.

 

°°°

De Gansendoncks bij Reyers Laat 

°°°

°°°

Ter zake :

Anciaux: "Meneer Vermeersch, u bent onvoorstelbaar aan het zeveren"

07/05/13, 06u54  − Bron: Reyers Laat

*

Het zat er gisterenavond in het Canvas-programma 'Reyers Laat' bovenhands op. Bert Anciaux (sp.a) pleitte ervoor dat de regering werk moet maken van de strijd tegen islamofobie, maar professor emeritus Etienne Vermeersch was niet akkoord. "Er bestaat voor mij een onderscheid tussen de mensen, die ik liefheb, en een systeem, dat moet bestreden worden", pleitte de filosoof. .

"In de Amerikaanse cultuur neemt 40 procent de evolutietheorie aan", argumenteerde Vermeersch. "Die cultuur heeft zelfs voor minderjarigen de doodstraf. Die cultuur is achterlijk, zal ik ook zeggen. Wanneer ik nu zeg dat in de islamlanden maar twintig procent of minder de evolutietheorie aanneemt. Dan mag ik toch ook zeggen dat die nog meer achterlijk zijn? En volgens punt drie in uw resolutie mag ik dat niet zeggen."

"Meneer Vermeersch, je bent onvoorstelbaar aan het zeveren", antwoordde de sp.a-fractieleider. "Ik heb het gevoel dat meneer Vermeersch alles doet om islamofoob over te komen." "Het is volkomen misplaatst om individuele mensen te minachten", zei Vermeersch daarop. "Maar het is iets helemaal anders om een godsdienst te bestrijden. Ik ben anti-katholiek, maar niet tegen katholieken." Waarop Anciaux benadrukte dat hij geen enkel probleem heeft met kritiek op een godsdienst.

"Je hebt een hemels genoegen om mensen te kwetsen", zei Anciaux tegen Vermeersch. Waarop die dan weer: "De islam is geen mens, maar een systeem. Ik denk dat ik meer gelovige vrienden heb dan jij. Er bestaat voor mij een onderscheid tussen de mensen, die ik liefheb, en een systeem, dat moet bestreden worden." .

°°°

°°°

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

°°°

 

***

Dinsdag 7 mei 2013

Bloeimaand

Zon 6u06-21u13

H Stanislas

Als het regent op Sint-Stanislas liggen de patatten in een plas

.

°°°

 

°°°

°°°

Ter zake :

Maatschappij zal modernisering Kerk nooit genoeg vinden 

05-05-2013 - Herman de Dijn – tertio

® Iskander, de denktank van Prof. Mathias Storme

*

Hoever moet de Kerk aan de in de samenleving breed gedeelde morele mentaliteit en sensibiliteit tegemoetkomen? Herman De Dijn, emeritus hoogleraar wijsbegeerte en voormalig vicerector van de KU Leuven, beschouwt dit als een fundamenteel vraagstuk waarmee ze te maken heeft. Hij antwoordt alvast dat wat de kerk ook doet, het voor de maatschappij nooit genoeg zal zijn.

 Velen in en buiten de Kerk hopen dat na de doctrinaire rechtlijnigheid van Benedic­tus XVI met Franciscus eindelijk de klemtoon zal komen te liggen op zaken die minder choquerend zijn voor de hedendaagse mentaliteit. De aandacht dient verschoven van ‘harde’ morele stand­punten die verdeeldheid zaaien, naar thema’s waarin iedereen zich kan vinden: de optie voor de armen, nadruk op sociale rechtvaardigheid en dergelijke. Wan­neer iemand als aartsbisschop André Joseph Léonard die nieuwe vriendelijke geest dan doorkruist met ‘ongepaste’ uit­spraken over homo’s, en dat nog wel in volle paastijd, kri­jgt hij zelfs kritiek uit eigen rang. Maar zelfs als Rome om al dan niet oppor­tunistische rede­nen klemtonen anders zou gaan leggen, blijft er een hemelgroot probleem.

 

Franciscus lijkt in vele opzichten toch ook een ‘conservatief’ die zeer waarschijnlijk niet zal toegeven op punten zoals de wijding van vrouwen, abortus en euthanasie, problemen rond echtscheiding en homoseksualiteit. Zelfs indien er enige toegev­ing komt bijvoorbeeld over de aanvaarding van condooms of de communie van uit de echt gesche­den partners, blijven er talrijke thema’s over die vroeg of laat weer grote ergernis zullen wekken.

Er is trouwens een fundamenteler prob­leem dat volkomen losstaat van concrete figuren. Vele Vlaamse katholieken ergeren zich blauw aan de conservatieve roomse standpunten die volgens hen mijlenver afstaan van de morele gevoeligheid van moderne, geëmancipeerde individuen. De kerke­lijke moraal loopt een paar eeuwen achter, zoals wordt gezegd. Wat kan dat echter betekenen? Dat de kerk haar moraal ‘up to date’ maakt? Hoever zou ze moeten gaan in de aanpassing aan de hedendaagse morele gevoeligheid? Moet kunnen: ook euthanasie, ook abor­tus na prenatale diagnos­tiek of postnatale ‘abortus’? Moet de kerk niet ook drin­gend een voorvechter worden van de dierenrechten of vegetarisme aanprijzen? Dit is duidelijk: het zal nooit genoeg zijn.

Ons fundamentele probleem heeft te maken met de aard zelf van de huidige breed gedeelde morele mentaliteit en sensibiliteit. Het is de mentaliteit van het expressieve individualisme. Elk individu is geroepen om het eigen leven zelf vorm te geven vanuit eigen creativiteit en autonomie. Die mentaliteit impliceert dat iedereen ongehinderd zelf moet kunnen bepalen wat goed of kwaad is en daarnaar mag handelen, zolang we tenminste het recht van anderen om hetzelfde te doen aanvaarden en anderen niet schaden in het uitoefenen van hun recht. Het individu respecteren is die vrijheid en haar voorkeuren eerbiedigen. Het wordt dus onmogelijk een ander nog te beoordelen vanuit een gemeenschappelijke of voorgegeven moraal: alle expressies van zichzelf, alle levensprojecten zijn fundamenteel evenwaardig. De mentaliteit ‘Wie ben ik om een ander voor te schrijven hoe te leven’ is totaal vanzelfsprekend geworden.

 Vandaar dat allerlei zaken ‘moeten kun­nen’ die vroeger totaal ‘not done’ waren. Denk aan de aanvaarding van euthanasie – nu zelfs opgeëist als een recht – of van sado­masochistische praktijken, mits wederzijdse instemming en respect voor de open­bare orde natuurlijk. In zo’n context is er geen plaats voor instanties die openlijk het subjectieve karakter van wat moreel on-aanvaarbaar is, verwerpen of die openlijk waarden zoals exclusieve monogamie of de ‘heiligheid’ van het menselijke lichaam prediken.

