdat er plannen waren om in deze periode te beginnen bijbouwen hebben we afgezegd en uiteindelijk terechtgekomen in het hotel Bären. Wanneer we wat later aan het hotel aankomen is de stelling reeds opgetrokken rondom het hotel. Hier en daar worden er schalies vervangen van het dak en het halfdak voor ons balkon is zelfs helemaal ontdaan van de schaliën. Wanneer we later navragen wat er aan de hand is legt de oudste ober ons uit dat men daar eind mei een zware hagelstorm heeft gehad met hagelstenen ter grootte van een duivenei. Toen lag er overal een laag ijs van ca 20 cm. Sneeuwvoertuigen moesten toen de wegen vrij maken. Heel wat daken die bedekt zijn met schalie hebben schade geleden en de hagel was er de oorzaak van dat de daken niet meer waterdicht waren. Maar de meeste schade kwam voor bij de met houten daken bedekte huizen. Tachtig procent van het schaliedak van het hotel moet vervangen worden.

Avondmaal: -Meloen met hesp

-Italiaans gerecht (?)

-Rundsgebraad met gebakken aardappelen

-IJs met caramelsaus

Dinsdag 16 september 2008 – 11^de dag

Na het ontbijt rijden we naar het centrum van Bernau op er enkele koeken te kopen bij een bakker. Na nog even het hotel te hebben aangedaan rijden we naar Bernau – Hof. Daar parkeren we de auto en beginnen aan een wandeling van 4 km. Het is 10.30 u. Na een vlak stuk loopt de rest grotendeels bergop. Op het einde loopt de weg nogal steil naar beneden. Om 13.15 u zijn we terug aan de auto en rijden we naar Todtmoos om er bij de ambachtelijke beenhouwerij een stuk Zwarte-Woudhesp te kopen. We betalen € 15 per kilo. In het terugkeren stoppen we nog aan het Schwarzwaldgasthof om er iets te drinken en de zaak eens te bekijken.

15.00 u: we zijn terug in het hotel en beginnen met onze koffers te pakken. Wat we niet meer nodig hebben brengen we reeds naar de auto. Eens deze karwei achter de rug gaan we beneden een koffie drinken en vraag ik de rekening. Ik bekijk die even en bemerk dat er geen 11 nachten in rekening werden gebracht maar 14 nachten. Ook de wijn wordt 13 keer aangerekend. Terwijl ik nog de rekening aan het nazien ben komt de oudste ober me reeds melden dat er een en ander niet klopt en dat hij de rekening zal heropmaken. Eens het “huiswerk” opnieuw gemaakt is klopt de rekening en moeten we maar 11 nachten en 10 keer wijn betalen. De paar koffies en een frisdrank die we in de loop van ons verblijf verbruikten worden zelfs helemaal weggelaten. We betalen met onze visakaart.

Avondmaal: -Aardappelcremesoep

-Gemengde salade

-Mixet grill met gebakken aardappelen

-Aphfelstroudel

Woensdag 17 september 2008 – 12^de dag

06.00 u: opstaan

07.15 u: ontbijt. Zonder af te spreken proberen we wat vroeger te gaan ontbijten. Dit is geen probleem. Alles is aanwezig voor het ontbijtbuffet behalve de broodjes. Maar er is voldoende keuze van andere broodsoorten.

07.56 u – kilometerstand: 41.345: we vertrekken. Volgens de GPS is de afstand naar Gent 632 km en zonder stoppen zouden we daar aankomen om 14.07 u. Volgens de thermometer van de auto is het 2 graden. De ramen zijn echter wit gevroren en ook de weiden in de omgeving zijn bedekt met een wit rijmlaagje.

08.17 u – 15 km: Gschwend.

08.46 u – 46 km: Kappertunnel.

08.47 u – 47 km: Rijden door Freiburg.

09.13 u – 88 km: stilstand aan het rasthof Mahlberg tot 09.43 u. Enkele kilometer verder verlaten we de snelweg.

09.54 u – 104 km: rijdens door Ichtenheim.

10.08 u – 110 km: rijden over de grote brug over de Rijn. Hier is de stroom zeer breed. Het is meteen ook de grens tussen Duitsland en Frankrijk.

10.37 u – 130 km: rijden de ring op rond Strasburg.

10.35 u – 160 km: peage.

11.20 u – 238 km: passeren de peage en betalen € 7,5.

11.50 u – 290 km – 13 graden: zijn Metz voorbijgereden.

12.16 u – 335 km – rijden Groot Hertogdom Luxemburg binnen.

12.40 u tot 13.23 u – 364 km: stilstand te Capellen voor een middagmaal en een tankbeurt. 19,42 liter voor € 22.27 (€ 1,147/liter).

13.25 u – 368 km: passeren de grens met België.

13.42 u tot 14.10 u – 400 km: we staan in de file wegens wegenwerken.

15.55 u – 580 km: rijden de ring rond Brussel af en zijn nu op weg naar Gent.

16.18 u - 623 km: verlaten de snelweg te Gent aan de Adolphe Pegoudlaan.

16.29 u – 633 km: we zijn thuis – laatste tankbeurt: 15 liter voor € 18.

In totaal hebben we 2327 km afgelegd.

Het weer heeft zich van alle kanten laten zien zoals zomerse temperaturen (23 graden), regen tot zelfs vriestemperaturen.

De goed verzorgde wandelpaden en duidelijke aanduidingen nodigen uit voor een tweede bezoek.

KUSADASI

TURKIJE

Wat vooraf ging

Twee weken voor ons vertrek naar Kusadasi ontploft er een bom in Istamboel. Daarbij worden 3 politieagenten en de drie daders gedood. Men denkt dat Al Quaida hier achter steekt.

Op maandag 21 juli bedraagt de temperatuur in België slechts 14 graden. Het is bewolkt en ongezellig weer.

