Archief

.

500449 - EINDELIJK DE NAAKTE WAARJEID OVER SLINXE RADDRAAIERIJ, ZWARTE PIETERIJ EN MOSLIMMER -LIRFDE

MAANDAG 7 DECEMBER 2020

INHOUD

NIET HET RIJKE WELVARENDE WESTEN MAAR DE GANSE MOSLIM-WERELD MOET DE MOELE EN STOFELIJKE SCHADE TERIGBETAALEN AAN ‘DONKER AFREIKA’

*

https://outlook.live.com/owa/?path=/mail/inbox/rp

*

“IEDEREEN HIELD ZICH MET SLAVERNIJ BEZIG”

Men kent het officiële verhaal van de slavenhandel intussen maar al te goed: we dreunen het af in de klas, we horen het op televisie en op de radio: toen de Europeanen de wereld ‘koloniseerden’, introduceerden ze er de slavenhandel. Op die slavenhandel bouwden zij hun rijkdommen. Het is dus met een verdiend schaamtegevoel dat Europa overgaat tot herstelbetalingen. Herstelbetalingen aan Afrika, dat de Europese slavenhandelaars zowat hebben leeggeroofd.

Bernard Lugan, professor aan de Ecole de Guerre en aan Saint-Cyr, expert in het internationaal Rwanda-tribunaal en bovenal Afrika-expert, heeft een boek geschreven over de slavenhandel. Hij zet een zeer genuanceerd beeld neer, dat regelrecht ingaat tegen het politiek correcte riedeltje van de blanke schuld. Hij werd in ‘Eléments’, het tijdschrift van onze Franse zuster-vereniging, geïnterviewd.

Xxxxx

“Alle volkeren hebben slaven gehad. In mijn studie-gebied zie ik 3 soorten slavenhandel.

Een eerste, inter-Afrikaanse slavenhandel.

Een tweede, de Arabisch-islamitische, die zich in een 6-tal regio’s ontwikkelde in Afrika. De grote Arabische slavenhandel startte in Afrika op rond de 7de eeuw en zou pas een einde nemen met de koloniale tijd.

En de derde slavenhandel, de Atlantische, die in de 16de eeuw begon en eindigde in de 19de eeuw”.

 

De Europeanen hebben de slavenhandel niet uitgevonden! Lugan daarover: “In het pre-koloniale Afrika bestonden er veel lokale sociale structuren die op slavernij waren gebaseerd, vooral dan langs de kust en in het binnenland van de regio die Ivoorkust, Liberia, Sierra Leone omvat.” Of zoals Olivier Pétré-Grenouilleau schreef: “Zwart Afrika was niet alleen slachtoffer van de slavernij, het was tevens een van de belangrijkste actoren”. Zonder de actieve medewerking van zwarte staten was een Europese slavenhandel onmogelijk geweest, aldus Bernard Lugan, die hierbij ook de woorden van de vroegere president van Benin, Mathieu Kérékou, aanhaalt: “De Afrikanen hebben een bijzonder hatelijke rol gespeeld in de slavernij”. Slavenhandel was in de eerste plaats een inter-Afrikaanse aangelegenheid. Gevangen zwarte slaven die uit het binnenland naar de kust werden getransporteerd, de distributie netwerken, de verschillende tolposten, taksen die werden geïnd: het maakte, aldus professor Lugan, deel uit van een verrijkings-machine van sommige Afrikanen ten nadele van heel wat andere Afrikanen. Voltaire zei hierover: “Men verwijt ons de slavenhandel. Maar een volk dat zijn kinderen verkoopt, valt nog meer te verwijten dan de kopers”.

De belangrijke islamitisch-Arabische slavenhandel

Als professor Bernard Lugan wordt geconfronteerd met de vraag naar de verschillen tussen de Europese, Atlantische versie van de slavenhandel, en de islamitisch-Arabische, aarzelt hij geen moment: “Ik zie twee grote verschillen. De Europeanen hebben nooit deelgenomen aan de jacht op slaven, terwijl de Arabische moslims regelmatig rechtstreeks hierin betrokken waren. De Europese versie van de slavernij had vooral betrekking op mannen, die geschikt waren om in de plantages te werken, terwijl de Arabisch-islamitische in de eerste plaats gefocust was op jonge vrouwen of jonge mannen”. Een derde verschil, zal later uit het interview blijken, is ook dat de Europeanen tot hier toe de enige zijn geweest om slavernij ook officieel af te schaffen.

Maar, zegt Lugan, één aspect bij de slavernij blijft – nog altijd – onderbelicht. “Gedurende meer dan 10 eeuwen, van 700 tot ongeveer het begin van de 19de eeuw, vonden op de Balkan en in de Middellandse Zee overvallen plaats, waarbij naar schatting miljoenen Europeanen als slaaf werden weggevoerd. Raids georganiseerd door islamitische Arabieren. De eerste hadden plaats op Sicilië in 652. Tijdens de maand oktober van 1505 bijvoorbeeld werden de regio’s Alicante en Malaga overvallen en duizenden inwoners weggevoerd. Een exhaustieve lijst opstellen is onbegonnen werk, maar enkele zeer brutale overvallen in Italië wil ik u nog meegeven: in 1544 werden 7.000 Napolitanen weggevoerd, in 1554 was het de beurt aan 6.000 inwoners van Vieste (in de Italiaanse provincie Puglia), in 1556 4.000 Spanjaarden uit Andaloesië”, aldus nog de auteur.

Toen de Middellandse Zee – door militaire interventies van Europese staten – te gevaarlijk werd, verlegden de piraten van Marokko hun actiegebied. Ze voerden razzia’s uit tot in het Kanaal, de Ierse Zee, de Faroer-eilanden.

De derde vorm van slavenhandel, de Europees-Atlantische, kwam er met de Portugese ontdekkingsreizigers. Zij wilden via een andere route naar India en kwamen op die manier in Afrika terecht. Door de ontwikkeling van de handel, waaronder de slavenhandel, verlegde het economisch zwaartepunt van Afrika zich naar het westen van Afrika, de kustlijn, die voor de slavenhandel economisch slechts zeer marginaal was, en eigenlijk niet meetelde.

Zo komt professor Lugan tot het laatste verwijt van de politiek- correcte blanke slavernij-verhalen: de enorme rijkdom die hierdoor in Europa werd opgebouwd en de morele plicht van de Europeanen om die terug te betalen (het boek van Eric Williams, “Capitalism and Slavery”, van 1944). Neen, zegt Lugan, dit verwijt kan onmogelijk worden weerhouden. Er werd intussen aangetoond dat de slavenhandel slechts een zeer bijkomstige rol heeft gespeeld in de koloniale handel van de Europese grootmachten. Zo maakten de slavenschepen in de 18de eeuw, op het hoogtepunt van de Britse koloniale handel, slechts 1,5 procent uit van de ganse commerciële vloot, en 3 procent van de ganse tonnage.

Daarenboven, “als de winsten van de slavenhandel aan de basis zouden liggen van de industriële revolutie, hoe kan men dan verklaren dat op het einde van de 18de eeuw de Franse koloniale handel groter was dan de Britse, terwijl in Frankrijk er nog lang geen sprake was van een industriële revolutie. En hoe te verklaren dat Portugal dat aan de basis lag van de ontwikkeling van de slavenhandel, een van de belangrijkste landen was die buiten de industriële revolutie bleef!”

“Als deze marxistische interpretatie zou kloppen, dan zou de industriële revolutie in de Verenigde Staten van Amerika moeten ontstaan zijn in het zuiden, dat een slaven-regio was, en niet in het noorden, waar de slavernij was afgeschaft. Terwijl het natuurlijk net andersom is gebeurd”.

Hopelijk kunnen we snel een Nederlandstalige versie van dit boek lezen!

*Peter Logghe

*

Lugan, B., Esclavage, l’histoire à l’endroit, Ed. L’Afrique réelle, 2020, 195 pag

 

CORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

Slacvevhandel, na de Oudheid, en dus gelijklopend niet het opkomen van het Christendom, tenzij ‘intern-Afrikaans’, zogezegd voor ‘Eigen Gebruik’ onder elkaar… Alleen geschikt voor de eigen interne onderbuikse Makrt in ‘Donkr Afrika’ zelf. Enuchen en zo… Allemaal o zo broodnodig om harems te bewaken. Typische folklorisme getinte gebruiken die ht Westen o zo btoodnodig aan het importeren is is..

We lazen daarstraks da de Kanaalzone ooit het geliefkoosd jachtgebied is geweest van Marokko. Vandaar die afkeer die Geert Wilders doet zeggen, dat hij er genoeg van heeft…

En toen kwam daar ineens, als door God gezonden, tijdens de Gouden Eeuw van de jaren 600, De Profeet een onbekende Woestijn-Roverhofdman, met opgeheven roede en vlijmscherp geslepen kromzwaard, zot van jonge tot zeer jong vlees, op het waan-idee van de Arabiscie (meestal) slipjes- slavendrijverij tot ver buiten de overvol gestoken dorpsgrrenzen van de eigen leefwererelden Mekka en Medina…

Dat ging zo haast 2.000 jaar lang door, tot de huidige dag, welwiswaar sedert de Conentie van Brussel (1890) door Lepold-met-den-Baarde, of uit eerlijke schaamte, wie zal hdt zeggen? iets of wat … bedekter vrtsie door. Wat meer ‘versluierd’ als U begrijpt wat ik bedoel. Maar war daaribder verborgen blijft, blijft hetzelfde…

 

En dan de plantages. Een heropflakkering van de slavernij, als niet bij een of andere Pakbonnd aangesloten werkkracht, op de werklvloer in De Nieuwe Wereld, nadat die eerst als ‘Aboriginals’ gevolkkerenmoord werden, en wat daarna nos restte, overgebracht in ‘Resdervaten’ die, mits betaling vrij toegankelijk zijn voor toeristen.

Het IItalians Nonnetje Maria Theresia van daarjuist weet er aalles van en volgt het verloop van haar levens-werk van zeer nabij aan de Rechterhand des Vaders. Wat haar zeker niet in dank wordt afgenomen door alle Moderne Wereld Verbeteraars van tegenwoordig.

Voor de Conventie van Brussel (2 juli 1890)

https://nl.wikipedia.org/wiki/Conferentie_van_Brussel

 *

HOW TO HOLD THE WEST

*

Digitalia

.

500450 - GOEDE BEURSGANG, NIEUWE BEDRIJVEN LIGGEN VOOR HET GRIJPEN MAAR TRUMP ZAL ER NIET EENS VOOR BEDABKT WORDEN. EEN DOORDENKERTJE….

MAANDAG 7 DECEMBER 2020

INHOUD

BLOEDRODE SLAVEN-DRIJVEFIJ OP Z’N CHINEES VIA HET GEHEIMWAPEN VQN EPIDEMIE ZAAIEN HEEFT HELIGEN NODOG ALS HIERONDER DIE ITALIAANSE NON. HOW THE WEST HAS TI BE WON: BEWEGGING.HALT.BE

*

1880 MARIA JOSEPHA ROSELLO

Maria Josepha Rosello, Savona, Italië; stichteres; † 1880.

Feest 7 december.

Maria Josepha werd op 27 mei 1811 in het Italiaanse plaatsje Albisola Marina geboren. Op 17-jarige leeftijd trad zij toe tot de tertiarissen van Sint-Franciscus.

Op verzoek van de bisschop van Savona verzamelde zij een aantal jonge vrouwen om zich heen die haar zouden helpen bij de twee schooltjes, welke zij zou beginnen in die stad. Uit deze groep groeide de religieuze congregatie van de Dochters van Onze Lieve Vrouw van Barmhartigheid. Veertig jaar stond zij als algemeen overste aan het hoofd. Zij spande zich vooral in om Afrikaanse slavenkinderen vrij te kopen. Tegen het eind van haar leven had de congregatie intussen ook in Amerika vaste voet gekregen. Zij stierf op 7 december 1880. Op 6 november 1938 werd zij zalig verklaard. Haar heiligverklaring volgde op 12 juni 1949.

*

https://blog.seniorennet.be/guvaal/

De MR-Obsessie

Paarsgroen blijft last hebben van woelwater Bouchez. De voorzitter van de Waalse liberalen wil nog steeds dat er versoepelingen moeten komen tijdens de Kerst- en Nieuwjaarsperiode. De kans dat dat gaat gebeuren blijft echter miniem. De voornaamste reden waarom we nl nu met de tweede lockdown zitten is het gevolg van de te snelle versoepeling door de regering (nou, ja) van Wilmès, partijgenote van Bouchez die regeerde met een uitgelezen club van gelegenheidsministers uit dezelfde partij.

