Spreekt God latijn?

BRUSSEL (Kerknet) - Tijdens de veertigdagentijd brengt Kerknet op zondag een beschouwende bijdragen. Vandaag een bijdrage van Mgr. A.H. van Luyn s.d.b., bisschop van Rotterdam.

Mgr A.H. van Luyn s.d.b., bisschop van Rotterdam (foto: KerkNet)

Christenen hebben de opdracht zich te bezinnen op hun mondiale verantwoordelijkheid en bewuste keuzes te maken die de armen en uitgeslotenen in onze eigen samenleving en wereldwijd ten goede komen. Deze opdracht is gegrond op de evangelische overtuiging dat wij mensen verantwoordelijk zijn voor elkaar, vooral voor de armsten en geringsten en dat we God niet onder ogen kunnen komen als we de hongerigen, dorstigen, naakten, zieken, vreemdelingen en gevangenen niet eerst de helpende en bevrijdende hand hebben geboden (cf. Mt 25).
Vooral wij in het rijke Westen van Europa hebben hierin een bijzondere verantwoordelijkheid. Wanneer wij de onaanvaardbare armoede en uitsluiting zien van miljoenen mensen in andere continenten, vooral op het zuidelijke halfrond, kunnen we niet anders dan constateren dat wij te welvarend zijn. Als iemand uit Uganda bijvoorbeeld ons vraagt hoe het met ons gaat, zouden we niet, zoals gebruikelijk, moeten antwoorden: 'Het gaat ons goed', maar: 'Het gaat ons te goed', of liever nog, zoals Groningers plegen te zeggen: 'Het kan minder'.
Het kan inderdaad hier bij ons, in elk geval bij velen van ons, veel minder en het moét minder. Waarom zou het ons in West-Europa, in Nederland, steeds beter moeten gaan, terwijl de kloof met de arme continenten almaar breder wordt en dieper? Waarom moeten we onze rijkdom en luxe voor onszelf veilig stellen in een tot fort omgebouwde Europese Unie? Waarom kunnen we met al onze economische kennis en ervaring geen systeem bedenken voor een economie van het 'genoeg' hier bij ons en een economie van tenminste 'voldoende' in andere werelddelen? Waarom zou ongeremde economische groei de hulpbronnen van de aarde mogen uitputten ten koste van de komende generaties?
Om een duurzame toekomst mogelijk te maken voor de mondiale samenleving zowel in ruimte als in tijd zijn bewustwordingsinitiatieven zoals de vastenactie van Broederlijk Delen onontbeerlijk en zijn vele enthousiaste en gemotiveer de vrijwilligers nodig.

Het evangelie richt onze aandacht steeds opnieuw op het 'ene noodzakelijke gebod': onze verbondenheid in liefde met God en met elkaar in de persoon van Jezus Christus. In Hem zien wij dat God niemand uitsluit, integendeel, dat Hij zich juist vereenzelvigt met de geringsten van onze zusters en broeders.
Het evangelie waarschuwt ons steeds opnieuw voor het de mens ingeboren gevaar dat hij alleen maar aan zichzelf denkt, dat het hem moeite kost van iemand te houden zoals hij van zichzelf houdt. Het evangelie spoort ons steeds opnieuw aan om meer en beter ruimte en tijd te scheppen in ons leven voor de ander/Ander, voor de twee basisrelaties, met God en met de medemens, zonder welke voor niemand een volwaardig menselijk bestaan bereikbaar is. Deze evangelische oproep klinkt het hele jaar, maar bijzonder duidelijk in de veertigdagentijd. Het is een periode voor concrete oefening in de beleving van het evangelie. Bedoeld als 'sterke tijd' kent de veertigdagentijd een drievou dige aansporing tot: gebed, aalmoes en vasten, ofwel in meer eigentijdse termen tot: spiritualiteit, solidariteit en soberheid. De laatste, de soberheid, is een onmisbare voorwaarde voor de eerste twee: wanneer we niet bereid zijn onszelf iets te ontzeggen, kunnen we niet voldoende aandacht en zorg besteden aan de ander en de Ander.

