Archief

838

183 - HET M A A N D A G BROOD

*

 

*

VOOR SLECHT ZIENDEN, GOED ZIENDEN, BLINDEN EN VOORAL VOOR ZIJ DIE ZIENDE BLIND ZIJN

*

Maandag 22 juni 2020

  gisteren 

 De Standaard Online(15:37:10)

Van Ranst over honderden feestvierders op Flagey: ‘Lijkt een bevrijdingsfeest terwijl de strijd nog woedt’

*

Het Nieuwsblad(15:37:12)

Viroloog Marc Van Ranst niet te spreken over feestje met honderden mensen in Brussel: “Het leek wel op een kleine versie van Tomorrowland, compleet onverantwoord”

*

BusinessAM.be(15:37:19)

Spanje weer open voor toeristen

    @destandaard

Van Ranst over honderden feestvierders op Flagey: ‘Lijkt een bevrijdingsfeest terwijl de strijd nog woedt’

*

demorgen.be 9:00 PM · Jun 2

Zijn onze kerncentrales voldoende beschermd tegen een zware vliegtuigcrash?

Engie Electrabel bekijkt samen met nucleaire waakhond FANC hoe het zijn kerncentrales beter kan beschermen tegen crashes met zware types vliegtuigen...

Theo Francken MP Retweeted 15h ()

@SvenPletincx

Nooit gedacht dat Leopold II zijn excuses ging komen aanbieden in de studio van #7dag

-

@Ecolo

Faisons le choix de mettre la #santé

👩🏽‍🔧

au centre, de prendre soin de l'#environnement

Herb

, mais aussi de nous ouvrir aux nouvelles façons de vivre nos vies grâce au #télétravail

👨🏼‍💻

, au droit à la déconnection

🧘🏿‍♀️

ou à une nouvelle #mobilité

🚴🏽

...

Green heart

Choisissons notre horizon.

Translate Tweet

Jun 20, 2020·

Duitsland worstelt met opflakkerend virus

De vleesfabriek van Tönnies in Westfalen, het epicentrum van de virusopflakkering in Duitsland

©BELGAIMAGE

*

Vandaag om 08:49

1.331 besmettingen met het nieuwe coronavirus vloeiend voort uit vleesverwerkingsreus Tönnies in de deelstaat Noordrijn-Westfalen. Toch komt daar voorlopig geen nieuwe lockdown.

Er komt voorlopig geen nieuwe lockdown in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen. Dat kondigde Armin Laschet, de minister-president van de deelstaat, zondag aan tijdens een persconferentie. De aankondigi**ng komt er na een uitbraak van het coronavirus bij Tönnies, een groot vleesverwerkend bedrijf.

 

Laschet benadrukt dat hij niet koos voor een nieuwe lockdown omdat alle gevallen te herleiden zijn naar de vleesfabriek van Tönnies. 'Een nieuwe lockdown kunnen we niet uitsluiten, maar zolang we er alles aan doen om te voorkomen dat er meer mensen besmet raken, kunnen we beter andere doelgerichte maatregelen nemen', aldus de minister-president.

*

*

 Nieuwste Peilingen Le Soir –VTM- HLN

21-06-2020, 00:03 Geschreven door guido van alphen

Her Vlaams Belang blijft de grootste, maar SPA-BRUIS overstijgt lichtjes de overige slapjanussen…

-

Waardeloos Europa?

22-06-2020, 00:10 Geschreven door Guido van Alphen

Voor dit Europa geldt stilaan hetzelfde als voor dit België: hou ermee op!

Voor dit Europa geldt stilaan hetzelfde als voor dit België: hou ermee op! €750 miljard bijeen gescharreld door de ‘Lijders’…/… Voor dit Europa geldt stilaan hetzelfde als voor dit België: hou ermee op!

Horeca: consumenten-gedrag tart alle verbeelding

Vacantiejobs in de Bouw zijn harder dan ooit nodig         

Covid-19 wereldwijd her-uitgevonden. Vooral in Trumpia

 Zomerweer, hier of elders. Keihard.

   *    

*

IK PROBEER AAN VOLKSVERHEFFING TE DOEN. NIET AAN VULGAIR CHAUVINISME

ALS ER AL IETS MELDENSWAARD ZOU ZIJN , ZIT HET ONDERGESNEEUWD ONDER DE PROPAGANDISCHE LEUGENTAAL

*

DROL VAN DE VADERLANDSCHE BROL

*

Leefloon !!!! Wat is er nu van aan? Gisteren volgens de VRT waren dat er 400.000 die €400 per maand gingen bijkrijgen vanwege Corona. Zojuist gehoord in De Kranten Commentaren dat er slechts 200.000 van hen zijn, en dat het slechts om € 200 per maand zou gaan.

Entre les deux, mon cœur balance……

Of zijn de Bazen boven Bazen van de VRT bang geworden voor nóg slechtere resultaten voor de vrienden bij de nu wel onafwendbare verkiezingen?

-

Leefloon. Hoe moeten we dat verstaan? Staatsmanna, omkoopgeld boven-op het (zwart verediende) klusjesgeld dat de meesten van hen bijverdienen?

Moment, Walter. Even navragen bij Neef, chef-de-buro bij een Welzijnswerk in de omgeving. Antwoord, op een eeuwig zwijgen. Tja, wisten ze ook wel en al langer dan van vandaag. Mo wawilde? ’t Is Brussel die de lakens uitdeelt. En wie hen iets durft te zeggen, vliegt aan de deur.

Nee, de brave gast sprak hier van ‘de deur’, maar van ’t gat van de timmerman… Allemaal biechtewaar, want zelf dweept die gast als op vrijersvoeten, diep gemeend met die Anuna DeWever van de klimaat hype….

COVID-19 & werkloosheid

*

Modegroep FNG uit Mechelen, moederbedrijf van Brantano, wil tot 47 winkels sluiten: 287 jobs bedreigd

Vandaag om 09:45 door krs

De directieraad van FNG heeft zopas bekendgemaakt dat de groep boven onder meer Brantano en Fred & Ginger gebruik zal maken van de procedure van gerechtelijke reorganisatie om haar Belgische activiteiten te reorganiseren.

 

De voorgenomen herstructurering houdt ook een intentie in tot collectief ontslag en de sluiting van maximaal 47 winkels over verschillende Belgische merken. Deze intentie tot collectief ontslag kan leiden tot het ontslag van maximaal 287 medewerkers in België. Een herstructurering is nodig om met een sterker bedrijf de activiteiten op een duurzame manier te kunnen voortzetten, klinkt het in Mechelen

 

 

 

 

289 – DOORBRAAK: VERLEDEN

EN HEDEN DAT IS NU

*

           Zondag 21 juni 2020

*

Het heden bepaalt niet het verleden

Waarden en normen veranderen, de geschiedenis daarom niet

    foto: ©Wikipedia / Paul Hermans - Eigen werk / CC BY-SA 3.0

doorbraak.be/het-heden-bepaalt-niet-het-verleden/?utm_medium=push&utm_source=meldingen

*

Ook de tentoonstelling 'Het geheugen van Congo' in het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika werd een tijd geleden gezien als voorbeeld van de Belgische blackouts.

Qui oubliera enfin les fusillades où périrent tant de nos frères, les cachots où furent brutalement jetés ceux qui ne voulaient plus se soumettre au régime d’une justice d’oppression et d’exploitation. (Patrice Lumumba 1960, Leopoldstad)

 

Het koloniale verleden beroert momenteel de gemoederen en dat is eigenlijk geen nieuw gegeven. Zo werden enige tijd geleden nog de aanwezigheid van een standbeeld van Leopold II en een tentoonstelling in het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika, ‘Het geheugen van Congo’, gezien als voorbeelden van Belgische blackouts. Het museum diende trouwens gedekoloniseerd te worden. Ook lokale overheden staan bloot aan druk. De voltallige gemeenteraad van Vilvoorde besliste recentelijk, op voorstel van de PVDA, om het portret van Leopold II te verwijderen uit het stadhuis. De gemeenteraad wilde op deze wijze het beleid van Leopold II in Congo aanklagen. In november 2019 kwam te Gent een werkgroep van de stad voor het eerst samen om te bespreken hoe Gent wil omgaan met het koloniale verleden van België. Her en der ziet men dergelijke platformen ontstaan.

Verwijdering of contextualisering?

 

Enkele jaren geleden inventariseerde het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika de protesten tegen bepaalde koloniale relicten. In bepaalde gevallen stelde men vast dat er sprake was van een bekladden of beschadigen van een monument. In andere gevallen pleitte men voor een contextualisering.

 

Het verwijderen van koloniale gedenktekens werd en wordt blijkbaar niet overal overwogen. Wel verdwijnen nu en dan ‘storende’ beelden. Een gekend voorbeeld is het Congo-monument in het Brusselse Jubelpark. Dat monument kwam er na het overlijden van Leopold II en werd opgericht ter herinnering aan de rol van de Belgen in Congo. Hier komen we terecht bij Baron Dhanis, een Belgisch koloniaal officier die onder meer actief was tijdens de zogeheten ‘Congo-Arabische oorlog’, een strijd tussen de troepen van de Belgische koning Leopold II en Arabische slavenhandelaren. De verwijzing naar de rol van de Arabieren in de slavenhandel zorgde in 2005 zelfs voor politieke controverse en een parlementaire tussenkomst.

Opsplitsing van Afrika

 

Misschien is de huidige protestgolf een goed moment om even dieper in te gaan op een eerder minder gekende conferentie, namelijk de conferentie van Berlijn die eind 1885 samenkwam en waar 15 landen (ook de Verenigde Staten) de verdeling van Afrika onder de toenmalige grootmachten regelden. Deze koloniale conferentie samengeroepen op verzoek van Portugal leidde tot de opsplitsing van Afrika. Zeker Duitsland, Frankrijk en Engeland waren geïnteresseerd in een deel. Koning Leopold II kreeg er Kongo Vrijstaat (overdracht naar België in 1908) in handen.

 

De opsplitsing van dit continent met potlood en lat (kijkt u maar naar de landsgrenzen) hield helemaal geen rekening met de bevolking. Op economisch vlak werd het een waar wingewest. Na de handel in ivoor zorgde zeker de rubberhandel voor een belangrijke inkomstenstroom. De overdracht in 1908 werd door Leopold II zeer handig opgezet. Er werden strikte voorwaarden opgelegd (zie de Koninklijke schenking) waardoor zijn erfopvolgers rekenen konden op enkele zekerheden. Leopold II richtte ook twee maatschappijen op, namelijk de ‘Union Minière du Haut Katanga‘ (metalen) en de ‘Forminière’ (hout en diamanten). Het leverde aardig op.