Men oogst wat men gezaaid heeft. Had men gekozen voor Paarsgeel i.pl.v. voor Paarsgroen+ dat had men van heel die MR geen last meer gehad, althans niet binnen de federale regering. Met dank aan o.m. “formateur” Lachaert die daarvoor zijn woord moest opeten en kazak draaien, wat zijn partij, Open VLD, bij een volgende verkiezing door de blauwe achterban zwaar zal worden aangerekend.

Bouchez is trouwens niet de enige francofoon die vindt dat de Vlamingen in de Paarsgroen+ regering teveel te zeggen hebben; hij is er wel de spreekbuis van. Als Walen en Brusselaars straks alleen nog hun eigen wil willen doordrukken moeten ze maar zorgen dat dit land gesplitst raakt, zoals ik al eens schreef in mijn blog van 19 novemb

 *

AIRBNB TREKT INTEKENPRIJS MET EEN KWART OP

Brian Chesky,

CEO en oprichter van Airbnb ©REUTERS

Vandaag om 07:33

Sleutelfiguren   Brian Chesky, Joe Gebbia, Nathan Blecharczyk

Hoofdkantoor   San Francisco

*

Beleggers popelen om in te checken bij de beursgang van Airbnb, 's werelds grootste verhuur-platform.

Airbnb maakt donderdag zijn debuut op Wall Street. Het toerismebedrijf zei initieel dat het zijn aandelen in de vork van 44 tot 50 dollar zou verkopen. Maar de vraag bij investeerders is volgens zakenkant The Wall Street Journal dermate groot dat Airbnb die prijsvork met zowat een kwart optrekt, naar 56 tot 60 dollar.

Aan de bovenkant van die vork zou Airbnb gewaardeerd worden op 42 miljard dollar. Ook het Belgische Sofina heeft - als aandeelhouder van enkele investerings-fondsen van Sequoia - daardoor uitzicht op een mooie papieren meerwaarde. Sequoia heeft luidens het prospectus 17,9 procent van Airbnb in handen.

Airbnb haalt voor alle duidelijkheid geen vers kapitaal op. Het zijn de bestaande aandeelhouders die enkele tientallen miljoenen aandelen op de markt gooien.

Party like it's 1999

Beleggers tekenden in 2020 al voor 140 miljard dollar in op nieuwkomers. Dat is meer dan tijdens de dotcom-gekte in 1999

Airbnb moet het sluitstuk worden van een jaar waarin investeerders storm liepen voor nieuwelingen op de Amerikaanse beurzen, aangevuurd door een lange serie records op technologie-beurs Nasdaq. En dat allemaal ondanks, of in sommige gevallen dankzij, een pandemie die de economie wereldwijd tijdelijk heeft stil gelegd.

Tot op vandaag leverden beursintroducties dit jaar op Wall Straat al 140 miljard dollar vers kapitaal op. Dat is een record. Het vorige record dateert van 1999 toen de dotcom-gekte losbarstte.

Behalve Airbnb maakt deze week ook DoorDash de stap naar Wall Street. Doordash is de grootste maatijd-bezorger van de VS, en de beursgang lijkt nog vlotter te lopen dan bij Airbnb. Het bedrijf trekt al voor de tweede keer de introductieprijs op tot 85 à 95 dollar per aandeel, wat aan de bovenkant een waardering van 36 miljard dollar oplevert.

Jan De Schamphelaere

CORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

Neen toeval bestaat niet wegens veel te profaan vn inhiud. “Toeval” dus als een jonge man het meisje van zijn dromen op het juiste moment tegen het lijf loopt? J a, natuurlijk, in en wereld waar zowel de eeuwige Goddelijke Voorzienigheid als het versleten begrip ‘Socialisme’ dient vervangen te worden door Sloefkens Beweging.Vooruitt.

Om er met open armen te worden ontvangen dor het vroeger al opgedoekte A.C.W, nu BewegingNet?

Samen Vooruit of Samen … Vergaan?

De MR-Obsessie.

Sorry, beste vriend Guvaal, maar eerst dacht ik dat daar stond de MERDE-opcessie. Maar U kennende, weet ik dat U het deftig wil houden. Trouwens zowel MR als MERDE komen uit de Fase taal, zijn zowat synoniem van elkaar en derhave zijn ze overduidelijk voor iedere échte Vaderlads Lieveende inboorling. Ook en vooral voor de eigen achtervan, die nu duq ’en bloc’ op z”n lachaards kan overkomen naar Het Blok.

-

En dan, om af te ronden – snik- het Luctor et Emergo van Amerika’s Hipe, Glory and Steuggle for Life…

Zelfs na de – volgens de VRT- mijonenen Corona-doden door zijn schuldige nalatenheid, een nooit geziene groei van de welvaart: hoe doet ‘m het, hoe doet ‘m het.

En straks, met Sleepy Joe en avant aan het op z’n Klassiek-Slinkxe wijze ontstolen Grote Roer, die tot in de hemel zal geprezen worden voor – zonder namen te noemen - des mans economische mirakel-doenderij, zal ook de levensreddende Trump-vaccin hem onsterfelijk maken.

Ja, Linksen zijn wel stom, maar toch ook weer niet helemaal op hubn kop gevallen.

Enfin, dat wil zeggen toch zolang onsterfelijk, diene Biden, net zolang tot Beweging.Vooruit ovcr zijn eigen sloefkens zal gestruikeld zijn. Op met het eigen na-bonzend hoofd te pletter te zijn gelopen tegen het Ope,nbaar Beschermd Erfgoed op de Gentse heuveltop dan jarenlang op kosten van Jan Modaal werd in stand gehouden en behoed voor volledig verval.

Loontje dat om z’n boontje kwam, weet U nog?

Digitalia

HOW TO HOLD THE WEST

..

500448 - MACRONS ‘REPUBLIQIE EN MARCHE” : BEWEGIGN.NET METVOOTUIT.NEET TOT EN MET MAAR NIETEVEN MACRO MAAAR EERDER WAT MINI

ZONDAG 6 DECEMBER 2020

INHOUD

HET IS DUS AL TOT DE INTIEMEN DOORGEFRONGEN DAT NA HET COMMUNISME, HET OOK AFELOPEN IS MET DE SOFTERE VERSIE DAARVAN. ZOEKPLAATJE: WAAROM WIJST ANSELE MET GESTREKTE ARM OP HET ZUID DE GENTGENAARS NAAR BUITEN HET VELD IN?

*

GESCHIEDENIS LAAT ZICH NI MET EEN PENNENTREK UITWISSEN

foto: ©wikipedia

De letters van de Vooruit

Dat wordt hier een Gents verhaal. Om het te begrijpen moet u zich een beetje inleven in de geografie van de stad van Gent. Dat is niet zo moeilijk. U wil per fiets van Sint-Anna naar de Blandijnberg. Via de Zuidstationstraat peddelt u naar ’t Zuid. Links ligt het Zuidpark en voor u een brug over de Oude Schelde. Daar wil u over, de steile helling van de Lammerstraat op. U zwoegt zich naar boven, want de Blandijnberg ligt zo maar even zes meter boven de zeespiegel. Maar uit uw linkeroog ziet u een welsprekende aanmoediging, het standbeeld van Edward / ‘Eedje’ Anseele, de oervader van de Gentse arbeidersbeweging, door Jozef Cantré gekapt in de hardsteen die bij hem paste. Met zijn rechterarm wijst Anseele de weg, en aan die arm hangt het zinnebeeld van het Gentse socialisme en syndicalisme, Moeder Vooruit, die met haar haren wapperend in de wind als een vrouwelijk scheeps-boegbeeld het volk aanvoert; en dat volk, dat zijn de zeven kleinere arbeidersfiguren geschaard onder en langs Anseeles machtige arm. Gans het raderwerk staat stil als uw machtige arm het wil. En nog voor u de kans krijgt om op een kleiner verzet over te schakelen, ziet u uit datzelfde linkeroog daar hoog boven, de spreekballon waarin Moeder Vooruit haar allesoverheersende rode woord ‘Vooruit’ schreeuwt, maar nu voluit gespeld op een gele muur, in letters van minstens een meter hoog: VOORUIT!

Wie de helling ’s avonds weer afrijdt ziet dan richting Zuid op een tweede gele muur diezelfde rode letters prijken. Daartussen ligt dat complexe gebouw dat zichzelf ‘Vooruit’ noemt, de machtigste realisatie van Vader Anseele en Moeder Vooruit gezamenlijk, de kroon op het werk van de Gentse socialistische Captains of Industry. En als ik afdalende en passant rechts goed kijk zie ik boven de ingang van dat gebouw nog een derde keer diezelfde letters blinken maar nu in mozaïeksteentjes: ‘Feestlokaal van Vooruit’. Het was een volkshuis, geopend in 1913, vlak voor de eerste wereldoorlog.

 

een gebouw van Amelinckx

In de jaren zestig verkommerden de volkshuizen. De socialisten zijn er geen goede huisvaders voor geweest. Het werd te duur om ze bij te houden. Een heel mooi exemplaar, het Brusselse volkshuis van architect Horta, werd in 1964 zelfs gewoon afgebroken; de stalen restanten lagen decennia op een stort te verkommeren. Dat heeft ook voor de Gentse Vooruit niet veel gescheeld. In de plaats zou er een gebouw van Amelinckx komen. Toen de vrijwilligers van 1981 het gebouw met de blote hand begonnen te restaureren haalden ze er naast tientallen duivenkarkassen, ook de begeleidende kilo’s duivenstront uit. De fotodocumentatie van het verval in die jaren is spectaculair. Maar niet alleen het gebouw was de socialisten te veel. Ook de naam ‘Vooruit’ was hen niet veel waard. Ook hun krant heette zo en ook die deden ze van de hand.

De behouden naam

Deze vrijwilligers van 1981 – geen partijsocialisten – kregen dit wrak van de eigenaar, de coöperatieve Vooruit, in erfpacht om er een Kunstencentrum van te maken, en toen hebben ze hun instelling en hun gebouw grondig ontzuild. Het was de tijd van de strijd tegen de verzuiling en tegen partijbinding. In hun statuten werd zelfs het woord ‘socialisme’ geschrapt. Het KC Vooruit werd een instelling van progressieve signatuur. Wat het KC niet belette om de naam Vooruit respectvol te behouden.

Bijna veertig jaar lang heeft het KC onder de historische maar ondertussen ontzuilde vlag van de oude coöperatieve Vooruit gevaren. Het gebouw Vooruit was een historisch en een herinneringsmonument geworden dat onderdak bood aan een Kunstencentrum dat een hedendaagse culturele functie vervulde en naar de toekomst keek. KC en gebouw tezamen vervulden een voorbeeld functie voor hoe we onze steden willen zien evolueren, en daar zijn ze ook erkend en beloond voor geworden: het nog altijd zo genoemde ‘Feestlokaal van Vooruit’ werd in 1983 aangeduid als beschermd monument, als deel van een beschermd stadsgezicht, en in 2009 als vastgesteld bouwkundig erfgoed.

De geüsurpeerde naam

Wie had in 2013, tijdens de feesten naar aanleiding van de honderdste verjaardag van het gebouw, kunnen vermoeden dat de socialistische partij Sp.a, de erfgenaam van de verwaarlozers en afbrekers der volkshuizen, in 2020 toch nog eens langs zou komen om de aloude naam van het Kunstencentrum te usurperen en zichzelf te sieren met het gestolen goed? Nadat ze decennia van Vooruit niet meer wilden weten, willen ze nu toch weer ‘Vooruit’ heten. Daardoor beletten ze het KC zichzelf nog ‘Vooruit’ te noemen, want dat KC is, zoals gezegd, juist ontstaan op het principe van de ontzuiling en de niet-partijgebondenheid. Het KC zit in een houdgreep en moet dus een nieuwe naam bedenken omdat de partij zijn naam gewoon kaapt.

de kitsch van de Grote Mars

Vlaamse socialisten zijn allang niet meer trots op hun eigen naam. Ze hebben al een hele traditie in het wegmoffelen van het woord socialisme. In Antwerpen en Oostende durfden ze onder hun eigen naam zelfs niet meer opkomen maar kozen ze letterlijk voor Patrick en Johan. Verwijzingen naar socialisme werden gewist. Veel inhoudelijk politiek vertaald socialisme kan je van die mensen dus niet meer verwachten. Het enige wat een naam als ‘Vooruit’ als partijnaam nog suggereert is dat de partij vooruit wil. Maar waarnaartoe? Deze metafoor werkte nog voor Anseeles coöperatieven eind 19de-begin 20ste eeuw, maar niet meer voor een partij in de 21ste eeuw. Met de naam ‘Vooruit’ voor een partij zitten we in de vooruitgangsretoriek die door Milan Kundera ‘de kitsch van de Grote Mars’ werd genoemd. Sinds de Franse Revolutie zijn ze nu al 230 jaar aan het marcheren, en precies die ‘mars vooruit’ definieert linksen als links. Even ‘ondraaglijk licht’ is de pseudo-linksheid van een Emmanuel Macron die voor hetzelfde beeld heeft gekozen: La République en marche, zowel een beweging als een partij. Daar heeft Conner Rousseau ook de paarse mosterd gehaald, want zijn gekaapte Vooruit heeft hij laten registreren als beweging.vooruit. Het vendel moet marcheren, want het socialisme is in nood, dat is het.

