Op 21 augustus 2008 is Robert DE WINTER te Merelbeke overleden
Hij is geboren te Sint-Lievens-Houtem op 14 november 1908.
Hij was gepensioneerd rijkswachter.

 De begrafenis zal plaats hebben op woensdag 27 augustus 2008 te 11.00 uur in de kerk te Merelbeke (Centrum)

Kort stamboomoverzicht:

Edmond De Winter (14 okt 1862 Sint-Lievens-Houtem - 10 nov 1940 Sint-Lievens-Houtem)
 x 24 aug 1891 Sint-Lievens-Houtem -  Marie  Hanssens (24 aug 1868 Sint-Lievens-Houtem - 4 jun 1958 Sint-Lievens-Houtem)

.    Robert De Winter (14 nov 1908 Sint-Lievens-Houtem - 21 aug 2008 Merelbeke)
 .   x  Julia  Fock (4 nov 1909 Sint-Lievens-Houtem - 28 apr 1985 Lemberge)

 .   .    Nobert De Winter
 .   .    Judith De Winter

Dit zijn dochters, kleindochters en achterkleindochters van Rochus en Eugenie De Winter - Uyttenhove.

Boven, links naar rechts: Lucienne De Winter, Kathleen Bontinck, Christa en Francine De Winter
Onder, links naar rechts:Alice , Elza , Laurence, Florence, Ida De Winter

Petrus Livinus De Winter is te Wetteren geboren op 10 april 1769 als 2e zoon van Petrus en Joanna Dhont. Bij het doopsel treden Livinus De Winter, broer van zijn vader op als peter en Pieternelle Van Leuven als meter. Tussen 1767 en 1781 zouden uit dit huwelijk in totaal 6 zonen het levenslicht zien.

Pieter Lieven huwt op 29 juni 1791 te Wetteren met Carolina Van Aerde . Hij is op dat ogenblik 22 jaar oud. De getuigen op deze burgerlijke huwelijksplechtigheid zijn Frans De Winter, zijn broer, en Coleta Van Aerde. 

Het koppel vestigt zich als landbouwers te Wetteren, wijk Vijfhoek aan de Watermolen. Uit deze gemeenschap zouden in totaal 6 kinderen geboren worden tussen 1792 en 1804. Carolina overlijdt evenwel op zeer jonge leeftijd op 6 augustus 1812. Pieter Lieven blijft achter met 3 jonge kinderen.

Op 26 mei 1813 treedt hij in het huwelijk met Jacoba Van der Stuyft (ook Verstuyft). Hij is op dat ogenblik 44 jaar oud en Jacoba 46. Uit dat tweede huwelijk zouden nog 6 kinderen het levenslicht zien tussen 1814 en 1829. 

Als belangrijkste kenmerk voor wat de materiële leefwereld van de lagere klassen, waartoe Petrus behoorde, tijdens deze periode betreft, dient voor alles het snel om zich heen grijpend verarmingsproces te worden benadrukt. Dit geldt in de eerste plaats voor de tewerkgestelden in de primaire sector (landarbeiders, dagloners, keuterboeren). De moeilijkheden voor die groepen, bij het verwerven van een bestaansminimum, bestonden onder meer uit een slopende arbeidsdwang, met werkdagen van ruim 12 tot 14 uur. Alle gezinsleden, zowel vrouw als kinderen, vaak zelfs grootouders, waren verplicht een stuk van het werk voor hun rekening te nemen. Daarnaast was er een enorme seizoengebondenheid van het arbeidsritme, met hoogtepunten in de nazomer. Spinnen en weven bereikten de hoogste intensiteit van oktober tot maart. Textielarbeid was in de meeste gevallen eveneens een deeltijdse betrekking.

De uitgaven voor voeding slorpen het leeuwenaandeel van het gezinsbudget op met 2/3 tot zelfs 3/4. De resterende reserves moeten dan aangesproken worden voor kledij, schoeisel, vuur, licht en huishuur. Het spreekt voor zich dat bijzonder weinig, om maar niet te zeggen geen ruimte werd gelaten voor culturele activiteiten of ontspanning.