 

ontwrichting van de inheemse samenleving

 

Het kolonialisme gekenmerkt door een paternalistische houding, dat geweld niet schuwde, zorgde voor de ontwrichting van de inheemse samenleving. Burgeroorlogen en koloniale oorlogen zorgden decennialang voor ware slachtpartijen. Congo was en bleef een wingewest. Het einde van de koloniale periode verliep evenmin vlekkeloos. De rondetafelconferentie en de Dipenda in 1960 (men vreesde eigenlijk voor een onafhankelijkheidsoorlog zoals in Algerije) droeg in zich de kiemen van vele problemen.

Worstelen met het koloniale verleden

 

Vanaf de tachtiger jaren van de vorige eeuw kreeg de koloniale en postkoloniale periode terecht meer en meer aandacht. De positieve benadering moest plaatsmaken voor een negatievere benadering. Voorstellen om portretten dan wel niet te verwijderen, maar toch te voorzien van een ‘aangepaste tekst’, circuleren dan ook regelmatig. In de discussies wordt dan steevast gewezen op het gebrek aan gevoeligheid. Anderen hebben het dan weer over een ‘politiek correcte beeldenstorm zonder eind tegen onze geschiedenis en onze cultuur’. Nu en dan wijst men ook op een geïmporteerde roep om publieke excuses en reparatie omtrent de koloniale geschiedenis. Men koppelt immers de vraag om over te gaan tot schuldbekentenis soms aan materiële consequenties.

 

Ook Nederland worstelt met zijn koloniale verleden. De Amsterdamse J.P. Coenschool veranderde van naam wegens het koloniale verleden van Coen (Gouverneur-generaal van de Verenigde Oost-Indische Compagnie). De school definieert zich immers als buurtschool, met vele nationaliteiten en culturen. De naam J.P. Coenschool paste niet langer: ‘Daar voelen wij ons niet meer senang (prettig, blij) bij’, aldus de directrice van de onderwijsinstelling. Jur van Goor, historicus, die een biografie over Coen schreef, ziet het allemaal anders en nuanceert. Coen is kind van zijn tijd. Coen schuwde inderdaad, indien nodig, geweld niet. Hij was echter ook een manager en vooral een politicus, die de basis legde voor de Verenigde Oost-Indische Compagnie.

Woorden doen ertoe

 

Plannen om over te gaan tot een naamsverandering van het Mauritshuis en het verplaatsen van het borstbeeld van Johan Maurits van Nassau-Siegen uit de foyer van het Mauritshuis in Den Haag zorgden voor protest en een behoorlijk dispuut. Men verklaarde de verwijdering verwijzende naar ‘de groeiende maatschappelijke discussie’ en de ‘grotere bewustwording over het slavernijverleden van Maurits’. Tegenstanders gaven toe dat hij in Brazilië betrokken was bij slavenhandel, maar onderstreepten dan weer dat hij ook voor godsdienstvrijheid en goed onderwijs had gezorgd. Het museum kreeg het verwijt dat het de rol van Johan Maurits van Nassau-Siegen ‘wegpasteuriseerde’.

 

Het komt een museum echter niet toe de geschiedenis te herschrijven

 

In het Tropenmuseum te Amsterdam werd dan weer onderzocht hoe men, in een gewijzigde context, met taal diende om te gaan. Men stelde de vraag of ‘bepaalde woorden nog van deze tijd zijn’. Dit resulteerde in een taalgids: Woorden doen ertoe: een incomplete gids voor woordkeuze binnen de culturele sector. In concreto komt het er op neer dat in de catalogus van de musea de gewraakte termen (sic) zichtbaar blijven, ‘alleen worden er soms andere woorden gebruikt om de objecten of afbeeldingen te beschrijven in begeleidende teksten. Er wordt niks weggenomen, alleen iets toegevoegd.’ Critici betoogden dat het hier om taalfnuiken gaat waarbij, in voormeld geval, het eigenlijk om de dekolonisatie van het museum gaat. Het komt een museum echter niet toe de geschiedenis te herschrijven.

Feiten vs. pamfletten

 

De Nederlandse stichting Civis Mundi boog zich over dit verleden dat als politiek incorrect gebrandmerkt wordt en vrij moeizaam wordt verwerkt, en bracht enkele overwegingen samen in een jaaruitgave. De studie is interessant omdat deze zowel rechtsfilosofen als historici betrekt. Ingegaan wordt op het verwerkingsproces, de wijze van beoordeling en nagegaan wordt hoe diverse landen omgaan met dit verleden. Hierbij wordt o.a. gefocust op de waarden en normen die gehanteerd worden bij de oordeelsvorming.

 

De postmoderne mens raakt echter moeilijk los uit het heden en is geneigd dit heden, op het vlak van waarden en normen, als ultieme maatstaf te hanteren. Het resultaat van deze tunnelvisie is een vaak verwarrende oordeelsvorming over dit verleden.

 

De Nederlandse (emeritus) hoogleraar Piet Emmer ergerde zich enige tijd geleden aan de manier waarop men soms naar het verleden kijkt en frauduleuze geschiedschrijving niet schuwt. Niet gespeend van de nodige feitenkennis, stort men zich in pamflettistische beuzelarij. Hij pleitte voor een aanpak die niets schuwt, maar die wel het zwart-wit denken achter zich laat.

Historische constructie

 

In een interessante masterscriptie maakt historicus Davy Verbeke (UGent, 2011) duidelijk hoe ons beeld van de kolonisatie grotendeels gevormd wordt door het tijdsgewricht waarin wij leven en hoe het koloniaal collectief geheugen van België een historische constructie is die doorheen de tijd ook in de Belgische media naar voor werd gebracht.

 

Het wegnemen van portretten, standbeelden of schilderijen zijn leuke eenmalige stunts, dat wel. Maar het is beter en belangrijk, zonder schroom de kennis van dit verleden te verfijnen en uit te dragen. Historici houden dan ook terecht regelmatig pleidooien om de kennis van het verleden zelf aan te vullen met een onderzoek naar de wijze waarop deze kennis tot stand is gekomen en/of dienstbaar is gemaakt binnen een specifieke sociale, culturele en politieke ruimte.

 

Politieke instabiliteit, landroof en uitbuiting blijven schering en inslag

 

De geschiedenis van dit continent eindigt echter niet met het afsluiten van de koloniale periode. Financiële belangengroepen, al dan niet gesteund door lokale politieke corrupte leiders en dito aanhangers, internationale strategische allianties en hebberige aandeelhouders zuigen, zonder schroom, Afrika verder leeg. Het mondiale krachtenspel plaatst de bevolking op de tweede plaats. Bepaalde Afrikaanse leiders hebben de plaats van de koloniale plunderaars ingenomen. Politieke instabiliteit, landroof en uitbuiting blijven schering en inslag. Ook dit verdient aandacht.

Alain Vannieuwenburg

   

 

 

288 - DOORBRAAK GEZONDSHEIDSZRG VERDIENT BETER

      *

Zondag 21 juni 2020

*

Gezondheidszorg herunitariseren?

https://doorbraak.be/coronacrisis-geen-reden-om-gezondheidszorg-te-herunitariseren/?utm_medium=push&utm_source=meldingen

*

De federale overheid schoot juist tekort

Zorg voor heldere bevoegdheden

Een spook waart door de Wetstraat — het spook van de her-unitarisering van het gezondheidsbeleid. Bevoegdheidsversnippering en gebrek aan ‘eenheid van commando’ zou de coronacrisis alleen maar erger gemaakt en mensenlevens gekost hebben. ‘Zeker in de woonzorgcentra’ (Maggie De Block in De Tijd, 14 juni). Daarom moet de gezondheidszorg weer in handen van de centrale regering komen, zeggen de herunitaristen. Laten we de gammele grondslag van hun kreupel besluit tegen het licht der feiten houden.

Woonzorgcentra

Dat minder mensen aan Covid-19 gestorven hadden kunnen zijn, wie durft het tegen te spreken? Maar die vermijdbare sterfte is niet exclusief Belgisch. Geen enkel land was optimaal voorbereid op de Covid-19-pandemie. Overal is er wel iets misgelopen — in België kennelijk iets meer dan elders.

In sommige woonzorgcentra hebben zich inderdaad drama’s voltrokken. Omdat de bewoners dicht bij elkaar wonen en een hoge leeftijd en vaak wankele gezondheid hebben, kon het coronavirus er ongemeen hevig toeslaan en was hoge mortaliteit niet te voorkomen. Ook in onze buurlanden en zelfs het aanvankelijk voor zijn ‘alternatieve’ aanpak bewonderde Zweden, resideerde 35 tot 50 procent van de Covid-19-doden in een verzorgingshuis. Ons hoge sterftecijfer in de woonzorgcentra toeschrijven aan de federale staatsinrichting of de bevoegdheid van de deelstaten (voor de erkenning en financiering), zoals tussen herunitariserende regels te lezen of horen valt, gaat (te) kort door de bocht.

Negen ministers

Symptoom en symbool van de ‘complexe’ en ‘verwarrende’ bevoegdheidsverdeling en het feit dat ‘onze staatsstructuur niet efficiënt is’, zijn de ‘negen ministers van Volksgezondheid’. (Wat tussen aanhalingstekens staat, komt uit de pers.) In feite zijn het er ‘maar’ acht. Philippe De Backer, de federale minister van Digitale Agenda en nog wat meer, neemt ter wille van zijn occasionele opdracht voor ‘Taskforces Testing en Shortages’ deel aan de vergaderingen van de Interministeriële Conferentie Volksgezondheid, maar is er geen lid van en niet bevoegd voor het gezondheidsbeleid.

 

Aangezien het gezondheidsbeleid is opgedeeld tussen de federale overheid en de drie gemeenschappen, zouden vier ministers volstaan. Omdat in het stadsgewest Brussel de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie (GGC) de instellingen beheert die zich niet tot de Vlaamse of de Franse Gemeenschap bekennen, willen we de vijfde er nog bijnemen.

 

Dat het er niettemin acht zijn, komt omdat 1. de GGC met twee ministers, één van elke taalgroep, vertegenwoordigd wil zijn; 2. de Franse Gemeenschap een deel van haar bevoegdheid voor gezondheidszorg heeft overgedragen aan het Waals Gewest en de Franse Gemeenschapscommissie in Brussel (COCOF); 3. de Franse gemeenschapsregering haar restbevoegdheid voor het gezondheidsbeleid over twee ministers spreidt.

Niet de federale structuur op zich is niet efficiënt, wel de institutionele architectuur van ‘Francofonië’.

Samengevat: Wat minister Wouter Beke in Vlaanderen in zijn eentje doet, daar heeft ‘Francofonië’ vier ministers voor nodig. Niet de federale structuur op zich is niet efficiënt, wel de institutionele architectuur van ‘Francofonië’. Dat men bezuiden de taalgrens het Waals Gewest niet wil laten opgaan in de Franse Gemeenschap, zoals het Vlaams Gewest in de Vlaamse Gemeenschap is opgegaan, kan geen reden zijn om het gezondheidsbeleid te herunitariseren.