Ik lees in de krant dat het personeel van KC Vooruit in rouw gedompeld is. Kan best zijn, maar het bestuur van het KC en de sp.a zijn toch heel snel tot een overeenkomst gekomen. Het waren ‘constructieve gesprekken’, zei de coördinator. Met het mes op de keel dus, maar toch: eind februari 2021 maken beide partijen hun nieuwe naam bekend, en eind mei 2021, zo staat in een officiële mededeling van KC Vooruit, wordt de oude naam ‘Vooruit’ in de huisstijl verwijderd en komt de nieuwe naam op alles in en op het gebouw.

De stenen naam

 Werkelijk? Op het gebouw? De pas gerestaureerde mozaïeksteentjes die ‘Feestlokaal van Vooruit’ zeggen, en die zulke mooie vermeldingen in de erfgoedboeken kregen, zomaar wegkappen? Overplakken? Weg camoufleren zoals de naam van het socialisme?

En dan de spreekballon van Moeder Vooruit, de meterhoge letters in rode baksteen op een veld van een muur in gele baksteen: ook overplakken zoals ze daar nu het woord Vooruit tot Kolruit hebben gemaskeerd? Marketing kent geen grapjes op dit niveau, dus dat zal niet meer lukken. Of misschien die rode stenen zowel aan de kant van de Lammerstraat als aan de kant van de Sint-Pietersnieuwstraat wegkappen? Ze een verfje geven?

Het punt is dat in het geval van het gebouw Vooruit de naam zelf historisch en onroerend erfgoed is geworden. Nu mogen Conner en zijn kornuiten het Bureau voor Intellectuele Eigendom platlopen: de naam van het gebouw Vooruit maakt nu eenmaal deel uit van het beschermde gebouw Vooruit zelf. Het gaat hier niet om een kantoortoren of een hotelgebouw waarvan de naam wisselt met de nieuwe eigenaar uit de Emiraten; de naam zelf is historisch erfgoed, een onuitwisbaar landmerk dat zelf onophoudelijk ‘vooruit’ blijft zeggen aan al wie per fiets de Blandijnberg op wil. Dat wil zeggen dat deze opschriften blijven. De enige die er gratis voor niets twee reusachtige opschriften in Barnumletters bij krijgt, is de Socialistische partij die zich ‘Vooruit’ zal noemen. Voor het KC zal alle moeite om nieuwe namen te verzinnen tevergeefs zijn: dankzij het gebouw zal de verwarring tussen het KC en de nieuwe partij Vooruit pas goed zijn intrede doen.

En merci hé, Conner!

Dus KC: vaarwel ontzuiling. Op naar de beweging. En merci hé, Conner! Toch nog een goeie raad. In 2013, bij de honderdste verjaardag van het gebouw zelf, schreef kunsthistorica Liesbet Nys een prachtig en informatief tekst- en fotoboek (Uitgeverij Hannibal). Bestaat voor de helft van de 600 bladzijden uit foto’s. Het is een boek van anderhalve kilogram, uitermate geschikt om op houten koppen te slaan die verstoken zijn van enig historisch besef. Zeker uitleenbaar in de Krook.

Jean-Pierre Rondas

  ORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

Het spijt me zeer, geachte Heer Rondas, U tot twee keer toe U vierkant te moeten tegensperken. Uiteraard, van mijn kant, met het nodige respect.

U, milieu-bewijst zoals alle voriot-denkers, verplaatst zich waarschijnlijk met plezier per fiets, maar dat ritje van U naar de Blandijnberg is een beetje… achterhaald.

Raar, hé, maar waar        en wanneer er ook maar het woordje ‘socialist’ valt, dar altijd. In de context van ‘acherhaald’ staat.

Vraag maar eens na waar Anseele nu al sedert jàren staat. bij iemand die regelmatig op Het Zuid vertoeft… Van zinnebeeld-werking gesproken!

Waar U ook met een bede slag om de arm overheen kijkt, is de al even ‘Beschermde’ tekst op de zijkant van dat schreeuwlelijk gebouw, klant Vrijdagmarkt. Volt U maar het armgebaar van Artevelde, want die kan het weten. Het Gentse plebs sloeg hem ooit de kop in…Een keer, goede keer.

“Proletariërs Aller Lannden, Verenigt U’ staat (stond?) daar.

Hen ik met eigen ogen persoonlijk gezien, die vroege morgen, dat lolbroeken daaronder een spandoek hadden bevestigd, waarop de woorden

“TEEN HET SOCIALISME”

Ok dàt is Geschiedenis, waarde Rondas.

Wie A       zeft, loet ook B zeggen. Of zwijgen. Want… achrehaald.

GRoeten aan “t Sloefke.

 

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

.

500446 - WIE ZAL EERST VERGAAN: VLAANDEREN OF VLAANDEREN SCHANDE?

zATERDAG 5 DECEMBER 2020

INHOUD

ZO HOORT U HET EENS VAN EEN ANDER. MAAR HET VERHAAL IS BIJ LANGE NOG NIET TEN EYNDE. WAAROM VERZWIJGT FRA?CIS DAT?

‘DE STANDAARD’ ZOU BEST DRINGEND VAN NAAM VERANDEREN

*

collaboratie

Francis Van den Eynde vindt dat Marc Reynebeau misschien even voor de eigen Standaard-deur kan vegen als het over de collaboratie gaat.

foto: ©Belga

De Standaard koestert de laatste tijd blijkbaar een soort heimwee naar de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog. In die mate dat bij wie het dagblad regelmatig leest, soms de indruk ontstaat dat iemand stiekem de klok van de redactiekantoren naar 1945 teruggedraaid heeft. Er gaat bijna geen week voorbij of er verschijnt in die krant een of ander breed uitgesmeerd artikel waarin de collaboratie aan bod komt en de repressie wordt goedgepraat. Die wordt door redacteur Reynebeau zelfs af en toe als ‘zeer mild’ omschreven… Elk boek waarvan de inhoud min of meer overeenstemt met die visie kan dan ook quasi automatisch op een lovende recensie rekenen. Met daarbovenop nog vaak een uitgebreid interview van de auteur.

Beschadigings-operatie

Het lijdt geen twijfel dat deze gedrevenheid om het steeds maar te hebben over gebeurtenissen van vier generaties terug, een zeer actuele bedoeling heeft. Namelijk schade toebrengen aan de Vlaams-nationale partijen die het de laatste jaren electoraal bijzonder goed doen. Dit is uiteraard niet naar de zin van de aanhangers van de heersende ideologie. Reynebeau lijkt dan ook blijkbaar permanent ijverig op zoek te zijn naar om het even wat uit het verleden dat — naar zijn mening — nuttig kan zijn om die partijen in een verkeerd daglicht te stellen. Of, anders gezegd, naar een stok om de hond te slaan.

Reynebeau is voortdurend aan het speuren naar iets dat hij met veel poeha kan ‘uitbrengen’

 

Hij meent die stok in de collaboratie te hebben gevonden. En dus haalt hij die er steeds weer bij om ze dan koste wat het kost en vaak met de hulp van veel verbeeldingskracht aan die partijen te linken. Reynebeau is voortdurend aan het speuren naar iets dat hij met veel poeha kan ‘uitbrengen’, en er daarna regelmatig op terug te komen om er telkens de Vlaams nationale formaties mee te confronteren

Inquisitie

Niets of niemand ontsnapt aan Reynebeaus inquisitie. Boeken en hun schrijvers, bepaalde uit hun context gerukte politieke uitspraken, standbeelden etc. ‘ontmaskert’ hij en verwijst hij zonder pardon naar een morele brandstapel. Samen uiteraard met al wie hij meent er mee te kunnen compromitteren, al is het maar van ver en met veel fantasie. Zelfs straatnamen moeten er aan geloven. Een grote zuiveringsoperatie, die alle verhoudingen in acht genomen, soms wel trekjes vertoont van wat in China tijdens de Culturele Revolutie van Mao gebeurde.

Wat hierbij opvalt is dat Reynebeau er zich blijkbaar niet van bewust is dat het van een zekere intellectuele armoede getuigt, om voor een hedendaags politiek debat steeds weer argumenten te gaan zoeken in een verleden dat nu al vijfenzeventig jaar achter de rug ligt. Argumenten die bovendien in de loop der jaren al zo vaak zijn aangehaald, dat ze tot op het bot versleten zijn.

De eigen deur van De Standaard

Maar wat nog meer verbazing wekt is dat hij in zijn ijver om alles wat aan de collaboratie zou kunnen herinneren, aan te klagen en te doen verdwijnen voor eigen deur vergeet te vegen. Over zijn krant valt in dat verband nochtans een en ander te vertellen.

Desondanks werd De Standaard van collaboratie beschuldigd

 De Standaard verscheen niet tijdens de bezetting. Desondanks werd De Standaard van collaboratie beschuldigd en stond ze tot oktober 1946 onder sekwester. Er volgde geen veroordeling. Maar om tijdens een — althans volgens redacteur Reynebeau — zo milde repressie een verschijningsverbod van iets meer dan twee jaar op te lopen, moeten de verdenkingen toch bijzonder ernstig geweest zijn. En aangezien Reynebeau er steeds weer van uitgaat dat geen koe bont genoemd wordt of er is een ( in dit geval bruin) vlekje aan…

Collaborateurs in de krant

De lijst van journalisten en andere personeelsleden die na hun gevangenistijd bij De Standaard aan de bak konden is ook bijzonder veelzeggend. Hierop vinden we onder meer (het is geen exhaustieve lijst!):

 

   Ernest Claes, oud-VNV’er die uiteindelijk niet voor collaboratie veroordeeld werd, maar toch als voldoende verdacht beschouwd werd om tijdens die ‘milde repressie’ drie maanden in de gevangenis van Sint Gillis [1] te worden opgesloten;

   Lode Claes, die vijf jaar had ‘gezeten’, onder meer omdat hij tijdens de bezetting schepen van Groot-Brussel was geweest;

   Luc Vandeweghe, voormalig medewerker van het tijdschrift De Nationaal-Socialist, in 1950 aangesteld als hoofdredacteur Buitenland (zijn pseudoniem was E. Troch). Hij bracht het later zelfs tot redactiedirecteur;

   Willy Vandersteen, wiens Suske en Wiske-verhalen al zo lang in De Standaard verschijnen, tekende tijdens de bezetting stripverhalen voor de collaboratiepers;

   Thieu Croonenberghs was VNV-Kamerlid voor de oorlog en Brabants gouverneur tijdens. Hij stond jarenlang aan het hoofd van de documentatiedienst van De Standaard. Tegelijkertijd verzorgde hij onder de naam ‘Yvo’ de rechtskundige rubriek van de krant. Hij was immers een voormalig advocaat die door de repressie werd getroffen. Hij werd veroordeeld tot drie jaar celstraf;

   En last but not least: Manu Ruys. Hij was jarenlang de politieke stem van De Standaard. Tijdens de oorlog was hij aangesloten bij de Vrijwillige Arbeidsdienst voor Vlaanderen (VAVV).

Inspiratie

Gezien deze feiten lijkt het mij dan ook meer dan noodzakelijk dat Reynebeau met zijn kruistocht tegen al wat van ver of van nabij iets met de collaboratie zou kunnen te maken hebben gehad, ook eens de eigen krant zou aanpakken. En dat hij er voor zou zorgen dat die van naam verandert, om aan te tonen dat huidige redactie niets met haar omstreden ‘verleden’ te maken heeft.

