Vrijdag 30 december 2005
Wandeling door Arboretum Trompenburg, deel 6
Teruglopend komen we langs een vijvertje met aan de
oever Lysichiton americanum en Lysichiton camtschatcensis.Deze bloeien
vanaf eind April tot en met Juni, met grote gele en witte bloemen. Het
is een aronskelkachtige, met een groene kolf: de eigenlijke bloem, de
schutbladeren zijn geel en wit. Later ontwikkelt zich het blad, dat
meer dan een meter groot kan worden. De wortels zijn lang en dik,
daarom is het een goede bescherming van de oever. Hier staat ook een
zeer mooi exemplaar van een gouden treurbeuk (Fagus sylvatica 'aurea
Pendula). Dicht erbij staat ook een mooie Rhododendron 'Purple
Splendour'. Verder door lopend komen we bij een heel bijzondere boom,
de vaantjes- of zakdoekjesboom Davidia involucrata. De bloem is een
klein bolletje met onopvallende bloempjes, het is omgeven door twee
grote witte schutbladeren, waardoor het lijkt als of er zakdoeken in de
boom hangen. Hij bloeit van Mei t/m Juni.
We lopen weer in de richting van het eikenprieel en gaan dan rechtsaf een brug over. Daar gaan wij het Pinetum in, de coniferentuin, Hier staan de kegeldragers (conus = kegel). Vooraan het pad staan twee grote libanonceders (Cedrus libani). Links staat een boom, die we bij onze eerste wandeling al hebben gezien maar dan kleiner, Sciadopytis verticilata, de parasolden. Verderop staat aan de rechterkant -iets van het pad af- een schijncipres met de naam Chamaecyparis Lawsoniana 'Imbricata Pendula'.
Deze boom is op verzoek van Trompenburg in Nieuw-Zeeland in 1979 ge-ent, is naar Trompenburg gekomen en daar in 1984 geplant. Het is de moederplant van alle in Europa voorkomende bomen van deze soort. Ongeveer aan het eind van het pad, bij de splitsing, staat de Cunninghamia lanceolata, deze is niet helemaal winterhard, waardoor er elk jaar wel een paar takken bevriezen en daardoor een wat slordige indruk maakt. De boom die we nu tegen komen is de Himalayaceder (Cedrus deodara); in 1930 geplant. In het begin van de jaren veertig verloor deze boom al zijn naalden en enkele takken door de toen heersende strenge winter. Daarna leek het verder goed te gaan met de boom, tot men in 1962 ontdekte dat er zonnebrand op de stam was ontstaan. Het hout onder de bast was voor 90% verrot. Het verrotte hout is tot op het gezonde hout weggehaald en met houtteer behandeld. Voorts werd er bewapening in aangebracht, en van een oude zinken dakgoot schubben aangebracht. Daarna werd het gat volgegoten met beton. De wond is al meer dan voor 95% dicht.
We lopen weer in de richting van het eikenprieel en gaan dan rechtsaf een brug over. Daar gaan wij het Pinetum in, de coniferentuin, Hier staan de kegeldragers (conus = kegel). Vooraan het pad staan twee grote libanonceders (Cedrus libani). Links staat een boom, die we bij onze eerste wandeling al hebben gezien maar dan kleiner, Sciadopytis verticilata, de parasolden. Verderop staat aan de rechterkant -iets van het pad af- een schijncipres met de naam Chamaecyparis Lawsoniana 'Imbricata Pendula'.
Deze boom is op verzoek van Trompenburg in Nieuw-Zeeland in 1979 ge-ent, is naar Trompenburg gekomen en daar in 1984 geplant. Het is de moederplant van alle in Europa voorkomende bomen van deze soort. Ongeveer aan het eind van het pad, bij de splitsing, staat de Cunninghamia lanceolata, deze is niet helemaal winterhard, waardoor er elk jaar wel een paar takken bevriezen en daardoor een wat slordige indruk maakt. De boom die we nu tegen komen is de Himalayaceder (Cedrus deodara); in 1930 geplant. In het begin van de jaren veertig verloor deze boom al zijn naalden en enkele takken door de toen heersende strenge winter. Daarna leek het verder goed te gaan met de boom, tot men in 1962 ontdekte dat er zonnebrand op de stam was ontstaan. Het hout onder de bast was voor 90% verrot. Het verrotte hout is tot op het gezonde hout weggehaald en met houtteer behandeld. Voorts werd er bewapening in aangebracht, en van een oude zinken dakgoot schubben aangebracht. Daarna werd het gat volgegoten met beton. De wond is al meer dan voor 95% dicht.
Geschreven door Bert Boom om 18:09
Reageer op dit bericht