Dinsdag 22 juli 2008 – 1^ste dag

Gisterenavond zijn we vroeg gaan slapen, rond 17 u. Om 00.30 u staan we op na een relatief goede nachtrust. Om 1.54 u komt Kristof ons ophalen. Via de R4, een stukje E40 en terug de R4 rijden we naar Melle om William en Marijke op te halen. Bij onze aankomst aldaar staan beiden reeds klaar.

We komen aan op de luchthaven Brussel Nationaal om 2.30 u. Aan de balie Van Thomas Cook krijgen we een krant, Het Nieuwsblad. In afwachting van het inchecken gaan we nog iets drinken.

Wanneer we om 3.50 u naar de incheckbalie 7.13 en 7.14 gaan staat er reeds een behoorlijk lange rij te wachten. Eens we de valiezen afgegeven hebben begeven we ons naar de “gate”. Eerst passeren we de pascontrole en vervolgens de veiligheidscontrole. Bij mijn weten is het de eerste keer dat de metaaldetector bij mij niet in alarm gaat. Maar bijna alles wat ik bij mij heb zit in een bak die door een afzonderlijke scanner gaat, tot zelfs mijn broeksriem en videocamera toe. We vliegen met een toestel 737 van Pegasus. Het vertrek is voorzien om 6.05 u. Wanneer we mogen instappen meldt men ons dat het instappen met “gesloten deuren” zal gebeuren omdat het checken nog niet klaar is. We denken dat de “gesloten deur” slaat op de deur van de cockpit. Met wat vertraging komen we van de grond om 6.35 u. Het is bewolkt en dit blijft zo over het grootste deel van Europa waar over we vliegen. Al kort na het opstijgen krijgen we een sobere maaltijd opgediend bestaande uit een minisandwich, een vierkante pistolet, een botertje, een kaasje, een confituurtje en koffie, thee of een frisdrank naar keuze. De vlucht zal een goede drie uur duren, dit is circa 40 minuten korter dan naar Antalya. Ook zetten we onze klok een uur vooruit omdat Turkije in een andere tijdzone ligt. We landen om 10.35 u lokale tijd op de luchthaven van Izmir. Na het uitstappen passeren we de pascontrole en kopen we het gebruikelijke visum voor € 10 per persoon. Dit visum heeft niks te maken met controle op reizigers want we moeten zoals steeds onze eigen gegevens op het documentje invullen en dient er enkel toe de staatskas van Turkije te spijzen. Ook onze valiezen hebben we al vlug in ons bezit.

Aan de uitgang van de modern ogende luchthaven worden we opgewacht door een hostess van Thomas Cook. Die stuurt ons een voetgangersbrug over alwaar een andere hostess ons opwacht. Deze verwijst ons naar bus nr. 29 die wat verderop staat en die ons naar het hotel zal brengen. Eerst rijden we nog via een ander hotel om er reizigers te laten uitstappen. Deze trip duurt ongeveer 45 minuten en de tweede trip, naar ons hotel, duurt nog eens 45 minuten. De afstand tussen Izmir en Kusadasi is ongeveer 75 km en duurt normaal één uur. Door de omweg doen we er dus wat langer over. Het eerste deel van de tocht verloopt door een desolaat landschap. Het tweede deel van de trip laat een veel mooiere streek zien.

Het is 13 u wanneer we aankomen aan het Pine Bay Holiday – Ressort. Onze valiezen worden door een piccolo bijgehouden aan de ingang terwijl we naar de receptie gebracht worden om in te checken. Bij nazicht in de computer vindt men onze boeking niet maar wel die van een zekere Leo Maes, toevallig ook uit Gent. De bedienden maken er geen probleem van als ze onze hotelvoucher in handen krijgen. We vullen vervolgens de hotelfiche in en we krijgen twee kamers toegewezen (nrs. 3704 en 3706). Vervolgens gaan we bij de piccolo aan de ingang en die brengt onze valiezen naar de kamer. Wij nemen kamer 3704 voor onze rekening en Marijke en William de andere. De kamer is ruim en netjes en is voorzien van voldoende kasten en schuiven om er onze bagage in kwijt te kunnen. Op internet (www.zoover.nl) las ik dat sommigen een truckje gevonden hadden om de airco permanent te laten werken. Aan de sleutel hangt een kunststof blokje die men in een gleuf moet stoppen als men in de kamer komt. Hierdoor wordt de stroom ingeschakeld, zowel voor de verlichting als voor de airco. Bij het verlaten van de kamer neemt men dan het stel mee waardoor alles wat op elektriciteit werkt wordt uitgeschakeld, met uitzondering van de ijskast. Wanneer men het blokje van de sleutelhanger echter verwijderd kan men echter de sleutel meenemen en het blokje in de gleuf laten zitten waardoor de airco kan blijven werken. Wanneer men dan later de kamer binnenkomt is het er goed fris. De ijskast wordt dagelijks aangevuld met twee flesjes plat water van een halve liter en twee cola’s. Deze zijn inbegrepen in de all-in.

Op een bord aan de receptie staat aangegeven dat de temperatuur 38 graden is en het zeewater 27 graden. Vooraleer we de valiezen gaan uitladen gaan we eerst iets eten. Door onze all-in kunnen we zowat op alle momenten van de dag iets eten, met uitzondering van de periode tussen middernacht en 7 u ’s morgens. Het aanbod van het middagbuffet is overweldigend. De “straat” waar het eten langs weerszijden staat uitgestald is zeker 100 meter lang. Ik durf geen schatting doen hoeveel soorten gerechten hier voorhanden zijn. De ganse tijd dat we hier zijn eten we in open lucht. Het ressort telt niet minder dan 551 kamers in het hoofdgebouw en de bungalows. Dus staat het aantal tafels in verhouding met het aantal kamers. De bungalows liggen op een helling en voor diegenen die logeren in de bovenste bungalows is het een eindje klimmen om naar hun logement te geraken. Vandaar dat we een kamer genomen hebben in het hoofdgebouw. Ook hebben we een minder dure kamer genomen langs de achterzijde (dus zonder zeezicht) daar we meestal bijna de ganse dag niet in onze kamer zullen komen.