Ook voor de lichaamshygiëne en medische verzorging bleef niet eens 1% tot 2% van het budget over. Het is dan ook niet verwonderlijk dat allerlei huidziekten op de 3e plaats stonden in de ranglijst der ziekten, onmiddellijk na moeilijkheden met spijsvertering en ademhalingsstoornissen.


Pieter Lieven De Winter sterft op 26 februari 1851 om 1 uur na de middag in zijn woning aan de Statiestraete te Wetteren, hij  is  81 jaar geworden. De aangifte wordt gedaan door zijn zoon Julien (Julianus) De Winter, landbouwer, 22 jaar oud en Thomas Dominicus Trione, zonder beroep, 65 jaar oud en gebuur wonende te Wetteren.    


In de Scheldegalm van 29 augustus 1869 verscheen volgende aankondiging in verband met "de openbare verkooping van eene partij zaailand te Wetteren, wijk Overbeke".

"Notaris Meganck te Wetteren zal met winst van instelpremie en verdere gewone konditien, openbaarlijk te koop aanbieden, eene partij Zaailand met de eraan staande Boomen, gelegen te Wetteren wijk Overbeke, op leegmoeregem, genaamd het walleken, sectie G, n° 399, groot 27 aren 70 centiaren, palende oost Mr Goethals, west de straat, noord Mr den baron Van Pottelberghe de la Potterie en zuid de kinderen Matthijs. Boomprijs 150 fr.
In gebruik bij Pieter Livien De Winter, zonder voorwaarde.    
Instel Maandag 16 Augusti 1869, Verblijf Maandag 30 Augusti 1869, telkens om 4 ure namiddag, ter herberg het Roklijf, bij de weduwe Jan Van Hove, te Wetteren wijk Overbeke".


(*) Op het hypotheekkantoor van Dendermonde werd een afschrift teruggevonden van een verkoopakte ondertekend door Pieter Livinus De Winter en Jacoba Verstuyft. Het ging om het volgende :
 
Uit een erfenis wordt een stuk grond verkocht aan de gemeente Wetteren, welke hierop later een schooltje bouwt en de woning welke op de grond stond verbouwt tot de woning van de onderwijzer.

Uittreksel uit de akte :

"Ondergetekende Pieter Livinus De Winter en vrouw Jacoba Verstuyft, boeren te Wettern, en tevens gemachtigd namens Joannes Schepens en vrouw Maria Jacoba Verstuyft ook boeren te Wettern voor de notaris Jacobus Leirens op datum van vier december 1828 is overgegaan tot de verkoop aan de gemeente Wetteren van een huis en de erve, groot 6 roeden en 90 ellen neverland in de groene Batheil gehucht Eede ten kadaster wijk A nrs 426, 427 en 430 voor de som van 325 gulden. Dit bedrag te verdelen onder Pieter Livinus De Winter - Jacoba Verstuyft, Joannes Schepens - Maria Jacoba Verstuyft, Frans De Schepper, weduwe en erfgenamen Judocus Schepens, weduwe Judocus Roelandt en de kinderen van Pieter Van Laer".

 
Alain De Winter - Luxemburg

(*) Met dank aan Antoine Verstuyft voor de aanvullende informatie m.b.t. de verkoopakte te Dendermonde.

Uit “De Schelde” van zondag 19 februari 1961 :

WETTEREN – DRIES zijn vroegere herbergskes, volksvermaak en typen van voor en rond 1900, door Jef Maentjes.

Dit artikel gaat over enkele herbergen en volkse typen van rond den Dries in Wetteren, en gaat dan verder….

Enige schreden verder hadden we alweer een goed geklant herbergske, en daar stak het uit “In de nieuwe fabriek” bij Petrus De Winter, die tevens naast herbergier ook bakker was. Beter gekend was zijn vrouw : Mie Toebak, die een meiske was van ’t zwaar gewicht; ze woog “drooggaweg” wel méér dan 100 kg. Ze kon lachen en tateren, uren aan een stuk, enfin ze kon op heur gemakske wel 100 man aan de klap houden. Mie was daarbij een goeie ziele, want de wevers van daar rechtover van ’t fabriek kwamen er zich warmen binst de schaftijd, bij het gloeiend stoofke, waar altijd op de buize wel 40 pullekes koffie stonden te warmen (juist zoals bij Boeskes), die ze dan kwamen ophalen. Niet zelden gebeurde het, dat de oude moeder “Tonia”, die het karweike moest opknappen der pullen, telkenmale verschoot als de “flokhaten” (stopsels) er afvlogen wanneer het “peezop” (koffie) ging koken, om dan terecht te komen tegen het plafond, die al vol met koffieplamaasters was beschilderd.