Duitsland

 

Vier, vijf of acht: veel verschil maakt het eigenlijk niet. Duitsland (80 miljoen inwoners) heeft zeventien ministers die gezondheidsbeleid voeren, Zwitserland (8 miljoen inwoners) zevenentwintig. Beide federaal ingerichte staten hebben de coronacrisis efficiënt aangepakt: 8.856 sterfgevallen in Duitsland, 1.678 in Zwitserland (stand 18 juni). Aan het aantal ministers kan het dus niet liggen, en dus ook niet aan de federale staatsinrichting — integendeel.

 

Juist de federale inrichting heeft eraan bijgedragen dat Duitsland beter door de coronacrisis is gekomen dan andere landen. Dat poneerden de professoren Thomas König (universiteit van Mannheim) en Lars Feld (universiteit van Freiburg) in Die Zeit (11 mei). Waarom daar wel en in België niet?

Subsidiariteit

Ook in Duitsland zijn de beleidsbevoegdheden gespreid, maar dan wel volgens het subsidiariteitsbeginsel en met een heldere afbakening en verantwoordelijkheid.

 

Op de eerste lijn in de coronacrisis stonden en staan de ruim honderd grote en middelgrote steden en de bijna driehonderd Landeskreise, zeg maar federaties van kleinere steden en gemeenten. Die hebben elk een gezondheidsdienst, samen goed voor 17.000 medewerkers. Deze Gesundheitsämter staan in en hebben ervaring met onder meer contactopsporing. Dat is een operatie die wij helemaal uit de grond hebben moeten stampen. Ze hebben een cruciale rol in het indijken van lokale infectiehaarden.

 

Op de tweede lijn stonden en staan de deelstaten (Länder). Die zijn bevoegd voor de bescherming tegen infectieziekten en de bestrijding van epidemieën. Zij hebben het gros van de crisismaatregelen genomen. Hun minister-presidenten voeren het commando, elk in zijn deelstaat, en overleggen om de violen gelijk te stemmen. (kanselier Angela Merkel neemt, zoals vorige woensdag nog, deel aan het overleg als moderator, om de standpunten op één lijn te krijgen)

 

Op de derde lijn stond en staat de Bondsregering. Zij komt alleen in actie wanneer er sprake is van een ‘epidemische toestand van nationale draagwijdte’, zoals wettelijk is bepaald. Het komt het parlement toe die toestand vast te stellen. Dat is voor deze coronacrisis gebeurd. Daardoor kon de Bondsregering algemene, in de wet opgesomde maatregelen nemen. Onder meer een inreisverbod in heel Duitsland.

Zesde staatshervorming

Niet de bevoegdheidsverdeling an sich is het ‘Belgische probleem’, maar het gebrek aan helderheid ervan. De aanvaring tussen Vlaams minister Beke en federaal minister De Backer in de Interministeriële Conferentie Volksgezondheid over de bevoegdheid voor contactopsporing is daar een pijnlijke illustratie van.

 

Bij de zesde staatshervorming (2011-2012) en de uitbreiding van de gezondheidszorgbevoegdheid van de deelstaten is uitdrukkelijk bepaald dat de federale overheid bevoegd blijft voor ‘het crisisbeleid wanneer een acute pandemie dringende maatregelen vereist’. Zo staat het in de toelichting bij het desbetreffende voorstel van bijzondere wet.

 

crisisbeleid geen exclusieve bevoegdheid van de federale overheid

 

In zijn advies over dat voorstel heeft de Raad van State er evenwel op gewezen dat dit crisisbeleid geen exclusieve bevoegdheid van de federale overheid kan zijn. En dat in geval van een pandemie ook de deelstaten maatregelen kunnen nemen in hun bevoegdheidsdomeinen. Indien het de bedoeling is het crisisbeleid uitsluitend bij de federale overheid te leggen, is het aangewezen dat uitdrukkelijk in de bijzondere wet te bepalen, zei de Raad van State.

Crisisbeleid

Bovendien, ging het advies verder, verdient het aanbeveling te preciseren wat onder ‘crisisbeleid’ wordt verstaan. ‘Heeft dit enkel betrekking op bijvoorbeeld noodplanning, het opzetten van een coördinerende crisiscel (die al dan niet bestaat uit vertegenwoordigers van de verschillende betrokken overheden en kan optreden ten aanzien van de verschillende overheden), enz, of ook op het nemen van concrete maatregelen, ook al behoren die tot de materiële bevoegdheid van andere overheden dan de federale overheid?’, staat er letterlijk.

 

De toenmalige ‘institutionele meerderheid’, dit wil zeggen: de partijen van de regering-Di Rupo (socialisten, liberalen en christendemocraten) en de groenen, hebben gemeend de aanbevelingen van de Raad van State niet te moeten volgen. In de bevoegde Senaatscommissie hebben zij weliswaar erkend dat ook de deelstaten maatregelen kunnen nemen, maar ook gesteld: ‘De federale overheid is elk geval bevoegd voor de coördinatie en het beheer van een crisissituatie met betrekking tot een pandemie.’ Is het verkeerd in ‘coördinatie en beheer’ een synoniem te zien van ‘eenheid van commando’? En was het verkeerd van Wouter Beke te menen dat contactonderzoek onder het beheer van een crisissituatie valt?

Mondmaskers

Van een overheid die bevoegd is voor het crisisbeleid bij een acute pandemie mag worden verwacht dat zij zich op een dergelijke crisis voorbereidt. Niet zo onze federale overheid.

De vernietiging van de laatste voorraad mondmaskers, in november 2018, is genoegzaam bekend. Niet de vernietiging is het probleem, wel het verzuim een nieuwe voorraad aan te leggen. Minister De Block zegt dat dit in lopende zaken niet mogelijk was, maar dat is een drogreden. De regering-Michel is pas op 22 december 2018 in lopende zaken gegaan. Bovendien begint goed bestuur met de bestelling van nieuwe mondmaskers vóór beslist wordt de oude te vernietigen.

 

Van schuldig verzuim getuigt eveneens dat er geen wetgevend kader is voor crisisbeleid bij pandemie

 

Van schuldig verzuim getuigt eveneens dat er geen wetgevend kader is voor crisisbeleid bij pandemie. De wet van 16 oktober 2009 geeft de federale regering volmachten om bepaalde gezondheidszorgmaatregelen te nemen. Dit evenwel enkel bij een griepepidemie of -pandemie, niet bij een andere. Om lockdownmaatregelen te kunnen nemen, heeft de regering, als nood- of kunstgreep, de wet op de civiele veiligheid van stal moeten halen — een wet die na de gasexplosie in Gellingen (2004) is gemaakt om de hulpverlening bij rampen te verbeteren.

Tot besluit

         Uit de coronacrisis blijkt in genen dele dat er reden is de gezondheidszorg te herunitariseren. Integendeel: Dat de federale overheid tekort is geschoten, wijst eerdere in de omgekeerde richting. Het Duitse model kan tot voorbeeld dienen en navolging strekken, ook wat de stedelijke en bovengemeentelijke gezondheidsdiensten betreft.

 

Reden is er wel om het advies van de Raad van State ter harte te nemen en helder te regelen welke aspecten van crisisbeleid bij pandemie federaal en welke deelstatelijk zijn.

Mark Deweerdt

   

 

 

287 - DOORBRAAK KAREL VAN DE WALLE VAN AAN DE ANDERE OEVER

     

*

Zondag 21 juni 2020

*

Charles de Gaulle, Waalse hoop tegen flaminganten

de Gaulle wordt dit jaar drie keer herdacht. Hij werd 130 jaar geleden geboren. Hij stierf 50 jaar geleden. En daarbovenop viert Frankrijk de 80ste verjaardag van zijn ‘Appel van 18 juni 1940’. Wat betekende die 18 juni in België? Was hij een groot man? En wat blijft er van het gaullisme over?

 

Luc Pauwels vroeg het gisteren aan de Franse filosoof Alain de Benoist en vandaag aan de Vlaamse journalist en Frankrijk-kenner Alain Mouton (Trends).

Waalse beweging

Heeft De Gaulle invloed gehad op de Belgische politiek?

‘Zeker wel. Vooral in de periode kort na de Tweede Wereldoorlog binnen de Waalse beweging. De Gaulle was de icoon van het verzet tegen de Duitse bezetter. De Waalse beweging beschouwde zichzelf als één van de belangrijke vertegenwoordigers van het verzet in België. Het toeval wil dat de wallingantische organisatie Wallonie Libre werd opgericht op 18 juni 1940. Wallonie Libre stond dicht bij het latere verzet tegen de Duitse bezetter. En 18 juni was net de datum dat Charles de Gaulle vanuit Londen zijn legendarische radio-oproep deed om de strijd verder te zetten.

De wallinganten waren maar emotionele rattachisten

In België zaten we bovendien met de Koningskwestie. Dit stimuleerde het wallingantisme dat vreesde voor een Vlaamse dominantie in België. Men pleitte op een Waals Congres in oktober 1945 in eerste instantie voor een aanhechting bij Frankrijk. Daarna werd er “realistischer” gestemd voor een federalisme in België. De wallinganten waren maar emotionele rattachisten en hoopten dat De Gaulle als sterke man in Frankrijk een gebaar richting Waalse bevolking ging stellen. Maar Frankrijk heeft zich altijd gehoed om zich te mengen in de binnenlandse aangelegenheden van België. Althans toch voor zover we weten…

 

Tweede element: België was in de naoorlogse periode een trouwe NAVO-bondgenoot en als stichtend lid van talrijke Europese organisaties een voortrekker van de Europese eenwording. De Gaulle stond op een andere lijn en liet dat graag merken. Dat zorgde regelmatig voor spanningen met de Belgische regering.’

Waalse liberalen

Zijn er bijvoorbeeld in de MR mensen die een beroep doen op het gaullisme?

‘Vandaag niet meer, denk ik. Wel in de jaren 80 en 90, ten tijde van Jean Gol (1942-1995). Hij profileerde zich als zeer pro-Frans en was eigenlijk een neogaullist. Niet enkel Fransgezindheid op zich, maar ook de rest van de erfenis van Charles de Gaulle. De Franstalige liberalen zijn altijd uitgegaan van de nood aan een sterk staatsgezag en controle over de instellingen. Een vergeten element in de reden waarom de MR als enige Franstalige partij in 2014 in een federale regering stapte heeft net te maken met dat etatisme. Het was de kans om allerlei figuren uit eigen rangen in de overheidsinstellingen te benoemen. Dat is vintage gaullisme. Van de generatie-Didier Reynders en vader en zoon Michel is bekend dat ze 4goede contacten4 hebben met Parijs. Tijdens de financiële crisis zou zeker Reynders de Franse bancaire belangen niet hebben gehinderd. Maar dat is geen neogaullisme, eerder francofilie.’

Neogaullisme

En hoe ziet dat neogaullisme er in Frankrijk uit? Wat rest daarvan bij de Républicains?