 

Een andere mogelijkheid: de redactie zou zich kunnen laten inspireren door het voorbeeld van Louis De Lentdecker. Deze iconische voormalige rechtbankjournalist van De Standaard, die een erkend gewapend weerstander was, heeft er immers nooit problemen in gezien om met al de vermelde ‘gecompromitteerden’ samen te werken. Hij heeft zelfs heel lang voor amnestie geijverd. Hij had beroepshalve heel wat collaboratie-processen gevolgd, en zijn beoordeling van de repressie verschilde nogal van die van Reynebeau…

Francis Van den Eynde

 *

 ORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

Aangezien de vroegere Avv-VVK-krant helemaal links van de weg der coorsoied is beginnen rijden, moet ze logischerwijze ook de Linkse voorgeschreven strrategie volgen die erin bestaat altijd en overal de eigen wezenlijke kenmerken of bedoelde verdraaiïngen als het doel van hun tegenstanders te beschrijven. Alles kan, niets moet, als er maar naar hen geluisterd wordt. Wab dar brengt op.

En, zoals mij Oma Zaliger, reeds wisrt, is des Duivels zak i nooit vol genoeg.

Zij vernietigden de natuur (gascentrales of gaskamers?) en leggen dit handeltje uit als veel veiliger voor de mens.. Zo De Schandaard uit louter lijfsbehoud, want als de (Vuile) Nationalisten + 50 % halen, dan mogen die hun biezen pakken. En daar helpt geen ‘Goeie Morgen’ meer of minder meer aan…want heel het portje… loopt over van de bric- en barc Stinckmans.

Het schitterend Eynde van deze achterbakse story? Dat, de voormalige AVV-VK heraut met veel zweet, bloed en tranen de repressie met veel succes had overleefd, in handen kwam van een gewezen Hitler Junge, die, hoe raadt U het? meteen kazak keerde en zelfs in de familieschoot meteen Frans begon te spreken..

De naam van die verzetsheld in SS-Uniform? LEYSEN. André Leysen, vader van….

Stof genoeg dus voor de vuilspuiter Reine Bô om nog een tijdje aan te slag te kunnen. De kruik immers gaat zo lang te water tot ze geen kruik meer is, maar een verzameling scherven.

Ach ja, ‘t is goed in ’t eigen hart te kijken, nog even voor het slapen gaan. Of ikzelf geen kazak heb leed gedaan. Want kaazakken-draaiers, ook al heten ze LDL zijn… dubbeldekkers van 13 in een dozijn..

http://www.snuffel.info/tweedehandsboeken/biografie%C3%ABn/ldl-tot-louis-lentdecker-memoires

VAN L.D.L. TOT

LOUIS DE LENTDECKER. MEMOIRES.

*

Maar diene LDL da’s voor een andere keer, misschien net voordien als De Schandaard weer eens in andere handen komt dan de Leysens. De Tijd namelijk heelt alle wonden….

Lees ondertussen dat hierboven vermelde boek. Het is namelijk meer dan … lezenswaard. Echt Triciolore Lectuur voor Gevorderden. Want voor d held de ogen sloot legt die op zijn sterfbed zijn spel bloot.

Neen, Blitzmädel toen in de straten van Gent, waren echt voor hem, die toen al perfect Frans sprak, niet bloot genoeg. Voldoende om hem in het andere kamp te doen belanden. Hij was geboren om als minderjarige reeds nekschoten uit te delen aan andere verdwaalde jonge mannen in hun gedwongen Felfdgrau, verloren gelopen in de vrije natuur van een veer vreemd land…

Kortom, of na de gewonnen oorlog, de kat nu Zwart of Wit was, als ze maar fortuinen opbracht. Want schrijven, dat kon die man wel als gren ander. En dat zelfs evengoed in beide landstalen.. Zegt en herhaal hij tot vervelend toe.

 

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

.

500447 - DANK ZIJ ONZE ONVOLPREZEN PUUR GEERMAANSE ZUSTER URSULA GAAT DE EUSSR MET ÉÉN LID MINDER HDT VOORTAAN VEEL BETGER DOEN

ZONDAG 6 DECEMBER 2020

INHOUD

STRAKS IN UW SCHOENTJE: (Nr 500446) IN PIIRE PULP HET STICNKMANNETJE KOPJE ONDER IN DE PURE BÔ-CITRTNE. MAAR EERST EN VOORAL UW LEVENS-RFEDDEND SPUITJE EN EEN ABONNEMENT OP EEUWIG DURENDE GELIKZALIGHEID NA DE BREXIT.

*

† 484 DIONYSIA VAN UTICA MET MAJORICUS, DATIVA EN ANDEREN

Dionysia van Utica, Byzancène, zuidelijk Tunesië, Noord-Afrika; martelares met haar zoontje Majoricus, haar zuster Dativa, met Leontia, Tertius en Bonifatius, die allen tot haar familiekring behoorden en de arts Aemilianus; † 484 (of 505?).

Feest 6 december.

Sinds het optreden van Aríus († 336) was de christenheid ernstig verdeeld (zie: Arianen).

In de tweede helft van de 5e eeuw hadden de Vandalen Noordelijk Afrika veroverd. Hun koning, Hunnerik, was een overtuigd Ariaan. Hij vaardigde op 25 februari 484 een decreet uit, waarin werd bepaald dat ieder die na 1 juni van dat jaar nog een andere leer zou aanhangen dan de ariaanse, zonder vorm van proces zou worden omgebracht.

Vele Christenen gingen om. Maar er was ook een groep standvastige gelovigen die vasthield aan de aloude leer. Sommigen wisten zich verborgen te houden tot de dood van Hunnerik, welke al plaats vond in datzelfde jaar. Maar intussen vielen er ook zo'n vijfduizend slachtoffers omwille van hun geloof. Aldus de toenmalige bisschop van Byzancène, Victor geheten: 'Naast vele andere slachtoffers die er vielen tussen mijn mensen, wil ik speciaal vermelden Dionysia; haar schoonheid ging die van verreweg de meeste vrouwen hoog te boven. Met haar stierf ook haar zoontje Majoricus: hij betoonde zich even moedig als zijn moeder. Daarnaast noem ik nog Aemilianus, een hoogbejaarde arts, Leontia, Bonifatius van Sibida en nog vele anderen die door Dionysia werden bijgestaan en aangemoedigd om toch in godsnaam trouw te blijven aan het geloof ondanks alle folteringen.'

Dionysia was een hoogstaande matrone die een belangrijke rol speelde in het publieke leven van de laat-Romeinse samenleving. Zij stierf voor de nieuwsgierige ogen van de burgers, die zagen hoe zij eerst tot bloedens toe werd afgeranseld met een zweep en vervolgens op een staak gespietst. Van haar zoontje wordt nog verteld dat hij eerst nog even rilde bij het zien van de martelwerktuigen, maar zijn moeder sprak hem moed in, en hij stierf als een man.

 

Andere bronnen noemen nog de namen van Dativa, een zuster van Dionysia, en een zekere Tertius. Deze laatste werd tezamen met Aemilianus levend geroosterd.

Volgens ooggetuigen schijnt de bloeddorst de Vandalen zo te hebben verblind dat ze elkaar raadseltjes opgaven wie de meest buitenissige doodstraf kon beden

En toch duurde het haast nog 200 jaar voot de Roverhoofdman in Mekka op zok, gekende manier de teigels overnam…. Had Die van Nazaezh dan niet beter in zijn broek gedaan? Beesten eten toch ook hun eigen op?

*

https://blog.seniorennet.be/guvaal/

DE VACCINATIE WEDLOOP

De media blijven een vette kluif hebben aan de Coronacrisis en alles wat er zich daarrond afspeelt. Zeker nu de koopjes zondagen eraan komen wordt het weer neuzen tellen en hopen dat we straks weer niet in een ergere kleurcode terecht komen.

Nadat men uitgerekend in Rusland het eerste vaccin tegen Corona zou gemaakt hebben, is men daar – ondanks het feit dat het vaccin zijn derde testfase nog niet heeft afgewerkt - nu al begonnen met de eerste vaccinaties. Bijna niet te geloven in een land waarvan men de aantallen besmettingen, opnames en sterfgevallen niet eens echt kent. Hopelijk komt het daar goed, want - zoals ik al in een vorige blog schreef - kunnen we er dan alleen maar beter bij varen. Dat het allemaal probleemloos zal verlopen lijkt me onwaarschijnlijk, maar voorlopig is er het voordeel van de twijfel. Dat zal er ook zijn als men straks al zal beginnen te vaccineren in de UK, nog zo’n probleemland, maar dan van een ander orde. Mij komt het, rechtuit gezegd, allemaal een beetje ongeloofwaardig over, mogen we straks misschien nog blij zijn als we er hier wat later mee zullen begonnen zijn en tegen die tijd dan weer iets meer zullen weten.

---

enslotte nog volgende rake opmerking die onze vriend Walter me door mailde en die ik niemand wil onthouden:

‘Het vaccin zou eerst moeten getest worden op politiekers. Als die het overleven dan is het vaccin gered. Overleven zij het niet, dan is het land gered’

(Monika Wisniewska, Poolse schrijfster)

Grapje natuurlijk, maar als men ziet dat het in Rusland meer dan waarschijnlijk de politiek is die beslist heeft tot een versnelde vaccinatie om er toch maar als eerste mee te kunnen uitpakken, kan men zich daar wel vragen bij stellen.

 *

ONDER TIKKENDE KLOK STAAT BORIS JOHNSON VOOR ENORM DILEMMA

De Britse premier, Boris Johnson, moet weldra beslissen of hij een handels-deal met de Europese Unie sluit of niet.

‘To deal or not to dea’l: dat blijft vier weken voor de brexit-hakbijl de vraag in de onderhandelingen over een handelsakkoord tussen de EU en Londen. Gaat premier Boris Johnson ervoor of niet? Beide partijen hebben goede argumenten voor beide opties.

Na een telefoontje tussen Europees Commissievoorzitter Ursula von der Leyen en de Britse premier Boris Johnson wordt de gesprekken over een handelsakkoord weer hervat. Vrijdagavond werd de pauze-knop even ingeduwd, maar Europees onderhandelaar Michel Barnier en zijn Britse collega David Frost kunnen weer aan de slag.

Het Verenigd Koninkrijk is op 1 januari 2021, deal of no deal, ‘buitenland’ voor de Europese lidstaten. De Britten maken geen deel meer uit van de Europese interne markt en evenmin van de douane-unie. Dat brengt gigantisch veel veranderingen met zich mee, in de vorm van douane- en grenscontroles en aparte regels en normen. Europese vrachtwagenchauffeurs hebben bijvoorbeeld douaneverklaringen nodig voor vervoer over het Kanaal. Maar wat is het exacte verschil tussen een handelsdeal of een harde brexit?

No-Deal

Een no-deal legt boven op die logistieke en regelgevende chaos een bijkomend bommetje. Voor de in- en uitvoer van en naar het Verenigd Koninkrijk gelden dan tarieven. Die tarieven zijn niet onderhandeld; ze worden opgelegd door de Wereldhandelsorganisatie.

…/…

Jan van Hessche

Kris Van Haver

CORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

W       t hebben we hierboven geleerd dat we nog niet wisten?

De Brexit.

Dat we vooral met een overbodig geworden Chunnel zitten tussen Calais en Folkestone en dat de Noordzee dus haar eeuwenoude Rechten gerust kan hernemen.

Dover is over!

The withe Cliffs of Dober…. Zijn inderdaad gewoon… over.. We shall no meet again, DodeLieve Vera Lynn. Het Hitlerisme heeft het gehaald op de Liberty.

Maar opgepast! Ziehier een opstekerje die de attente lzer reeds weet sedert Blog 500377 dd. 23/11/2019 waar huidig partijleider achter-de-schermen Annegret Kramp-Karrenbauer (AKK) op die datim van de Partei Tag ervan langs kreeg in het voordeel van Markus Söder, leider van zusterpartij CSU.

Halfweg 2021 valt hierover de beslissing in de Bondstag…

Wait and see.

-

Het Vladimir Poetin Vaccin. Wat is er verkeerd aan, dat bijvoorbeeld in de Tour de Zwans de prijzen worden uitgedeeld aan de meet? En als dat goed is voor de sport, waarom zou er dan iets verkeerds aan zijn om mensenlevens zo vlug mogelijk te redden?