Ingestuurd door Antoine Verstuyft

Uit “De Schelde” van zondag 19 juli 1959:

Dhr Paul DE WINTER aan de eer.

Onze up-to-date muzikant behaalde in de muziek conservatoriale wedstrijden voor de houten, het hoger diploma voor fluit.
Geboren te Wetteren op 15 april 1939 zette de ongemeen muzikaal aangelegde jongeman reeds op 9-jarige ouderdom zijn eerste schreden in de gemeentelijke muziekschool.

Hij kaapte stelselmatig alle eerste prijzen weg en kreeg last but not least een bijzonder eerste prijs met de grootste onderscheiding tezamen met het Eremetaal der regering met het maximum der punten.

Eens de kinderschoenen ontgroeid kwamen de kunstgaven pas nu bij hem tot ontsluiting.

Met een energiek “er op en er over” in de zware arbeid welke hem nu te wachten stond om zich te vervolmaken in “die soete geheimnisse van de nobele const” zette dhr De Winter zich met volle overgave aan het werk in het Muziek conservatorium te Gent.

Wat hij “ab initio” zaaide moest tot een rijke gouden oogst gedijen. In een verbijsterend tempo stapelde hij de vruchten op in zijn muziekkorf.

1956 : Eerste prijs notenleer. Eerste prijs met grote onderscheiding voor fluit. In dit jaar behaalde hij, voor velen niet onopgemerkt, in een internationale prijskamp op het

Muziekfestival te Munchen, op een vermeldenswaardige manier, de Bevorderingspremie.

1957 : Eerste prijs met onderscheiding voor Kamermuziek.

1959 : Eerste prijs met onderscheiding voor transpositie.

Getuigschrift voor muziekgeschiedenis. Het werd een aaneenschakeling van successen.

Zijn achtbare ouders, familieleden en al de muziekvrienden en sympathisanten, die rondom hem geschaard staan, konden hem niet stuiten in zijn opmars de te bekomen onderscheidingen binnen te rijven, welke nu niet precies op een geschenkblaadje geplaatst werden.

Het is dank zij zijn onverdroten wilskracht en constante werklust, dat onze dorpsgenoot het meest schitterend exploot geleverd heeft: nl. het behalen van het hoger diploma voor fluit en dit dan nog met de grote onderscheiding en het eremetaal der regering.

De hoogst mogelijke onderscheiding is hem ten deel gevallen met de uitvoering der werken : het Divertissement van Alphonse Roy: het eerste deel van het concerto van Haydn en “le Merle noir” van Messiaen, welke de 20-jarige fluitist met een fantastisch brio en een gevoelvolle stijl vertolkte.

Als wij nu onze “leerling-tovenaar” van harte gelukwensen om het bekomen resultaat, betrekken we tezamen met hem in de passende hulde ook de vroegere en huidige leraars, die zich ten volle gegeven hebben om de muzikale waarden van dhr De Winter naar best vermogen tot hun recht te laten komen.

De laureaat mag er zich bewust van zijn dat hij nu op zijn terrein stellig tot de groten in de muziekwereld van ons land behoort. Mocht dit tot een stimulans uitwaaieren, opdat hij nu niet verder op zijn lauweren zou rusten, maar wel met de eenvoud, hem eigen, de toekomst zou inzeilen : Excelsior!

Paul, nu ge voor goed ingescheept bent om die hemelrijkdeinende zee van welluidend – klinkende muziek te doorkruisen, wensen we u allen van harte : goede vaart.

 

Ingestuurd door Antoine Verstuyft

Even dit ...