Instanties zoals de kerk, die ‘objectieve’ morele eisen verdedigen of transcendente waarden affirmeren – “Jezus is de ware weg naar het heil” –, kunnen in een wereld zoals de onze alleen overkomen als sektarische instanties die het op onze vrijheid gemunt hebben. Door ‘objectieve’ morele eisen te prediken, door niet akkoord te gaan met de idee dat ieder maar voor zichzelf kan beslis­sen wat goed en kwaad betekent, plaatst de kerk zich buiten de huidige consensus – wat ook de concrete moraliteit mag zijn die ze centraal stelt. Ze zal in de huidige context altijd overkomen als een instantie die de vri­jheid van het individu negeert, dat individu dus niet respecteert en haar mening aan anderen wil opdringen.

Als de kerk zich, zoals zovelen wensen, werke­lijk wil aanpassen aan de huidige tijd, dan rest haar maar één oploss­ing: zich plooien naar het expressief individualisme, rad­i­caal de kaart trekken van het eerbiedi­gen van de post­moderne idee van individuele vrijheid en zelfcreatie, en tegelijk volledig stop­pen met het beoordelen van de levenswijze van individuen vanuit een overgeleverde moraal. Hoe kan de kerk dat? Door zich met haar traditie van meditatie, rituelen en symbolen ten dienste te stellen van de individuele zoektocht naar spirritualiteit; door zich dus ten dienste te stellen van ‘de religieuze behoefte’ die er zeker bij bepaalde individuen nog altijd is. Daarbij moet ze dan – zoals sommi­gen niet ophouden te bepleiten – volop gebruik maken van de moderne communicat-ietechnieken en vooral van de nieuwe sociale media. Uit het arsenaal van de chris­telijke spiritualiteit, mede door de media gepropageerd, zal elk individu of groep dan kunnen plukken wat het voor de eigen zingeving nodig en nuttig acht. Zoals nu al gebeurt met de joodse kabbala of het boeddhisme bijvoor­beeld.

Als de kerk zich niet kan vinden in de huidige mentaliteit en zich dus niet aanpast aan de post­moderne sensibiliteit zal ze onvermijdelijk in de marge van de samenleving gedrukt worden – tenminste in de westerse wereld. Trouw blijven aan het eigen erfgoed – wat bepaalde aanpassingen niet uitsluit natuurlijk – kan en moet dan gepaard gaan met de idee dat, ook al zit ze in de marge, ze toch tegelijk op een tegendraadse manier tot de eigen tijd behoort: “In de wereld maar niet van de wereld.” Of zoals ik recentelijk (Ter­tio nr. 688) in een citaat van Gilbert Keith Chesterton las: “De Kerk is de enige instantie die de mens er kan van weerhouden louter kind van zijn tijd te zijn.” Tijden zijn zelden of nooit monolitisch, noch eeuwig­durend

 

°°°

°°°

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

°°°

 

.

°°°

Over de erosie, in overdrachtelijke zin

 

De wetmatigheid van elke kunstmatige ideologie

°°°

°°°

Ter zake :

De slechte kameraden van Magnette

27-04-2013 - Rik Van Cauwelaert - De Tijd

Via Iskander ®, uit de denktank van Prof. Mathias Storme.

*

De toespraak van PS-voorzitter Paul Magnette voor het jongste congres van zijn partij had iets van het praatje van een tapijtverkoper. Duidelijk geïnspireerd door de Franse kame raden beloofde Magnette zijn mili tanten een linkse sixpack, daarbij even ver getend dat zijn partij deel uitmaakte van de federale regeringen die al die drastische Europese begrotingsmaat regelen mee goedkeurden.