Via Polen-Hongarije, waar – tegen de goesting van het Progressieve Westen - de unieke vereninging van slechts één man met één vrouw haast heilig werd verklaard, de Wieder Gitmachung met de Ziel van het katholieke Tsarendom geregeld kunnen worden. Zodat dit tot de overleving kan leiden van onze hoogstaande Joods-Christelijke Beschaving? Waarop notabene, zoals altijd, de Arabische wereld deze keer via de buiken van hun vrouwen, haar boontjes voor te week heeft gelegd…

Geef mij dan mar Moeder-Maagden zoals de H. Dyinisia van hierboven (!) zoals die staat afgebeeld in de zowaar zeer Christelijke traditie…

-

Deal or no deal…. Het kleine maar nijvere Vlaanderen zal er hoe dan ook de klos van zijn. Eenmaal afgesloten van onze vrede- en weelde-brengers, is Vlaanderen weerloos overgeleverd aan de Fransdolle landgenoten-bloedzuigers. De weg naar de Walonisering immers na 01/01’21 ligt open en bloot en dus vooe hzr feijpen..

En het water is veel te diep, net als voor het verliefde heldenkoppel àla Schuddespiere…

-

Tenzij wij, sedeet Hastings, twee broedervolkeren geworden, besluiten het ‘samen uit, samen thuis’ te spelen.

Trouw gezworen an de Wetten v/h Belgisch volk, aan de wetten van een Volk dat niet eens bestaat tenzij in de hebzuchtige verbeelding van een bende Judassen?

Gedaan dus met een ’Parlement’ op het achterkoertje in de veranda tefen het buitenraam.

De bom – in de twee betekenissen - onder Ht Halfrond om met de brokstenen een Eigen Huis te bouwen. Met slechts 21 zetels, bekleed met goudbrokaat en op de rugleuning, voor en achteraan, ten aanzien van de hele wereld, telkens een Zwarte Leeuwenkop zonder ooglapje….

 

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

.

500445 - DIEN AVOND EN DIE ROZE, VERMAAGDELIJKT OP DE ZOETE SINTERKLAAS AVOND

zATERDAG 5 DECEMBER 2020

INHOUD

RAAR, HÉ, MAAR DE TITEL HIERBOVEN STOND ER AL NOG VOOR HET ARTIKEL WEERD INGELEZEN. IS GEWOON NIET UIT TE LEGGEN. TNEZIJ ’N BEETJE MET DE OGEN WAARMEE ONDERGETEKENFDE ZIJN EERSTE SPEELGPED AUITOOTJE KREEGF TE BEWONDEREN.

*

ALICE NAHONS ‘VONDELINGSKENS’ WORDEN 100 JAAR

Paul van Ostaijen noemde haar gedichten 'zo goed als perfect'

Alice Nahon

(1896-1933)

*

Het zal weinigen ontgaan zijn dat De Witte van Ernest Claes 100 jaar geworden is. Chris Ceustermans besteedde daar hier eerder al aandacht aan en onlangs bracht de Wereldbibliotheek een jubileumuitgave van de roman uit. Maar het is ook 100 jaar geleden dat een andere Vlaamse klassieker verscheen, met name de dichtbundel Vondelingskens van Alice Nahon. Als we de allicht tijdelijke populariteit van Delphine Lecompte even negeren, is Nahon waarschijnlijk nog steeds Vlaanderens bekendste dichteres.

Sanatoriumpoëzie

Alice Nahon begon met het publiceren van haar poëzie toen ze tijdens de Eerste Wereldoorlog in het sanatorium van Tessenderlo verbleef, waar ze in behandeling was voor tuberculose (tbc). In het gedichtje ‘Mijn poëzie’, waarmee ze in januari 1917 in Vlaamsch Leven debuteerde, schrijft ze dat haar poëzie rust en troost biedt aan haar ‘arme, kleine hart’ en haar ‘droefenis’ even wegneemt.

 

Pas jaren later zou blijken dat ze helemaal geen tbc had.

Ze wist immers dat tbc ongeneeslijk was en dat de kans groot was dat ze door de ziekte jong zou sterven. Pas jaren later zou blijken dat ze helemaal geen tbc had. Het is in deze periode (tussen 1917 en 1921) dat de meeste van haar gedichten tot stand kwamen.

Instant succes

De gedichten die Nahon opstuurde, eerst naar het weekblad Vlaamsch Leven en na de oorlog naar de krant De Schelde, vielen meteen in de smaak. Zowel Willem Gijssels als Pol de Mont, de respectievelijke hoofdredacteurs, moedigden haar aan en gaven haar goede raad. Ook de lezers reageerden enthousiast. Dat was vader Gerard Nahon, die als gerant van De Nederlandsche Boekhandel in Antwerpen goede contacten had in de literaire wereld, niet ontgaan.

Samen met De Mont selecteerde hij 34 gedichten voor de bundel die in juli 1920 in een voorzichtige oplage van 200 genummerde en gesigneerde exemplaren verscheen bij de uitgeverij van zijn werkgever. De titel, Vondelingskens, kwam van Alice zelf. Een gelukkige keuze, want als het aan Pol de Mont gelegen had, was het Gevoeld en geleefd geworden. Ze zorgde ook voor een openingsgedicht, waarin de titel wordt verklaard.

Dat begint zo:

’k Vond z’in Vlaanderen, waar geen hand

Zegent d’idealen…;

Waar men, als een vreemde, bant

D’eigen zoete tale.

 

Het eindigt met een strofe waarin ze haar gedichten ‘schaam’le dingskens’ noemt, ‘geen rijke kind’ren…, och, ’t Zijn maar vondelingskens’. Toch werd de bundel unaniem lovend onthaald in de Vlaamse pers en was hij binnen de paar weken uitverkocht. Zelfs haar goede vrienden Geert Pynenburg en Fernand Berckelaers (alias Michel Seuphor) hadden naast een exemplaar gegrepen. Ze moesten wachten op de tweede druk, die pas in januari 1921 verscheen. Er zouden er nog vele volgen.

Sentimentele stereotiepen

De verklaring van het succes van Nahons poëzie werd door haar ietwat jaloerse Antwerpse stadsgenoot Paul van Ostaijen in 1926 al geleverd. Volgens hem behoren haar gedichten ‘met het gekadanseerde op-en-neer schommelen van sentimentele stereotiepen’, weliswaar tot de kleinburgerlijke literatuur, maar zijn ze ‘in dit genre zo goed als perfect en overtreffen alles wat daarin in onze literatuur werd gepresteerd’. Ook de Nederlandse dichter Martinus Nijhoff erkende in hetzelfde jaar dat Nahon ‘uiterst goed geschreven’ had voor de ‘gemisaanvaarders’.

Haar verkoopscijfers staken echter de ogen uit.

Daarmee bedoelde hij poëzielezers die vooral op zoek zijn naar troost. Maar evenmin als Van Ostaijen beschouwde hij de gedichtjes van Nahon als echte literatuur. Haar verkoopscijfers staken echter de ogen uit. Dat het gedicht met de beginregels ‘’t Is goed in’t eigen hert te kijken, nog even voor het slapen gaan’ – dat in haar tweede bundel verscheen – 100 jaar later nog tot het collectieve geheugen van vele Vlamingen zou behoren, hadden ze niet voorzien.

Een kwartmiljoen bundels

Nijhoff had voorspeld dat Nahon ‘het gelijk voor een jaar of tien aan haar kant’ zou hebben. Dat was een schromelijke misrekening, want zowel Vondelingskens als haar latere bundels – Op zachte vooizekens (1921) en Schaduw (1928) – kenden tot in de jaren 50 van de vorige eeuw herdruk op herdruk. In totaal werden er naar schatting een kwart miljoen van verkocht, een aantal dat in Vlaanderen waarschijnlijk alleen door Guido Gezelle wordt overtroffen. Naast het feit dat de gedichten een groot publiek aanspraken, speelde ook Nahons publieke imago een belangrijke rol in haar succes.

Dat imago was haar tot op zekere hoogte opgedrongen door haar vader/uitgever. Zo zorgde hij ervoor dat elke bundel vanaf de tweede druk van Vondelingskens voorzien was van een portretfoto van zijn mooie dochter. Anderzijds probeerde hij haar bundels te vrijwaren van alle openlijke verwijzingen naar lichamelijke liefde en haar als een ‘weemoedig kwijnmeisje’ te presenteren. Die combinatie oefende vooral op jonge schrijvers een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Ze trokken in drommen op ‘bedevaart’ naar ‘Ons Lieve Vrouwke van Tessenderlo’, zoals Felix Timmermans het uitdrukte.

Turbulent liefdesleven

Uit vele van Nahons gedichten spreekt een grote en oprechte drang naar genegenheid en liefde. De bezoekjes van de jonge schrijvers leidden geregeld tot affaires, soms met verschillende van hen tegelijk. Zo had ze op gegeven moment te doen met zowel Michel Seuphor, Paul Pée als Geert Pynenburg. Voor Nahon was dat niet zo’n probleem, die hield er evenals Pynenburg nogal libertijnse opvattingen op na. Seuphor wilde de ‘superbe fille blonde’ liever voor zich alleen.

Nahon hoefde niet gered te worden en wilde dat ook helemaal niet.

Daarvoor reed hij op een stormachtige dag met de fiets van Antwerpen naar Brussel om haar uit de klauwen van een argeloze Paul Pée te redden, die met zijn ‘Poes’ een ‘heerlijke lune de miel’ in een Brussels hotel aan het vieren was. Nahon hoefde niet gered te worden en wilde dat ook helemaal niet. Haar liefdesleven was turbulent en bracht haar meer dan eens in een lastig parket, maar dat nam ze erbij. ‘Ik heb de liefde liefgehad’, zo schreef ze later zonder veel wroeging.

Een toekomst persoonlijkheid

Er school dus ook een soort Delphine Lecompte in Nahon. Maar door de bekrompen mores van haar tijd kon ze niet openlijk over haar liefdesleven spreken, noch erover schrijven in haar gedichten. Ze heeft het wel geprobeerd, maar haar uitgever wilde er niet aan. Dat bracht de Nederlandse schrijver Eddy du Perron, bij wie Nahon een tijdje logeerde als gezelschapsdame van zijn moeder, ertoe haar te karakteriseren als ‘een toekomst persoonlikheid (…) met een te grote liefdadigheid tegenover het vulgus’. Met andere woorden: de echte Alice Nahon was niet zoals ze zich voordeed in haar gedichten. In brieven aan vrienden gaf ze trouwens toe dat ze de rol van ‘kwijnmeisje’ bleef spelen om aan de verwachtingen van haar lezerspubliek te voldoen.

een vlinderachtig-mooi gedichtje

Dat alles neemt niet weg dat de poëzie van Alice Nahon ook nu nog mensen blijft aanspreken en dat men enkele van haar gedichten met een ‘eigenaardig welbehagen’ (dixit opnieuw Du Perron) blijft lezen. Zelfs een aristocratische dichter als Maurice Gilliams, die moeilijk van een vulgaire smaak kan verdacht worden, vond Nahons jeugdgedicht ‘Aralia Japonica’ ‘een vlinderachtig-mooi gedichtje, dat men graag afschrijft en in een doos-met-schoone-dingen weglegt’.

Canon

Populariteit is geen criterium voor literaire kwaliteit. Dat Vondelingskens en De Witte niet in de Vlaamse literaire canon zijn opgenomen, valt op louter kwalitatieve gronden nog te verantwoorden. Maar als twee van de meest gelezen schrijvers van de twintigste eeuw horen ze mijns inziens wel thuis in een bredere cultureel-historische canon – Alice Nahon zeker ook als vrijgevochten, onconventionele vrouw die haar tijd ver vooruit was.

Manu Van der Aa

 CORONA & CENSUUR  VRIJE COMMENTAAR

Dan val ik maar meteen met de deur in (het achter) huis binnen. Ben in mij Sturm un Deang-periode haast gek geworden door de betovering van Paul Van Oostayen. Onder de moede maan schuift de moede kano moede naar de moede zee… Maar, zei de Eerwaaarde Leraar Nederderlands, ons er niet eens rekenschap van gevend dat zij ’n vrouiwspersoon was, richt uw blikken liever op Alice Nahon, want zij is een zonnetje.

 

Pas oud geworden, realiseer ik mij dat dit stoute woorden waren in een ‘Geestelijk College’ van toen. Ons Ma begreep het ook niet goed, hoe ons huis ineens overvol lag met boeken van die o zo jong gestorven minares. Zoek U maar liever een goed Lief, wist ze, daar heb je meer pak aan…

Ja Ja, tussen droom en daad, staan wetten in de weg, en vooral veel praktische bezwaren. Geldkwesties en zo. Het werden dan ook geen ‘Letteren’ maar…cijfertjes om mee door het leven te gaan….

Maar oude Liefde roest niet. Daar laat ik zelfs mijn bord vol smakelijke Sintrklaas-avond wafels voor staan.

 

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

.