Tijdens mijn genealogische opzoekingen ben ik al tal van mensen tegen gekomen die eveneens op zoek zijn naar hun voorouders. Het moet zo rond het jaar 2001 geweest zijn dat ik geheel onverwacht een e-mail binnen kreeg van Jan de Gussem, wonende te Nootdorp in Nederland. Verwondering allom maar wat blijkt, Jan is op 24 december 1946 te Serskamp geboren. Hij is in het bezit van heel wat informatie over onze familie "De Winter". Tal van gegevens worden dan ook onder ons beiden uitgewisseld. Inmiddels legt hij ook met Alain De Winter - Luxemburg contacten.

Maar dan opeens weet Jan me te vertellen dat hij ernstig ziek is. Hij kan zich nog amper concentreren op zijn hobby. Een zware heelkundige ingreep staat hem te wachten. En, dan hoor of lees ik niets meer van Jan ...

... tot voor enkele weken bij de start van dit blog. Dan valt in mijn mailbox volgend bericht binnen:

Petrus De Winter (zoon van Adriaan) wordt vermeld in de kerkregisters van Burst op 15 december 1633 wanneer hij samen met zijn broer Henricus (als tweeling) gedoopt wordt. Zijn dooppeter en doopmeter waren respectievelijk Petrus De Vuyst en Catharina Tuybens. 

Hij treedt in het huwelijk rond 1669 met Philippina De Vreese en uit dit huwelijk zouden in totaal 14 kinderen geboren worden waarvan 9 nog in leven waren (4 dochters en 5 zonen) bij zijn overlijden op 2 november 1694 (informatie bevestigd door een SVG opgemaakt bij zijn overlijden).

Petrus (Pieter) moet een niet onbelangrijke rol gespeeld hebben in het lokale leven want hij wordt als griffier vermeld in een akte eedaflegging voor de schepenbank van Burst. Hieruit mogen we wellicht afleiden dat hij enig onderwijs genoten had.

Het onderwijs op het platteland was tijdens het Ancien Régime een zeldzaamheid. Her en der waren er enkele kosters, dagloners of geestelijken die wat instructie gaven aan de dorpskinderen, doch men bleef grotendeels verstoken van enige georganiseerde vorm van onderwijs op de catechismuslessen na, die op zon- en feestdagen werden gegeven.

Het is pas tijdens de eerste synode van Mechelen en het provinciaal concilie van 1607 dat er werd aangedrongen op  de oprichting van parochiescholen. Deze scholen moesten niet alleen de gebeden en de geloofswaardigheden aanleren, maar ook de kinderen leren lezen, schrijven en de Mis dienen. De instelling werd gesuperviseerd door de pastoor en gewoonlijk werd door hem op zaterdag catechismusles gegeven.

Bij het einde van de 16e en het begin van de 17e eeuw ontstonden alzo vele scholen die doorgaans geleid werden door een koster-onderwijzer en die ook meestal in zijn eigen woonst werden gehouden.

In de Heerlijkheid Burst - Bambrugge - Zonnegem - Cottem moest de jeugd zich naar Burst begeven om enig onderwijs te genieten. Het eerste spoor van een koster-onderwijzer te Burst werd gevonden in het dekanaal verslag van 1656. De deken maakt echter geen melding van een naam. Toch moet er eerder een lesgever in Burst hebben gewoond, want de Vlekkemse kinderen volgden reeds in 1599 lessen in de hoofdparochie.

Blijkbaar was de dubbele taak van koster-onderwijzer toch te zwaar, want reeds in 1672 waren beide beroepen ontkoppeld. Het dekanaal verslag van het jaar 1672 maakt gewag van een zekere Henricus Michiels die enkel onderwijzer was.

De taak van koster-onderwijzer werd echter in 1682 weer waargenomen door een zekere Livinus Moreels.

Al de gekende opvolgers waren vanaf dan geen koster meer. Dit was o.a. het geval met Franciscus Rasschaert (dekanale verslagen van 1694, 1714, 1722 en 1730) en Petrus Rasschaert, in Burst benoemd in 1746 en welke ook nog in 1774 les gaf.       

Tenslotte wordt Petrus De Winter eveneens postuum vernoemd in de registers van de stad Geraardsbergen in 1716 wanneer zijn zoon Livinus (Lieven) als buitenpoorter wordt ingeschreven.


Alain De Winter - Luxemburg

Ik heb in de bibliotheek in Wetteren iets gevonden dat u misschien zal interesseren.

Het is nl. een boek met titel “Van Overschelde gesproken”, ISBN-nummer 90-6281-008-X en de verantwoordelijke uitgever is het gemeentebestuur van Wetteren.

Hierin lees ik op blz. 104-105 (een artikel gaande over de Gransveldestraat, item 6 gaat over huisnummer 27).

7. Bij Winters.

Vier huizen verder, aan dezelfde kant van de straat, hielde Achiel De Winter (Siel Winters) en Juliana (Zanne) Bové meer dan een halve eeuw café. Later werd het overgenomen door dochter Rosa en haar man, Herman Heirman. Het café had geen specifieke naam maar “Bij Winters” was een begrip op Gransvelde. Het was zowat het volkscentrum van dat ‘nieuwe’ Gransvelde, dat werkmans-Gransvelde. Ter verduidelijking: voor Gransvelde Gransvelde werd, was Klein Gent Gransvelde. Het was het hart van de wijk, zeker tijdens de kermis op de eerste zondag van augustus. Dab vond de ‘kuipkesteking’ plaats en later de (fiets)ringsteking. Op ’t Brieleken, het pleintje voor het huis van Tineke Cours, waar de Laarnesteenweg en de Gransveldestraat weer samenkomen, lokte de mastklimming veel volk. Tussen ’t Brieleken en Winters stond aan de overzijde van de straat vele jaren lang een kermismolentje ‘autotses en velootses’. Wat verderop aan de Paal stond het andere deel van de kermisattracties. Door toedoen van de gebuurtedekenij en de Katholieke Bond voor Gepensioneerden werd De Lindekens gaandeweg een derde aantrekkingspool tijdens de kermis, met gezellig samenzijn, bollen, kaarten en graaischieten op de liggende wip.

Bij Winters was ook de eerste kermisdanszaal in de bierhalle of de schuur naast het café, waar alles voor de gelegenheid aan de kant werd geschoven? Zoals in de meeste cafés was er een spaarkas ‘Wie spaart, vergaart’ maar dat gespaarde werd wel op tijd en stond opgegeten en gedronken.

Tot zover de letterlijke tekst uit het boek. Er is ook nog een foto bij van het café met boven de deur een bord met daarop “DE WINTER ROSA” en een tweede bord met daarop “FC GRANSVELDE” en op beide de naam van de sponsor, zijnde “LAMOT”.

Beste familie


Precies 250 jaar dag op dag na Amadeus Mozart, werd op 27 januari 2006 om 02.45 uur te Gent (UZ) Manongeboren, dochtertje van Nicolas en Delfine Dubus, kleindochtertje van Aain De Winter.

Onze hartelijke gelukwensen aan de ouders en grootouders.

Uit een akte van

"scheedijnghe ende deelijnghe" opgemaakt op 18 februari 1677 en meeondertekend door Heijndrick de Wijnter blijkt dat:

• Pieter de Winter gehuwd was met Philippijne de Vreese dochter van Joos de Vreese fi Pieter en van Geerardijne de Muytere fa Jans. Philippijne had drie broers nl. Pieter, Balthazar en Jan.
• Dat in de verdeling hem kavel D toekwam "in cause sijne huijsvrouwe Philippijne de Vreese".

Kavel D omvatte:

• Een stuk land in Vinkt van een halve bunder.
• In Drongen vierhonderd roeden weide.
• Onverdeeld met Pieter de Vreese en Balthazar de Vreese een "half bunder Erfve aen Vijnctplaetse met 't derde in de schuere ende boomen daerop staende".

Dat kavel A toekomt aan Jan de Vreese.

• Het betreft de helft van een woonhuis en smidse en de helft in de gebouwen en de bomen die erop staan, gelegen ten Oosten van "Vynctplaetse"
• De andere helft behoorde toe aan Heijndrick de Wintere die gehuwd was met ene De Muiter.

Hieruit concluderen we dat Hendrik de Winter woonde in Vinkt en daar wel afstammelingen zal gehad hebben. Ik heb wel de bedoeling gehad daar te zoeken maar ander zaken gingen voor.

Gegroet
Raf De Cooman - Moniek De Winter