Het getal veertig geldt in de Bijbel als de levensduur van één generatie. Aan het begin van het derde millennium sinds Christus' geboorte is het nodig dat vooral jonge mensen de fakkel overnemen en zich er belangeloos en consequent voor inzetten, dat komende generaties kunnen opgroeien in een betere wereld, die niet meer de scheiding kent tussen eerste, tweede en derde wereld, maar die een humane samenleving wordt van alle volkeren in vrede en gerechtigheid. In grote projecten als dat van de 'Millennium Development Goals' van de Verenigde Naties - te realiseren voor 2015! - kunnen jongeren een geweldige uitdaging zien. Zij kunnen bijdragen aan het welslagen van deze mondiale projecten, zoals een post-vormselgroep in een van onze parochies in de stad Delft, die als naam koos "M-twentyfive". M25 slaat op Mattheus 25: de jongerengroep maakt concreet werk van de "werken van barmhartigheid"! Inderdaad, elke geloofsgemeenschap dient een M25 groep te zijn.
Mgr A.H . van Luyn s.d.b., bisschop van Rotterdam.

BRUSSEL (KerkNet/IKON) - De Nederlandse omroep IKON zendt op vrijdag 6 april op Nederland 2 de veelgeprezen film 'Son of Man', een Zuid-Afrikaans drama over het leven van Jezus, uit. De film Son of Man plaatst het lijdensverhaal van Jezus midden in het Afrika van vandaag. Het bijbelverhaal over het leven van Jezus is genoegzaam bekend. Overgebracht naar de 21ste eeuw en het Zuid-Afrikaanse township Khayelitsha in de Oostkaap, krijgt de christelijke boodschap een verrassende en confronterende uitwerking. Alle bekende ikonen van het lijden van Christus zijn door regisseur Mark Dornford-May vertaald naar beelden die zo uit het Journaal geplukt lijken.
Son of Man speelt in de staat Judea ergens in Zuid-Afrika, waar geweld, armoede en sektarisme aan de orde van de dag zijn. De Democratische Alliantie heeft het land bezet om onder gewelddadige bedreiging 'vrede' te brengen. Bloedige straattaferelen vergezellen de bezetting. Beloftes om een weg te effenen naar dem ocratie gaan vergezeld van standrechtelijke executies en meedogenloze slachtpartijen. Als de burgeroorlog een nieuwe fase ingaat, wordt uit een eenvoudig ouderpaar een goddelijk kind geboren. Als het kind opgroeit en getuige is van de onmenselijkheden in de wereld waarin hij leeft, bieden zijn beschermengelen hem aan te ontsnappen naar de hemel. Hij weigert. Dit is zijn wereld en hij moet deze wereld redden van het werk van duistere machten.
Als volwassen man reist hij naar de grote stad. Hij verzamelt leden van bewapende groepen en rebellen om zich heen die kris kras door het land reizen. Hij eist van zijn volgelingen dat ze hun wapens inleveren. Ook confronteert hij hun eigen corrupte leiders met zijn visie van geweldloos protest en solidariteit. Het is onontkoombaar: zijn gedrag valt de Judeese ambtsdragers op. Zij gooien het op een akkoordje met de kille en afstandelijke gouverneur Pilatus. De man van het volk moet omgebracht en vernietigd worden. Het zou een hele ge wone 'verdwijning' moeten worden, zoals vele andere.
Deze opmerkelijke interpretatie van de christelijke boodschap van Mark Dornford-May is gemaakt in samenwerking met de Zuid-Afrikaanse theatergroep 'Dimpho Di Kopane' en een koor. Net als in zijn eerste film, waarvoor hij de klassieke opera Carmen omzette in de Xhosa-taal en die hem in 2005 een Gouden Beer in Berlijn opleverde, zien we ook hier traditionele dans, liederen en ritmes die de film Son of Man een krachtige bezieling geven.
Regie: Mark Donford-May; Jesus: Andile Kosi. Dit is een productie van Spier Films, Film and Music Entertainment en Nando. Zuid-Afrika, 2006.