500444 - WAAROM WAS DE DICHTER HENRICH HEINE INNEENS RIJP VOOR DE BRANDSAPEL

zATERDAG 5 DECEMBER 2020

Vlaams Belang

@vlbelang

 @tomvangrieken

"We hebben ene dioxinecrisis gehad. We hadden 10.000 dode kippen en toen moest een parlementaire commissie dat uitpluizen. Nu hebben we 17.000 dode mensen en de meerderheid van de partijen wil géén echte onderzoekscommissie. Ik snap dat niet."

@tomvangrieken

"Als er op iets bespaard moet worden, zijn er drie facturen: de migratiefactuur, het communautaire en het politieke systeem. Deze regering heeft zich nu zelfs beloond met extra kabinetards. Dat is toch de mensen in hun gezicht uitlachen." #DeOchtend

 

 

"De horeca moest plots twee weken voor al de rest toe zonder dat er bewijs voor was, minister Vandenbroucke deed de winkels toe voor een 'schokeffect' en we zijn het enige land waar de kappers gesloten zijn, dat is allemaal toch heel wrang." #DeOchtend

"Ik denk dat men pas problemen kan oplossen als men ze bij naam noemt. En soms is dat onaangenaam. Het is absurd om te verwachten dat we verandering krijgen door meer als de rest te worden. Er is net een frisse wind nodig, met andere recepten."

*

INHOUD

EERST HENRICH HEINE, DAARNA TOM VAN GRIEKEN EN WIE ZAL HET MOREEN ZIJN?

*

MOETEN NU OOK JIP EN JANNEKE VOOR DE BIJL?

foto: ©Arch | Wikimedia Commons

ACTIVISME VOOR CENSUUR

Boeken vernietigen, het nieuwe normaal

PINAR AKBAS

… de ietwat wereldvreemde doorgebrokene

*

Mijn allereerste boek was een prentenboek van Heidi in de bergen in het Turks. Ik was vier jaar oud en elke avond kozen mijn moeder en ik een boek uit de Turkstalige boekenreeks die mijn moeder uit Turkije voor mij had meegebracht. Zij las voor, ik lag warm onder de dekens tegen haar schouder mee te volgen, hoewel ik alleen maar vreemde tekens zag die ik nog niet kon ontleden. De prentjes waarop Heidi met haar bolle blozende wangen was afgebeeld waren kostelijk. Ik genoot van de avonturen van Heidi, Peter en Clara.

Aan de ontbijttafel bespraken we samen wat we de avond ervoor hadden gelezen. Mijn moeder ging mee in de ontwikkeling van mijn verbeeldingskracht. Mijn ouders bereidden mij voor op de basisschool en kochten Nederlandstalige kinderboeken. Daar waren mijn broer en ik uren zoet mee terwijl mijn ouders samen de kranten lazen en vochten om de kruiswoordraadsels in het weekend.

Mijn allereerste Nederlandstalige boek was een dun prentenboekje met grote letters. Ik herinner me dat ik, de dag dat we het boekje hadden gekocht, niet kon wachten om het ’s avonds voor de kachel te lezen. Ik herinner me ook dat ik het woordje ‘jongen’ niet kon splitsen, dat ik moeilijkheden ondervond om het te lezen en uit te spreken. Ik ontstak in kinderlijke woede, gooide het boek weg en lag stampend op de grond te krijsen. Mijn moeder keek zelfs niet eens op van haar eigen boek. Ze wist dat haar dochter de liefde voor het geschreven woord in haar had. De rest zou vanzelf komen.

Verboden boeken

We gingen op vakantie naar Turkije en we kochten stapels Suske en Wiske-boeken om ze te lezen in het Anatolische dorp waar de zomerdagen tergend langzaam passeerden. We lazen om de Nederlandse taal niet te vergeten als we twee maanden enkel Turks zouden spreken. We maakten lijstjes van Turkstalige boeken die we in Ankara wilden kopen. Struinend over de winkelboulevard in Ankara kwamen we op elke straathoek boekenverkopers tegen die hun boeken op een vuil doek op de grond hadden uitgestald en voor een belachelijk goedkope prijs aanboden.

Daar op die straten, met losliggende klinkers en hoge trottoirs, maakte ik kennis met de begrippen censuur en politiegeweld.

‘Dat zijn verboden boeken, Pinar, over politiek. Later, als je groot bent, mag je die ook lezen’, zei mijn moeder dan. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Net toen ik dichter bij die boeken wilde staan om de titels te lezen trok mijn moeder mij met een harde ruk weg. Ik hoorde geschreeuw en volgde het geluid dat zou overeenstemmen met beeld. De boekenverkoper lag op de grond en incasseerde de onverbiddelijke schoppen van een politieagent. Een andere politieagent scheurde de bladzijden van de uitgestalde boeken één voor één uit en riep met luid overslaande stem dat dit een boodschap moest zijn voor alle communisten die de Turkse Republiek wilden omverwerpen. Dat beeld is mij altijd bijgebleven. Daar op die straten, met losliggende klinkers en hoge trottoirs, maakte ik kennis met de begrippen censuur en politiegeweld.

Hunkeren naar onderwijs

Verboden boeken, mijn moeder zag er geen graten in. Integendeel, ik mocht ze later zelfs lezen. Ik weet nu ook waarom ze nooit bepaalde boeken of onderwerpen heeft verboden, er was nooit een soort van ouderlijke controle op de boeken die we lazen. Mijn ouders vroegen soms over wat het boek ging dat ik op dat moment las en het enige wat ze antwoordden was dat het fantastisch moest zijn om in verschillende talen te kunnen lezen.

Waarom zou je boeken verbieden? Dat is alsof je op klaarlichte dag de gordijnen sluit en in het donker probeert uit te maken of je voor of tegen het communisme bent.

 

‘Boeken waren mijn venster naar de wereld, ze waren mijn opvoeding, mijn redding. Waarom zou je boeken verbieden? Dat is alsof je op klaarlichte dag de gordijnen sluit en in het donker probeert uit te maken of je voor of tegen het communisme bent. Je moet observeren, luisteren, lezen, vergelijken, denken! Je mag nooit tevreden zijn met evidentie. Je mag nooit genoegen nemen met één antwoord, je moet altijd zoeken en bevragen.’ Dit zijn de woorden van een 64-jarige vrouw die tijdens haar kindertijd hunkerde naar onderwijs, boeken en kranten.

Ik vraag mij altijd af wat er van haar geworden zou zijn als ze in mijn tijd was opgegroeid. In een digitaal tijdperk, in een wereld waar kinderen zich niet druk moesten maken om de prijs van een potlood of een schooluniform. In een wereld waar meisjes evenveel kansen krijgen als jongens. Armoede en rolpatronen hebben haar gekneed, levensbepalende omstandigheden maakten van haar de vrouw die ze nu is. In 2018 stuurde ze mij een foto: ze was aan het lunchen met een bekende Turkse politicus in Ankara die ze toevallig had ontmoet. ‘We hebben over mensenrechten gepraat. Ik heb vooral veel geluisterd en titels van boeken genoteerd’, vertelde ze later toen ze terug in het land was.

Sinterklaas door de shredder

Ik kon het niet over mijn hart krijgen om haar te vertellen dat we tegenwoordig boeken vernietigen in België. Ruim 7000 sinterklaasboeken werden eind oktober vernietigd omdat een uitgeverij enorm veel druk ondervond van haar klanten over de Zwarte Pietenkwestie. Zonder verder uit te weiden over deze heikele kwestie — omdat ik de gevoeligheden van alle partijen in dit maatschappelijk debat wil erkennen en begrijpen — is het vernietigen van een boek een veel te pijnlijke en drastische maatregel. Sinds wanneer zijn we voorstanders van censuur geworden? Sinds wanneer laten we dit zomaar passeren? Sinds wanneer zijn we als samenleving bang geworden van boeken? Is de slinger niet een beetje doorgeslagen? Er worden boeken vernietigd en wat doen wij als samenleving? ‘Jouw boek kwetst mij.’ Eén zin is genoeg om in actie te schieten en het werk van een auteur teniet te doen.

Voorleesmomenten bedreigd

In Nederland is een politica dan weer bezorgd over de kinderboekenreeks Jip en Janneke van Annie M. G. Schmidt. De reeks zou te veel de nadruk leggen op stereotypen en de rolpatronen tussen man en vrouw. Terwijl heel veel mensen mooie herinneringen koesteren aan deze reeks, net zoals ik mooie herinneringen koester aan de voorleesmomenten met mijn moeder en de avonturen van Heidi.

En net als bij het debat rond Zwarte Piet heeft de suggestie van de politica om de boeken van Jip en Janneke uit de bibliotheken te halen voor heel wat ophef gezorgd. Het gaat om het bewaken van herinneringen. Want met welk recht claimt iemand mijn herinneringen aan mijn kindertijd op? Een kindertijd met warme, knusse voorleesmomenten met ouders die opeens worden bekritiseerd omdat de boeken die ze voorlezen pedagogisch niet correct zouden kunnen zijn.

Activisme voor censuur

Activisme in de 21ste eeuw leidt tegenwoordig tot niets anders dan polarisering. Het is de ultieme clash van de uitersten. En er is niemand die even op de pauzeknop drukt om de gemoederen te bedaren. Mensen hebben steeds meer moeite om tradities op te geven. Ik heb niets met Zwarte Piet of Jip en Janneke. Ik heb ook niets met andere tradities. Ik heb wel iets met boeken. En daar blijf je af. Je leest ze, bespreekt ze, vormt je eigen autonome mening. Maar je vernietigt geen boeken. Er bestaan geen goede of slechte boeken. Er bestaan meningen.

Ik wil niet in een samenleving vertoeven waar boeken vernietigen de norm is. Ik wil niet dat censuur de norm is. Ik wil in alle vrijheid en met een autonoom geweten zelf kunnen beslissen waarom een boek goed of slecht is. Ik wil dat men mij kan uitleggen waarom men gekwetst is en ik wil die regels lezen die mensen kwetsen. Ik wil kunnen oordelen over de woorden die de auteur heeft gekozen. Ik wil dat auteurs zichzelf kunnen verdedigen alvorens te moeten verschijnen voor een ongecontroleerd volkstribunaal dat al een zekere bias vertoont.

Boeken vernietigen is een cultuur wissen.

Boeken vernietigen is een cultuur wissen. Het is toegeven aan de censuur en een beschaving wissen. Een beschaving met haar plus- en minpunten. Maar die minpunten mogen nooit zo maar weggeveegd worden onder de grote mat van de erfzondes. Een activisme voor censuur zal tot nog meer protest leiden. En zo vergeten we de essentie van het bestaan van boeken: ze documenteren de tijdsgeest. En net daarover dient er gepraat te worden. Contextualiseren om tot constructieve oplossingen te komen.

Pinar Akbas

 CORONA & CENSUUR  VRIJE COMMENTAAR

Neen, niet ‘À BAS LA CALOTTE’ – 3 x Foei ! – maar Pinas Akbar, een Dame die best op een podium naast Zuhal Demir, op een haar na voorstrekster van dat vermaledijde Vlaams Blok, mag staan. En neen, geen hermafrodietes (man-vrouwen), maar wel fijne mesjes met van die heerlijke mannelijke trekjes aan hun lijf.

Let wel: omgekeerd kan niet. Dergelijke dames in het Sultanaat Erdoganhaat… een land waar men niet alleen hun boeken verbrandt, maar meteen ook de auteurs ervan in hoogst eigen persoon. Tweede druk dus uitgesloten. Vandaar die achterlijkheid.

Wellcome home, My Dear Ladies.Al wat jullie doen voor ons Eigen Volk is welgekomen.

Ach, al dat Zwarte Piet hinein interpretieren als zijnde nen viilen Zwarten als het normaalste knechtje ter wereld. Precies alsof er nooit geen handel in Blanke Slavinnen heeft bestaan… Maar de Goede Sint, of die nu Maarten of Claes heet, daarvoor als hautaine slavendrijver voorstellen, getuigt van… laten we maar zeggen slechte smaak. Al zullen het eerder slechte bedoelingen zijn die daar achter steken.

Er zijn nu eenmaal van dat soort mensen, die alle middelen goed zijn, Zelfs in de eerste plaats de reine kinderziel.

Sinterkaas zelf heb ik persoonlijk maar meegemaakt toen ik r al lang niet meer in geloofde, maar mijn kinderen wel. Dus ken ik het gevoel dat in het hart van beide gille kindervrienden heerst.

Het grote verschil tussen beide streek-gebonden Goedheilige Bischoppen? Dat zit ‘m in de data van hun optreden. Sinte Maarten; 11 November, hoeft geen betoog. Zelfs ht Vaderlands Gezag liep die dag met bloemen op hun buik voor het Godsgeschenk van Nooit meer Oorlog on 1918.