De huidige generatie presidenten waagt zich niet meer aan referenda

‘Het neogaullisme was gebaseerd op een twee pijlers: de nationale soevereiniteit en het principe van de sterke president als leider met een directe band met de bevolking. De opvolgers van de gaullistische partij van De Gaulle (RPR, UMP, vandaag Les Républicains) hebben die principes erg uitgehold. Ten eerste door een zeer pro-Europese en supranationale houding. Dat heeft geen voeling meer met het oude gaullisme. Ten tweede is de figuur en functie van de president nog altijd zeer machtig. Maar De Gaulle had een truc om telkens weer via een referendum de bevolking achter zich te scharen. De huidige generatie presidenten waagt zich niet meer aan referenda.

 

Anno 2020 proberen verschillende politici de erfenis van Charles de Gaulle te claimen. Tot huidig president Macron toe. Hij bezocht vorige maand in het departement Aisne de plaats waar toenmalig kolonel De Gaulle in de zomer van 1940 een tankslag verloor. Alle Franse presidenten na De Gaulle hebben geprobeerd zijn grandeur te instrumentaliseren en zich eigen maken. Maar dat lukt niet echt bij Macron. Op zijn statieportret staat Macron aan zijn bureau in het Elysée. Op tafel liggen ostentatief twee boeken. Deel 1 en 2 van De Gaulles memoires. Velen vonden dat belachelijk.

 

Les Républicains is een kleine partij geworden die zich amper nog beroept op de gaullistische erfenis. De partij die dat nu het meest doet is paradoxaal genoeg het Rassemblement National (RN) van Marine Le Pen. Zij verwijst regelmatig naar De Gaulle die vocht voor Franse grootheid en nationale eenheid. Dit is paradoxaal omdat het Front National, de voorganger van het RN, werd opgericht door felle tegenstanders van Charles de Gaulle. Aanhangers van het Vichy-regime, oud-kolonialen uit Algerije die De Gaulle heeft laten vallen. In zijn memoires schrijft Jean-Marie Le Pen dat hij De Gaulle zag na het einde van de Tweede Wereldoorlog en dat het in zijn ogen een lelijke kerel was. Die aversie voor De Gaulle is bij de nieuwe generatie van het RN weg.’

Wat stelt die partij van Nicolas Dupont-Aignan voor, Debout la République, nu Debout la France?

 

‘Zeer weinig. Hij zit geprangd tussen het Rassemblement National en Les Républicains. De man wordt in Frankrijk niet echt ernstig genomen. Laat staan daarbuiten.’

Quebec

Wat weten we precies over de belangstelling van De Gaulle voor Wallonië? Is er een parallel te trekken met zijn interesse voor een “Quebec libre”?

Sommige Walen hadden inderdaad gehoopt dat De Gaulle naar Luik zou komen

‘Sommige Walen hadden inderdaad gehoopt dat De Gaulle naar Luik zou komen (waar men ook nu nog elk jaar 14 juli viert, de Franse nationale feestdag) en daar “Vive la Wallonie libre!” zou roepen. Dat is nooit gebeurd, om twee redenen. Ten eerste was zijn kreet “Vive le Quebec libre” een provocatie van een oude man die graag keet wou schoppen. In Europa lagen de diplomatieke verhoudingen gevoeliger.

Ten tweede kent De Gaulle zijn geschiedenis goed. Hij weet dat de Franse interesse verder ging dan louter het Franstalige deel van de zuidelijke Nederlanden. De haven van Antwerpen was het doel, niets anders. Enkel Wallonië aanhechten had weinig zin in zijn ogen.

Al zegt hij wel tegen zijn minister Alain Peyrefitte dat “een democratische Waalse meerderheid gehoord moest worden indien ze naar Frankrijk lonkte.” De Gaulle zag in België een constructie van de Britten. Dat zei hij ook in volle woorden: “België is een Engelse uitvinding om de Fransen te pesten.”

Nog een weetje: in de brieven aan zijn moeder tijdens de Eerste Wereldoorlog had De Gaulle het als jonge officier soms over België. Hij vond het Belgisch leger maar niets. “Te veel beïnvloed door flaminganten,” beweerde hij. En dat terwijl De Gaulle zelf Vlaamse wortels had, vermits zijn familie uit Rijsel kwam. Hij is ook daar geboren. Sommigen beweren dat zijn familienaam doorheen de eeuwen een verbastering en verfransing was van het Vlaamse “Van de Walle”. Het zal je lot maar wezen.’

Luc Pauwels

2233

182 - HET ZONDAG BROOD

*

 

*

VOOR SLECHT ZIENDEN, GOED ZIENDEN, BLINDEN EN VOORAL VOOR ZIJ DIE ZIENDE BLIND ZIJN

*

Zondag 21 juni 2020

**

Burgemeester van Brugge Dirk Defauw neergestoken, toestand slachtoffer stabiel

Gisteren om 12:58 door jve

Kort na de middag werd Dirk De Fauw (CD&V), burgemeester van Brugge, neergestoken. Het incident zou gebeurd zijn in zijn advocatenkantoor. Zijn toestand is stabiel.

**

*

Hoe de steekpartij tot stand kwam, is nog niet duidelijk. Het parket bevestigt de feiten en wil de dader vervolgen voor poging tot moord. De dader werd opgepakt. Het parket communiceert later vandaag over de precieze omstandigheden. Uur

Niet gezegd: zaak van de Drie G’s? De man was Burgemeester, dus in dienst van de Overheid. Ook leerkrachten zijn in dienst van de Overheid. In Overheidsdienst mogen geen tweede ‘jobs’ voorkomen. Toch niet in het Onderwijs. In de politiek mag dat blijkbaar wel. Politiek staat dus boven de Wet. Waarom moeten er dan nog Wetten zijn? O, Walter, ‘k weet het al. Wetten zijn gewoon werkzekerheid voor advocaten en politiekers.

  Gisteren 14 uur

*

Thomas Cnockaert, Antoine Van den Abeele en Stany Obin (vlnr), drie jonge aardappeltelers die een Belgische merk ‘Les Chips de Lucien’ op de markt brengen. ©Wouter Van Vooren

*

Drie jonge Waalse boeren zochten een nieuwe markt voor hun pover betaalde aardappelen. Hun artisanaal Belgische chipsmerk ‘Les Chips de Lucien’ - naar hun Vlaamse grootvader - ligt in 500 Carrefours, Delhaizes en Intermarchés. ‘Op elke ton verkochte aardappelen verloren we 95 euro. Er moest iets gebeuren.’

 

Een anonieme loods aan de rand van een industrieterrein in Mettet, tussen Dinant en Charleroi. Achter een deur, met daarop een bordje ‘Atelier de la Pomme de Terre’, schuilt de ‘micro-chipsmakerij’ van drie neven, de landbouwers Thomas Cnockaert (34), Stany Obin (29) en Antoine Van den Abeele (27). Van daaruit weten ze de aardappelen die ze in deze hoek van de Condroz verbouwen te slijten.

Cnockaert, een enthousiaste dertiger, gidst ons door het atelier, langs machines in blinkend inox. Aan de ene kant staat een container vol zanderige aardappelen, aan de andere kant een machine die de verse chips - licht gezouten, paprika, peper en gemengde kruiden - doseert en verpakt. Tussenin worden de aardappelen machinaal gewassen, geschild, gesneden, gefrituurd, gekruid en gedroogd. In een gezapig tempo van duizend pakjes per dag.

Traditie

'Een investering met zeven cijfers', zegt Cnockaert. Een stevig bedrag voor drie jonge landbouwers. Maar veel keuze hadden ze niet. ‘Een jonge kerel die de akkers en de boerderij van zijn vader erft, zet die voort’, zegt Cnockaert in het benepen kantoortje naast het atelier. ‘Aan die traditie ontkom je niet. Maar je kan er wel mee spelen en variëren. Om dat goed te doen moet je de vinger aan de pols hebben bij de eind-consument.'

'We verbouwen op onze 500 hectaren samen elk jaar 22.500 ton aardappelen. Die leveren we aan grote producenten van diepvriesfrieten: Lamb Weston, Farm Frites, McCain, Ecofrost en Agristo. Als teler blijf je altijd anoniem. Nooit krijg je feedback over je product. Dat wilden we anders.’

" Eerlijke, lokale voeding, dat spreekt steeds meer consumenten aan. We zijn ook ecologisch: onze velden liggen minder dan 3 kilometer van ons atelier. "

Thomas Cnockaert

Oprichter Les Chips de Lucien

Maar er was ook een economische noodzaak. De aardappelprijs bengelt de jongste jaren rond 150 euro per ton, terwijl een ton de boeren ongeveer 125 euro kost aan plantgoed, bewerking van de akkers, verwerking, magazijnen, enzovoort. De prijs is ook volatiel en onvoorspelbaar. In slechte seizoenen zakt hij onder de kosten. De voorbije maanden stortte de markt ook nog eens in door de coronacrisis. ‘De prijs staat op 30 euro per ton. Op elke ton die we verkopen, verliezen we 95 euro. Er moest iets anders komen.’

Het besluit een eigen chipsmerk te ontwikkelen, dateert al van twee jaar geleden, maar nu blijkt het de voorzienigheid zelve. ‘Het gaat traag’, zegt Cnockaert. ‘We zetten nog maar 1 procent van onze oogst om in chips. Ons product ligt in 500 winkels in Wallonië, vooral Delhaize, Carrefour en Intermarché. Elke dag verwerken we duizend kilo aardappelen. Ter vergelijking: bij Croky is dat 200.000 kilo.’

Croky

Maar de drie neven willen dat hun chipsmerk meer wordt dan een nieuwe Croky of Lay's. ‘Om ons te onderscheiden moesten we het artisanaal aanpakken: geen smaakversterkers of bewaarmiddelen, 100 procent natuurlijke ingrediënten. Onze chips bevatten 15 procent minder vet en geen kankerverwekkende acrylamide - eigen aan de klassieke chips - doordat ze op lage temperatuur gefrituurd zijn. Eerlijke, lokale voeding, op artisanale manier gemaakt, dat spreekt steeds meer consumenten aan. We zijn ook ecologisch: onze velden liggen niet verder dan 3 kilometer van ons atelier.’

" Eerst moesten we de warenhuisketens overtuigen. Daarna winkel per winkel veroveren. "

Thomas Cnockaert

Oprichter van Les Chips de Lucien

Om de techniek onder de knie te krijgen ging Cnockaert een jaar gratis werken in een Zuid-Franse chipsfabriek. Ook commercieel en logistiek was de onderneming een serieuze ‘tour de force’, zegt hij. ‘We hebben de warenhuisketens moeten overtuigen ons een kans te geven. Eerst moet je bij het hoofdkwartier langs. Heb je de mensen daar mee, dan moet je winkel per winkel veroveren. Elke filiaal-manager heeft de vrijheid te weigeren.'

