De eersten...

Ik weet niet of je het reeds opgemerkt hebt maar ik ben stilaan geneigd om toch iets los te laten uit mijn diepste gevoelens. Het is echt waar : ik schrijf deze tekst niet zomaar. Natuurlijk begin je als lezer te vermoeden dat er helemaal niets gaat komen dat de moeite waard is om in een blog vermeld te worden.  Dan sla je de bal echt mis. In een blog staat altijd iets dat op een boodschap lijkt. Soms lijkt die boodschap erg onduidelijk als er dan wel een in zit.

En nu komt het...Als Mon en Gusta tot hier deze tekst gelezen hebben dan ben ik er van overtuigd dat binnen de kortste keren Miel en Vic opgeroepen worden om het geheim van dit raadsel  uitvoerig te bespreken.

Nu blijft nog de vraag die alle andere vragen in de schaduw stelt : " Zal dit onderwerp volgende dinsdagnamiddag bij de seniorenclub 't Anker ter sprake komen, ja of neen ?"
Zo te zien moet ik volgende week terug in mijn pen kruipen om een antwoord te geven op deze levensbelangrijke vraag.

Ben je nog steeds aan het lezen ???  Wel, wees er van overtuigd, je hebt iemand gelukkig gemaakt en wie dat is, dat vertel ik volgende week.

Rode wijn.

Een fles rode wijn staat vergeten op de oude schoolmuur.
De geschiedenis van het dorpsschooltje spiegelt zich in de donkerrode gloed van de wijn. De speelplaats draagt nog slechts enkele sporen van een schools verleden. Deuren en ramen laten nog een vermoeden van klaslokalen achter. De mist van het verleden heeft heel wat belevenissen vervaagd.

In de grote, hoge ruimte binnen kruipt een rustige feeststemming tot in het meest verlaten hoekje.

Juul laat alle drukte ver achter zich. Hij kruist de armen, sluit de ogen en geniet onverstoorbaar van de mooiste dromen waar niemand enig vermoeden van heeft. . Maar toch…

“ Waar is de tijd van de engelbewaarders ?  Zie ik ze als ik mijn ogen open doe ? Of zijn ze maar pas dicht bij me als ik die droomwereld vasthoud ?  Hemels – zalig is zulke droom ! Die droom laat ik niet los voor een lepeltje rijstpap, maar wel ...voor een kleurrijke, sappige brochette.”

Pas als Juul buiten komt, wordt hij zich bewust van de rillige zomerkilte.

“ Waarom lachen al die mensen ? Om de fiets? Om de man?
Om de man met de fiets?“

Grijze wolken dekken de dag toe . Beelden vervagen, dromen lossen op in de friste van de avond. De fles is leeg en het spiegelbeeld is flou.

Dag lieve mensen… dag mooie dag…dag mooie droom.

                                                                                                                                                                          Gedes

Bruin - geel - goud.

Spinnen kruipen binnen, Lievevrouwbeestjes hokken in trosjes samen in de hoek van de slaapkamer. De koude herfstnachten laten sporen achter in de frisse, rillige dagen. We zoeken stilaan een beetje gezelligheid binnen.

Onderstaand gedicht geeft die herfstsfeer kleurrijk weer.


Herfstdromen.


Herfstdromen, klam en kil, in 't sterrenbos, vervagen.
Bomen, hagen en struiken kalen in de sombere najaarsdagen.
En 't ritselend bladertapijt dikt aan.
Een mateforisch  beeld van komen en gaan.

Herfstdromen,sluimerend achter devote teksten,beduimelde bladen,
Oude, gekreukte foto's, met pijn en vreugde geladen.
Een verschrompeld boek dringt diep in 't verleden,
En spant een herinneringsboog, van kindsbeen tot heden.

Herfstdromen met nostalgische vragen vertragen in de tijd van toen:
De tijd van 't ronkend kacheltje
Van stoffige kolen
De tijd van smak-smakelijke wafels,
Van de statige portretten en hoge hoeden.

Herfstdromen, teder en broos,ijlen in een donker vermoeden
Van goudgeel tot bronzig bruin.
Mijn kinderlijke fantasieën zijn niet te bevroeden
In 't stoffig verleden: een vergleden fortuin.
                                                                                                                        Gedes

de voorzitter !