Archief

Lopen op blote voeten

De boom in mijn tuin
verliest elke dag veel van zijn bladeren.
Elk jaar laat hij dit gebeuren,
tot hij daar staat,
zonder schaamte, naakt en recht,
midden in de tuin.
Onder hem alleen nog een tapijt van rottende
bladeren.
Hij wacht, een winter lang.

Ook ik in mijn leven
verlies elke dag een blad aan mijn levensboom.
Alleen laat ik het zo moeilijk gebeuren.
Loslaten is voor mij zo moeilijk.

Er zijn mijn oude spullen op de zolder
die ik bijhoud voor...je weet maar nooit.
Er zijn mijn ontelbare gewoontens
die blijf doen...zomaar.
Er is het beeld van mezelf
dat ik koester,
omdat hetmij - in een ver verleden - ooit is aangepraat.

Er is het spreekwoord dat zegt:
"Gooi geen oude schoenen weg,
voordat je er nieuwe hebt."
Maar om zoveel, dat ik moeilijk kan loslaten,
loop ik soms, een leven lang
met oude schoenen die teveel kwellen.

Loslaten,
is spullen weggooien
waardoor ruimte ontstaat voor nieuwe zaken,
is gewoonten doorbreken
waardoor tijd ontstaat voor wat wezenlijk is,
is het beeld van mezelf,
- 'dit kan ik niet...' -
waar ik al jaren in geloof,
achter me laten.

Loslaten,
is je kwetsbaar maken
en op blote voeten durven gaan
omdat je oude schoenen weggegooid zijn
en je er nog geen nieuwe hebt.

Leen Vermeire in Bestuursblad KVLV, november-december 2006, p. 31.w

Als je God

wil tegenkomen

God woont tussen de meest

nederige mensen.

Hij zit op een berg stof

tussen de gevangenen.

Hij woont op straat met jonge

delinquenten.

Hij ligt tussen de zieken,

hij schuift aan tussen

de werklozen,

op zoek naar werkgelegenheid.

Als je God wil tegenkomen,

bezoek dan de gevangenissen,

en de ziekenhuizen

vooraleer je naar de kerk gaat;

en help de bedelaar

voor je je Bijbel leest.

Anders loop je het risico

dat god die tussen de kleine mensen

leeft, wegtrekt.

Want wie de werklozen vergeet,

vergeet God.

Toyohiko Kagawa (Japan)

Uit ‘Adem halen’. De wereld rond, uitgegeven door Broederlijk Delen

“Verliezen in winst omvormen

Ik wil mijn liefde niet verliezen.

Ik wacht.

Hoe lang moet ik nog lijden?

Ik laat me genezen.

Ik groei.

Niemand, ook jij niet, kan ontsnappen aan de pijn van verlieservaringen die het leven met zich meebrengt: onvoorspelbaar of onverwacht verlies, verlies dat je jezelf oplegt om te kunnen groeien als mens of dat jou tegen je wil wordt opgelegd.

Toch is het zo dat elke vorm van ‘verlies’ kan worden omgevormd tot ‘winst’ dankzij je innerlijke houding. Geen enkel verlies is onvruchtbaar, omdat het in zich reeds de kiem draagt van nieuw leven. Je hoeft trouwens maar om je heen te kijken om te zien dat de bestaansreden van de dood er in bestaat om plaats te maken voor het leven. Het is niet mogelijk verlies en lijden te ontvluchten en toch te groeien als mens. Dit maakt deel uit van cyclus van het leven.

De knop barst open en schenkt de bloem.

De bloem verwelkt en schenkt het zaad.

Het zaad in de aarde verlangt te ontkiemen.

Een onophoudelijke beweging van dood en leven, van duisternis en licht.

Deze beweging naar nieuw leven is meer of minder diepgaand naargelang te soort verlies. Het is om die reden dat ik , samen met jou, de vele vormen van verlies die een mens kan meemaken in het leven op een rij wil zetten. Terwijl we deze inventaris opmaken, mag je nooit vergeten dat elk van deze verlieservaringen een bron kan zijn van groei.”

“Welk verlies maak je mee?