Tegenstanders van het nietsontziende Europese saneringsbeleid lijken hun gram te halen. Want het ziet ernaar uit dat Europees commissaris voor Monetaire Zaken Olli Rehn België tot begrotingsfatsoen dwingt op basis van een rekenfout van twee Harvard-economen. Carmen M. Reinhart en Kenneth S. Rogoff, de auteurs van de wereldwijde bestseller ‘This Time is Different’, berekenden in hun studie ‘Growth in Time of Debt’ dat een staatsschuld als die van België van meer dan 90 procent van het bruto binnenlands product (bbp) de groei wegdrukt. Drie jonge academici, die wezen op fouten in hun berekeningen, dwongen Reinhart en Rogoff tot academische boetedoening. Het is bijzonder vermakelijk te zien hoe vooraanstaande analisten dezer dagen laten verstaan dat ze altijd al weinig fiducie hadden in het werk van Reinhart en Rogoff. Een van hen is Martin Wolf die ‘This time is Different’ in zijn krant Financial Times aanprees als ‘a masterpiece’. Reinhart en Rogoff zijn niet de eerste economen en marktspecialisten die verstrikt geraken in hun eigen modellen. Wie herinnert zich nog Robert C. Merton, topeconoom en Nobelprijswinnaar? Hij kreeg de onderscheiding in 1997 voor de methode die hij uitdokterde om de waarde van aandelenopties te bepalen. De methode was zo onfeilbaar dat Merton, een goede vriend van ECB-voorzitter Mario Draghi, in het hefboomfonds Long-Term Capital Management stapte. Tot het in 1998 fout ging. LTCM verloor in amper vier maanden ruim 4,5 miljard dollar als gevolg van de financiële crisis in Rusland. Zo’n crisis paste niet in het model van Merton, die naderhand deemoedig toegaf dat het ‘onvolledig’ was. De Federal Reserve moest tussenbeide komen om Wall Street voor een uitslaande financiële brand te behoeden. In 2000 werd LTCM opgedoekt. Misschien zegt de naam David X. Li u iets. Ooit werd Li door Financial Times gezalfd tot meest invloedrijke actuaris op wereldschaal. De Chinese wiskundige ontwierp een methode die banken en andere beurstijgers toeliet hun CDO’s met rommelhypotheken met de grootst mogelijke nauwkeurigheid te prijzen. Li’s methode was zoiets als een licentie om zelf geld te drukken. Intussen kennen we het resultaat. In 2008 bleek het model ‘niet perfect’, om de woorden van Li te gebruiken. Dat is nu net het probleem met de meeste economische en politieke theorieën. Pogingen om ze in de praktijk te brengen draaien, vaak door externe onberekenbare factoren, faliekant uit. Sommigen lijken nu te denken dat het torpederen van de theorieën van Reinhart en Rogoff ook de voorzitter van de Europese Commissie Manuel Barroso op betere gedachten bracht. Want die liet zich onlangs ontvallen dat het Europese besparingsbeleid - ‘in de grond het juiste’, zei hij er snel bij - op veel vlakken zijn grenzen heeft bereikt. Maar het windhaangedrag van Barroso heeft niets te maken met het falen van Reinhart en Rogoff, wel met de angst voor het aanrollende anti-Europese sentiment dat breder wordt gedragen dan alleen door partijen die door Barroso in populistische en nationalistische hoek worden gezet. De euro drijft gelukkig niet op de theorieën van Reinhart en Rogoff, wel op de veronderstelling dat tussen de lidstaten sprake is van een vergelijkbare economische orde en beleidsdoelstellingen, gemeenschappelijke monetaire besluitvormingsprocedure en instellingen. Vandaar de verdragsrechtelijke vastlegging van de verhouding tussen het overheidstekort van de eurolanden en hun overheidsschuld op respectievelijk 3 procent en 60 procent van het bbp. Sixpack, twopack en fiscal compact zijn maatregelen, goedgekeurd door de lidstaten en het Europese parlement om overheidstekorten en overheidsschulden binnen de vastgestelde perken te houden. Tijdens het jongste PS-congres spiegelde voorzitter Paul Magnette zijn achterban andere vooruitzichten voor: die van een links sixpack. Magnettes toespraak had iets van het praatje van een tapijtverkoper. Want de invulling van zijn beloftes kan pas na de verkiezingen van 2014. En tegen dan zullen weinigen zich die belofte nog herinneren. Wie de dagboeken leest van de Nederlander Max Kohnstamm, een naaste medewerker van Jean Monnet, weet dat men in de Europese cenakels al heel vroeg besefte wat de gevolgen waren van de invoering van een muntunie voor de systemen van sociale zekerheid in de lidstaten. De PS deelt al sinds 1988 in de federale macht. Bijgevolg waren de politieke, economische en sociale consequenties van een muntunie de partijbonzen niet onbekend. Maar vandaag schuilen federaal premier Elio Di Rupo en PS-voorzitter Magnette achter de rug van de Franse kameraden die de Europese begrotingsdiscipline verwerpen. De Fransen hebben daarvoor zo hun eigen redenen. Sinds 1974 heeft geen enkele Franse regering een begroting in evenwicht afgeleverd. Ook president François Hollande zal daar de eerstkomende jaren niet in slagen. Of hij zou al zijn prijzige verkiezingsbeloftes moeten inslikken. Frankrijk, opgezadeld met een zwaar overheidsbeslag, zit dan ook tussen hamer en aambeeld. In een recente toespraak in Londen trok ECB-directeur Jörg Assmussen de aandacht op het acute probleem waar Frankrijk mee kampt: de tanende competitiviteit. Een probleem waar Frankrijk in 1992-1993 al mee worstelde onder president François Mitterrand en dat het einde betekende van het oude Europese Monetair Stelsel (EMS), de voorloper van de Europese Monetaire Unie. Frankrijk had toen al alle moeite van de wereld om Duitsland, dat nochtans net de hereniging had verstouwd, concurrentieel bij te houden. De Franse frank kwam onder druk. Waarop de Franse regering eiste dat Duitsland, omdat de Bundesbank weigerde de rente te verlagen, uit het EMS zou stappen. Nadat de Beneluxlanden hadden laten verstaan dat zij in dat geval samen met Duitsland het systeem zouden verlaten, werd naar goede Europese gewoonte een krakkemikkig compromis uitgedokterd. De fluctuatiemarge voor de EMS-valuta werd opgerekt tot maar liefst 15 procent aan weerskanten van de spilkoers. Zo ontstond finaal een feitelijk mark-blok, met landen als België die hun munt aan de Duitse mark gekoppeld hielden. Wat overigens een belangrijke factor was in het succes van het Globaal Plan van premier Jean-Luc Dehaene, dat België in de eurozone bracht. Ook België kampt met een concurrentieprobleem. Eurostat-tabellen tonen dat de loonkosten in België tussen 2008 en 2012 met ruim 13 procent stegen. De loonkosten per uur in de Belgische industrie zijn gemiddeld 24 procent hoger dan in de drie buurlanden. Vooral Vlaanderen, met z’n open economie, kampt met de gevolgen van de tanende looncompetitiviteit. In die mate dat zelfs federaal vice-premier Johan Vande Lanotte (sp.a) zich opeens zorgen maakt over het behoud van Volvo in Gent. Alleen heeft de Vlaamse Gemeenschap, tot dagelijkse ergernis van minister-president Kris Peeters, geen enkele bevoegdheid om daar wat aan te doen. De linkse sixpack van Paul Magnette zet geen zoden aan de dijk. Om het Europees sociaal model te handhaven, waarschuwde bondskanselier Angela Merkel, moet de Europese competitiviteit gevoelig worden opgevoerd, want de welvaarts-staat is op groei gebouwd. De Duitse en Nederlandse socialisten wachten zich wel haar tegen te spreken. Het zou het federale koninkrijk tot voordeel strekken mochten Di Rupo en Magnette hun kameraden wat beter kiezen.

 

°°°

°°°

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

°°°

 

***

Maandag 6 mei

Zon 6u08-21u12

*

Werkzoekende op de Planeet Mars

 

Universitair Pol & Soc en nog wat

°°°

°°°

Ter zake :

De schande van Europa: willen werken maar de kans niet krijgen

*

San F. Yezerskiy (1983) is columnist voor De Morgen. Hij combineert een voltijdse kantoorjob met een prille carrière als schrijver. "In de hele periode tussen mijn eigen worsteling en vandaag heb ik nog geen enkele politieke partij een degelijk voorstel horen formuleren om het probleem van de jeugdwerkloosheid aan te pakken." .

Donderdag opende deze krant met verontrustende cijfers over de jeugdwerkloosheid in Europa. Ruim 5,6 miljoen twintigers zitten zonder werk. Met 22,4 procent werklozen onder de min-25-jarigen doet België nauwelijks beter dan het Europese gemiddelde. Opvallend ook: voor het eerst zijn het de hooggeschoolde jongeren die deze stijging het hardst voelen. Een diploma biedt nauwelijks nog garantie op een job. Daarmee tonen nu eindelijk ook de officiële cijfers aan wat al bijna een decennium lang onderhuids aan het kiemen is - en waaraan nooit iemand aandacht heeft geschonken.

Zeven jaar geleden ben ik zelf afgestudeerd. Toen ik op zoek ging naar werk, ontwikkelde zich al snel hetzelfde patroon als bij zo veel van mijn studiegenoten. Ik heb een honderdtal brieven uitgestuurd, waarop ik steeds hetzelfde antwoord kreeg: voor de grote jobs had ik niet genoeg ervaring, voor de kleinere was ik overgekwalificeerd. Bedrijven konden het zich permitteren om kieskeurig te zijn: voor iedere vacature stonden tientallen, soms honderden kandidaten klaar.

Dus zwierf ik van de ene interimjob naar de andere. Ik nam alles aan wat mij werd aangeboden: ik heb vliegtuigonderdelen gescand in een magazijn op de luchthaven. Ik heb verzekeringsdossiers gedigitaliseerd voor een leasingbedrijf. Ik heb dossiers gesorteerd in stoffige, door stroompannes geteisterde archieven. Ondertussen bleef ik afwijzingsbrieven verzamelen. Pas na twee jaar kon ik mijn eerste contract van onbepaalde duur tekenen: een deeltijdse bureaujob, nog steeds ruim onder het niveau waarvoor ik was opgeleid en waarvoor de maatschappij vier jaar lang zwaar in mij had geïnvesteerd.

Altijd maar je best doen

Het is niet dat ik aan mijn zoektocht begon met onrealistische verwachtingen. Ik wist dat ik niet meteen mijn droomjob zou vinden. Ik had geen overdreven looneisen, ik hoefde geen gsm of bedrijfswagen. Ik wilde alleen werken.