BRUSSEL (KerkNet/CWN) - Sinds het verschijnen van 'Deus Caritas Est', de eerste encycliek van paus Benedictus XVI, op 25 januari 2006 werden er daarvan al miljoenen exemplaren verkocht. In het Italiaans alleen al werden er 1,5 miljoen exemplaren verkocht. Ook van de Duitse en Spaanse versie waren drie herdrukken. Daarnaast waren er nog vertalingen in ontelbare talen, waaronder deze keer ook het Russisch en het Chinees. Voor het eerst in de moderne tijd was er van de Latijnse versie van het document een tweede druk nodig, nadat de eerste druk was uitverkocht. Aanvankelijk werden slechts 1.000 exemplaren in het Latijn gedrukt.

'Prijs armoede uitsluiten is een belangrijke aanmoediging'

BRUSSEL (Kerknet) - De vzw Domo uit Leuven heeft gisteren uit de handen van Vlaams minister Inge Vervotte van Welzijn en Gezin de jaarlijkse prijs 'Armoede Uitsluiten' gekregen. "We zijn erg blij met die prijs", zegt medestichtster en oud-voorzitster Lieve Devos aan KerkNet. "We kunnen deze prijs financieel heel goed gebruiken. We beschouwen het ook als een belangrijke aanmoediging." Adèle Picard, die met haar mee aan de basis lag van Domo - wat staat voor Door Ondersteuning Mee Opvoeden - knikt bevestigend. De vzw werd vijftien jaar geleden opgericht, op een ogenblik waarop een begrip als 'opvoedingsondersteuning' nauwelijks gekend was. Doorheen de jaren heeft Domo altijd geprobeerd de nodige ondersteuning te geven aan kwetsbare gezinnen met kleine kinderen. De gezinnen die bereikt worden, zijn vaak sterk sociaal geïsoleerd, hebben weinig contact met de buren en hebben vaak een lange geschiedenis. Domo tracht hun vertrouwen te winnen en aanwezig te zijn waar dat kan en no dig is. Maar daarbij zal men zichzelf nooit opdringen. "We trachten ook de cultuurparticipatie te bevorderen en soms worden de gezinnen aangespoord om professionele hulp te zoeken."

Huidig Domo-voorzitster Brigitte Croes

Vriend aan huis
Voorzitster Brigitte Croes legt uit dat Domo momenteel kan terugvallen op een dertigtal vrijwilligers, die bij 27 gezinnen actief zijn. "Die vrijwilligers worden niet betaald en hebben vaak nog een job en een eigen gezin." Omdat Domo-vrijwilligers vaak jaren met deze gezinnen op pad gaan, worden ze vriend aan huis en vervangen ze de buur die vaak ontbreekt. Ze gaan spelen met de kinderen, zodat ze leren winnen en verliezen. Ze lezen boeken voor of laten de kinderen lezen, ze geven bevestiging aan de ouders, helpen bij de feesten, brengen de kinderen van de gezinnen met andere kinderen in contact of nemen die kinderen als gast in huis, zodat de ouders eens een weekend van die druk ontlast zijn. "Vijftien jaar geleden zijn we met twee vrijwilligers van start gegaan", zegt Adèle Picard. "Bij mijn werk als vrijwilligster in het UZ merkte ik dat er veel gezinnen met verwaarloosde kinderen binnenkwamen. Die kinderen moesten we na twee of drie maanden laten gaan, hoewel we bij hen met opvoedingsondersteuning veel meer zouden kunnen bereiken. Zo is Domo stilaan gegroeid." Domo ging toen met twee mensen van start, maar al snel kwamen er vijf vrijwilligers bij. "We hebben daarna een vzw opgericht en kregen ook wat steun van de overheid."

Medestichster en oud-voorzitter Lieve Devos

Niet bedreigend
Lieve Devos onthult een van de belangrijke sleutels van het succes. "We zijn juist zo succesvol omdat we niet bedreigend zijn. Bij steun van de overheid is men al snel bang dat men zijn kinderen zou kunnen verliezen. Wij kunnen geen kinderen afnemen of sancties opleggen." Zo kan Domo ook het vertrouwen van deze gezinnen winnen.
Brigitte Croes onderstreepte gisteren dat het belangrijk is dat de overheid geld vrijmaakt voor dit soort kleinschalige projecten. "We willen onze expertise ook graag in Vlaanderen uitdragen." Zij wees er ook op dat Domo, net als vele andere vrijwilligersorganisaties, steun krijgt van de overheid voor de werkingskosten. "Maar die steun is er niet voor de andere kosten. Daardoor moeten we een groot deel van onze energie en tijd besteden aan het zoeken van middelen om die kosten te dragen." Domo hoopt alvast dat de erkenning door Welzijnszorg ook een aansporing kan zijn voor de Vlaamse en nationale overheid om o ok dit soort laagdrempelige initiatieven te blijven steunen. Alleen zo'n lage drempel kan mensen uit hun isolement halen en kwetsbare gezinnen met kinderen op weg zetten naar een betere toekomst.