Zoals dit bij iedereen het geval is, is ook jouw leven een opeenvolging van gelukkige, voldoening gevende, maar ook onaangename, soms pijnlijke gebeurtenissen. Het is noodzakelijk om ze te leren kennen en er rekening mee te houden. Zo kan je beter de gevolgen ervan inschatten om in de volgende lijst de verliezen die je het diepst raken, te onderscheiden van alle andere.

De kleine verliezen en de dagdagelijkse zorgen

Zo zijn er allereerst de kleine verliezen en de dagdagelijkse zorgen, de teleurstellingen die je geduld op de proef stellen. Hoe onbenullig deze moeilijkheden ook lijken, toch zijn ze niet zo onschuldig. Het gaat zowel om materiële als om psychische vormen van verlies die de gemoedstoestand raken en diverse gevoelens aanspreken:

Een gemiste aankoop

De vaststelling van een aangetaste tand

Het wegkwijnen van je meest geliefde plant, geplaagd door insecten

De kat die ’s avonds niet meer thuiskomt

Het verlies van een dierbaar voorwerp

Een slecht schoolresultaat van je kind

Een onenigheid met een collega op het werk

De tijdelijke scheiding van een dierbare

Een gemiste afspraak

De opeenstapeling van zorgen tijdens een dag”

Stenen verleggen in 2006

Elk van ons verlegt stenen in het leven.

Wij doen ons uiterste best thuis,

op het werk of in onze vereniging,

en hopen eigenlijk

dat als wij er niet meer zijn,

men ons nooit meer zal vergeten.

We verleggen stenen in de rivier

van het leven.

Maar ons werk

moet vaak zo vlug gaan

dat we het maar heel normaal vinden

wat anderen voor ons doen,

dat we geen tijd hebben

voor een langer antwoord op de vraag:

“Hoe gaat het met je?”

Veel aardse stenen op losse grond.

Maar de stroom van een rivier

hou je niet tegen,

ook al verleggen wijs stenen.

De stroom van het leven overspoelt

ons vaak

met zorgen, drukte of pijn in ons hart.

De stroom van het leven gooit ons

overhoop.

De stenen die we verlegden,

worden meegespoeld.

Wat helpt ons standhouden?

Wat hout ons overeind

in de kolkende stroom van het leven?

Om te kunnen loskomen

van wat achter ons ligt,

om aan iets nieuws te kunnen beginnen,

om staande te blijven, helpt het als wij oversteekplaatsen in de rivier

tegenkomen.

Plaatsen waar het droog is,

waar we écht beluisterd worden,

waar we niet perfect hoeven te zijn,

waar we gewoon onszelf mogen zijn.

Laat ons stenen verleggen

in de rivier van het leven.
Laat ons stenen verleggen in ons leven.

Stenen die een oversteekplaats

kunnen zijn

voor mensen,

stenen van warmte, liefde

en respect voor elkaar.

Stenen die blijven liggen

in de storm van het leven.

Stenen die mensen helpen staande

te blijven in de stroom van het leven.

Goddelijke stenen,

gelegd door mensenhanden

in de grote rivier van het leven.

“Er zijn de voorbije halve eeuw veel ontwikkelingen ten goede gebeurd. We zijn vrijer en geëmancipeerder, er zijn veel meer mogelijkheden om te studeren en de wetenschap heeft unieke zaken tot stand gebracht. Maar we zijn overmoedig bezig. Ik kan me vreselijk kwaad maken over de drammerigheid van de reclame en het feit dat we louter als consument worden beschouwd. We kopen en verbruiken veel waar we totaal geen behoefte aan hebben en lijken niet meer in staat om het essentiële te onderscheiden van het bijkomstige. Op die manier zijn we ook de natuur naar de vaantjes aan het helpen voor al wie na ons komt. Natuurromantiek is aan mij niet besteed. De natuur is gruwelijk. Het is eten en gegeten worden en de mens is daarin een schakel. Maar ik heb wel een groot ontzag voor de natuur en vind dat we er met respect moeten mee omspringen. We zijn er zo van vervreemd dat we menen ongestraft lucht, water en bodem te kunnen vervuilen. We bouwen liever nog een verbrandingsoven dan het immense afvalprobleem aan de bron aan te pakken en komaf te maken met al die wegwerpverpakkingen. Vroeg of laat zal er een generatie opstaan die dat niet meer neemt. Zo hoopvol ben ik wel. Nu al zijn er heel wat mensen die de druk om te consumeren en de wegwerpcultuur beu zijn. Als ze zich verenigen zal de politiek wel moeten volgen. Er wordt veel over milieu gepraat, maar het blijft meestal nog één grote schijnheilige vertoning.”