Ik was de eerste in de familie met een universitair diploma. Dat betekende iets. Mijn hele jeugd lang was mij op het hard gedrukt dat ik maar beter goed mijn best kon doen om dat diploma te halen. Dat heb ik ook gedaan, alleen was het het verkeerde diploma. De hooggeschoolden die het nu zo moeilijk hebben, zijn net als ik politieke en sociale wetenschappers of taalkundigen, journalisten of historici. Jongeren die de pech hadden dat zij niet goed waren in exacte wetenschappen, maar wel in talen, geschiedenis en cultuur. Deze talenten zijn niet direct om te zetten in economische winst, dus kijken bedrijven er niet naar om.

Dit is geen klaagzang van een gefrustreerde loser. Ik heb twee uitstekende jobs ondertussen, voor mij het ergste voorbij. Maar binnenkort wordt het juni en studeert er opnieuw een lichting jongeren af die net zoals ik geen echte stiel hebben geleerd, alleen maar hoe ze moeten nadenken. Een steeds groter deel van hen zal al gauw het deksel op de neus krijgen. Zij zullen hun vrienden die meer geluk hadden steeds verder zien opschuiven en aan het leven beginnen, terwijl zij zelf blijven stilstaan en bij elke afwijzing iets minder geloven dat de maatschappij ook op hen zit te wachten. Dat gevoel van overbodigheid is loodzwaar om te dragen.

De afgelopen dagen heb ik vaak teruggedacht aan een meisje dat in 2010 één dag de voorpagina's van alle Britse kranten heeft gehaald, en daarna meteen weer is vergeten. Het meisje heette Vicky Harrison, en zij had zelfmoord gepleegd nadat zij na twee jaar intensief zoeken en meer dan tweehonderd sollicitatiebrieven nog steeds geen job had gevonden. Niet omdat ze een probleemgeval was, of zelfs maar lui of dom, maar simpelweg omdat niemand haar kon gebruiken. Het was haar droom om lerares worden, of tenminste secretaresse op een school. Toen dat niet lukte, probeerde ze het als winkeljuf, serveerster en lunch lady, telkens zonder succes. De wachtuitkering die ze ontving was zo krap dat ze het zich niet meer kon permitteren om af en toe iets leuks te doen met haar vrienden. De vervreemding en voortdurende afwijzing zijn haar te veel geworden.

Het ligt niet aan de crisis

Vicky Harrison had de pech dat zij de eerste was. Haar verhaal werd als een alleenstaand geval gezien, in plaats van als een droevige uitwas van een veel breder maatschappelijk probleem waarvan we nu pas de duidelijke cijfers zien. Als wij niet nu meteen ingrijpen en dit nog verder laten ontsporen, zitten we binnenkort met een volledige generatie van gedesillusioneerde twintigers die wel willen werken, maar daartoe de kans niet krijgen. Zij zullen horen dat er zelfs geen interimwerk meer is, dat het aan de crisis ligt en dat zij gewoon geduld moeten hebben, maar dat is een leugen. Het ligt niet aan de crisis. Dit probleem bestaat al veel langer en het zal niet uit zichzelf weer verdwijnen.

Nochtans lijkt iedereen daar wel van uit te gaan. In de hele periode tussen mijn eigen worsteling en vandaag heb ik nog geen enkele politieke partij een degelijk voorstel horen formuleren om het probleem van de jeugdwerkloosheid aan te pakken. Zij laten hun young potentials niet hierover nadenken, maar stoppen ze liever vier maanden in een denktank om hen tachtig pagina's te laten volschrijven met nietszeggende frasen en een paar proefballonnetjes over de zomervakantie. Misschien kunnen alle 25-jarigen hun diploma's terug inleveren, als kladpapier voor een volgende sessie? Dan worden ze tenminste nog ergens voor gebruikt. .

 

°°°

°°°

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

°°°

 

.

°°°

Uw voorkeur-zender, enig ter wereld

 

Vlaams Ramp Toerisme

°°°

°°°

Ter zake :

M. ALTWEG

 

De Frut met voorsprong de grootste daler

® ‘Tscheldt

ACTUEEL

SPECTACULAIRE DALING VERKOOPCIJFERS

GAZET VAN ANTWERPEN

*

ONDER LEIDING VAN LEX MOOLENAAR

RUDI COLLIER EN WIM DAENINCK VIEREN FEEST

In tegenstelling tot wat Vlaamse mediagoeroes onlangs nog beweerden, ontsnapt onze pers blijkbaar niet aan de internationale recessie.

In Vlaanderen krimpt de krantenmarkt (print +digitaal)met 0,8 procent. Over de taalgrens loopt de schade zelfs op tot 3 procent. Dit en veel meer blijkt uit de verkoopcijfers van de laatste twaalf maanden.

In Vlaanderen stijgen alleen De Standaard (+ 1%) en De Tijd (+ 3,5 %) dankzij hun digitaal aanbod. In de papieren versie dalen alle titels. De Standaard, Het Nieuwsblad en Het Laatste Nieuws kunnen de achteruitgang beperken tot om en bij de 1 procent. 

De  Morgen (- 1,7%), maar vooral  Het  Belang van  Limburg ( - 3,4%) en Gazet van Antwerpen (- 4,2%) moeten in die printcontext  opnieuw de rol lossen.

De Tijd blijft een geval apart, vermits de verkoop van de gedrukte exemplaren in die periode met 6,2 procent daalde, maar de krant dat verlies ruim compenseert via de digitale abonnementen.

Op basis van de totale verkoopcijfers (print + digitaal) wordt  De Standaard met 99 124  exemplaren ( + 1%) de derde Vlaamse krant. Het moet enkel Het Laatste  Nieuws met  286 909  ex.( - 0,5%) en Het Nieuwsblad met 262 371 ex. (- 0,5%) laten voorgaan. Op nummer vier volgt dan Het Belang van Limburg met 95 030 ex.(- 2,9%). Gazet van Antwerpen zakt als grootste daler met 92 827 ex. (-3,9%) verder weg. De Morgen met 53 261 ex.(- 0,9%) en De Tijd met 39 465 ex. (+ 3,5%) sluiten de rij.

 

Het is duidelijk dat De Tijd en De Standaard het digitale pad met succes verder  opwandelen. Zo werd zeer onlangs nog DS Avond - editie gelanceerd, zowel op tablet als online. De andere dagbladen hinken digitaal duidelijk achterop met Gazet van Antwerpen net voor de bezemwagen.

Over de taalgrens blijft de situatie zeer precair. Geen enkele titel kan er positieve cijfers voorleggen. Wat de totale verkoopcijfers(print + digitaal) betreft, zijn La Dernière Heure (-5,9%) en de Sudpresse bladen ( o.a. La Meuse en La Capitale  -4,4%) de grootste slachtoffers. 