Zes December is bijgevolg gewoon een soort van achterdoendertje eigen aan het Groot Volk dat als naar gewoonte, heet Goede Voorbeeld wil geven…

Maar Zwarte Piet wil ik voor geen geld ter werld uit mijn beste jeugd-herinneringen bannen. Dat gekke, breedsmoel-lachnde brengertje van al dat lekkers. Heimelijk knipoogd achter de rug van zijn vermanende vinger opstekende ‘Grote Baas’…

En toch was ik, net als ieder kind vandaag de dag, telkens zielsgelikkig als die twee iedere keer de deur weer uit waren. En wij achterbleven, even stout als voorheen, maar in de Hoogste Hemel met als dat Moois.

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

.

500443 – STADS-DROLLEN, HEILIGEN EN TIENDUIZENDE FAULLIETE WEST VKAAMSE BEDRIJVEN: HET MENU VAN DEZE DAG ALS SINTERKLAAS AVOND

zATERDAG 5 DECEMBER 2020

INHOUD

PROGRESSIEF ROOD HEEFT DUS NA       2.020 JAAR HET ‘VRIJWILLIFGERS-WERK’ OPNIEUW UITGEVONDEN. KNAP, HÉ…. NU NOG EEN GROENE NIEUWE MINISTER + STAF MET KABONET VAN VRIJWILLIGERS-WERK EN DE KOGEL IS HELEMAAL DOOR DE KERK

*

BARBARA VAN NICOMEDIË, BITHYNIË, KLEIN-AZIË; MAAGD & MARTELARES MET JULIANA; † CA 306.

Dat zij heeft bestaan, staat historisch vast. Maar wat we van haar leven en sterven weten, berust puur op legende.

Barbara was de dochter van een rijke heiden uit Nicomedië. Om haar tegen ongewenste invloeden te beschermen sloot hij haar op in een toren. Desondanks werd zij bekeerd tot het Christendom, men zegt zelfs door Origenes, de beroemde theoloog uit Alexandrië († 254). Haar vader ontdekte dit toen Barbara vroeg om een derde venster in haar toren aan te brengen ter ere van de Heilige Drie-Eenheid. Hij liet haar folteren om haar tot geloofsafval te dwingen. Toen dat niet lukte, onthoofdde hij zijn dochter. Meteen daarna werd hij gestraft: een bliksemschicht doodde hem.

Wij geven hier de legende zoals ze staat opgetekend in het zogeheten Passional, dat voor het eerst in 1471/72 te Augsburg, Duitsland, werd uitgegeven.

*

https://blog.seniorennet.be/guvaal/

DE NIEUWE OUDE POLITIEK

In de heisa rond Corona en de vaccinaties zou men nog vergeten dat er ook nog aan politiek wordt gedaan. Men mag er dan wel de mond van vol hebben dat het nooit meer worden zal zoals vroeger, in werkelijkheid draait onze politiek momenteel verder alsof er niets aan de hand is.

T.o.v. de regering Michel is het aantal ministers met één eenheid verhoogd, het aantal viceministers met vier, het aantal kabinetten idem. Men wil nu zelfs de partijdotaties gaan indexeren i.pl.v. ze af te schaffen, zodat die straks nóg meer gaan kosten. Het systeem, waarbij aftredende ministers nog twee jaar twee door de staat bezoldigde medewerkers kunnen blijven doorhouden is blijven bestaan, ondanks de afspraken die men daaromtrent gemaakt had, maar waaraan de Franstalige liberalen zich niet willen houden omdat liefst vier van hun ministers uit het clubje van Wilmès zijn moeten opstappen. Diezelfde liberalen, die men in een Paarsgele regering niet eens nodig had en die nu constant voor heibel blijven zorgen, zoals voorspeld werd.

Top of the bill is dan nog de invoering van de stadstol in Brussel, die door het Brussels gewest ‘voorlopig’ is goedgekeurd en waarbij mensen van buiten de hoofdstad - hoofzakelijk pendelaars - een extra belasting te betalen krijgen, wat in feite betekent dat Brusselse projecten al dan niet gedeeltelijk door de andere gewesten mee betaald zullen worden. Als men dit precedent toestaat, dan moet men eerst maar eens beginnen met het invoeren van het confederalisme, want dan moeten de gewestgrenzen ook echte grenzen worden. Het is gewoon een schande dat het Brussels gewest, dat bij de laatste staatshervormingen steeds extra geld kreeg toegewezen, nu de andere gewesten daarbovenop nog eens taxeert.

*

‘STADSTOL GEEFT EERST ECONOMISCHE SHOCKEFFECT, DAN WORDT HET BETER'

Elke Van den Brandt: ‘De urgentie is er. Mensen verliezen kostbare tijd in de file. Daar willen we iets aan doen.’ ©Gert Jochems

Vandaag om 01:00

*

De plannen van de Brusselse regering voor een stadstol worden in Vlaanderen en Wallonië op boegeroep onthaald, maar volgens

 

Mini Ster van Mobiliteit Elke Van den Brandt (Groen)

is ‘niks doen aan de files geen optie’.

Vanop haar kabinet aan de Kruidtuin kijkt Elke Van den Brandt uit op de Brusselse noord-zuidas, de grootste mobiliteits-ader van de stad. Met zijn slimme kilometer-heffing - of stadsdrol - wil Brussel het autogebruik minderen en meer mensen voor het openbaar vervoer van en naar de hoofdstad laten kiezen. Het doel van de Brusselse regering is 25 procent minder auto verplaatsingen te hebben tegen 2030.

Zo hoopt Van den Brandt dat Brussel verlost raakt van het brandmerk ‘filehoofdstad van België’. Maar voor de 190.000 pendelaars die vanuit Vlaanderen en Wallonië dagelijks de stad inrijden, komt de heffing neer op een dubbele belasting, boven op de verkeersbelastingen.

Ziet u de Vlamingen en de Walen eigenlijk graag?

Hoeveel stadstol zal u betalen? Doe de test

 

Brussel voert vanaf 2022 een stadstol in. Met de simulator van De Tijd kunt u berekenen hoeveel de nieuwe stadstol u zal kosten.

Elke Van de Brandt: ‘Natuurlijk. Brussel is de hoofdstad van het land en we willen dat iedereen daar fier op kan zijn. Nu staat Brussel bekend als een filehoofdstad. Daar willen we iets aan doen. Liefst samen met Vlaanderen en Wallonië. Het is belangrijk dat de filedruk Brussel niet versmacht.’

Zijn er geen andere manieren dan een stadstol die voor Vlaamse en Waalse pendelaars neerkomt op een dubbele belasting?

Van den Brandt: ‘We staan in het geplande overleg met Vlaanderen en Wallonië open voor alle voorstellen. Het is niet te nemen of te laten. Maar de slimme kilometerheffing die we op tafel leggen, hebben we becijferd en berekend. Uit impactstudies blijkt dat dit systeem tot 30 procent minder tijdverlies in de files leidt. Files hebben een grote economische kostprijs: voor heel België loopt die economische schade op tot 4 à 8 miljard euro. En er is de gezondheidsschade: we verliezen 14 maanden van ons leven door vervuilde lucht. Toekijken en niets doen is geen optie.’

Wim Van de Velden

Daan Bleus

CORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

De Maagdelijke Martelares Barbaeaarje die in haar puberteitsjaren helemaal geen derde venstertje van haar hardvochtig Papaatje kreeg, wist het al ten j      are 306…

Dat is voorwaar heel zeker een ietwat speciale benadering en toegeknepen neusvlugels van de Brusselse op tafel klaar gelegde Stads Drol. Vooral door de onthoofding als climax naar het einde toe.

Stel U voor dat U als volwassene verplicht toehoorder bent van de kleuterjuf die in het volle besef van haar meerderwaardigheid, probeert uit te leggen, dat een vierkant eigenlijk in het diepste van zijn wezen, ook een cirkel is, als men maar voldende goede wil bezit om die vervelende hoeken weg te denken. Kijk, zegt ze, half gebogen en met het ranke ruggetje naar U toe, en ze wijst met een wiebelend wijsje naar de vier dominante raakpunten, die en en die zijn er teveel aan. En nu dus gaan wij die, in Uw belang maar in ons profijt, wegwissen door te denken dat ze er niet zijn.

Moraal van dit verhaal? Had Barbaraatje maar wat beter nagedacht, dan had ze met het hoofd in de schoot, nog lang kunnen na-genieten van een zalige Oude Dag. Zonder derde venster, maar met het hhofd er volop nog aan…

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

.

500442 - HEEL JUIST. HET VLAAMS BEALNG IS ZEKER NIET GELIJK AAN HET VELS BELANG. HOE ZOU DAT KOMEN?

VRIJDAG 4 DECEMBER 2020

INHOUD

*ALTIJD EEN FIJN GEVOEL DOOR DE FEITEN IN HET GELIJK GESTELD TE WORDEN. TE MEER ALS BART STINCKMAN VAN DE MORGEN ERBIJ TE PAS KOMT.

*

*

GEROLF ANNEMANS

NIET VUIL MAAR PROPER

'Interview’ gaf verkeerdelijk de indruk dat ik pleitte voor een "vuile partij"'

Het citaat over het Vlaams Belang dat ‘vuil genoeg’ moest blijven uit een interview met Bart Brinckman geeft verkeerdelijk de indruk dat ik een pleidooi voor een vuile partij hield. Het omgekeerde was echter het geval.

foto: ©Steven Utsi (CC BY 3.0)

Nu is het wel genoeg geweest. Nu grijp ik de gelegenheid om het voor de geschiedenis en (voor zover nuttig) ook voor het nageslacht, formeel recht te zetten. De gelegenheid is dat Marc Reynebeau het bewuste citaat in zijn column (De Standaard 25 november) nu nog eens heeft opgefrist in het geheugen van Vlaanderen, althans in dat van zijn lezers. Ik bedoel het citaat over het Vlaams Belang dat ‘vuil genoeg’ moest blijven. Het is een citaat uit een interview met Bart Brinckman in dezelfde De Standaard in november 2004. Eén waarmee ik ten eeuwigen dage geassocieerd dreig te worden. Terwijl ik dat helemaal niet wil. Het geeft immers verkeerdelijk de indruk dat ik een pleidooi voor een vuile partij hield. Het omgekeerde was echter het geval.

Guilt by association

Ik zou kunnen zeggen dat ik hier schandelijk en ten onrechte nog maar eens in een vrij warrig geschrift, stap voor stap via guilt by association, word vastgeknoopt aan de conclusie van Reynebeau dat mijn politiek leven en dat van zowel mijn partij als die van Thierry Baudet — zowaar — gewijd is aan een toekomstige remake van de holocaust. Maar ik wil hier deze gelegenheid veeleer gebruiken om even in te gaan op de context en de actuele betekenis van dat toenmalige citaat.

We moesten dus met de nodige politieke, juridische en financiële beveiliging een nieuw tijdperk op poten zetten voor onze kiezers en voor ons gedachtegoed

We zaten toen in een betekenisvol tijdsgewricht. Het Vlaams Blok — de voorloper van het Vlaams Belang — zou die maand veroordeeld worden door het Belgische Hof van Cassatie. Onze partij was onmogelijk geworden. Ondanks een verkiezingsoverwinning die om en bij een kwart van de Vlamingen voor ons had doen stemmen. We moesten dus met de nodige politieke, juridische en financiële beveiliging een nieuw tijdperk op poten zetten voor onze kiezers en voor ons gedachtegoed. Het pleitte voor Brinckman dat hij daarover meer wilde te weten komen. En nog meer dat hij daarvoor bij mij te rade kwam. Ik stond al enkele decennia bekend als ‘de gematigde’ van het Vlaams Blok.

Vuil genoeg

Het was de vraag die velen bezig hield. Zouden we ons omvormen tot een brede conservatieve centrumpartij? Zou die vanaf 25 procent (en meer) een rechts alternatief gaan vormen voor de verlinkste en belgicistische en overigens kapot geregeerde traditionele partijen? Terwijl die laatsten zich met een cordon sanitaire aan hun vroegere macht bleven vastklampen? Zouden wij het ‘racisme’ in lijn met het partijverbod nu achterwege laten? Zouden wij onze stijl en onze taal dan niet moeten aanpassen? De formulering van onze standpunten niet wat moeten bijvijlen? Zouden wij met andere woorden een ‘propere partij’ worden?