 

Ondanks hun pittige prijs, 2,30 euro voor een zakje van 125 gram, sloegen Les Chips de Lucien aan. In de eerste vier maanden na de lancering in december bestelden bijna alle winkels bij. 'We hebben nu een jonge West-Vlaming aangetrokken om de Vlaamse markt op te gaan. En er zijn nog extra handen nodig, boven op de tien mensen die al voor ons werken. Onze dagen beginnen om halfvijf en eindigen om halftien. Dat kan je even volhouden op je ondernemersdrive, maar niet te lang.’

PAPRIKA

Cnockaert wijst op het zwart-wit beeld op de verpakking: een boer op zijn tractor. ‘Dat is mijn grootvader Lucien Van den Abeele’, zegt hij. ‘Ook hij was de zoon van een landbouwer. Maar hij had zeven broers en twee zussen, en er was simpelweg niet genoeg landbouwgrond in Vlaanderen. Daarom verhuisde hij in 1960 van Kruishoutem naar hier. Wat wij doen is net hetzelfde: op zoek gaan naar een manier om de boerenstiel voort te zetten. Dit is dus ook een eerbetoon aan onze grootvader.'

Vandaag zes uur

Dodelijk ‘tumult’ na racistische betoging ergens in La Douce France: 6 slachtoffers, waarvan minstens 3 dodelijk. Messteken. Geen racistische motieven. Dader gevat. Blijkt, na gender onderzoek, ’n jongeman te zijn, geen Jonge Dame. Sporenonderzoek is volop aan de gang. En neen, de dader was geen VBëer, anders hadden wij U dat wel gemeld…

-

Weersvoorspelling: mottig, maar met veel uitleg. Bij ons volop zon. Prachtige dag in het vooruitzicht.

-

8 uur

Den Trump is de Kiescampagne ingezet. Ergens, om te beginnen in Oklabama. Weinig volk. Stoeft op z’n eigen om dat vuile Chinese virus te hebben onder de knie gekregen te hebben maar noemt verzetters tegen politiegeweld gewoon schoten. De schurk !!!! Dank zij hem komen er nu rijke gelukkige jaren vol bloeiende economie. Wel niet mooi van hem om zo zijn tegenkandidaat, Joe Biden, zoals U weet, te kleineren….Zou deze zelf, evenmin als wijzelf, ooit doen. Trump heeft geen greintje respect in heel zijn lomp lijf, hoe gewichtig en gemaakt hij ook doet.

*
RECHT VAN NADENKeN & SPREKEN.....

*

Uitgeverij Doorbraak, met name de Hoofdredacteur Pieter Bauwens, pleegde gisteren een hoofdartikel waarin de stemming onder het voetvolk heel scherp wordt geanalyseerd.

De Grondwet van dit apenland? Net hetzelfde als wijlen de Tsjeefer Leo Tindemans die in de Praatbarak dreigde de Koning het ontslag van zijn Regering te gaan aanbieden, omdat de Grondwet ‘geen vodje papier’ was, - of als de Vlaams Nationalisten allang zeggen, dat de Grondwet buiten eigenst is gesteld door al de overige regenboog kleuren partijen. Het gaat hem om de Macht en om de Poen…

 

 _Vandaag

-Johan Cardoen neemt afscheid als directeur van het VIB omwille van zijn ziekte, MS

 

  ©Diego Franssens

*

‘MS domineert mijn leven. Dat moet ik erkennen. Maar het is zeer moeilijk te aanvaarden'

**

Johan Cardoen neemt afscheid als directeur van het VIB omwille van zijn ziekte, MS.

 

Een vreemde tinteling in zijn been was de eerste prik die de ziekte MS uitdeelde. Maar hij ging gewoon door. Op de racefiets en als de bio Tech ondernemer voor wie vier uur slaap volstonden. Vandaag worstelt de afscheidnemend directeur van het Vlaams Instituut voor Biotechnologie met rolstoel en rollator. ‘Op Strava zie ik mijn vroegere fietsmakkers. En dan denk ik: godverdorie.’

 

Elke dag stapt hij (62) hetzelfde rondje, meestal in de voormiddag, als hij nog niet te vermoeid is. Hij wandelt van de woonkamer naar de eetplaats, dan door naar de keuken en zo via de hal de woonkamer weer in. Dat is precies 11 meter. En dan begint hij opnieuw. ‘Ik ben hier twee weken geleden mee begonnen. Mijn record is twaalf rondjes. Het doel is nu dertien. Dertien rondjes kunnen stappen, met stok maar zonder rollator. It makes my day.’ Hij wijst op de rollator die naast hem staat. ‘Daar wil ik van af.’

Meten, weten, nooit opgeven: dat is zijn motto. ‘Ik heb biologie gestudeerd. Ik ben en blijf een wetenschapper. Mijn vrouw wordt er soms zot van. Ik wil alles kwantificeren: hoe snel ga ik de trap op, en gaat dat beter dan gisteren? En eergisteren? Zij zegt: laat het toch los. Maar het is sterker dan mezelf. Ik kom uit een wereld van tellen en rekenen. Nu moet ik leren omgaan met een enorm onbekende factor, met onvoorspelbaarheid

…..

*

De Standaard Online     (11:23:57)

‘De dag dat je partij samenwerkt met Vlaams Belang knip ik de banden door’

*

VRT NWS   (11:23:59)

"Fake news" en "Kung Flu-virus": Trump herlanceert campagne met bekende recepten en voor minder gevulde zaal

*

De Tijd  (11:23:59)

Zuhal Demir: 'Koninklijke liefde voor Leopold II is rem op debat'

*

 

  @Assita_Kanko (NV-A)

Racisme is verwerpelijk en moeten we bestrijden. Maar symboolpolitiek is heel gemakkelijk en lost niets op. Een eenzijdig debat dat alle zwarten als slachtoffers en alle blanken als daders vooropstelt klopt ook niet.

En moet de EU zich echt bezighouden met Zwarte Piet en kapsels?

*

DE MORGENSTOND

HEEFT GOUD IN DE MOND

   ***

*

IK PROBEER AAN VOLKSVERHEFFING TE DOEN. NIET AAN VULGAIR CHAUVINISME

*

ALS ER AL IETS MELDENSWAARD ZOU ZIJN , ZIT HET ONDERGESNEEUWD ONDER DE PROPAGANDISCHE LEUGENTAAL

*

DROL VAN DE VADERLANDSCHE BROL

*

*It makes my day…

U las het hier vandaag helemaal bovenaan. Spierverlamming. Erg voor de man zelf en meteen dubbel zo erg voor zijn gezin. Omdat die niets anders kunnen dan toezien zonder fundamenteel iets te kunnen doen. Dan nog liever langzaam aan blind worden… En hopen dat daardoor het getal uw nog te gaan dagen niet afneemt. MS-sers op leeftijd zien en horen beter, maar als ik mocht kiezen…

De Witte Stok, de rollator, ‘Knetterende Letteren’: alles wat je hartje begeert. Hier in dat vernepen hoekje van De Gavers, doodlopend tegen de Express Weg en Den IJzeren Weg, beiden zo druk als in de drukke stad: echt een hemelhuis. ’n Huisje net zo gezellig als dat Hutje op de Heide met die berk ervoor… Heb niks te kort of teveel. Kinderen die het veel te druk hebben met hun eigen leven en hun eigen zaken….

 

“n Levens-partnerinnetje om ‘U’ tegen te zeggen, ’n knap 6 maand oud herdershondje. En, niet te vergeten, mijn dakvenster met bijhorend scherm op de hele wereld. ’n Armzalig pensioentje als kromgewerkte zelfstandige. Maar wawilde? Alles is beter dan helemaal niets. Zaaien naar de zak. Nog geleerd van ons Ma.

Als ’t weer wat meezit, vlieg ik er soms wel eens uit. Met de scooter. Merk Roll Royce. Liefst, het bruggetje over de Express-weg over, recht in de boerenbuiten van te lande.

-

En wat nog het mooist is, is dat hier geen kwibussen rondlopen met aardappelmesjes in de zakken, lijk in Slechten Dries bij Brugge. Heb, net vóór het middagritje op WTV een kwartier lang de reportage kunnen volgen. Ongelofelijk lang uitgesponnen. Alle mogelijke gissingen, reporter na reporter. Mooie défilé van alle soorten meestal vrouwelijke ‘schepenen’ van alle mogelijke partijen, uitgenomen het Vlaams Belang.

Hoe zou dat toch komen?

Mijn vrouwtje verstond het ook niet. Ze zal het eens navragen bij TVG: zijn er dan in heel Brugge alleen boerenpaarden en koetsiers om te bezoeken, en geen enkele Vlaams Belanger? Heb geargumenteerd dat het waarschijnlijk lag aan dat andere VRT-bericht van een paar dagen terug. Wete nog? Elke ‘leefloner’ die als Loon om te Leven € 1400 per maand belastingvrij op zijn rekening gestort krijgt, is in de shit geraakt door dat Chinees virus en krijgt nu voorlopig € 200 meer per maand… Vandaar dat de Vlaams Belangers die dat niet graag zien gebeuren, niet voor de camera mogen komen…

-

En ja voor ik het vergeet: vergeet AUB de 3 Kruishoutemse boerenzonen niet die in de Walen-pays nu chips maken. Ouden die al in onze streken zijn doorgedrongen? Achiels Chips.

Steun de nostalgie en Uw medemens: help de Waalse industrie er weer bovenop. Want, waar er gewerkt en gezweet wordt; daar is de West-Vlaming van dichtbij bij betrokken…

Vroeg of laat zal dat zijn invloed hebben op ‘de transfers’. En wie weet, ook op onze pensioenen…

 

 

 

286 - DOORBRAAK HET IBERISCH SCHIERILAND ONDER DE MICROSCOOP

          *

ZATERDAG 20 JUNI 2020

*

Dagboek van een niet-repatriëring

**

Spanje kende een zeer stricte lockdown

foto: ©Belga

*

https://doorbraak.be/dagboek-van-een-niet-repatriering/?utm_medium=push&utm_source=meldingen

*

‘Al enkele jaren verblijven we in februari, maart, april in Almuñécar, op 80 km van Malaga in Zuid-Spanje. Dit jaar is alles anders gelopen. Wegens Covid-19 en de daaropvolgende lockdown hebben wij vijf weken letterlijk ‘vast’ gezeten en konden we niet thuis geraken.

Hoe de overheid dit afgehandeld heeft is een verhaal apart. Hierbij ons dagboek. Belangrijk is de opeenvolging van data en feiten en de planning van de overheid of BuZa. Ik beperk me hier enkel tot de ervaring met de overheid .

Volledige lockdown

2 februari :aankomst in Spanje

 

13 maart: premier Sánchez kondigt een volledige en zeer strenge lockdown af: scholen, winkels, horeca, stranden gaan dicht. Eén persoon mag één keer per week naar de dichtstbijzijnde winkel Alle andere verplaatsingen zijn verboden.Ook wandelen is niet toegestaan.

 

De Guardia Civil, de politie en het leger controleren zeer streng of iedereen de lockdown verplichtingen naleeft.

Op overtredingen staan zware boetes. We besluiten al snel dat we onze tijd daar niet gaan uitzitten en proberen weg te geraken..

 

14 maart: We nemen contact met onze reisorganisatie, maar er is geen plaats meer voor een retour naar Vlaanderen.

Laconiek

 

Alle Belgen die in het buitenland verblijven, moeten zich registeren op de website van BuZa. Na een 20 tal uren proberen moeten we de Belgische ambassade in Madrid en het consulaat in Alicante contacteren. Zij worden ons verdere contactpunt. Alle contact verloopt via mail.

Dit is een belangrijk gegeven, want omdat telefonisch contact niet mogelijk is, loopt de communicatie eenzijdig, stroef, oppervlakkig en onpersoonlijk.

25 maart: We krijgen een eerste brief van ambassadeur Marc Calcoen om zich ‘voor te stellen’. De boodschap die hij meegeeft is vrij laconiek:

 

   Alle toeristische verblijven moeten dicht vanaf 26 maart.

   Transport over de weg nog mogelijk, Trein of busverbindingen niet mogelijk . Nog vluchten vanuit Madrid met Iberia en Vueling vanuit Barcelona en Madrid richting   Brussel.. Wel repatriëringsvluchten voorzien vanuit Canarisch eilanden .

   Alle verdere info te halen via www.Spaindiplomatie.Belgium .

Het net wordt dicht getrokken.

 

Waar verblijven we dan verder ? We kunnen gelukkig een regeling treffen met onze vriend/huisbaas en mogen nog blijven. Maar hoe geraken we weg? Auto? Huurwagen? Mag niet, te ver of je moet een geldig ticket hebben voor een terugvlucht vanuit Malaga. Taxi? Taxi’s mogen maar beperkt rijden en met maximaal één passagier. Geen ticket, geen taxi.

 

Zijn er nog vluchten? Vanuit Madrid ( 500 km) of Barcelona (950 km ) zou het nog lukken…. maar je moet er geraken.

-

Treinen of bussen in het binnenland? Deze rijden door de crisis zeer onregelmatig en zijn dus onbetrouwbaar .

wachten op BuZa en het consulaat in de hoop dat zij een repatriëringsvlucht kunnen regelen

Dan maar proberen een lijnvlucht te boeken? We geraken echter niet tijdig en veilig in een luchthaven en daarom besluiten we om te wachten op BuZa en het consulaat in de hoop dat zij een repatriëringsvlucht kunnen regelen. We blijven mails sturen naar het consulaat in Alicante.

-

We proberen ook nog eens om telefonisch in contact te komen met de ambassade in Madrid. Maar dat wordt een koude douche: ‘Heeft u een dak boven het hoofd ? Heeft u eten ? Zo ja, dan blijft u daar best zitten tot nader order.’ Het net sluit zich, we voelen ons heel erg gevangen én beetgenomen.

Grof, vernederend, teleurstelling.

 

25 maart: Verwarring ! Die dag krijgen we een brief van het consulaat in Alicante: ’Er is een terugvlucht op 27 maart vanuit Estland ,via Malaga/Brussel met luchtvaartmaatschappij Nordica. Kostprijs 350 euro/pers’.

 

Bij navraag is de maatschappij al twee jaar failliet en is er op het vluchtschema hoegenaamd geen landing voorzien in Brussels Airport. Wat is het nu? De timing is verkeerd en de informatie klopt niet

Op 28 maart horen we minister van Buitenlandse zaken Goffin ’s ochtends op Radio 1: ‘Ik zal geen enkele Belg verblijvend in het buitenland in de steek laten ‘. Goed zo. Maar de luchthaven van Malaga gaat dicht. Het net wordt nog meer dicht getrokken

Foute informatie

We geraken moedeloos en sturen nog meer mails naar de ambassade en het consulaat. We vragen of de vliegtuigen die aan de grond staan in Brussel niet kunnen ingezet worden, zo blijven die mensen toch aan het werk?

 

Telkens krijgen we hetzelfde antwoord: ‘Het consulaat beschikt over beperkte mogelijkheden. Wij hebben niets voorzien. Wij hebben niet meer informatie.’

En dan komt er nog meer foute info vanuit Alicante : ‘Met autoverhuurbedrijf Hertz geraak je terug thuis.’ Of nog beter : ‘Indien men u komt ophalen vanuit België , geraak je terug.’ Ook dit is klinkklare onzin en berust op foute informatie. De grenzen zijn dicht, je kan niet vanuit België naar Spanje reizen.

Via Schiphol?

Op 29 maart om 22 h 00 krijgen we een mail van het consulaat in Alicante: ‘De ambassade van Nederland organiseert vluchten vanuit Alicante naar Schiphol. U kan morgen 30 maart om 14 h 00 mee. Er zijn nog enkele plaatsen vrij. Inschrijven vanavond vóór 22 h 30’.

In die tijdspanne lukt het niet. Er is geen enkel transport beschikbaar om tijdig in Alicante (450 km) te geraken .

Op 2 april ontvangen we een brief van de Ambassadeur Marc Calcoen met een verwijzing naar de brief van de Nederlandse ambassade Marc : ‘Tot nu toe, was het omwille van administratieve formaliteiten niet mogelijk om burgers van andere EU-lidstaten mee te nemen, we hebben toch een mogelijkheid gegeven via Alicante. Spijtig zijn er mensen niet geraakt omwille van de transportproblemen naar de luchthaven’

Ik wens u verder veel sterkte in deze moeilijke momenten.

‘Ik ben me bewust dat de transportmogelijkheden steeds beperkter zijn. Er zijn nog vluchten vanuit Madrid en Barcelona, ik wil gewoon vermelden dat ze nog bestaan. Ik wens u verder veel sterkte in deze moeilijke momenten.’

Onkunde, pesterijen, cynisme.

 

Op 8 april krijgen we een mail van het consulaat: ‘Op dit moment zijn er geen terugvluchten geprogrammeerd. De beslissing over repatriëringsvluchten wordt in België genomen.’ Alle hoop is weg, we zitten vast. België beslist .

9 april: We vernemen dat Brussels Airlines terug vliegt vanaf 10 mei, we kopen 2 tickets met vertrek op 11 mei. De vlucht wordt twee dagen later gecanceld. We kopen opnieuw tickets voor vertrek op 16 mei, ook deze worden gecanceld .

10 april: Het is Semana Santa in Spanje. Via de familie in België vernemen we dat een Belgische bus operator terugreizen organiseert vanuit Benidorm. Hoe geraken we daar ? Na veel vraag- en zoekwerk vinden we uiteindelijk een taxi met de noodzakelijke vergunning en kunnen we onze retour busreis naar België boeken.

Geen nieuws meer van BuZa

 

Op 16 april vertrekken we ’s nachts met de taxi naar Benidorm, 500 km ver. Onderweg zijn er nogmaals controles door de Guardia Civil. We geraken uiteindelijk tijdig op de bus voor een veilige en goed georganiseerde terugreis met een duur van 24 uur naar ons ‘kot’.

Om half tien ’s ochtends komen we op 17 april aan in Menen. Om 11 h 00 zijn we thuis waar ons nog twee weken quarantaine wachten!

Alles zelf moeten organiseren

Na vijf weken verblijf in strenge lockdown in Spanje en een terugreis van 35 uur zijn we uiteindelijk thuis geraakt.

alles moeten organiseren én veel geld moeten betalen om weer thuis te geraken

 

BuZa heeft voor ons niets gedaan. We hebben zelf alles moeten organiseren én veel geld moeten betalen om weer thuis te geraken.

De foute informatie en communicatie, de slechte samenwerking tussen BuZa, de ambassade in Madrid en het consulaat in Alicante zijn schrijnend en typisch voor de Belgische politiek. Nederland, Zweden, Finland, Denemarken, Noorwegen hebben hun gestrande landgenoten tijdig geïnformeerd en gerepatrieerd.

Hadden wij daar geen recht op ? Waarom moesten wij aan ons lot overgelaten worden? Wij waren ‘de achtergebleven Belgen’, zo staan we nu in heel de wereld bekend. Wij waren tevens de bejaarde reizigers, tweederangsburgers én achtergebleven Belgen in het Buitenland.

Een cynisch bedrijf, die dienst BuZa !’

                   

 

 

285 - DOORBRAAK NADENKEN OVER DISCRIMINATIE

         

*

ZATERDAG 20 JUNI 2020

*

Discriminatie is een grondrecht

Denkstof voor liberalen als Bart Somers

Een zwarte Amerikaan sterft door disproportioneel politiegeweld, het publiek protest slaat over naar Europa en doet Leopold II van zijn sokkel vallen. Opeens allemaal zwarte gezichten in talkshows en politieke debatten over discriminatie en praktijktests, alsof er nooit corona of een mondmaskerschandaal is geweest. Hoe handig kan de waan van de dag zijn voor politici in nauwe schoentjes.

Niettemin moet een filosoof zich af en toe eens over het wezen van discriminatie buigen, en gezien juni de Maand van de Filosofie is, wil ik die taak graag op mij nemen. Ook al is de uitkomst misschien niet wat ze op Radio Klara zouden verwachten.

discriminatieWikipedia / Edmund Leighton / Publiek domein

Tristan en Isolde: primair begint elk contact met gesnuffel.

Een kwestie van geur

Laten we met de privésfeer beginnen. Kiezen, insluiten en uitsluiten, doen we heel de tijd. De erotiek is hier het absolute paradigma. Een man die een vrouw kiest en erop verliefd wordt, kiest tegen alle andere vrouwen, waarvan er sommigen zich afgewezen zullen voelen. Zij maakt op dat moment het absolute verschil. Niet haat maar liefde is de oervorm van discriminatie, positieve én negatieve. Sympathie en antipathie houden elkaar in evenwicht. Dat geldt voor individuen en voor groepen. Het hoort bij de menselijke existentie, — naar het schijnt heeft het met feromonen, geurstoffen te maken, aanwezig in menig parfum. Primair begint elk contact met gesnuffel. ‘Ik kan hem niet ruiken’, het is in onze taal een gezegde voor iemand niet lusten. Het zit echt in de neus.

 

Liefde en afkeer houden elkaar in evenwicht

 

Liefde en afkeer houden elkaar in evenwicht, en bepalen de menselijke uitwisselingsprocessen. Deze chemie is het onderwerp van Goethe’s roman Die Wahlverwandtschaften (1809), waarin keuze effectief als iets fysieks en biologisch wordt geduid, en geen kwestie van politiek-correcte ideologie. Misschien heeft het discriminatiegegeven wel meer te maken met een filosofie van de eros, zoals mijn voormalige filosofische mentor Leopold Flam (1912-1995) ze omschreef, of een filosofie van de smaak zoals Kant die al formuleerde, dan met abstracte mensenrechtenkwesties.