Maar ook de regionale titels van Vers L’Avenir (- 2,3%), La Libre Belgique (- 1,7%) en het Duitstalige Grenz-Echo (-1,6%), dat nog steeds geen digitale versie heeft, scoren slecht. Enkel Le Soir (- 0,6%) en zakenkrant L’Echo (- 1,9%) kunnen de schade beperken dankzij een goede digitale verkoop.

°°°

°°°

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

°°°

 

***

Zondag 5 mei

Zon 6u09-21u10

H Godehard van Hildesheim

.

DRINK RODE WIJN

     Nu blijkt dat de Antwerpse socialisten bij de gemeente-raadsverkiezingen in oktober toch net iets te veel water bij de wijn hadden gedaan, gaan sommige kopstukken meer klare wijn schenken. Patrick Janssens geeft alvast toe dat de Stadslijst met de christendemocratische coprolieten (zoek dat maar eens op) een stommiteit was.

Huidig kopstuk Yasmine Uit De Kashba, excuseer, Kherbache, gaat een heus café openen op het beruchte De Coninckplein. Wie zoiets zou willen, krijgt dan een politiek betoog terwijl haar man van achter de toog het verbod op openbare dronkenschap verzacht. Op haar beurt gaat voormalig schepen Leen Verbist binnenkort een wijnbar op het Conscienceplein uitbaten. Is het wel een goed idee - met nog zoveel op de lever - aan overbelasting te doen? Juist omdat socialisten graag belasten is niets meer gratis, zeggen ze tegenwoordig in Hasselt. Een partij met een verdampte identiteit en een uitgedund kiezerskorps zou haar mandatarissen voor minder naar de drank drijven. Was dat niet een rode traditie die ’t Schoon Verdiep voorzag van kleur en geur? Pimpernel ®’tSCHELDT

.

°°°

 

Que sera sera?, toen ook al Amerikaans

°°°

°°°

Ter zake :

Zenith 2016: Eindigt historische cyclus met een nieuwe Wereldoorlog?

*

'Nog voor 2025 crises zoals Grote Depressie, Revolutie en Wereldoorlog' Natuurlijk wil niemand er van horen, maar de aan de gang zijnde instorting van onze beschaving verloopt volgens historische wetmatigheden die niet te vermijden zijn.

In het in 1997 gepubliceerde boek The Fourth Turning (Het Vierde Keerpunt) toonden auteurs William Strauss en Neil Howe aan de hand van 500 jaar Westerse geschiedenis aan dat de opkomst en ondergang van een beschaving volgens bepaalde wetten en patronen verloopt die niet vermeden blijken te kunnen worden. Deze historische wetmatigheden zullen ertoe leiden dat de Westerse beschaving, met name de Amerikaanse, nog voor het jaar 2025 totaal zal instorten, wat vrijwel zeker zal uitmonden in de Derde Wereldoorlog. Anno 2013 gaat het economische en morele verval van onze beschaving echter al zo hard, dat dit fatale 'Zenith' moment mogelijk al in 2016 wordt bereikt.

Strauss en Howe voorzagen in 1997 vijf scenario's die de ondergang van Amerika in gang zouden kunnen zetten:

1. Financieel-economische crises. De staat int steeds hogere belastingen, legt beslag op het geld van de burgers en installeert een totalitaire controlemaatschappij. Burgers verzetten zich, de regering zet veiligheidstroepen in, er ontstaat een Grondwetscrisis en mogelijk wordt de staat-van-beleg afgekondigd.

2. Een terreuraanslag waarbij een vliegtuig is betrokken (4 jaar vóór 9/11 voorzien), waar de VS met militaire macht op reageert. Politie en veiligheidsdiensten krijgen steeds meer macht, mogen burgers en huizen zonder aanleiding controleren. Meer aanslagen lokken false-flag beschuldigingen tegen de regering uit (denk aan Boston).

3. Beurscrash op Wall Street, banken storten in (2008), en een crisis rond de federale begroting, wat dit jaar realiteit is geworden.

4. Virusuitbraak. Een nieuwe en zeer besmettelijke ziekte verspreidt zich razendsnel over het land, wat grootschalige quarantaine en evacuaties noodzakelijk maakt.

5. Oorlog. Rusland herneemt de controle over tot anarchie vervallende voormalige Sovjet republieken, stuurt daar troepen heen en vormt een alliantie met Iran. Zilver- en goudprijzen stijgen fors. Militaire confrontaties over de hele wereld monden uit in felle oorlogen. Gedoemd fouten uit het verleden te herhalen

Volgens de auteurs zijn generaties gedoemd de lessen van het verleden te vergeten en zullen daarom dezelfde fatale fouten maken. De opkomst en ondergang van iedere beschavingscyclus is daarom onder te verdelen in keerpunten, die ruwweg iedere 20 jaar optreden. Als de vorige generatie ouder geworden is en een nieuwe generatie het overneemt vindt er een grote wending plaats. Een volledige cyclus bevat in totaal vier van dergelijke keerpunten:

1. Het hoogtepunt. (1945-1965) Iedereen werkt hard en enthousiast aan het opbouwen van de samenleving, waardoor er op alle terreinen een stormachtige ontwikkeling plaatsvindt. 

 

2. Bewustwording. (1965-1985) Bouwend op de energie en de prestaties van de eerste fase vindt er in de samenleving steeds meer zelfonderzoek plaats en komt er meer ruimte voor spirituele zaken die buiten de algemeen geaccepteerde standaarden liggen.

 

3. Verval. (1985-2005) Het 'Vrijheid blijheid' concept breekt door in de samenleving en cultuur, wat het begin van wanorde en verval inluidt. Mensen raken steeds meer op zichzelf gericht, het publieke vertrouwen neemt af en het toenemende pessimisme gaat langzaam maar zeker naar een nieuwe crisis toe.

 

4. Crisis. (2005-2025) Dit is de met afstand de meest gevaarlijke fase voor alle beschavingen. In deze fase bevinden wij ons nu. Politici grijpen steeds vaker naar wanhopige middelen om de almaar groter wordende dreigingen en crises het hoofd te kunnen bieden (bankenbailouts met belastinggeld, EFSF/ESM noodfonds, gedwongen afdracht rekeninghouders, etc.).

 

Decennia in stand gehouden wetten, regels en normen worden razendsnel aan de kant geschoven (bijv. de talloze gebroken verkiezingsbeloften en EU verdragen). De jongeren, verstikt door teveel bescherming en structuur, breken met de waarden van de ouderen en richten zich vooral op persoonlijk succes. De interesse voor spiritualiteit neemt af, mensen nemen steeds meer risico's, de greep van overheid, politie en veiligheidsdiensten op de samenleving wordt verstevigd. Uiteindelijk ontstaan er nieuwe, hevige oorlogen.

 Kwestie van overleven

 In 1997 voorspelden Strauss en Howe dat 'Amerika net na het millennium een nieuw tijdperk zal ingaan dat zal uitmonden in een crisis die te vergelijken is met de Amerikaanse revolutie, de Burgeroorlog, de Grote Depressie en de Tweede Wereldoorlog. Het overleven van de natie zal vrijwel zeker op het spel komen te staan.'