Mijn antwoord was toen grotendeels ‘ja’. Het is ook wat ik voordien in mijn carrière altijd consequent had beleden. En het is wat ik ook nadien (toen de partij in een leiderschapscrisis terechtkwam en ik voorzitter werd) als lijn zou uitzetten. Gekaderd in een totale vernieuwing en verjonging van de partij.

Mijn al even ironische antwoord was toen, met een knipoog als het ware, dat we wel ‘vuil genoeg’ zouden blijven

Een beetje ironisch vroeg Bart Brinckman toen of de partij van de radicale standpunten, ‘de partij van het volk’ daardoor niet ‘te proper’ zou worden voor haar kiezers. Mijn al even ironische antwoord was toen, met een knipoog als het ware, dat we wel ‘vuil genoeg’ zouden blijven om aantrekkelijk te blijven voor al onze kiezers. Overigens een welgemeende bevestiging van een visie op het feit dat wij zeer breed zouden moeten groeien naar een partij die een én-én-strategie zou uitzetten, gebaseerd op de bevragingen die ons toen 30 procent en nu meer dan 45 procent als kiespotentieel gaven. De Belgische gevangenissituatie waarin Vlaanderen zich bevond, maakte dat potentieel niet enkel mogelijk maar ook noodzakelijk.

Beginselvast maar proper

Het is ook de weg die het Vlaams Belang van vandaag verder moet blijven bewandelen volgens mij. Liefst met alle krachten binnen de N-VA die nog een heldere en gezonde kijk hebben behouden op het bredere plaatje. Zeker nu het ietwat naïeve machts-denken van de oude tripartite een neo-belgicisme is gaan belijden.

ik was, ben en zal altijd de voorstander blijven van een weliswaar beginselvaste maar propere partij

Samengevat dus. Men mag er de honderden bladzijden op nalezen die ik heb geschreven en de wellicht tienduizenden bladzijden die ik heb uitgesproken. Niets daarvan kan mij in de wat donkere hoeken van Marc Reynebeau plaatsen. Het woord ‘vuil’ was afkomstig van de toenmalige interviewer. En alhoewel Bart Brinckman (ik heb wel begrip voor de verleiding waaraan hij als journalist maar moeilijk kon weerstaan) het citaat uitlichtte en het daardoor een eigen en afzonderlijk leven is beginnen leiden, moge het voor iedereen duidelijk zijn: ik was, ben en zal altijd de voorstander blijven van een weliswaar beginselvaste maar propere partij. Niet van een ‘vuile’.

Gerolf Annemans

  

CORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

*

Goede wijn behoeft geen krans.

Niet de woordvoerder van hierboven en al zekerlijk niet het gedachtengoed dat hij de eer heeft te mogen vertegenwoordigen. Straks brengen zelfs +50% van onze landgenoten een doorslag-gevende stem uit.

Met één artikel op het juiste ogenblik spelen De Schandaard zowel als DM weer een paar duizend lezers kwijt…

Is het Vlaams Belang dan haast gelijk aan De Maagd van Vlaanderen zittend aan de rechterhand des Vaders? Weet ik niet, maar de partij zit zekerlijk niet LINKS van de alom tegenwoordige Waarheid.

Schoonheidsfoutjes zijn er nu eenmaal overal. Ze zijn er vooral om overwonnen te worden.

Het andere schorremorrie? VIER rest-partijtjes die worstelen met de Kiesdrempel en die het Land kapot geregeerd hebben.

De keus is dus niet moeilijk. De hele wereld kijkt met belagstelling toe…. Komt er na de Brexit in de kortste keren nu ook de Vlamxit? De Geschiedenis bewijst het: Britten en Vlamen zijn twee handen op één (welgevulde) buik.

On-verfranst en on-verduitst, you remember? Het is zelfs duidelijk dat de Greenwhich-tijd terig in ere wordt hersteld

Met al dat EUSSR-gedoe zou een mens dat nog beginnen vergeten ook.

 

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

 

.

500441 - LES IN HUISHOUDKUNDE VAN HOGER NIVEAU

VRIJDAG 4 DECEMBER 2020

INHOUD

EEN SOORT KASBOEK VOOR MORGEN EN OVERMORGEN, JAREN VOORUIT. KAN TOCH ZO MOEIJK NIET ZIJN. VOORDIEN EEN PAAR UUR HET VERLEDEN DOORGRONEN EN JE BENT DE BESTE MINISTER VAN FIANCIËN OOIT.

*

MATTHIAS DIEPENDAELE: ‘HET BESTE MEDICIJN TEGEN DE ZIEKE BEGROTING IS ECONOMISCHE GROEI.’

foto: ©Paul Gheyle & Jürgen de Witte

Matthias Diependaele: ‘De Vlaamse overheid moet snel terugkeren naar een gezond begrotingsbeleid’

Door de coronacrisis swingen de begrotingscijfers de pan uit. De uitgaven om de economie te ondersteunen stijgen. Dat creëert een onevenwicht in de begroting. In deze aflevering van Doorbraak Radio geeft Matthias Diependaele, Vlaams minister van Begroting, meer uitleg bij de begrotingscijfers. Hij bespreekt ook wat men kan doen om die terug in evenwicht te krijgen.

Rode cijfers

Als Vlaamse overheid hebben we de traditie om een gezond begrotingsbeleid te voeren, zegt Diependaele. Maar momenteel staat de begroting er zeer slecht voor door de aanhoudende coronacrisis. ‘De laatste jaren is er heel hard op gelet om geen schulden op te bouwen. Dat is een zege geweest.’ Volgens Diependaele zijn er twee belangrijke redenen waarom de Vlaamse overheid moet terugkeren naar een gezond begrotingsbeleid. Ten eerste is het niet aan ons om schulden door te schuiven naar de volgende generaties. De pandemie die we nu doormaken wijst op een tweede reden. Namelijk het feit dat een overheid altijd moet kunnen reageren op dergelijke crisissen. ‘In de toekomst zal er nog een crisis komen. Als overheid moeten we in staat zijn om budgettair te reageren door het hanteren van een gezond financieel beleid.’

Men denkt niet altijd meer na of er voor al die noden in de samenleving, die zeker van belang zijn, wel geld vrij is

De overheid moet haar logica in zeker zin omdraaien, vindt Diependaele. Ze moet eerst kijken naar het beschikbare budget. Pas daarna naar welke projecten financiering nodig hebben. In plaats van omgekeerd. ‘Dat is de omslag die we moeten maken.’ Men denkt niet altijd meer na of er voor al die noden in de samenleving, die zeker van belang zijn, wel geld vrij is.

Schulden door coronacrisis

We gaan ongeveer verdubbelen, zegt Diependaele. Van 24 naar 50 miljard. ‘We berekenen altijd hoe snel de schulden zullen stijgen de komende jaren uitgaande van ongewijzigd beleid.’ De redenering is echter dat man ook de komende jaren zal ingrijpen. En dat daardoor de schulden minder snel zullen stijgen.

Diependaele benadrukt het onderscheid tussen schulden en de begroting zelf. ‘Men moet inderdaad de schulden in het oog worden houden. Maar dat is niet waar ik mij het meeste zorgen over maak.’ Het grote probleem is het feit dat de recurrente uitgaven vandaag de dag hoger liggen dan de inkomsten. ‘Dat betekent dat je jaar per jaar schulden opbouwt.’ Als we daar niets aan doen zullen die schulden alleen maar stijgen.

Relance Plan

Om de begroting in evenwicht te krijgen moet men in de eerste plaats kijken naar de uitgaven. ‘Maar het moeilijke is dat we als overheid zeer veel uitgaven hebben die wel degelijk waardevol zijn.’ Weinig subsidies zijn weggegooid geld. Maar de overheid moet omgekeerd gaan redeneren en eerst kijken waar er geld voor is, zegt Diependaele. Het alternatief is het verhogen van de belastingen. Maar dat lijkt Diependaele geen goed idee in het land met de hoogste belastingdruk.

Het beste medicijn tegen de zieke begroting is economische groei

Het relanceplan van de Vlaamse overheid focust vooral op economische groei. ‘Het beste medicijn tegen de zieke begroting is economische groei.’ De 4,3 miljoen aan investeringen voorzien in het relanceplan zijn eenmalig en productiviteitsverhogend. Dat komt de economische groei ten goede. ‘We moeten opnieuw een voorsprong nemen om ervoor te zorgen dat de economie terug mee is.’ Een tweede punt zijn de nodige hervormingen. ‘Vlaanderen moet de hand in eigen boezem steken en bekijken hoe we kunnen hervormen.’ Diependaele heeft het dan vooral over de overregulering.

De Europese bijdrage

Het Europese geld zal er uiteindelijk wel komen, denkt Diependaele. ‘De discussies die er nu zijn gaan vooral over de koppeling van voorwaarden aan bepaalde landen.’ Daarnaast moet het Europese geld ook nog verdeeld worden over de verschillende beleidsniveaus in België. Daar hoeft geen gekibbel aan de pas te komen, zegt Diependaele. Het is vooral belangrijk dat men de doelstelling van het aanzwengelen van de economie voor ogen houdt. ‘Het is niet zo moeilijk om vast te stellen dat de economie het sterkste staat in Vlaanderen. En dat daar dan in evenredigheid centen in gestoken moeten worden.’

De Brusselse stadstol

Niet alleen in Vlaanderen, maar ook In Wallonië zijn ze niet opgezet met het plan voor het invoeren van een Brusselse stadstol. Brussel spreekt van een belastingverschuiving. Ze stelt dat ze niet langer het bezit maar wel het verbruik van een auto zal belasten. ‘Maar aangezien de stadstol meer zal moeten opbrengen voeren ze eigenlijk een extra belasting in.’ De stadstol treft daarnaast ook vooral mensen van buiten Brussel die in de hoofdstad werken. ‘Daarnaast krijgt Brussel ook al extra steun sinds de zesde staatshervorming. Dit in het kader van haar hoofdstedelijke functie.’ Alle instrumenten om te reageren op deze stadstol zijn voorhanden, zegt Diependaele.

Ministers met gebrek aan moed

Als politici hebben we soms te weinig moed om uit te leggen aan de mensen dat er moeilijke beslissing genomen moeten worden, zegt Diependaele. ‘Het geld moet op een verstandige manier worden uitgedeeld. Zodat het het algemeen belang dient.’ Die keuzes moeten uitgelegd worden. Maar daar ontbreekt het soms aan moed.

Als er ministers zijn die uit het raam kruipen om camera’s te ontwijken, dan is dat een gebrek aan moed

‘Als je een beslissing niet wilt communiceren dan is het waarschijnlijk geen goede beslissing, zegt Diependaele. Mensen zijn volwassen genoeg om ook moeilijke boodschappen te begrijpen. ‘Er moet natuurlijk ook wel uitgelegd worden waarom bepaalde maatregelen genomen worden.’ De overheid benadert de burger te vaak als onvolwassen. Uit angst dat er irrationeel gereageerd zal worden

David Geens

CORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

Tot U spreekt, zoals de lezer al lang zou moeten ween, een econoom. Dat is bekend tot minstens 50 cm buien onze voordeur. Zelfs ons Duits Hedersbeest, dat binnenkort zijn eerste verjaardag viert, schudt meewarig zijn flaporen als hij ziet hoe Baasje zich klaar maakt om alles over kasboeken voor de zoveelste keer van naaldje tot draadje uit te leggen.

Kijk, mensen, wat er aan MIJN kasboek speciaal aan is, is dat zodra opgesteld, gratis deur-aan-deur besteld moet worden. Openbaarheid van Bestuur het dat.

War er verder nog opmerkzaam aan is? Wel, heu, dat is eigenlijk de clou, wanr het is dat iedere post, ontvangsten, uitgaven, maandelijks saldo bestaat uit drie lijntjes, resp het eerste in gewoon zwarte cijfers, het lijntje daaronder (Rood) voor verkeerd gediagnosticeerd SLECHT resultaat n en het 3^de lijntje GROEN voor beter dan ingeschat.

Let op, die kleuren hebben niets, maar dan ook helemaal niets te zien met noch Vivendi noch Vivaldi, maar gewapend met zo’n 3 Bics draaide het kantoor, geruisloos op volle toeren.

Weerom, na 12 maand, huis-aan-huis aflevering, zodat de verantwoordelijke voor de rode cijfers op tijd zijn biezen kon pakken voor dat die gelyncht zou worden.

Wedden dat het Land op die manier goed zou bestuurd worden? De kwestie is alleen om iedere keer nieuwe kandidaat-minsters te vinden, want… eindelijk knelpunt-beroep geworden.

Zo ver zal he dus waarschijnlijk nooit komen. Tenzij het keerpint straks begint, bij de nakende verkiezingen.

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL