Contact

Stuur de blogger een bericht. Het komt in de mailbox van de blogger terecht; je e-mailadres is nodig zodat die je kan antwoorden.

Meer van >>>>>>>didi

Waar ik ontspring een zilveren twinkel van pas gesmolten lentesneeuw waar ik begin een minuut een jaar duurt een jaar wellicht een halve eeuw waar ik puur en onbevangen aarzelend mijn weg insla behoedzaam kruip langs rotsgevaar nog niet wetend waar ik ga. Waar ik mij bulderend laat vallen als 'n afgrond mijn weg verstoort mijzelf luidkeels overschreeuwend zonder dat ik word gehoord ongeduldig woester voortstroom de bergen uit, de wereld in met elk steentje dat ik meeneem een nieuw knelpunt overwin. Waar ik onstuitbaar vol van leven slijtagesporen achterlaat met vaste drang tot overleven mij voeg naar waar mijn bedding gaat. Ik rijp! Ik groei! doe dalen blozen en kronkel onweerstaanbaar zo trek ik soortgenoten aan waarmee ik heftig kolkend paar. Waar ik steeds breder dieper rimpel gemakkelijk te bevaren lasten laat liggen mijzelf bevuil zo kom ik tot bedaren waar ik vertraag uiteindelijk heb ik in mijn loop berust ik reik mijn armen naar de zee zoals de zee reikt naar de kust.

Volstrekt onbenullig En toch onaangenaam Vertellen kan je niet Het is niet iets dat je ziet Grijpen als de kans hem voordoet Laten glijden, wanneer Het niet meer voldoet Je kunt de geest pijnigen Maar onbegrip duikt op Zo beland je weer in het slop Gelukkig kan het positief zijn Neem je het vast Radeloos, wordt weer zinnig Boosheid verandert in geluk Dorre vlakten worden weer Vruchtbaar De lucht weer puur Het zonlicht komt weer binnen In je diepbedroefde hart Je had het niet voor mogelijk gehouden Dat je het kon volhouden.

Mijn lichaam loopt op zuurstof en medicijnen, die zorgen dat lichamelijke ongemakken, soms tijdelijk verdwijnen. want helaas is de werkzaamheid veel te kort. Zo dat het bewegen weer slechter wordt, was niet gelukkig met al die medicijnen, maar ging niet zitten kwijnen. Dat probeerde ik uit te leggen, telkens weer, tot dat ik dacht nu doe ik het niet meer. ze bekijken het maar, want elke keer keken ze toch weer raar, want in deze wereld moet toch alles te zien zijn, En dat deed pijn! Want geloven deden ze me niet, ze zien je nou, want op slechte momenten zien ze je niet dat je zo moet leven, dat bepaalde de ziekte COPD, Dat je niks meer kon, en af en toe een paar seconden eerder wel kon, Maar je moest jezelf wel blijven bewegen, anders werd je zo stijf, en dat hield het enigzins tegen. En wat de mensen er ook over zeggen ik heb geen zin meer om het uit te leggen!

Gelukkig doen ze niemand zeer. Maar we verwachten in deze tijd van 't jaar een mooie droge voorjaarsdag nietwaar. Alleen laat de lente nog even op zich wachten en komt nu wat later dan we allen dachten. Wellicht komen er ook dagen vol zonneschijn, die zouden echt niet on-welkom zijn. En als het dan ook nog zomer worden mag, met veel zon en lekker warm elke dag, hebben we echt niets meer te klagen en genieten we alleen van hele fijne dagen. We trekken er op uit met auto of per trein en genieten elke dag, van groot tot klein. Klagen...nee dat doen we nu niet meer, want elke dag is het toch mooi weer

Ouder worden Soms voel ik me goed in mijn vel, hoewel niet meer zo strak, vallen mijn kleren nog altijd in model. Een jeans kan ook nog wel een trendy bloes en een riem op de heup vind ik nog altijd leuk. Een mooie schoen aan mijn voet, staat me goed. leesbril op mijn neus een tikkeltje rood op de brug, dat is mijn keus. Ik voel me nog jong van geest, maar het karkas is er geweest. Er zit sleet op, maar niemand die het ziet. Meer dan een halve eeuw meedraaien in het leven en van alles kunnen beleven. Hopend op nog enkele jaren! wie weet kan ik er nog extra sparen.

Pijn Wou dat ik geen pijn had niet binnen en niet buiten want van al deze pijn Huil ik tranen met tuiten Innerlijk valt mee Maar uiterlijk weer niet Die pijn is nog het ergst voel me een vergiet Want kan ik tegen pijn? het stapelt zich maar op Ik wordt er niet goed van Het maakt me echt kapot pijnstiller werkt niet goed Misschien een paar te veel soms boven het limiet Nu ook nog eens mijn keel. Maar niet klagen maar dragen knokken elke dag weer Toch zal ik wel winnen al is maar een keer.

Wie ben ik Ik ben geen mens meer, maar een robot. Alles aan mij gaat kapot. Als ik nies of hoest. Overal vindt je roest. Mijn gewrichten doen pijn, en mijn bloed wordt azijn, want het prikt overal. Dat is het begin van het verval. Het uiterlijk valt gelukkig nog mee. Maar er is niet meer genoeg aan voor twee. Het enige dat nog werkt, en het is dan nog beperkt, zijn mijn grijze cellen. Hoewel je ze ook al kan tellen. Mijn rug is naar de knoppen, en in mijn oren zitten stoppen. Als ik wil liggen om te slapen, liggen mijn spieren te gapen. Maar stilliggen, willen ze niet, ze werden al aan elkaar geniet. Mijn enkels willen niet plooien zoals ik wil. Ik heb zelfs een bult op mijn bil. Zo zal ik blijven bestaan, en alles zijn weg laten gaan. De dagen worden niet beter, het ijzer van mijn harnas wordt steeds heter, tot het op een dag zal smelten, tot bij de motor, dan wordt alles stil en dor. Ik neem de dagen zoals die moeten komen, zo zie ik het felle licht nog door de bomen. Ik blijf verder gaan en kijk nooit om, dat zou toch niet helpen, dat is zelfs stom. Leef voor de mooie dingen die nog moeten komen, zo kunt je nog verlangen en dromen. _________________

Jij met je lachend gezicht Voor jou is dit gedicht Jij leeft, bent opgewekt en blij De angsten en de zorgen zijn voor mij Soms ken jij ook dat verdriet En weet je, zo eenvoudig is het niet Slecht slapen en wat verward Wakker worden met een bonkend hart Dan sta ik naast je ledikant En pak jouw hand in mijn hand Breng ik je terug naar dit bestaan En hoop ik; jij kunt er wel weer tegenaan Jij bent mijn "manneke" klein en toch ook zo "groot" Waar drijf jij heen met je boot? Mag ik je een stukje begeleiden? Vooral in moeilijke tijden? Verder wil ik je wensen Blijf het goede zoeken in de mensen In het leven is het winnen of verliezen Wij hebben het nu eenmaal niet voor het kiezen Geniet nu van elke nieuwe dag Ik ben blij dat ik jouw moeder zijn m

Illusies Ik herinner mij een ongeloofljk gevoel. Ik zag mensen springen, ik zag mensen flippen, genieten gewoon, snap je wat ik bedoel? Geen enkel gevoel dat daar aan kan tippen. Ik herinner mij een ongelooflijk moment. Het leek wel alsof ik helemaal alleen op de sterren stond. In deze wereld maakt het niet uit wat je doet of wie je bent. Ik wou gewoon dat mijn leven ook uit zulke illusies bestond. Ik herinner mij een ongelooflijke atmosfeer. Die bevond zich in een wereld helmaal van miij alleen. andere dingen van toen herinner ik mij niet meer, maar dit is mijn wereld en enkel daar wil ik heen.

Het oude dorp, het veld met prei, de lange laan naar opa's huis. herinneringen, glijden in gedachten weer aan mij voorbij. Ik zie mezelf weer spelen, bij de vijver aan de kant, in de grote berg met het witte zand. Gedachten, aan het grote plein, zou het er nog allemaal zijn. De oude watertoren, de grote kerk. Herinneringen, aan wie ik eens was, aan waar ik ben geboren. Waar een kinderleven heeft geboeid, daar ben ik opgegroeid. De wens, om weer een kind te zijn, komt even in me op, ook al is hij klein. Even terug naar toen, terug naar die herinneringen kon ik dat maar even doen.