 16 jaar geleden, toen de VS in grote welvaart en relatieve kalmte en vrede leefde, zagen de auteurs duidelijk het verval van de samenleving en de opkomst van het pessimisme over de toekomst, de kenmerken van het Derde Keerpunt. Op de één of andere manier kregen steeds meer mensen het gevoel dat het land van binnenuit aan het wegrotten was. 'Vervolgens zullen er echte ontberingen komen, met ernstig leed dat zowel rassen, klassen, de natie als het imperium zal raken.'

'Totale oorlog voor 2025'

'Ergens vóór 2025 zal Amerika vervolgens door een grote historische poort gaan die vergelijkbaar zal zijn met de Amerikaanse Revolutie, de Burgeroorlog en de gelijktijdige noodsituaties van de Grote Depressie en de Tweede Wereldoorlog. Het gevaar van een catastrofe zal zeer hoog zijn. Het land kan uitbarsten in een gewelddadige burgeropstand, geografisch uit elkaar vallen, of bezwijken onder een autoritaire regering. Als er oorlog komt zal die waarschijnlijk met maximale inspanningen en risico's gevoerd worden - met andere woorden: een TOTALE OORLOG.'

Alhoewel de auteurs stelden dat niet perse alle omschreven calamiteiten tijdens het Vierde Keerpunt hoeven op te treden, waren ze er wel van overtuigd dat de historische cyclus en deze keerpunten niet onderbroken kunnen worden, net zoals de vier seizoenen elkaar onverbiddelijk opvolgen.

Faustische gok met onze kinderen

'Daarom moeten we onze gevierde Amerikaanse Droom op een nieuwe, seizoenachtige wijze interpreteren. Ook zullen we moeten toegeven dat ons geloof in voortdurende vooruitgang vaak neerkomt op een Faustische gok met onze kinderen. Faust schroeft altijd zijn eisen op, en aan iedere gok kleven steeds grotere risico's. Het grootste deel van het Derde Keerpunt hebben we de afrekening kunnen uitstellen, maar de geschiedenis waarschuwt dat we dit niet tot na de volgende bocht in de tijd kunnen blijven doen.'

Zenith in 2016

In 2013 kan de conclusie worden getrokken dat arrogantie en roekeloosheid inderdaad zowel samenleving als overheid in hun greep hebben gekregen. In Amerika is de in 1961 geboren Obama de eerste president van de 'X-Generatie', de Dertiende Generatie die volgens Strauss en Howe de wereld opnieuw in totale chaos zal storten. Het 'Zenith' moment van dit proces lijkt al in 2016 bereikt te worden.

 

(Wordt wellicht vervolgd) Xander

°°°

*

(*) de Lage Landen na amputatie : de geamputeerde delen zijn het Graafschap Vlaanderen in wat nu door de Franstaligen wordt gedomineerd, en de Gebieden van ‘Vlaanderen in Vrankrijk’ die de laatste paar honderd jaar door Parijs zijn weg geroofd. Het geheel, van Friesland tot aan de Zomme, dat zijn de historische Lage of Neder-landen.

°°°

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

°°°

 

***

Vrijdag 3 mei

Zon 6u13-21u07

HH Apostelen Filip en Jacob de Mindere

Als het op Sint-Philippus regent dan is de oogst gezegend

.

MARGARET THATCHER

    ‘The problem with socialism is that eventually you run out of other people’s money’. ® ‘tSCHELDT

.

°°°

Les over het Productie-Proces

 

Dat nog delicater is dan morgennevel in de bergen

°°°

°°°

Ter zake :

Wat de 1 meiboodschap had moeten zijn

® DM : de socialistische boodschap biedt geen oplossing voor de problemen van fraude en loonkosten. Dat vindt Michel Maus, fiscaal expert aan de Vrije Universiteit Brussel, advocaat en auteur van 'Iedereen doet het! Belastingontduiking in België'.

*

Het jaarlijks weerkerende Feest van de Arbeid is traditioneel de dag van de uitspraken van de gebalde vuisten. Ook dit jaar is dat niet anders. Op zijn 1 mei-toespraak stelde sp.a-voorzitter Bruno Tobback dat iedere euro die staatssecretaris John Crombez recupereert uit de fraudebestrijding of uit belastingparadijzen moet dienen om de lasten op arbeid te verlagen. Dat moet het ondubbelzinnig engagement worden van de sp.a, dixit Tobback. Ook ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw verkondigde een gelijkaardige boodschap. Hij stelde dat 150.000 jobs kunnen worden gecreëerd door 13 miljard euro te recupereren uit de strijd tegen de fraude.

Het standpunt van de socialistische beweging is begrijpelijk. Het beleid van staatssecretaris Crombez werpt zijn budgettaire vruchten af en dit budgettaire succes moet dienen om de lasten op arbeid te verlagen. In de eerste plaats wil sp.a hierbij focussen op sectoren waar de productiviteit en toegevoegde waarde laag liggen en op sectoren die met zware internationale concurrentie kampen, zoals de horeca, de bouw en de transportsector.

Op het eerste gezicht lijkt dit een zeer nobele doelstelling te zijn, maar het valt te betwijfelen of dit echt dé oplossing vormt voor het fraudeprobleem en de loonkostenproblematiek. Het socialistische standpunt lijkt immers uit te gaan van de stelling dat de fiscale fraude verantwoordelijk is voor de absurde fiscale loonkosten in ons land, en dat de opbrengst van de fraude kan worden gebruikt om die loonkosten te milderen. De vraag is of dit uitgangspunt correct is. Is de hoge en ongelijke belastingdruk in ons land het gevolg van de fiscale fraude, of is de fiscale fraude het gevolg van de hoge en ongelijke belastingdruk? Dit is natuurlijk een kip-en-eiverhaal, maar wel cruciaal in de zoektocht naar een substantiële oplossing voor ons fraudeprobleem.

Hoe relevant en noodzakelijk de fraudemaatregelen van staatssecretaris Crombez ook mogen zijn, het blijven maatregelen van symptoombestrijding en zijn geen curatieve ingrepen. De primaire vraag in het fraudeverhaal is dan ook niet zozeer hoe de overheid de fraude optimaal kan bestrijden, maar wel hoe de overheid de oorzaken van de fraude kan wegnemen. Uitsluitend strenge fraudemaatregelen nemen zullen het probleem niet uitroeien, maar integendeel enkel voor een nog grotere vertrouwensbreuk zorgen tussen burger en overheid. Als men de fraude echt efficiënt wil aanpakken, dan moet men afstappen van de pure symptoombestrijding en primordiaal focussen op de oorzaken.

Deze waaromvraag is werkelijk fundamenteel voor de probleemoplossing van de fraude en die boodschap lijkt blijkbaar niet echt door te dringen. Nochtans zijn er redenen waarom de Belgen zo allergisch reageren tegen belastingen en zo'n hoog fraudelibido hebben. Iedereen beseft dat belastingen noodzakelijk zijn voor het in stand houden van de verzorgingsstaat en toch gaat onze maatschappij gebukt onder een totaal gebrek aan fiscale burgerzin. De oorzaak van dit fenomeen ligt duidelijk in het gebrek aan vertrouwen in de overheid en die is daar zelf verantwoordelijk voor.