BRUSSEL (Kerknet/CEF/Kipa-Apic) - Kardinaal Philippe Barbarin, de aartsbisschop van Lyon, heeft vrijdagmorgen tijdens de uitvaartplechtigheid in de Notre-Damekathedraal van Parijs een indrukwekkend huldebetoon gebracht aan Abbè Pierre. In zijn homilie vatte hij het leven van Abbé Pierre in een woord samen: Emmaüs. Dat Bijbelse verhaal, aldus de kardinaal, maakt de weg duidelijk die de Franse priester met zijn vele medestanders in zijn leven bewandeld heeft, vanaf het einde van de jaren 1940.

Op weg met Emmaüs

"Emmaüs", aldus kardinaal Barbarin, "is eerst en vooral de pagina uit het evangelie die we net beluisterd hebben. Het vertelt ons hoe de weg van droefheid kan uitgroeien tot de belofte van hoop. Twee ontmoedigde leerlingen verlieten Jeruzalem. Naarmate ze zich verder van de heilige stad verwijderden, sloot een vreemdeling zich bij hen aan, ondervroeg hen en begon met hen te spreken. In deze passage op de vooravond van Pasen zag Abbé Pierre zijn hele missie, het hele avontuur van Emmaüs, samengevat. Georges was zijn eerste metgezel, maar naarmate de jaren vorderden kwamen er steeds meer en meer. Enkele jaren later waren de opvanghuizen van Emmaüs een feit, al werden de bewoners nog bekeken als uitgeslotenen of mensen die door het leven gekwetst werden. In werkelijkheid waren ze zaaiers van hoop geworden." De kardinaal vroeg zich af waar Abbé Pierre de moed bleef halen, ondanks zijn zwakke gezondheid en het feit dat hij al van in zijn kinderjaren constant ziek was. Zijn antw oord? "Die kracht haalde hij uit het gebed en het dagelijkse gesprek met Jezus. Men kan zich niet voor de armen blijven engageren tot zijn vierennegentigste zonder die kracht van elders te ontvangen."

Emmaüs, is een huis

"Maar Emmaüs is ook een huis, een herberg", sprak de kardinaal. Daar probeerde Abbé Pierre mensen hun waardigheid terug te geven. "Dat was het grote geheim van Abbé Pierre. Daarom is het pad eenvoudig: een huis dopen, de zin en de smaak van het werk herontdekken, een loon verdienen om in zijn leven te voorzien en zonder aarzelen te hulp komen aan al diegenen die een nog grotere miserie kennen. Daarbij heeft hij altijd eerst aan anderen gedacht." De kardinaal herinnerde eraan hoe alles ooit in 1947 in een kleine barak in Neuilly Plaisance begon. Twee jaar later kwamen de eerste medestanders en verscheen boven de deur de naam 'Emmaüs'. Door de jaren heen zouden de foyers zich steeds verder uitbreiden. Daarna volgde de winter van 54 en de dag waarop Abbé Pierre Frankrijk uit zijn slaap haalde met zijn oproep op Radio Luxemburg. Hij was ervan overtuigd dat elke mens recht heeft op waardig onderdak. "Vijftig jaar later gaat het avontuur verder en is de strijd nog verre van gewo nnen (...) Hij heeft niet alleen de armen verdedigd, maar hij is ook altijd zelf als arme blijven leven. Vanaf zijn negentiende deed hij afstand van zijn erfenis en verdeelde hij al zijn bezittingen die hij van zijn familie gekregen had (...) Tot op het einde van de weg heeft hij, ondanks zijn bekendheid, de armoede bewaard. Dat is de garantie voor de authenticiteit van zijn inzet."