Jozef Deleu in Aktief, 4 november 2005, p. 1 - 2

Waarom is God onzichtbaar? Omdat Hij zich heeft weggegeven!

In mijn vroeger leven, toen ik godsdienstleraar was, kreeg ik af en toe de vraag: ‘Hoe weet u dat God bestaat? Waarom kun je Hem niet zien?”

De Oude Catechismus antwoordde, dat je God niet kon zien, omdat hij geen lichaam had. Dat God geest was.

Maar je zou ook kunnen zeggen: we kunnen God niet zien, omdat Hij Zichzelf heeft weg-gegeven.

Maar hoe moet je je dat voorstellen?

Halverwege de vorige eeuw in België trad bij de missiepaters een jongen in die Pierre heette. Hij sloot al gauw vriendschap met een zekere Jean. Samen spraken ze vaak over hun ideaal: pater in de missie.

Totdat Pierre een boek leest over het Melaatseneiland.

Het boek schrijft, dat de melaatsen er waarschijnlijk eerder doorgaan aan lusteloosheid, apathie of zelfs aan honger en dorst, dan aan hun ziekte.

Pierre wordt daar zo door gegrepen, dat hij aan niets anders meer kan denken. Het melaatseneiland achtervolgt hem overal. Jean kan het zich allemaal niet zo goed indenken. Na een lange innerlijke strijd komt het voor Pierre vast te staan, dat hij de aangewezen man is om naar het melaatseneiland toe te gaan.

Hij nam afscheid van Jean. Eenmaal aangekomen op het eiland moet hij eerst zijn walging overwinnen, voor hij een melaatse aanspreekt:

“Is er niemand die voor je zorgt?”

- “Nee!”

- “Zou je het fijn vinden?”

- “D’r is toch niemand.”

- “Zouden de anderen het ook fijn vinden?”

- “Allicht.”

- “Waarom ben je dan zelf niet ermee begonnen: je weet zelf hoe het zou zijn…?”

- “U hebt gemakkelijk praten: u bent gezond.”

Pater Pierre gaat aan het werk. Het eiland moet bewoonbaar worden. Hij hakt bomen, zaagt, timmert, bouwt huisjes. Pas na een paar maanden komen de eerste helpen. Maar dan gaat het ook vlot. Het melaatseneiland wordt een menselijk eiland.

Als iedereen een dak boven zijn hoofd heeft, komt er zelfs een kerk.

Tevreden bidt pater Pierre in zijn kerk. Hij heeft wat tot stand gebracht.

Dan valt zijn oog op witte plekjes op zijn handen; en op zijn armen. Ze zitten overal. “Ik heb het ook! Nee God, dat niet. Dat kan U niet van me vragen… .”

Drie dagen en nachten is pater Pierre in paniek. Hij wil weg. Terug naar huis.

In de derde nacht schiet het hem te binnen: “Nu kunnen ze nooit meer zeggen: U hebt gemakkelijk praten, u bent gezond.”

Nu begon het eigenlijke werk pas. Hij bleef.

Voortaan was hij melaatse pater van het melaatseneiland.

Na jaren was pater Jean in de gelegenheid het eiland te bezoeken.

Hij zocht zijn oude vriend Pierre, maar zag hem nergens. Hij riep op een afstand naar een melaatse: “Is pater Pierre hier ergens?” De melaatse begreep het meteen, en zei: “Ga terug naar de kerk, en als u hem nog niet ziet, dan moet u maar roepen.”

Pater Jean deed het.

U kunt zich voorstellen wat erdoor pater Jean heengegaan zal zijn, toen op zijn geroep één van de melaatsen in de kerk opstond en hem toeriep: “Jean!”

Waarom kan pater Jean pater Pierre niet zien?

Deze had zichzelf weggegeven, en nu zag hij er heel anders uit dan zijn oude vriend Jean dacht.

Waarom kunnen wij God niet zien?

Die heeft zichzelf weggegeven, en nu ziet Hij er anders uit dan wij denken.

Diamautem