Gedachten die je zomaar overvallen terug kijkend op een periode van een lach en een traan. Gedachten die je mee voeren soms heel even of verder uit je leven. Gedachten zoeken naar een nieuw begin van het leven het doel en de uiteindelijke zin. Gedachten bereiden je voor op een afscheid. Afscheid van deze gedachten naar de toekomst word je geleid. Toekomst die je zelf mag bepalen die weer de zon in je zal laten stralen dat je weer kunt zijn wie je bent sterker en mooier kom je dan uit de strijd je heb je doel bereikt Gedachten gaven jou je kracht.

Je hebt een schouder om op te steunen Een schouder waar je altijd op kan leunen Maar deze kon je niet altijd gebruiken je liet je gevoelens helemaal wegduiken doe dat niet gevoelens wegstoppen en ook je hoofd zomaar volproppen je komt er wel achter wanneer hij vol is Wanneer hij ploft en dan is het pas goed mis Dit is te voorkomen door die schouder te gebruiken En niet altijd weg te duiken Ga maar huilen, ga maar janken Deel je gevoelens en je zal jezelf bedanken Ook mijn hoofd plofte ooit uit elkaar En toen was die schouder daar Nooit geweten dat je gevoelens delen mocht Tot die schouder daar was, die schouder die ik zocht Gooi het er maar uit en laat je maar gaan Er is altijd wel iemand voor jou die met zijn schouder klaar zal staan Pak die schouder, Je staat er niet alleen voor.

Misschien heb ik geen geld. Vandaag, gisteren of over een jaar. Wellicht gaf ik mijn laatste eurocenten aan een trieste bedelaar en gaf zijn glimlach als dankgebaar mij de moed om door te gaan. Want ik heb lief dat weet ik wel. Wie weet kom ik je nog tegen in de storm of in de regen, in zonneschijn of in de schaduw. Wie weet ga ik je ooit achterna. Misschien kruisen onze wegen en delen we de schitterende klanken in ons hart. Want daar zit je mijn lief, daar heb ik je lief. Daar heb ik je graag en altijd gehad.

Gisteren en vandaag Wat gisteren was is vandaag verleden tijd. Toch met momenten leef ik in gisteren en vandaag ben ik kwijt. Gisteren was en vandaag zal het zijn. Gisteren is voorbij en wees daarom vandaag eens blij. Gisteren regende het en vandaag schijnt de zon. Vandaag weet ik wat gisteren me heeft gebracht. Gisteren heb ik dingen geleerd die ik vandaag niet meer zal doen. Gisteren was het droevig met veel pijn en vandaag is het fijn. Als ik zou weten wat er morgen zou zijn. Dan is vandaag gisteren. En zo gaat iedere dag aan je voorbij. Gisteren minder en vandaag weer wat beter en morgen misschien vol zonneschijn. Zo is het leven gisteren, vandaag en morgen. En zo zoek ik een weg die me zegt gisteren is voorbij en vandaag ben ik blij.

Een verhaal.. In mijn hart, staat een verhaal geschreven, een verhaal met emoties, van geluk en van verdriet. Het verhaal van mijn leven. pijnlijke dingen, maar ook mooie herinneringen. Herinneringen van weleer, die ik zie als een film iedere keer weer. emoties om te vergeten, dat verhaal heeft ook herinneringen waarvan, ik niets meer wil weten. Ook het geluk, dat is gebleven, een deel van het verhaal, dat kan niet meer stuk, ook al was het er maar even. Het is een lang verhaal, het verhaal van een mens.

Als de vogels konden zingen, die zo blij vliegen in de lucht, dan zou het een lied van vrijheid zijn, geloof dat maar van mij. Maar niet alle vogels hebben geluk, dat ze vrij kunnen fladderen, sommige zitten in kooien gevangen, wat zullen die naar vrijheid verlangen. Zo is het ook met de mensen gesteld, die zijn ook niet allemaal vrij, overal is oorlog en geweld, overal worden mensen gekweld. Ze wonen niet vrij in een huis, leven vaak met zorgen en angst, vele zijn ook op de vlucht, vele slaan vaak een diepe zucht. We zijn in 2010 wat zal 't ons verder brengen o, wat zou ik graag alle mensen, heel veel liefs en vrijheid wensen. Leven zonder angst, voor de dag van morgen, dat is wat ik iedereen gun, leven zonder zorgen.....

Zag een gezicht onherkenbaar miste er de lach ogen die eens stralen de wereld in keken Waar de vrolijk en olijke blik nu een strak gelaat is het pijn van weleer…zij is niet meer hier om het te verzachten Ik hoor nog de stem die toen zei mocht haar iets overkomen dan weet ik niet meer hoe te leven blijkbaar heb je toen verkeerd gedacht gaat het leven nu door zonder de glans van voorheen Is het omdat je nu voelt wat jij de andere hebt onthouden nu is het niet meer terug te draaien jij liet haar gaan zonder een laatste groet het is goed Praten was er niet meer bij…alles was al eens gezegd denk kan liefde zo veranderen in haat weet echt wel dat er fouten zijn gemaakt maar ieder mens heeft toch recht op verzoening Wens je niet de pijn toe die je haar liet voelen nu is het te laat er is geen ommekeer meer zag hoe zij van hier ging het gelaat zo mooi verdwenen de pijn het verdriet en toen…zag ik jou k’weet waar ik stond hoorde jij te staan maar het was jou keus

Nooit Goed. Wat je ook doet, GOED doe je het nooit. Kom je te laat op je werk, dan geef je een slecht voorbeeld. Kom je te vroeg, dan ben je een rondneuzer of blij thuis weg te zijn. Blijf je overwerken, dan ben je een uitslover. Ga je op tijd weg ben, dan heb je geen hart voor de zaak. Pleeg je overleg, dan durf je zelf niet te beslissen. Doe je het niet, dan ben je eigenwijs. Neem je iemand apart, dan schep je onderonsjes. Doe je het niet, dan ben je onpersoonlijk. Ben je aardig, dan wil je de getapte man (vrouw) spelen. Houd je afstand, dan heb je verbeelding. Kom je met nieuwe ideeën, dan ben je een nieuwlichter. Maar als je ze niet hebt, dan gaat er niets van je uit. Laat je anderen iets voor je doen, dan ben je een afschuiver. Pak je het zelf aan, dan ben je eigengereid. Houd je je stipt aan de voorschriften, dan ben je lastig. Als je het niet doet, ben je een slappeling. Heb je succes, dan heb je altijd geluk gehad. Loopt het mis, dan weet iedereen het je te vertellen. Maar ..........als je dood bent, dan was je zóóóóóón vent (vrouw)

Als je je hele leven verlangt naar die ene wens waarvan je denkt dat ze niet te vervullen is. En toch blijf je naar die ene wens verlangen. Je mag het nooit opgeven steeds weer blijven hopen dat ook deze wens een keer zal worden vervuld. Wensen en dromen ze zullen in ieders leven wel voorkomen. Maar of ze zijn te vervullen dat zal het noodlot bepalen. Voor sommige worden alle wensen en dromen vervuld. Voor andere blijven het dromen en wensen die nooit zullen uitkomen. Toch de hoop mag je nooit laten gaan. Wie weet zullen je dromen en wensen op een dag onverwachts in vervulling gaan.

Zweven in het water van het leven Onwetend van hetgeen dat komen gaat Negen maanden, het lijkt maar even Voor hen die het niet aangaat Geboren worden lijkt geen pretje Het veilige water is zo warm Al staat er dan nog zo'n mooi bedje En is er die troostende arm Toch is het niet te vermijden Eens komt ook voor jou de tijd Om ons allen te verblijden Je bedje is gespreid Maar eenmaal aan het groeien Is het een heel groot gemis Als je ouders zich niet bemoeien Met wat voor jou het beste is Ach, je word vanzelf wel ouder En ook verdriet zegt men, dat slijt Toch ben ik wat vertrouwen In de mensheid kwijt Laat ik me maar vermannen Wetend, je bent niet alleen Leven voor je eigen plannen Uiteindelijk lijkt alles dan wel oke

Laat mij nu maar gaan, Laat mij maar met zon en met regen eenvoudig weg staan, Ik wil alleen zijn alleen met mezelf, Ik kan niet teggen wetten, die mij zeggen wat mag en wat niet, Ik leef in mijn wereld en ik doe wat ik doe, mij kan men niet bedwingen en drijf me nooit in een hoek waar ik niet wil horen daar voel ik me niet thuis, De massa is niets voor mij ik kan er niet tegen het maakt me zo ziek, Laat mij nu even gewoon gaan, Een korte tijd in mijn kleine wereld, Dan kan ik ook de realiteit weer aan,

↑ Terug naar de berichten