Emmaüs, is ook een maaltijd

"Emmaüs is ook een maaltijd. In de foyers vond men een tafel waar iedereen welkom was met een eenvoudig maal of een feestmaal. Iedereen vond er zijn plaats en in de winter werd de warme koffie er gewaardeerd (...) Het evangelie van Emmaüs doet ons begrijpen dat ook wij voor een ander maal zijn uitgenodigd. De Heer zet zich voor ons aan tafel. Hij neemt het brood, zegent het en geeft het aan ons. Het is een gebaar dat de hele missie van Christus en het streven van Abbé Pierre samenvat. Niets is nuttiger voor de mensheid dan dit broederlijke delen en doorheen heel zijn leven bleef hij steeds trouw aan deze maaltijd van de Heer. Iedere avond droeg hij op hetzelfde uur de mis op. Alles werd met zorg voorbereid in zijn kamer: de tafel werd geplaatst, een kelk, enkele hosties en zijn boek waarop hij op elke pagina nota's gemaakt had (...) Bij Emmaüs herkende men op dat ogenblik de Heer en besefte men dat hij echt is opgestaan. Ondanks alle lijden in de wereld is de overwinning v an de liefde gegarandeerd."
"Dat is ook de maaltijd die we hier nu in de Notre-Dame van Parijs vieren en waar Abbé Pierre op mysterieuze wijze ook aanwezig is (...) 'Heilige Maria, Moeder Gods, bidt voor ons arme zondaars, nu en in het uur van onze opstanding'. Laten we op deze morgen bidden opdat God hem zijn vergiffenis schenkt en hem de immense vreugde geeft Hem te ontmoeten."

'Men lijdt meer onder de wereldproblemen, als men niet langer in staat is zelf vooraan te staan in de strijd' - Abbé Pierre

BRUSSEL (Kerknet) - Abbé Pierre, de bij leven al legendarische priester die in de jaren 1950 de Emmanuelgemeenschappen stichtte, is vanmorgen vroeg in het ziekenhuis van Val de Grâce in Parijs overleden. Abbé Pierre, Henri Grouès met zijn echte naam, werd op 14 januari in het ziekenhuis opgenomen. Hij stierf aan de gevolgen van een longinfectie. Hij werd 94 jaar.
Met het overlijden verdwijnt een 'monument van de barmhartigheid' en meteen een van de populairste inwoners van Frankrijk. Sommigen plaatsen hem op gelijke voet met Moeder Theresa, waarvoor het proces voor de zaligverklaring nog binnen een periode van vijf jaar werd opgestart. Dat het bij Abbé Pierre zo'n vaart zal nemen is, wellicht wegens zijn uitgesproken visie en standpunten, bijzonder twijfelachtig. Zo stelde hij in zijn onlangs verschenen boek 'Mon Dieu . pourquoi?' (Mijn God . waarom?) het verplichte priestercelibaat in vraag. In 1996 zorgde hij even voor opschudding door zijn steun voor de marxis tische filosoof Roger Garaudy, die de Holocaust in twijfel trok. Maar al snel daarna groeide hij opnieuw uit tot populairste Fransman. Helemaal onverwacht komt zijn overlijden niet. Onlangs nog moest hij verstek geven voor de viering van de 50ste verjaardag van Emmaus, omdat hij sukkelde met de gezondheid en te zwak was voor de verplaatsing. Abbé Pierre zal vooral herinnerd worden omdat hij armen en zwakken een stem gaf en bleef strijden tegen het schandaal van de armoede.

Verzet

Henri Grouès, zoals zijn echte naam luidt, werd in 1912 in Lyon geboren. Zijn levensavontuur begon toen hij als negenjarige een bezoek bracht aan het klooster van Crest (Drôme). In 1930 werd hij lid van de kapucijnenorde en later rooms-katholiek priester. In de Tweede Wereldoorlog sloot hij zich aan bij het verzet. Uit die tijd stamt ook zijn schuilnaam. Na de oorlog ontving Abbé Pierre het verzetskruis als blijk van waardering voor zijn moed en werd hij parlementslid voor de M.A.P., een partij van katholieken en christen-democraten.
In 1949 stichtte hij de Emmausgemeenschap. Die omschreef hij later als een klein beekje, dat steeds groter werd. Intussen zijn er ongeveer 400 Emmausgroepen in 40 landen. Echt beroemd, ook buiten de landsgrenzen, werd hij als pleitbezorger van dak- en thuislozen. Op 1 februari 1954 lanceerde hij op Radio Luxemburg zijn eerste dramatische oproep tegen de armoede, nadat een baby op straat was doodgevroren. Later stichtte hij verschillende op vanghuizen voor daklozen en bleef hij 'woordvoerder van de stemlozen'. Zijn 'Fondation Abbé Pierre' biedt momenteel onderdak aan zo'n 13.000 mensen. Mee door zijn inzet zijn alle Franse gemeenten met meer dan 3.500 inwoners verplicht 20 procent sociale woningen te bouwen. De voorbije jaren pleitte hij er vooral voor dat arm en rijk zouden delen, ook op wereldvlak.

Populairste Fransman

Kardinaal Jean-Pierre Ricard, de aartsbisschop van Bordeaux en voorzitter van de Franse bisschoppen, herinnert vandaag in een rouwtelegram met ontroering aan de laatste zin uit zijn 'Brief aan God' van 4 oktober 2005: "Vader, ik wacht sinds zo lang om in uw totale aanwezigheid te leven en die is, daaraan heb ik nooit getwijfeld, ondanks alles de Liefde." Kardinaal Ricard spreekt de hoop uit dat Abbé Pierre nu door God zal verwelkomd worden in de volheid van zijn liefde, waarvan hij doorheen zijn leven steeds getuigenis heeft afgelegd. Hij wijst er ook op dat Abbé Pierre, ondanks alles, bij zijn landgenoten nooit aan populariteit heeft ingeboet. Hij wijst er ook op dat zijn landgenoten dankzij hem getuigenis konden afleggen van hun edelmoedigheid, solidariteit en aandacht voor de zwaksten. En dat er ondanks de tomeloze inzet van Abbé Pierre nog steeds onzekerheid en slechte huisvesting bestaat. Daardoor blijft het werk van Emmaüs en de 'Fondation Abbé Pierre' ook in de toek omst noodzakelijk.
De Franse president Chirac zei vanmorgen dat hij ''kapot'' is door het bericht over de dood van Abbé Pierre.

Monument van barmhartigheid

Ook kardinaal Godfried Danneels looft Abbé Pierre, namens de Belgische bisschoppen, als een 'Monument van barmhartigheid'. "Wij danken God voor zijn leven en gedenken hem in onze gebeden (.) Terecht wordt hij 'de rebel van de goedheid' genoemd. Hij was immers een monument van barmhartigheid." Kardinaal Danneels wijst er ook op dat hij ons steeds herinnerde aan de universele plicht tot medemenselijkheid. "Meer dan een halve eeuw lang belichaamde deze priester met de onafscheidelijke baret Jezus' boodschap van liefde: 'Ik verzeker jullie, alles wat je voor een van de minste broeders van Mij hebt gedaan, heb je voor Mij gedaan'. Dat hij in vrede moge rusten bij de Heer en bij velen het vuur van zijn strijd voor gerechtigheid en broederlijkheid brandend moge houden."

BRUSSEL (Kerknet) - Met een openingszitting in een nokvol Cultureel Centrum 'De Werf' - in aanwezigheid van de Gentse bisschop Luc Van Looy, kamervoorzitter Herman De Croo, baron Stijn Coninckx en burgemeester Ilse Uytersprot van Aalst - is het Daensjaar zaterdag officieel van start gegaan. De deelnemers kregen er onder meer een overzicht van de activiteiten die in de loop van dit jaar in Aalst, maar onder meer ook in Gent en in Brussel, plaatsvinden. Priester Daens blijft tot op vandaag een symbool, door zijn verdediging van de armen en minderbedeelden, die destijds zelfs leidde tot een pijnlijke confrontatie met de toenmalige bisschop, waarnaar ook Mgr. Luc Van Looy in zijn gelegenheidstoespraak verwees. Priester Adolf Daens voerde onverdroten een strijd voor een sociale en rechtvaardige samenleving en de ontplooiing van het Vlaamse volk, waarbij hij ook de confrontatie met de politieke en kerkelijke macht niet schuwde. Hij werd uiteindelijk ook parlementslid in het arro ndissement Aalst (1894-1898) en later nogmaals van het kiesarondissement Brussel (1902-1906).

Blijvende actualiteit

Op 14 juni 2007 is het precies honderd jaar geleden dat priester Adolf Daens overleed. Reden te over dus voor het Priester Daensfonds en de stad Aalst om de handen in elkaar te slaan en dit Daensjaar te organiseren. Het Daensfonds huldigt Daens omdat hij wars van elke vorm van eigenbelang en tegen de stroom en de gevestigde machten in opkwam voor een eerlijke, sociale en rechtvaardige wereld. Daarbij bleef hij zijn protest herhalen tegen de uitbuiting van de arbeiders, de mishandeling van vrouwen en het misbruik en de uitbuiting van kinderen. Toch wil het fonds zich tijdens dit jaar niet beperken tot de herinnering aan deze moedige man en zijn onophoudelijke strijd voor solidariteit en rechtvaardigheid. We moeten ons de vraag durven stellen of zijn gedachtegoed nog toekomst heeft en nagaan hoe we ook vandaag nog de profetische stem van priester Daens kunnen laten weerklinken. "Zoals bij het proces van de industrialisatie zal ook bij globalisering kritisch toezicht nodig zi jn en moeten er waar nodig correcties aangebracht worden. Het is mijn persoonlijke overtuiging dat daarbij de figuur van Daens, zijn engagement, zijn gedachtegoed een bron van inspiratie kunnen zijn", aldus voorzitter Rob Librecht van het Daensfonds.

"Slaaf nog bedelaar, mag de arbeider zijn"

Rob Librecht gaf in zijn inleiding de historiek van de Daensherdenking doorheen de laatste eeuw en beklemtoonde dat het Daensjaar 2007 bestaat uit een hulde aan Daens en vooral het actief 'her-denken' en actualiseren van diens gedachtegoed. "Geïnspireerd door de pauselijke encycliek 'Rerum Novarum' was het zijn overtuiging dat iedereen recht heeft op een menswaardig bestaan en structurele sociale rechtvaardigheid in de plaats moest komen van de gebruikelijke liefdadigheid. Hij ijverde voor de ontplooiing van het Vlaamse Volk. Taal en onderwijs waren daarbij belangrijke hefbomen. Vandaar zijn pleidooi voor middelbaar onderwijs dat voor iederéén toegankelijk is en in het Nederlands dient te gebeuren en voor de vernederlandsing van de universiteit van Gent." Librecht onderstreepte dat Daens zijn actualiteit blijft behouden, door zijn streven naar een solidaire samenleving. "Het verhaal van Daens is het verhaal van een solidaire rechtvaardige samenleving, waarin de zwakken ste eds sterker worden en de rijken steeds meer solidair." De herinnering aan Daens draagt ook een boodschap uit aan de samenleving, inzake de democratisering van de samenleving en actief pluralisme.

Mgr. Van Looy tijdens de opening van het Daensjaar

Priester Daens moest de zaken wel forceren

Burgemeester Uytersprot herinnerde zaterdag aan de impact van priester Daens op de sociale geschiedenis van ons land. Zij huldigde Daens als gedreven altruïstische dwarsligger met 'typisch Aalsterse anarchistische trekjes', wiens strijd voor rechtvaardigheid ook een strijd voor het algemeen belang was. "Daarom wordt Daens nu ook door iedereen geacht en aanvaard." Leerlingen van het Sint-Maarteninstituut brachten een preekscène van Daens, daar waar hij de via de parabel van de verdeling van de vissen en de broden de Aalsterse mistoestanden aan de kaak stelde, waarop de gegoede burgerij prompt de kerk verliet. Andere leerlingen actualiseerden Daens' boodschap door te wijzen op het analfabetisme, de velen die onder de armoedegrens leven, de onderbetaling van de vrouw, ondermaatse huisvesting, het importeren van sociale miserie en kinderarbeid door de import van goedkoop textiel etc. Mgr. Van Looy wees erop dat het vroeger en nu vaak de Kerk geweest is die als eerste de mensen organiseerde tegen onrecht. Hij verwees ook naar het conflict van priester Daens met de toenmalige bisschop van Gent Mgr. Stillemans en onderstreepte dat Daens de zaken wel moest forceren omdat hij met diplomatie weinig bereikte. "In de veranderende wereld en globalisering komen we wel voor nieuwe, gelijkaardige uitdagingen te staan. De Kerk moet zich daarop voorbereiden en haar rol spelen."
De laatste spreker was Marie Perdaens, ervaringsdeskundige betreffende armoede die nu de overheid ter zake adviseert. "14,8 % mensen bij ons leven onder de armoedegrens, waarbij ook werkende mensen. 17% van onze kinderen leven onder de armoedegrens en moeten permanent gesteund worden om gewoon de schoolse activiteiten te kunnen volgen . Het verhaal van arm en rijk is bij ons ook dat van een mentale kloof waarbij de armen een minderwaardigheidsgevoel hebben en de rijkeren vaak met tal van vooroordelen rondlopen. De eerste stap leren zetten naar cultuur, onderwijs en andere maats chappelijke domeinen, en dit in groep, is voor de armen belangrijk."