Smaken en (voor)oordelen dus. Zo heb ik het enorm voor bakkersvrouwen, donkerhuidige koeriers en herdershonden. Ik mag homo’s en moslims niet, en dat is heel persoonlijk, het is ook wederzijds. Toen ik me in een vorig leven nog een dienstencheque-poetshulp kon permitteren, is hier een hele parade rassen, ethnieën en nationaliteiten gepasseerd, de VN in ’t klein, soms elke week een andere. Geen betere manier denkbaar om je een beeld van diversiteit te vormen en rangordes op te stellen. Gevoelige lezers gelieven volgende paragraaf over te slaan.

Discriminatie VRT

Dalilla Hermans

Lange kunstnagels

De verschillen komen overeen met afkomst, sorry voor wie dat lastig vindt. De dames uit de zogenaamde poetsvrouwenrepublieken (Kazachstan, Azerbeidzjan) zijn met voorsprong de beste. Vlijtig, betrouwbaar, sociaal en toch discreet. Daarna komen de Roemeense en de Poolse, ook redelijk, maar wat trager en vaker ziek. Eén waggelende Roma-zigeunerin met een onmogelijk grote kont en diepe zakken heb ik na een paar sessies de deur moeten wijzen. De Marokkaanse/Arabische poetsdames zijn vinnig maar bot, en tonen subtiel dat racisme ook in de omgekeerde richting bestaat. De Russische zijn een geval apart: Feeksen die op het einde zelf uw huis herinrichten, nieuwe regels opstellen en de vrouw des huizes resoluut naar het tweede plan verwijzen. Misschien interessant voor vrijgezellen op leeftijd.

 

Echter één categorie raad ik u resoluut af: zwarte poetsvrouwen, speciaal deze van Congolese komaf. Vrijwel altijd te dik, met juwelen behangen en uitgerust met gelakte kunstnagels die geen water met kuisproduct verdragen. Deze Nubische koninginnen stralen dedain uit, bekijken je alsof je een makaak bent die uit de brousse kruipt, en rijden met een auto die je in de sector van de zwarte zeep niet direct zou verwachten. Poetsen doen ze niet, alleen rondsloffen tot het tijd is, en af en toe een sigaret opsteken. Te mijden dus.

 

er bestaat nog zoiets als keuzevrijheid, zeker als het de persoonlijke levenssfeer betreft

 

Sommigen zullen dat onversneden racisme noemen, ik verkies te spreken over ranking naar etniciteit, gebaseerd op persoonlijke expertise. Afgezien daarvan lijkt het me logisch dat je iemand die je in huis binnenhaalt, alles weet staan, op de duur alle routines en geplogenheden kent, een beetje vertrouwt en dus kiest volgens persoonlijke maatstaven. Dat alleenstaande oudjes misschien een Vlaamse poetshulp verkiezen om eens een praatje te kunnen slaan. Of er zich gewoon veiliger bij voelen. Of dat ik als kinderoppas liever een meisje van achter de hoek heb dan een bruine medemens uit Borgerhout. Is dat discriminatie? Allicht. Maar er bestaat nog zoiets als keuzevrijheid, zeker als het de persoonlijke levenssfeer betreft. Voor de rest alle sympathie voor #BlackLivesMatter.

discriminatieGepubliceerd door Corpus Christi Caller-Times-Foto van Associated Press / Publiek domein

 

Marilyn Monroe

De vrije markt

 

Over naar de werkvloer. Praktijktests of monitoring, Vlaanderenbreed nog wel: De essentie is dat men via telefoons of mails een bedrijf bij een aanwerving probeert te ‘betrappen’ op het hanteren van normen naar de persoon toe. Dat idee berust op grondwettelijk drijfzand. De overheid en de rechtstaat hebben de absolute plicht om elke burger op voet van gelijkheid te behandelen. Maar daarbuiten is profiling en casting een recht. Zie de poetshulp of de kinderoppas. Of moet een operahuis zich verantwoorden omdat er voor de rol van Salome een jonge, blanke, lenige en vooral vlekkeloos zingende sopraan wordt gezocht? En moeten ‘witte’ voetballers zich gepasseerd voelen omdat onze velden vollopen met Afrikaanse renpaarden? En als een cafébaas een rondborstig blondje voor zijn klanten verkiest, eerder dan een rosse bonenstaak, wie gaat hem dat recht ontzeggen?

 

We leven in een geglobaliseerde wereld met vele nadelen, maar ook met enkele voordelen: namelijk dat er een open markt is van producten, diensten, en personen. Ik wil best opteren voor een communistisch systeem, waarin de staat me een poetshulp aanwijst, én mijn kost en inwoon waarborgt, een gewaarborgd inkomen betaalt, gratis medische hulp en onderwijs aanbiedt, alles regelt van de wieg tot aan het graf. Maar niets ertussen. Als we zelf onze boontjes moeten doppen, hebben we ook het recht om uit te maken met wie, wat, waar, hoe.

Het recht om te discrimineren

 

Of zoals jurist Matthias Storme het benoemde: het recht om te discrimineren. Storme lanceerde dat begrip naar aanleiding van de Prijs voor de Vrijheid die hij in 2005 van Nova Civitas uitgereikt kreeg. Ik heb hem daarin altijd gesteund, lang vóór hij als N-VA-er bestuurder werd van het Interfederaal Gelijkekansencentrum, de officiële waakhond tegen alle discriminatie (België blijft met voorsprong politiek het grappigste land ter wereld).

 

De VRT discrimineert dus, en werft aan volgens racistische maatstaven

 

Komt daarbij dat tal van grote bedrijven en instituten een zogenaamde diversiteitspolitiek voeren en positief discrimineren ten opzichte van personen met een migratie-achtergrond. De openbare omroep bijvoorbeeld hanteert de 4% norm op het vlak van het personeelsbeleid, dat staat zelfs in de beheersovereenkomst. De VRT discrimineert dus, en werft aan volgens racistische maatstaven, want het betekent onvermijdelijk dat men voor ‘gekleurde’ kandidaten de lat lager zal leggen, anders haalt men dat quotum gewoon niet. Voor mij allemaal niet gelaten, maar het werpt wel een ander licht op het zogenaamde racisme- en discriminatieprobleem

 

Net in de mediawereld is discriminatie schering en inslag: zo zit het opinielandschap gewoon in mekaar, men sluit in en sluit uit. De Standaard negeerde jarenlang opiniestukken van ondergetekende, tot ik het opgaf. Vermoedelijk niet omdat ze slecht geschreven of impertinent zijn, maar gewoon, nu ja, omdat het Sanctorum is. Moet ik me daarom slachtoffer voelen? Bij Unia aankloppen? Helaas, ik ben een witte man uit Oostende. Voor de rest bepaalt zo’n krant natuurlijk zelf haar bandbreedte, en is het niet-publiceren van een tekst of het doodzwijgen van een persoon een statement waar de lezer maar zijn/haar conclusies moet uit trekken.

 

Mila

Een kwestie van integriteit

 

Conclusie: Mensen moeten kunnen kiezen, dat is een grondrecht. Een maatschappij die vrije keuzes belet, verliest alle veerkracht. Een liberaal als Bart Somers moet zich daar maar eens over bezinnen. Respecteert men dat niet, dan belanden we in de heksenjacht en de paranoia. We herinneren ons de zaak Mila, in februari van dit jaar: een zestienjarige lesbienne uit Grenoble die niet op de macho-avances van een moslim wenste in te gaan, en aansluitend voor raciste werd uitgescholden, een discussie die via Twitter escaleerde en waar vele geloofsbroeders van de afgewezene zich mee moeiden. Het werd een staatszaak, en ongelooflijk maar waar: De linkse feministen hielden zich gedeisd.

 

Zo’n gevallen van doorgeslagen politieke correctheid bewijzen dat de (anti-)discriminatielogica mensen in hun integriteit kan bedreigen. Soms creëert het verbod op discriminatie regelrechte censuur en onvrijheid. Komt daarbij dat beschermde minderheden zelf blijken uit te sluiten vanuit hun culturele waarden. Een vrouw die een Marokkaans theesalon niet binnen mag, bijvoorbeeld. Mijn buikgevoel zegt: dat ze die mannenbastions dan links laat liggen, en misschien zelf een ‘alternatief’ theesalon begint. Poets wederom poets, succes verzekerd. Hetzelfde denk ik zo bij de vrijmetselaarsloges die nog altijd vrouwen weigeren: mancaves moeten kunnen, respecteer het protocol.

Johan Sanctorum

   

 

1168

181 - HET ZATERDAG BROOD

*

 

*

VOOR SLECHT ZIENDEN, GOED ZIENDEN, BLINDEN EN VOORAL VOOR ZIJ DIE ZIENDE BLIND ZIJN

*

Zaterdag 20 juni 2020

Hoe we de helden van de zorg (en onszelf) kunnen redden

*

Het momentum voor hervormingen is er waarmee de overheid de helden van de zorg opnieuw recht in de ogen kan kijken, we een betere zorgkrijgen en we voorbereid zijn op een nieuwe crisis.

Vandaag om 02:39

 

De coronacrisis toonde de sterktes van onze gezondheidszorg, maar ook de zwaktes. De Tijd schuift vijf lessen uit de crisis naar voren. Dit is de eerste aflevering van een reeks over de lessen uit de coronacrisis voor onze gezondheidszorg.

U vindt de reeks tot en met zaterdag 28 juni in uw krant en op tijd.be.

Honderd dagen geleden maakte het coronavirus zijn eerste slachtoffer in ons land. België werd zwaar getroffen. In iets meer dan drie maanden lieten bijna 10.000 mensen het leven. Door de lockdown om het virus in te dijken kreeg de economie een ongeziene knauw.

Elke crisis is een stresstest voor het systeem, waarbij de sterktes én de zwaktes bloot komen te liggen. De sterkte was te zien in onze ziekenhuizen, die ondanks de zware belasting standhielden. Het is het verhaal van duizenden onzichtbare artsen en verpleegkundigen die dag in dag uit in de weer waren. Niet voor niks werden ze tot de helden van de zorg gedoopt.

Helaas accentueerde de crisis ook veel zwaktes in ons zorgsysteem. Voor corona leidden die wondjes tot jeuk onder het bedlaken, nu het laken weg is blijken het etterende letsels te zijn. De helden van de zorg klagen terecht over een onmenselijke werkdruk. Hun ongenoegen werd pijnlijk duidelijk toen het personeel van een Brussels ziekenhuis premier Sophie Wilmès (MR) de rug toekeerde. De institutionele versnippering en de onderfinanciering van de ouderenzorg zijn andere tere punten die tijdens de crisis mensenlevens hebben gekost.

 

Sophie De Wit @DeWitSophie

18h gisteren

110 miljoen € voor de gratis rail-pass van Groen.

Met dat geld zou je een hospitaal kunnen bouwen. Of zelfs 2 nieuwe gevangenissen. Of extra kunnen geven aan de zorg. Of...

Kwestie van de prioriteiten juist te leggen...