Zelfs Niccolo Machiavelli zag reeds in de 16de eeuw in dat de legitimiteit van de overheid in belangrijke mate wordt bepaald door de manier waarop zij met belastingen omgaat. Een zorgvuldig en verantwoord belastingsysteem leidt onmiskenbaar tot een vertrouwen in de regering, en omgekeerd zorgt een onzorgvuldig en onverantwoord belastingsysteem even onmiskenbaar voor een maatschappelijke vertrouwensbreuk. Ook de 18de-eeuwse filosoof Adam Smith zag dat in en stelde dat een rechtvaardig belastingsysteem een maatschappelijke aanvaarding waarborgt. Een onrechtvaardig systeem daarentegen leidt tot een verwerping van het gezag van de overheid en zorgt ervoor dat de burgers de in hun ogen onrechtvaardige belastingregels zullen overtreden zodra zij dit kunnen. Tiens, tiens...

Ongelijke belastingdruk

Als de burgers in ons land zo massaal de nationale sport bedrijven, dan is dit een teken aan de wand, met name dat het Belgische belastingsysteem is verworden tot een gedrocht dat geen vertrouwen meer verdient. Dit is overigens terecht. Een overheid die een systeem heeft gecreëerd met een absurde ongelijke verdeling van de belastingdruk verdient geen maatschappelijk vertrouwen. Zelfs onze captains of industry, zoals Marc Coucke en Roland Duchâtelet, worden ongemakkelijk van deze vaststelling en stellen zich de vraag waarom de overheid dit systeem in stand houdt.

Ons land heeft dan ook nood aan een fiscale revolutie en verdient een rechtvaardig belastingsysteem zodat elke burger en elke onderneming, rijk of arm, groot of klein, op een redelijke wijze bijdragen aan de financiering van onze verzorgingsstaat. Allen zo kan het vertrouwen worden hersteld. Dat hiervoor de fiscale privileges van de lobbyfiscaliteit zullen moeten sneuvelen is duidelijk. Eerder dan te zwaaien met de scalp van de fiscale fraude, had dit de 1 meiboodschap moeten zijn.

 

°°°

°°°

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

°°°

 

.

°°°

 

°°°

°°°

Ter zake :

"Waarom ik mij (nog) niet wil integreren" -.

® DMYassine Channouf is 25 jaar en Borgerhoutenaar. "Zolang een dubbele stoandaard wordt gehanteerd, is mijn doel niet het conformeren aan de maatschappij, maar het veranderen ervan", schrijft hij.

*

 Het is absurd dat veel moslims nog worstelen met het integratievraagstuk. Zeker als je bedenkt dat het bestaan van Antwerpen te danken is aan de sharia. Op school leerden we namelijk dat Brabo Antigoons hand afhakte omdat die laatste zich iets toe-eigende wat niet van hem was. Noem Antigoon maar een dief. Volgens de sharia zou zijn hand moeten afgehakt worden. De sharia was er dus al heel vroeg in Antwerpen.

Tot zover de comic relief. Want buiten die humoristische associatie is er weinig reden tot lachen.

Ik ben in Antwerpen geboren, maar heb me er nooit thuis gevoeld. Waarom? Omdat de dominante stroming binnen de maatschappij moeilijkheden heeft met mijn bestaan, met mijn 'zijn'. Omdat er altijd iets bovenmenselijk wordt geëist!

Er wordt altijd verwacht dat ik me verantwoord voor de daden van anderen, dat ik me distantieer, en vooral, dat ik me opstel als veroordelende rechter telkens iemand van mijn 'soort' buiten de lijntjes kleurt. Mijn kleur en naam zijn mijn ergste vijanden.

Zelfs de meest 'welwillende' opmerkingen komen racistisch over: "Jij bent anders dan de meeste Marokkanen", of: "Ik wist niet dat er Marokkanen zoals jij bestonden", of erger: "Gij moogt blijven, maar al de rest moet terug naar hun eigen land". Die opmerkingen zijn allesbehalve complimenterend, want ze verraden de vooringenomenheid en de vooroordelen die zich heer en meester hebben gemaakt van de modale 'welwillende' mens. Onze wereldstad is niet meer dan een uit zijn voegen gebarsten dorp, met de bijbehorende mentaliteit.

Een Belg zou terecht geschoffeerd zijn mocht hij ergens op deze aardbol 'gecomplimenteerd' worden met zijn anders-zijn. Welke Belg zou tevreden zijn met de opmerking: "Ik wist niet dat er ook zulke Belgen bestonden, ik dacht dat alle Belgen pedofielen en fraudeurs waren?" Ik ben een kosmopoliet en weiger me te schikken naar die dorpsmentaliteit. De wereld is mijn thuis. Antwerpen lijdt aan sociale hypochondrie, en ik wil niet besmet worden.

Kan het mij kwalijk worden genomen dat ik niets gemeen wil hebben met een mentaliteit waarin uitspraken als: "Wordt het niet stilaan tijd voor een (atoom?)bommetje op Mekka? Kwestie van iedereen zijn plaats te wijzen", weinig verontwaardiging uitlokken.

Geen rechtsstaat

Waarom zou ik deel willen uitmaken van 'een mainstream' die geen aanstoot neemt aan de karikatuur van een rechtsstaat. Een moord in de doofpot stoppen, frauderende diamantairs met de mantel der gerechtelijke liefde bedekken, maar o wee als een Marokkaan met een mooie auto rijdt. Dan is hij niet onschuldig tot het tegendeel bewezen is.

Enkele jaren geleden werd ik tegengehouden voor een pascontrole toen ik op de Meir wandelde. Toen de politieagent mijn identiteitskaart teruggaf zei hij: "Goed nieuws, je staat niet geseind." Dat verwonderde de jonge agent. Eigenlijk had ik toen moeten antwoorden: "Een jonge Marokkaan die niet geseind staat? Check nog eens! Want af en toe steek ik over bij rood licht." Waarschijnlijk neemt die agent verlof als hij toevallig met een Marokkaan moet patrouilleren.

Deze maatschappij tolereert excessen waar ik niets mee te maken wil hebben. Daarom wil ik mij niet integreren. Ik wil zelf de criteria bepalen waaraan ik moet voldoen om een volwaardig mens te zijn. Ik hoef niet gekeurd te worden door een maatschappij die mij criteria oplegt waaraan ik moet voldoen om 'geïntegreerd' te zijn. Het huidige integratiediscours wordt gekenmerkt door één eigenschap: het gebrek aan keuzevrijheid. Take it, or leave (it).

Samenleven

Ongetwijfeld zullen sommigen deze brief zien als een racistische aanklacht op deze samenleving. Volgend jaar is het vijftig jaar geleden dat de eerste Marokkanen arriveerden om zich hier kapot te werken. Wegvluchtend van de armoede en een dictatuur waren ze blij een kans op een nieuw leven te krijgen. Toen stelden onderzoekers geen vragen of die generatie het terrorisme goedkeurde.