Het grootste probleem bij de maaltijd is te kiezen uit de talrijke gerechten.

Na het middagmaal gaan we de bagage uitladen en nemen we een verfrissende douche, gevolgd door een uurtje platte rust.

Bij de kamer van William en Marijke is er toch iets dat voor wat ongemak zorgt namelijk de badkamer. De douche heeft namelijk geen kuip en is in feite gemaakt voor rolstoelpatienten. Dit wil zeggen dat na een douche de ganse vloer van de bandkamer nat is en daardoor glibberig. Verschillende pogingen om via de receptie een trekker te krijgen om de badkamer droog te trekken draaien op niets uit. Er zit dan niets anders op dan de badhanddoeken als dweil te gebruiken.

Rond 17 u gaan we op verkenning om het ressort te leren kennen. Het Pine Bay-ressort neemt een ganse baai in van de zee. Over het ganse ressort zijn zo wat een 5-tal bars verspreid waar men iets te drinken kan krijgen tussen 10 u en 23 u. Voor de rest zijn er 5 zwembaden waarvan één overdekt is en een 5-tal glijbanen voor de kinderen en de jeugd. In het hoofdgebouw zijn er op het hoogste niveau (3^de verdieping) een aantal winkeltjes waar men onder andere een “Het Laatste Nieuws” kan kopen. In het begin van ons verblijf was het de krant van de dag ervoor maar meer naar het einde toe kwam de krant pas om 12 u in het winkeltje toe maar was dan wel van diezelfde dag.

Langs de westelijke kant van het ressort zijn er ook nog een aantal winkeltjes. Buiten wat geld om een krant te kopen of wat prentkaarten hoeft men hier geen geld bij zich te hebben. Alles is inbegrepen in de all-in. In iedere kamer is er een safe met een cijfercode die men zelf kan instellen.

Om 19 u gaan we met ons gevieren eten. Iedere avond staat de keuken in het teken van één of ander land. Deze avond is het de beurt aan Italië.

Reeds om 21 u gaan we slapen.

Woensdag 23 juni 2008 – 2^de dag

Dank zij de airco was het heerlijk fris in de kamer en genoten we van een goede nachtrust.

Op 7.30 u staan we op en na de gebruikelijke ochtendrituelen gaan we ontbijten. Als we aan het buffetterras aankomen zijn Marijke en William reeds aan het ontbijten. De zon is volop van de partij en nu al zoeken we de schaduw op op het buffetterras. Nogmaals stellen we vast dat de keuze van de gerechten, brood en gebak overweldigend is.

Na het ontbijt komt om 10.15 u de hostess van Thomas Cook langs om de gebruikelijke uitleg te geven over het hotel en de omgeving. Ook geeft ze een overzicht van de excursies die kunnen gemaakt worden. Terwijl we op de hostess aan het wachten zijn, in de buurt van de receptie, zijn we getuige van de klacht van een Vlaamse familie die blijkbaar onvoldoende bedden kregen in hun kamers om iedereen te slapen te leggen. Door tussenkomst van de hostess komt alles in orde. De familie reist met Neckerman maar de hostess vertegenwoordigd zowel Thomas Cook als Neckerman.

Toen we gisterenavond in onze kamer kwamen vonden we een brief onder onze deur geschoven waarop stond te lezen dat vandaag alles ruimtes (incluis de kamers) zullen gedesinfecteerd worden tegen ongedierte. Dit wordt blijkbaar regelmatig gedaan. Het product dat hiervoor wordt gebruikt is goedgekeurd door de wereldgezondheidsinstanties.

Wanneer men een goed plekje wil aan het zwembad moet men reeds rond acht uur ‘s morgens (sommige doen het nog vroeger) ligzetels reserveren door er een handdoek op te leggen. Na het stevig ontbijt hebben we in de loop van de dag wat minder trek in eten. We blijven voor de rest van de dag aan het zwembad. In de loop van de namiddag maken we samen ons programma op waar we in de loop van ons verblijf naartoe zullen gaan.

Rond 15 u gebruiken we een snack aan de Poolbar (elk een sandwich met kippenworst, wat friet, een glaasje cola en een glaasje wijn met daarna een koffie). We hebben het middagbuffet gewoonweg overgeslagen. William en Marijke verkennen in de loop van de namiddag de gymzaal. Tegen 17 u komt er een zuchtje wind opzetten die de grootste warmte verdrijft. Ondertussen tjilpen de krekels in het gras er maar op los en klinken soms boven de al luidruchtige muziek uit. Gisteren is ons het luidruchtig krekelconcert reeds opgevallen.

Om 17.30 u verlaten we ons stekje aan het zwembad om ons naar onze kamer te begeven. Iedere avond komt de hostess van Thomas Cook, van 18.30 u tot 19.30 u, met uitzondering van donderdag en zondag, langs in het hotel om eventuele problemen op te lossen en om excursies te boeken. Voor we aan het avondmaal beginnen reserveren we bij de hostess voor ons vieren een boottocht (ganse dag), voor Marijke en William een duikinitiatie en een jeepsafari. Wij bestellen een Turkse avond en voor mij alleen een halve dag bezoek aan de wereldberoemde archeologische site van Efese. Voor twee boottochten, twee keer Turkse avond en één keer Efese betalen we € 140.

Het avondeten staat vandaag in het teken van China. Tijdens de maaltijd vloeit de wijn rijkelijk. Met het eten doen we het wat voorzichtiger aan wat niet eenvoudig is met de overvloed aan voedsel die hier voorgeschoteld wordt.

Na het avondeten maken we een kleine wandeling naar het amfitheater alwaar er ’s namiddags en ’s avonds spelletjes en shows voor de kinderen en volwassenen opgevoerd worden. De show begint pas om 22 u. Marijke en William blijven kijken. Wij daarentegen zakken af naar het stemmige terras van de Pianobar. Om 22.30 u begint hier het dagelijkse optreden van gitarist/zanger Mr. Alp. Ondertussen kan men lustig de verschillende cocktails proeven. Men vraagt ons om aan een kleine enquête over de Pianobar en het hotel mee te werken. Wij doen wat ons gevraagd wordt alhoewel we hier nog maar pas de tweede dag zijn en we dus nog niet goed op de hoogte zijn van het reilen en zeilen. Ik laat de cocktails voor wat ze zijn (en voor Lea) en hou me bij de nationale drank van Turkije: de raki.

Rond 23 u gaan we slapen. Het is fris in de kamer door de airco. Om goed te kunnen slapen gebruik ik oordopjes tegen het zachte gezoem van de airco.

Donderdag 24 juli 2008 – 3^de dag

Opstaan om 07.30 u en ontbijten om 8 u. Zoals de meeste dagen van ons verblijf hier neem ik twee ligstoelen in beslag aan het zwembad. Na het ontbijt verblijven we het grootste deel van de dag aan het zwembad.

Om 10 u gaan we naar de receptie van het ressort om een Mexicaans diner a-la-carte te bestellen voor maandagavond. Dit is inbegrepen in de all-in. Het a-la-carte restaurant voor o.a. Mexicaanse diners is gelegen aan de westzijde van de baai.

In het winkeltje van het ressort koop ik een krant: Het Laatste Nieuws. Dit is de enige Vlaamse krant die hier te krijgen is. Ook vorig jaar, tijdens ons verblijf in Kas (Turkije), vonden we een winkeltje waar Het Laatste Nieuws te krijgen was. In het begin van ons verblijf konden we de krant kopen van de dag ervoor maar op het einde van ons verblijf kwam de krant pas toe rond de middag maar het was er dan een van de dag zelf.

We waren tevens van plan om een Italiaans a-la-carte diner te bestellen voor deze avond maar dit blijkt al vol geboekt te zijn. Pas vanaf overmorgen kan ik reserveren voor de volgende week. Het Italiaans a-la-carte restaurant is gelegen langs de oostzijde van de baai.

Omstreeks 13 u gaan we iets eten in het buffetrestaurant. Plots komt er wat meer wind opzetten, ik schat windkracht 4, en ziet het personeel zich verplicht de uitklapbare luifels te sluiten wegens gevaar op beschadiging. Door de nochtans warme wind daalt de gevoelstemperatuur met enkele graden waardoor de warmte veel dragelijker wordt. Het is dan 33 graden. Door de wind verdwijnt de lichte mist die normaal voor een serre-effect zorgt. Pas nu zien we voor het eerst sinds onze aankomst dat er langs de overzijde van de baai een langgerekt gebergte ligt.

Na het avondmaal trekken we nog een uurtje naar de Pianobar om dan uiteindelijk om 23 u te gaan slapen.

Vrijdag 25 juli 2008 – 4^de dag

7 u: opstaan.

8 u: ontbijten.

Na het ontbijt doen we even de kamer aan om de videocamera en het fototoestel op te halen. We wandelen naar de “marina”, het haventje van Pine Bay. Men kan hier diverse watersporten beoefenen zoals een rit op de “banana”, waterfietsen, surfen (enkel voor personen met een brevet), ski-jet (hiervoor moet je € 45 voor 15 minuten betalen) en parasailing (hangend aan een parachute voortgetrokken door een boot).

Aan het haventje ontmoeten we een vrouw met haar dochter die woonachtig zijn in Lebbeke en oorspronkelijk afkomstig zijn uit Gent. Aan de Marinabar drinken we een (gratis) koffie en genieten wat van de rust en de stilte. Heel wat rustiger dan de drukte aan het zwembad.

In het winkeltje kopen we een krant en enkele pakjes koekjes.

Op een infobord, aan de receptie, staat vermeld dat het vandaag 32 graden wordt, het zeewater 27 graden is en de temperatuur van het water in het zwembad 30 graden. Wegens de relatief lage luchtvochtigheid kunnen de hoge temperaturen met gemak verdragen worden. Voorwaarde is wel dat men zoveel als mogelijk in de schaduw blijft. Bovendien is de UV-index hier behoorlijk hoog doordat we ons hier veel dichter bij de evenaar bevinden en de zon hoger staat dan dat we in België gewoon zijn. Regelmatig insmeren met een goed zonnewerend product is dan ook de boodschap.

Terwijl wij de rest van de dag aan het zwembad doorbrengen zijn Marijke en William de ganse dag gaan duiken in verband met een initiatie duiken.

In de krant lezen we dat er dinsdagmorgen een eettent is uitgebrand op de Gentse Feesten.

Van 16 u tot 17 u zijn er (gratis) ijsjes verkrijgbaar en van 17 u tot 18 u oliebollen en andere koekjes. We gaan eens proeven van de zeer lekkere oliebollen. Alle eten wordt hier klaargemaakt met olijfolie van zeer goede kwaliteit, iets wat we vooral bemerken bij het toiletbezoek.

Om kwart voor zes gaan we naar de kamer om ons klaar te maken voor de Turkse avond. Het avondeten laten we achterwege. Om 19.05 u komt een autobus ons ophalen aan de hoofdpoort van Pine Bay. Vanaf de ingang/receptie is het zowat een 3-tal minuten stappen naar de hoofdpoort. Hier laten de meeste autobussen de deelnemers aan excursies instappen. Ook stopt hier om de 3 minuten een dolmus die je in een twintigtal minuten in het hartje van Kusadasi brengt. Kostprijs voor een rit met de dolmus: € 1,50 of 3 Yeni (Nieuwe)Turkse Lira per persoon.

Stipt op tijd komt de bus ons ophalen en brengt ons naar het centrum van Kusadasi. De Turkse avond gaat door op het binnenplein van een prachtig gerestaureerde karavanserai dat vroeger gebruikt werd als onderkomen voor de nacht van de karavanen. Het Turkse “serai” wil zeggen “herberg” of “afspanning”. Nu is het een luxehotel. Het is niet ver gelegen van de haven. Het spektakel gaat door onder de blote hemel. Maar best ook want de temperatuur bedraagt nog 29 a 30 graden net na zonsondergang.

Zoals steeds wordt de binnenplaats spaarzaam verlicht en op de tafels staan kaarsjes te branden. Dit alles roept een bijzondere feeërieke sfeer op. Voor het eerst krijgen we tijdens deze reis een echt “Turkijegevoel”. Buiten de steeds aanwezige zon en de warmte kan het Pine Bay Holiday ressort, waar we verblijven, zowat overal ter wereld gelegen zijn. In het ressort missen we wel de typische Turkse sfeer die we wel proefden tijdens onze reizen naar Antalya en Kas.

De Turkse avond is een beetje een mengelmoes van diverse genres en start om 21u. Eerst is er het optreden van een violiste die het bij populaire klassiek houdt. Daarna treden verschillende groepen op die, in klederdracht, Turkse dansen opvoeren. De dranken zoals frisdranken, bier en wijn zijn in de prijs van de avond inbegrepen en naar hartenlust te gebruiken. Indien men wenst kan men ook een maaltijd gebruiken maar wegens de overvloed aan eten in het hotel hebben we dit nagelaten. Ik ben wel verwonderd wanneer de violiste plots een “sirtaki’s” (Griekse dans) ten beste geeft. Historisch zijn de Turken en Grieken geen al te beste vrienden van elkaar. Is dit het teken dat de scherpe kantjes stilaan verdwijnen in de relatie van beide volkeren?

Na de volksdansen krijgen we de gebruikelijke portie buikdansen voorgeschoteld, iets dat altijd in de smaak valt van het grote publiek. Tussendoor doen de koks een wandelingetje tussen de tafels met de in vlammen staande ijskreem. Ook degenen die niet betaald hebben voor de maaltijd krijgen een stuk van de ijstaart.

De avond wordt afgesloten met een zangduo die een aantal liederen brengen uit het internationaal repertoire, kwestie van iedereen content te stellen.

Om 23.30 u is het spektakel afgelopen. Aan de uitgang vinden we de begeleider van Thomas Cook terug die ons de plaats aanwijst waar we onze bus kunnen vinden. In de buurt van de karavanserai is het een drukte van jewelste. Grote en kleine bussen en taxi’s komen hun gasten ophalen om hen naar hun hotel te brengen.

Een half uur na middernacht zijn we terug in het hotel en gaan we slapen.

Deze avond zijn Marijke en William naar het amfitheater geweest en hebben er meegedaan aan het bingospel.

Zaterdag 26 juli 2008 – 5^de dag

07.30 u: opstaan. Ik ga de handdoeken leggen en een krant kopen in het winkeltje.

08.30 u: we gaan ontbijten.

De rest van de dag brengen we door aan het zwembad. Om 13 u gaan we iets eten in het buffetrestaurant en gaan daarna naar de kamer om wat uit te rusten in de frisse kamer. Buiten is het 33 graden.

17.45 u: we vertrekken met ons vieren naar Kusadasi. Aan de hoofdpoort nemen we een dolmus en betalen hiervoor 4 x € 1,5 of 4 x 3 Yeni Turkse Lira. We stappen uit in het centrum van Kusadasi in een van de vele winkelstraten waarvan er heel wat verkeervrij zijn. Na wat winkelstraatjes te hebben afgelopen gaan we iets drinken. Op dat moment begeeft de rits van mijn broek het. Met mijn T-shirt over mijn broek gaan we op zoek naar een winkel waar men korte broeken verkoopt. We moeten niet ver lopen of we vinden er een. De koop is al gouw gesloten en met de kapotte broek in een plastiek zak zetten we ons bezoek aan de stad verder. Als we zowat alle winkelstraatjes afgedweild hebben is het tijd om iets te gaan eten. Aan een van de restaurants worden we aangeklampt door een “klantenlokker”. Het aanbod dat hij doet is aanlokkelijk. We moeten slechts de geafficheerde prijs van het hoofdgerecht betalen en krijgen 4 koude dranken, 4 warme dranken en als voorgerecht brood met een pikante saus er bovenop. Wanneer we na de maaltijd het restaurant verlaten is de duisternis reeds ingevallen en genieten we met volle teugen van de sfeer in de feeërieke straatjes. De drukte moet we op de koop toe nemen. Om kwart na tien vinden we dat het tijd is om terug te keren naar het hotel. De dolmussen rijden trouwens maar tot middernacht. Na even zoeken en een keer navragen vinden we de halte van de dolmus, aangeduid met een bord met een grote D op. Lang moeten we niet wachten want iedere 3 a 5 minuten komt er een busje langs. Van een goed openbaar vervoer gesproken!

Omstreeks 23 u zijn we terug in het hotel, gaan nog vlug iets drinken in de Pianobar en kruipen dan onder de wol. Eigenlijk is het een laken want voor een deken is het te warm.

Zondag 27 juli 2008 – 6^de dag

Voor vandaag hebben we een boottocht gepland. De reservatie ging via de hostess van Thomas Cook. We worden om 8.10 u opgehaald door een busje aan de ingang van het hotel ter hoogte van de receptie. Vanaf 7 u kan men ontbijten maar ik waag het er reeds op om 6.50 u. Geen probleem als je niet alles van het overvloedig buffet wil hebben. De meeste ingrediënten van het ontbijt zijn reeds voorhanden zoals 7 a 8 soorten brood, koffie, koffiekoeken (ca tien soorten) en nog zoveel andere dingen. Na het ontbijt gaan we even naar de kamer en gaan dan wachten aan de receptie op het busje. Met 15 minuten vertraging komt dit opdagen. Onderweg doen we nog wat andere hotels aan om deelnemers aan de excursie in te laten stappen. De boot ligt aangemeerd in de haven van Kusadasi aan de verbindingsweg van het vaste land en het zogenaamde Vogel- of Duiveneiland. “Kus” betekent “vogel” en “ada” betekent “eiland, vandaar de naam Kusadasi. De boot is een ietwat moderne versie van de traditionele Turkse boten. Beneden zijn er voldoende zitbanken voor de passagiers en op het dak liggen er matrassen voor de zonnebaders. De temperatuur is uitstekend, op het warmste moment 29 graden. Via de kust van Kusadasi varen we voorbij de baai van ons hotel om na anderhalf uur aan te leggen in een baai. Hier krijgen we een eerste gelegenheid om te zwemmen in de zee. Marijke, William en ik wagen het er op, alhoewel wagen is een groot woord want het water is vrij warm. Een half uur later laat de schipper de hoorn weerklinken als sein dat we gaan verder varen. Om 11.30 u leggen we aan in een andere baai voor een tweede zwempartij in zee. Ondertussen wordt beneden in de boot het middagmaal klaar gemaakt. Dit is inbegrepen in de prijs van de boottocht. Rond half één roept de schipper dat de gasten moeten plaatsnemen aan de tafels en iedere tafel op zijn beurt mag aanschuiven om het eten op te halen. Het menu bestaat uit koude groenten met een zeer smakelijke zure saus, een stuk kippenvlees, een kleine hamburger, couscous en spagettikrulletjes. Het drinken is gans de dag gratis behalve de koffie en de ijskreem, chips en verpakte versnaperingen. Omstreeks 14 u varen we verder naar een derde baai voor de laatste zwembeurt. Het is 15 uur als we de terugweg aanvangen. Om 16 u leggen we aan en brengt een busje ons terug naar het hotel.

Om 19 u gaan we avondmalen en om 22 u slapen.

Maandag 28 juli 2008 – 7^de dag

7.15 u opstaan. We brengen de ganse dag door aan het zwembad. De temperatuur is 31 graden vandaag. Om 17.30 u gaan we naar de kamer waarna we met ons vieren om 19.15 u vertrekken naar het a-la-carte-restaurant op de westkant van de baai voor het Mexicaans diner. De ober meldt ons dat we in feite niet moeten kiezen uit de menukaart want we krijgen toch alles voorgeschoteld wat op de kaart staat. Het enige waarin we een keuze moeten maken is kip- of rundsvlees. Ook hier is alles gratis vanwege de all-in. Het eten smaakt opperbest en is wel goed gekruid. Met zicht op de baai en in de verte op de lichtjes van Kusadasi en een zachte warme wind, is het een heerlijke avond. Wanneer om half negen de duisternis valt genieten we van een zomeravondse sfeer. Het is rond 22 uur wanneer we terugkeren naar het hoofdgebouw. Lea en ik gaan nog iets drinken op het terras van de Pianobar. Marijke en William gaan naar hun kamer. Wij doen het licht uit om 23 u.

Dinsdag 29 juli 2008 – 8^ste dag.

7.15 u: opstaan.

8 u: ontbijten, handdoeken leggen en de krant kopen. We brengen de ganse dag door aan het zwembad. De temperatuur is 32 a 33 graden. Op het warmste van de dag gaan we wat uitrusten op de kamer. Na het avondeten gaan we nog even naar de Pianobar om daarna om 21.15 u te gaan slapen. ’s Avonds gaan Marijke en William naar Kusadasi en komen terug om 22 u.

Woensdag 30 juni 2008 – 9ste dag

De temperatuur wordt vandaag 33 graden.

06.30 u: ik sta op en ga de handdoeken leggen op ons vertrouwde plaatsje. Daarna ga ik ontbijten. Marijke en William komen bij mij zitten en zijn blijkbaar al klaar om na het ontbijt te vertrekken naar de markt in Kusadasi. Lea gaat meegaan met hen. Wanneer ik klaar ben ga ik naar de kamer maar daar is Lea nog aan het slapen. Ik maak haar wakker en binnen de kortste tijd is ze bij William en Marijke.

Ikzelf blijf nog even op de kamer en rond 8.30 u vertrek ik naar de hoofdpoort van het ressort. Om 8.30 u komt een busje mij daar ophalen om een bezoek te brengen aan de waarschijnlijk grootste archeologische site ter wereld, namelijk Efese. Terwijl ik sta te wachten komen er nog andere bussen voorbij die richting Efese rijden. Stipt op tijd komt mijn bus voorrijden. Een tiental personen die hier in Pine Bay verblijven gaan eveneens mee. Na nog wat andere hotels te hebben aangedaan komen we aan in Efese. De site is op amper 15 km gelegen van de stad Kusadasi. De Nederlandstalige gids geeft tijdens de busrit een korte inleiding van wat er zoal te zien is. Hij verwacht dat het zeer druk zal worden op de site daar er vandaag twee cruiseschepen liggen aangemeerd te Kusadasi met respectievelijk 6000 en 4000 personen aan boord. De meesten zullen ook vandaag Efese bezoeken. Reeds vanaf de toegangspoort is het merkbaar dat het heel druk zal worden. De gids heeft een soort van uitschuifbare transistorantenne bij zich waaraan een rond lint hangt. Dit omdat de leden van zijn groep hem niet zouden kwijt geraken in de mensenzee. In de bus kregen we reeds van de gids de toegangskaarten die in een toestel moeten gestopt worden om het poortje te openen. Reeds na een kwartier ben ik de groep en de gids kwijt. Ik besluit dan maar alleen het parcours af te leggen. Ik weet dat onze bus zich op de parking aan de uitgang bevind, van het reisagentschap “Dianatours” is en het volgnummer 27 draagt. Het is behoorlijk warm en af en toe ga ik schuilen in de schaduw van de zuilen en andere archeologische bouwwerken. De nochtans brede hoofdstraat die naar de beroemde bibliotheek loopt is gevuld met bezoekers. Dit is zeker niet het geschikte moment om Efese te bezoeken wegens de grote belangstelling en de hoge temperatuur. Ik maak mij geen zorgen hoe ik terug in het hotel geraak. Als ik de bus niet terugvind dan neem ik wel een taxi in het slechtste geval. Na de voornaamste plaatsen en monumenten bekeken, gefotografeerd en gefilmd te hebben begeeft ik mij naar de uitgang. De parking staat bomvol met naar mijn schatting een 70-tal bussen en een 15-tal taxi’s. Op de parking zoek ik de bus die ik moet hebben en vind er één van Dianatours met een ander nummer. De bestuurder van deze bus wijst mij de plaats aan waar bus nr. 27 staat. In de bus zit de chauffeur geduldig te wachten op de groep en vraag mij wat er gebeurd is. Met een paar woorden Engels die de man verstaat en wat gebarentaal leg ik hem uit dat ik de groep verloren ben. Eerst keer ik nog even terug naar de uitgang om er een flesje water te kopen (€ 1 voor een flesje van een halve liter). Mijn schoenen zijn tijdens het bezoek goed bestoft geraakt en ik laat een schoenpoetser ze poetsen. Ik ga akkoord met de prijs van € 2. Eens de schoenen zijn ingesmeerd met zwart schoenvet en wat boenwas verwacht ik dat de man zijn werk zal afmaken door het borstelen. Hij laat me verstaan dat het voor deze dienst nog één euro meer kost. Ik maak hem duidelijk dat we zo niet zijn overeen gekomen. Steeds is hij maar bezig dat hij “baba” (papa) is waarmee hij wil zeggen dat hij kindjes heeft om hun monden te vullen. Als hij dan toch de schoenen heeft opgeblonken geef ik hem een halve euro extra waarbij het dan moet blijven. Op geringe afstand zit een jonge Turk het schouwspel geamuseerd gade te slaan omdat ik mij aan de afspraak houd. Ik keer dan terug naar de bus en de buschauffeur laat me in de van airco voorziene bus plaatsnemen. Hij biedt me tijdens het wachten tevens een gratis kopje koffie aan. Rond 12 u komt de groep aan bij de bus en keren we terug naar het hotel.

Vooraf wordt er nog een half uurtje gestopt aan een porseleinwinkel, kwestie van de middenstand ook wat te gunnen. Er wordt een korte demonstratie gegeven van pottenbakken en daarna een bezoek gebracht aan we winkel met allerlei prachtige porseleinen voorwerpen. Of dit veel opbrengt betwijfel ik want ik heb slechts weinig toeristen iets zien kopen.

Om 12.45 u ben ik terug in het hotel en vindt Lea aan het zwembad. Blijkt dat de wekelijkse textielmarkt in Kusadasi was afgeschaft wegens een samenkomst of demonstratie van de Democratische Socialistische Partij. Uit vrees voor aanslagen wordt de markt naar morgen verschoven.

De rest van de dag brengen we door aan het zwembad. Om 19.30 u gaan we Italiaans eten in het oostelijk a-la-carte-restaurant van Pine Bay.

Om 21.15 u brengen we nog eens een bezoek aan de Pianobar waarna we om 22 u gaan slapen.

Donderdag 31 juli 2008 – 10^de dag

7.15 u: opstaan en het gebruikelijke ritueel – handdoeken leggen – de krant halen die er nog niet is en maar pas om 12 u komt – om 8.30 u ontbijten – vanaf 10 u brengen we de dag door aan het zwembad.

Vandaag wordt het 33 graden. De gevoelstemperatuur hangt af van het feit of er al dan geen wind is, soms heel even maar.

Marijke en William zijn vandaag op jeepsafari. We zien ze vertrekken wanneer wij aan het ontbijten zijn.

Op het warmste deel van de dag gaat Lea naar de kamer waar het frisser is door de airco. We blijven aan het zwembad tot rond 17.15 u. Wanneer we even kloppen op de kamer van William en Marijke dan blijkt dat ze reeds terug zijn en een toffe dag meegemaakt hebben. Hun wedervaren vertellen ze ons tijdens het avondmaal. De jeeps waren nogal aan de gebrekkige kant, de deuren vlogen af en toe open, enz. Regelmatig werden ze door de boeren bespoten met water, een plezante gebeurtenis bij deze temperaturen. Eén van de inzittenden moest de jeep besturen. Alle jeeps moesten het eerste voertuig steeds volgen. Wel moesten de deelnemers de temperatuur van de radiator goed in het oog houden.

Na het avondmaal gaan we met ons gevieren naar de Pianobar om iets te drinken. Om 22 u gaan we slapen. In de loop van de nacht heeft Lea last van wat diarree, zonder veel erg. Meer last hebben we van de beten van muggen en ander ongedierte die meestal komen opdagen in de late namiddag. We hebben wel een bus mee tegen ongedierte maar beginnen die nu pas deze te gebruiken.

Vrijdag 1 augustus 2008 – 11^de dag

7.40 u: opstaan. Alle ongemakken zijn nagenoeg verdwenen. Men voorspelt voor vandaag een temperatuur van 36 graden. We blijven de ganse dag aan het zwembad vertoeven. Vandaag is het onze laatste dag dat we hier zijn. Morgen vertrekken we naar huis.