Eeuwfeest

Het Daensjaar moet het brede publiek duidelijk maken dat de boodschap van de priester actueel blijft in een geglobaliseerde wereld en een samenleving waar economische belangen steeds vaker de bovenhand halen en het individu steeds meer aangewezen lijkt op zichzelf. Die boodschap wordt dit jaar uitgedragen in tal van activiteiten waaronder tentoonstellingen, inclusief de vernieuwde Daensmodule, een Daenscantate, toneelvoorstellingen, eucharistievieringen (onder meer op 10 juni 2007 in de Sint-Martinuskerk in Aalst), een herdenking in het Vlaams Parlement (op 13 oktober 2007) en een wandelzoektocht in de sporen van priester Daens.
Het Priester Daensfonds organiseert in de loop van het jaar ook drie bezinningsdagen, waarin het gedachtegoed van de priester en de actuele betekenis daarvan centraal staan. De eerste bezinningsdag, met bisschoppelijk vicaris Luc De Geest, heeft plaats op 3 maart 2007 vanaf 9 uur in het Sint-Jozefscollege in Aalst. De dag wordt afgesloten met e en eucharistieviering met als voorganger de bisschop van Gent. Daarna volgen nog bezinningsdagen op 12 mei 2007 in Gent en het Vlaams Parlement in Brussel op 13 oktober 2007, telkens vanaf 9 uur. Ook de 11 juli-herdenking in Aalst zal dit jaar volledig in het teken staan van priester Adolf Daens. Het Daensjaar wordt op zaterdag 15 december afgesloten met een slotzitting in het Cultureel Centrum 'De Werf' in Aalst, waarbij in een videomontage wordt teruggeblikt op de hoogtepunten van het voorbije Daensjaar.

Kardinaal Godfried Danneels over abbé Pierre naar aanleiding van diens overlijden

BRUSSEL (Kerknet) - In een perscommuniqué naar aanleiding van de dood van abbé Pierre heeft kardinaal Godfried Danneels de bij leven al legendarische Franse priester "een monument van barmhartigheid" genoemd. Het communiqué wordt hierna onverkort weergegeven.
"In naam van de bisschoppen van België en van de katholieke gemeenschap in ons land wil ik uitdrukkelijk eer betuigen aan abbé Pierre, die deze nacht is overleden.
Wij danken God voor zijn leven en gedenken hem in onze gebeden.
Terecht wordt hij 'de rebel van de goedheid' genoemd. Hij was immers een monument van barmhartigheid.
Boven alle religieuze en filosofische overtuigen uit herinnerde hij iedereen aan de plicht van medemenselijkheid.
Meer dan een halve eeuw lang belichaamde deze priester met de onafscheidelijke baret Jezus' boodschap van liefde: 'Ik verzeker jullie, alles wat je voor een van de minste broeders van Mij hebt gedaan, heb je voor Mij gedaan'.
Dat hij in vrede moge rusten bij de Heer en bij velen het vuur van zijn strijd voor gerechtigheid en broederlijkheid brandend moge houden.
Getekend, Godfried kardinaal Danneels, aartsbisschop van Mechelen-Brussel en voorzitter van de Bisschoppenconferentie van België."