Maar na de golden sixties kwam de recessie in de jaren zeventig. In zulke tijden gedijen extreem rechtse ideeën goed. In 1978 ontstond het Vlaams Blok. Migranten waren kop van Jut, ondanks hun harde werk en weinig geklaag.

Daarna kreeg een heel nieuwe generatie het racisme over zich heen. Het discours ging over vreemdelingen die - een contradictie vanjewelste - zowel te lui waren om te werken en tegelijkertijd de jobs stalen van de brave Vlamingen. Dat discours zorgde voor een ware vervreemding bij de kinderen van die Marokkaanse migranten, die moeilijk migranten genoemd kunnen worden.

In het onderwijs kregen ze weinig kansen. Het latente racisme maakte van hen 'rotjochies'. Ze werden buiten die maatschappij gezet, en je kunt bezwaarlijk stellen dat ze die maatschappij verwierpen. Er bestaan genoeg verhalen over de knokploegen van het Vlaams Blok die er straffeloos op los sloegen in Borgerhout.

De maatschappij is selectief in het verwerpen van fenomenen die ze beschouwt als verwerpelijk. Zolang die selectiviteit bestaat, zolang die dubbele standaard wordt gehanteerd, is mijn doel niet het conformeren aan die maatschappij, maar het veranderen ervan. En dat doen we samen. Vandaar het woord: samenleven. In zo'n maatschappij ben ik wel geïntegreerd.

 

Elke donderdag laten De Morgen en politiek filosoof Bleri Lleshi Antwerpse jongeren aan het woord over hun ervaringen en verhalen in de tweede stad van België. Ben je tussen 16 en 26 jaar en woon, werk of studeer je in Antwerpen? Mail je brief naar brievenuitantwerpen@gmail.com. Wie weet wordt hij gepubliceerd in De Morgen of op de blog van Lleshi. 

°°°

°°°

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

°°°

 

 

***

Donderdag 2 mei

Zon 6u15-21u05

H Walbert

(Dagklapper overgenomen van ® ‘tSCHELDT)

.

°°°

Wind- en regenvrije rouw-ruimte in crematorium

 

Met aanbouw (achteraan) met verbradings installaties die gelijktijdig 5 lijken aankunnen. Incl. bloemen en Kronen. Urnen vanaf 250 Euro.

°°°

°°°

Ter zake :

Kerk wil geen voorgangers meer voor uitvaarten in crematoria

® DM 01/05/13, 14u32  − Bron: Belga

*

In de crematoria die in de toekomst gebouwd worden, worden vanuit de katholieke Kerk geen voorgangers gemandateerd om er afscheidsplechtigheden te leiden. In de reeds bestaande crematoria zal de mandatering van voorgangers (priesters, diakens, gebedsleiders) voor het leiden van christelijke afscheidsplechtigheden tegen 1 januari 2015 worden afgebouwd. Een precies tijdstraject wordt per bisdom uitgewerkt na overleg met de directies van de afzonderlijke crematoria. Dat hebben de Vlaamse bisschoppen beslist. 

Families die in een crematorium een laatste gebed willen bij het stoffelijke overschot van de overledene, kunnen daarvoor ook in de toekomst een beroep doen op de katholieke Kerk. Het gaat hierbij echter niet om een volledige afscheidsplechtigheid maar om een kort gebedsmoment dat te vergelijken is met het gebed dat op het kerkhof kan plaatshebben. De afzonderlijke bisdommen zullen afspraken maken met de crematoria over de concrete modaliteiten van dit gebedsmoment.

"Uitvaartliturgie dreigt haar betekenis te verliezen"

 "Als bisschoppen erkennen wij het maatschappelijke belang en de eigen rol van de crematoria, waar mensen geholpen worden om afscheid te nemen van hun overledenen. Wij willen daarbij de huidige situatie van levensbeschouwelijk pluralisme ernstig nemen. Evenzeer zijn wij overtuigd van de blijvende waarde van de katholieke uitvaartliturgie. De uitvaartliturgie dreigt haar betekenis te verliezen wanneer ze helemaal losgemaakt wordt van de geloofsgemeenschap. Daarom wordt de uitvaartliturgie in principe gevierd in de parochiekerken. Wij roepen dus de families die een katholieke uitvaartliturgie wensen, op om zich te richten tot de parochies", aldus de Vlaamse bisschoppen.

 In 2003 erkenden de Vlaamse bisschoppen officieel de mogelijkheid om in de toen bestaande crematoria mensen te mandateren die daar in naam van de katholieke Kerk een gebedsmoment konden leiden. Dit was bedoeld als een parallel van de gebeden op het kerkhof, aansluitend op de uitvaartliturgie in de parochiekerk. In de praktijk is dit afscheidsgebed in vele gevallen echter uitgegroeid tot een meer uitgebreide plechtigheid die de liturgische viering in de kerk vervangt.

°°°

°°°

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

°°°

 

.

°°°

Met dank aan de syndicaten

 

Tenminste, zo lang er nog werk is dat kan ‘genomen’ worden…

°°°

°°°

Ter zake :

 

 

Belgen betalen hoogste belastingen in heel Europa

® Hans Brockmans in Trends

De Belgen betalen de hoogste belastingen en socialezekerheidsbijdragen in Europa.

°

De Tax Liberation Day, de dag dat een burger stopt met aan de overheid te betalen en voor zichzelf begint te werken, valt dit jaar op 8 augustus. Dat is een Europees record. Vorig jaar was ons land al de nummer één, toen die dag op 5 augustus viel.

De gegevens komen uit de studie The Tax Burden of Typical Workers in the EU 27 van de conservatieve denktank New Direction – The Foundation for European Reform. De reële lasten – dus inclusief sociale bijdragen en btw – stegen in Europa van 44 ,89 procent in 2012 naar 45,06 procent in 2013. In België bedraagt de reële belasting 60,25 procent. Voor elke euro die een Belgische werknemer overhoudt, moet de werkgever 2,52 euro betalen.

Hoewel de studie dat minder sterk benadrukt, blijkt er ook uit dat de Belgische werknemers de duurste brutolonen van alle Europese landen hebben (58.235 euro, RSZ-bijdrage inbegrepen). De Bulgaren zijn het slechtst af met een brutoloon van 3956 euro, waarvan ze 2470 euro overhouden. Na betaling van alle lasten eindigt de Belg op de tiende plaats in de Europese lijst.

De vroegste Tax Liberation Day breekt aan in Cyprus op 14 maart. Daarna volgen Ierland en Malta. Frankrijk en Australië staan met België in de kopgroep van landen met het hoogste overheidsbeslag.

“Zij die dachten dat de Belgische belastingen slechts in één richting konden bewegen, naar beneden, hadden het fout”, concludeert de studie. “Vooruitkijkend ziet het ernaar uit dat de Belgische leiders die koppositie willen behouden. In maart 2013 kondigde de regering-Di Rupo aan de schuldgraad van 100 procent van het bnp te verlagen door activa te verkopen, minder uit te geven en – uiteraard – de belastringen te verhogen.”

°°°

°°°

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

°°°