In de loop van de namiddag gaan Marijke en William hun bestelde paardekop in keramiek ophalen in het pottenbakkerswinkeltje aan de westkant van het ressort.

Na het avondeten nemen we met ons vieren de dolmus van Kusadasistad. We slenteren er door de smalle straatjes. William koopt zich een trui en ik een nieuwe geldbeugel (een zonder metalen beugels om het alarm op de luchthaven niet af te laten gaan). In een typisch Turks restaurant gaan we iets drinken waarna het tijd is om terug te keren. Zonder moeite vinden we de halte van de dolmus terug. En lang hoeven we niet te wachten vooraleer zo’n busje komt voorrijden. Onderweg vraagt de chauffeur of er iemand 10 of 20 euro in pasmunt kan omwisselen in papieren euro’s. In Turkije is het net als hier, vreemde muntstukken kan men er niet uitwisselen in een bank. En aangezien de meeste toeristen drinkgeld geven in vorm van muntstukken is het voor deze mensen soms een probleem biljetten in handen te krijgen. Wij kijken onze zakken na en kunnen nog € 10 wisselen. Zoals gebruikelijk vraagt de man ons van waar we zijn. Hij zegt België goed te kennen en zoals in een les aardrijkskunde rammelt hij een hele reeks namen van Belgische steden en gemeenten af. Eén van zijn kinderen zou in ons land gestudeerd hebben. Aan de hoofdpoort van Pine Bay nemen we afscheid van hem.

Om 22.30 u gaan we slapen.

Zaterdag 2 augustus – 12^de dag

7u: opstaan. We gaan eerst ontbijten. Vervolgens keren we terug naar de kamer om de valiezen te vullen. We kunnen het rustig aandoen daar we pas om 16.20 u aan het hotel worden opgehaald en de vlucht om 20 u vertrekt. We moeten pas de kamer verlaten even voor 12 u. We hebben besloten er zo lang mogelijk te blijven omdat het hier fris is en er buiten temperaturen worden verwacht van 34 graden (tegen 22 a 23 graden in Brussel). Om 10.30 u nemen we een laatste douche. Daarna bellen we naar de receptie om onze valiezen op te halen. Nog geen twee minuten later staat de piccolo aan onze kamerdeur. Ik volg de man bij het wegbrengen van de koffers om te zien waar hij ze achterlaat. Ter hoogte van de receptie is er een ruimte die gebruikt wordt om valiezen van vertrekkers in onder te brengen in afwachting van hun afreis. Bij de receptie rekenen we af. We moeten slechts nog een klein bedrag betalen (2 x vers geperst appelsiensap: 2 x 5 YTL). Ook geven we de kaarten terug die we moesten hebben om de handdoeken op te halen die gebruikt werden aan het zwembad. Om 11.30 u verlaten we de kamer. Gisteren heb ik uitgekeken naar een fris plaatsje om er de namiddag door te brengen zonder evenwel veel transpiratievocht te verliezen. Ik vond dit in de buurt van de receptie onder de uitlaten van de airco.

12.30 u: we gebruiken een laatste maaltijd in het buffetrestaurant.

16.20 u: stipt op tijd worden we door de autobus opgehaald aan de ingang van het hotel. We rijden rechtstreeks naar de luchthaven van Izmir. De rit duurt dit keer maar 1 u. In de luchthaven verlopen de administratieve geplogenheden zonder problemen. Reeds van bij het binnenkomen van de luchthaven moet iedereen de veiligheidcontrole door (zowel passagiers als reizigers). Daarna volgt het inchecken en de pascontrole. Ten slotte volgt er aan de gate (gate 31) nog een tweede veiligheidscontrole. Tussendoor hebben we nog even tijd om iets te drinken en een kijkje te nemen in het luchthavengebouw.

Het vliegtuig waarmee we naar Brussel vliegen komt met wat vertraging vanuit Brussel aan op 19.30 u. Wanneer we instappen in het vliegtuig wijst een thermometer nog 30 graden aan. Met 40 minuten vertraging stijgen we om 20.40 u op voor een vlucht van 3 uur en 5 minuten. Op dat moment valt reeds de demering in. Op een hoogte van 10.000 voet en een snelheid van 820 km/u vliegen we naar huis. Onderweg krijgen we de gebruikelijke catering. De landing is voorzien om 22.50 u. In Brussel is het amper 17 graden.

Spectaculair is dat tijdens het landingsmanoeuvre het toestel in een luchtzak terecht komt. Met heel wat gegil als gevolg. Ik hoor ergens in onze buurt iemand hevig hyperventileren. Na enig zoekwerk blijkt het een meisje te zijn op de rij net voor ons. We stoppen haar een kotszakje toe om voor haar mond te houden en daarin in en uit te ademen. Wanneer ze al een stuk rustiger geworden is komt er een hostess aan die met een blokje ijs in de hals van het meisje wrijft. Een methode waaraan ik betwijfel of dit de juiste is.

Nadat we onze valiezen terug hebben, de pascontrole en de douane gepasseerd zijn, vinden we Godelieve aan de uitgang. Zij zal ons met de auto terug naar huis brengen. Eerst nog de auto ophalen op de parking en dan Marijke en William in Melle afzetten.

Om 00.30 u zijn we op de Leiekaai en bemerken dat tijdens onze afwezigheid twee oude huizen in onze buurt gesloopt zijn. Het doet even wreemd aan.

Om 1 u gaan we slapen en is het Kusadasiavontuur voorbij.

De reis is zeer goed verlopen. Wel zouden wij uit eigen beweging nooit kiezen voor een dergelijke periode in het jaar (te warm, te druk en te duur). De overvloed aan voedsel in een all-in hotel doet soms tot nadenken stemmen en vereist enige discipline om zich niet aan overdadigheid te bezondigen. Eens je dit principe huldigt is het wel een gemak omdat men in het ressort geen geld bij zich moet hebben en alles er gratis is.