7h

Josée en Martha overleefden Corona. Ons rusthuis ‘t Spelthof werd zeer zwaar getroffen. Twintigtal bewoners overleefden het niet, maar deze twee kranige dames wel. Leuk gesprek.

Theo Francken MP Retweeted

-

Frédéric Chardon

@Fred_Chardon

12h

"Un gouvernement minoritaire qui succède à un autre gouvernement minoritaire ? Même le Pape ne nous donnera pas l’absolution pour cela..."

*

De Tijd, niet De Standaard

Frederik Delaplace wordt de nieuwe CEO – gedelegeerd bestuurder – van de VRT. Hij werd voorgedragen door de Vlaamse regering en volgt Paul Lembrechts op die enkele maanden geleden werd ontslagen omdat die het niet eens was met o.m. de geplande besparingen. Delaplace is 49 en heeft bijna zijn hele carrière gewerkt bij de Mediafin Persgroep, die o.a. De Tijd uitgeeft. Daar heeft hij het hele parcours afgelegd, van journalist tot CEO. Hij wisselt a.h.w. de – volgens mij - meest objectieve krant van Vlaanderen voor het minst objectieve medium van onze regio, de VRT. Het zal voor hem wel effen wennen worden.

Vlaanderen heeft trouwens even geluk gehad, want er waren nog kandidaten voor de job en één ervan was Peter Vandermeersch, ooit hoofdredacteur van De Standaard waar hij het was die besliste de christelijk-Vlaamse referentie (AVV-VVK) van de voorpagina van de krant te verwijderen. Sindsdien is die krant technisch-professioneel gesproken misschien nog wel een kwaliteitskrant, maar dan wel een met een ranzig, vooringenomen progressief randje met een links, belgicistisch geurtje dat nog weinig overtuigend Vlaams is.

In de Raad van Bestuur zitten momenteel ook Vlaams-nationalisten die zoiets niet hebben laten gebeuren. Waarvan akte       

*

RECHT VAN NADENKEN & SPREKEN.....

*

Prsoonlijke schroomvolle benadering van dit Hoofdartikel in wat wel de Hoofdkrant is van dit apenland.

*

Ach, zo’n rustige rondblik om je heen op ergens een van de verloren zaterdag-morgens in je rustige leventje: het goede leven, geloof me. Een Hemelhuis, met een fijn verzorgd tuintje omheen waar ikzelf geen poot meer moet naar uitsteek wegens niet meer kunnen… Ja, Cruyfke-mijn, het spreekwoord heeft succes. Zelfs al de ene na de andere lichamelijke handicap heb se voordeel…

-

Werk aan de winkel voor die nieuwe VRT-Hoogheid waarover U hierboven kon lezen. Daarstraks het middag-nieuws beluisterd. Waarlijk heet van de naald. Ruzie over de Nijl tussen Egypte en Ethiopië over de monding van al die energie opwekkers in het water waarmee ooit Mozes nog gedoopt werd. Bedenking: wat een evolutie: van doopwater voor de bevloeiing van de rijstvelden, tot oorlogsbuit tussen twee buren. Alles omwille van de vooruitgang. Weeral eens een of andere plaatselijke syndicale actie?

Tweede belangrijk groen ‘item’. Die bijna vermorzelde wolf in het Herentalse. Liefkozend troetelnaampje. Dank zij GROEN al lang niet meer de Wolf uit Roodkapje maar een aanbeden troetelbeest die de Mens weer dichter bij de Natuur brengt. En die paar lammetjes die hij op zin lange nachtelijke wandeltochten verscheurt? Is gewoon ‘colateral dammage’. Lammetjesvlees, zijn inderdaad, indien vakkundig bereid, net te versmaden. De stem van de omroeper trilde van emotie…

Waarom moest ik ineens denken aan de jukwereld die toch ook teruggaat naar het primitieve in de mens? Ja, noch de Vooruitgang noch de globalisatie kunnen nog gestopt worden. En een Opperwezen kan daarbij gemist worden als… de Zwarte of de Gele Pest.

-

Verder was er nog veel ander gewichtig ‘nieuws’. Eerst de korte inhoud van elk nieuw ‘item’, telkens gevolgd door dezelfde uitleg van een of ander personage ter plaatse die niet hetzelfde vertelde. Zij het dan met alle onnodige détails daarbij van deze roemruchte ‘petite histoire’.

Over de aanslepende regeringsvorming? Over de dreigende hongersnood, de kapotte economie? Spreekverbod. Vooral geen doden opwekken. Zelfs Trump werd met rust gelaten. Omdat het weekeind was en de overuren voor de Overheid stukken van mensen kosten?

Who cares !!!!!

Als de PS maar aan boord blijft, dan zit iedereen daar veilig.

-

Als slot dan het gewone weerbericht. We mogen ons de volgende 24 uur aan zo wat van alles verwachten. Zon met regenvlagen, of regenvlagen met zon, daar waren de experts nog niet aan uit.

*

DE MORGENSTOND

HEEFT GOUD IN DE MOND

   ***

IK PROBEER AAN VOLKSVERHEFFING TE DOEN. NIET AAN VULGAIR CHAUVINISME

ALS ER AL IETS MELDENSWAARD ZOU ZIJN , ZIT HET ONDERGESNEEUWD ONDER DE PROPAGANDISCHE LEUGENTAAL

*

*

DROL VAN DE VADERLANDSCHE BROL

*

Naast de aan de gang zijnde ‘godsdienst-oorlogen’, de racale ‘wrijvingen’, de ‘sociale ongelijkheid’ tussen rijk en arm; de vele sportwedstrijden, en de politieke bekvechterijen, nu de media-oorlogen om de gunst van het brede publiek.

Dat, met in het achterhoofd ene zekere Spartacus en de Val van het Romeinse Rijk, de besten mogen winnen.

In ieder geval wordt het een worsteling Griekse Stijl bij de Omroep. Onder het goedkeurend oog van Tom Van Grieken en de rest van de weldenkende wereld.

 

 

 

 

284 - DOORBRAAK GOEDE SCHRIJVERS STERVAN ALTIJD VEEL TE VROEG

           *

Vrijdag 19 juni 2020

*

Jean Raspail heeft ons verlaten

Romancier of historicus van onze toekomst?

https://doorbraak.be/jean-raspail-heeft-ons-verlaten/

*

Het gebeurt wel vaker dat schrijvers – ten onrechte, meestal – slachtoffer worden van het succes van één boek dat de rest van hun oeuvre in de schaduw stelt. Herman Melville en Moby Dick, Josef Roth en Radetzkymars, Albert Camus en La Peste, Michail Boelgakov en Meester en Margarita, Lermontov en Een held van onze tijd, Aldous Huxley en Brave New World. Werken die een zodanige stempel in de literatuur drukken dat ze er de schrijver mee vereenzelvigen en doen vergeten dat die schrijver een veel geschakeerder palet op zijn naam heeft staan.

 

Jean Raspail die dit weekend, drie weken voor zijn vijfennegentigste verjaardag, overleed, vereenzelvigen we ook te vaak met één roman, het pas laat maar met veel talent door Jef Elbers ook in het Nederlands vertaalde Le Camp des Saints (Robert Laffont). Het boek kreeg bij ons de titel De Ontscheping. Het is een van de romans die Wim Van Rooy hier onlangs aanprees als een werk om in quarantainetijden te lezen, samen met Soumission van Michel Houellebecq dat echter slechts een flauw afkooksel is van de visionaire toekomstroman van Raspail uit 1973.

Historicus van onze toekomst

 

Natuurlijk moeten we vandaag, in tijden van een triomferend en totalitair multiculturalisme, Le Camps des Saints als een brevier in de hand nemen. Jean Cau vroeg zich destijds af of Jean Raspail, toen een kleine vijftig jaar geleden deze profetie verscheen van een miljoenenvloot met migranten uit Indië op weg naar de Azurenkust om het Europese continent te overspoelen, wel een romancier was. Was Raspail niet veeleer de historicus van onze toekomst? Wat de auteur in 1973 nog verpakte als een apocalyptische fictie, in een superieure literaire vorm gegoten, is vandaag realiteit.

 

een gevaarlijk racistisch boek

 

Le Camp des Saints sloot voor Jean Raspail de deuren van de Académie française, maar leverde hem wereldwijde bekendheid op. Ronald Reagan, Samuel Huntington en Steve Bannon verslonden de roman. Roger Nols, FDF-burgemeester van Schaarbeek, legde het ooit op tafel tijdens een debat op de RTBF met de communistische miljonair en acteur Roger Hanin. Daniel Schneidermann van de linkse krant Libération noemde het een gevaarlijk racistisch boek, ‘wegens zijn grote suggestieve en literaire kracht’, toen het in 2011 een zoveelste heruitgave kende.

‘Big Other’

 

Voor die laatste editie schreef Raspail overigens onder de titel ‘Big Other’ een nieuw woord vooraf. Hij somde er bij wijze van provocatie de tientallen passages in op waarmee hij zich, mocht zijn roman vandaag verschijnen, blootstelde aan vervolging wegens ‘inbreuken op de racismewetgeving’. Maar de lezer, niet de wetgever, beslist uiteindelijk over de literaire kwaliteit van een oeuvre.

 

Van Le Camp des Saints gingen in Frankrijk 135.000 exemplaren over de toonbank. Wereldwijd moeten het er miljoenen zijn. Het boek verscheen in vele talen.

 

een diep christelijke en katholieke Fransman

 

‘Big Other’ heet vandaag ‘Black lives matter’ en het lijkt wel symbolisch dat de profeet van de ondergang van Europa de laatste sacramenten kreeg op een moment dat wereldwijde antiracistische hysterie het standbeeld van Churchill besmeurt, John Cleese van het scherm verbant en vraagt om boeken van Jef Geeraerts te censureren. Wat zou Raspail gedacht hebben van deze collectieve blanke zelfhaat? Het antwoord laat zich raden. Raspail noemde zich een diep christelijke en katholieke Fransman, maar hij wist ook, zoals Chesterton, dat ‘christelijke ideeën krankzinnig kunnen worden.’

Beschavingspletwals

 

Le Camp des Saints opent met een scène waar een oude Franse professor een modieuze hippie doodschiet die hem komt lastigvallen met het goede woord over de diversiteit die de migrantenvloot meebrengt van aan de Ganges in India. Maar op het einde van de roman, voor de poorten opengaan omdat de Franse elites uit schuldbesef hun laatste immuniteitsreacties kwijtraakten, zijn het een priester, een pooier en een zwarte die als laatsten de grenzen gewapenderhand proberen te verdedigen. Europeaan zijn betekende voor Raspail een bepaalde aristocratische levenshouding koesteren. Huidskleur of ras speelde geen rol voor hem.

 

als iemand géén racistische vooroordelen koesterde, dan was het Raspail

 

Want als iemand géén racistische vooroordelen koesterde, dan was het Raspail. Heel zijn oeuvre, waarvan vele lezers buiten Frankrijk helaas enkel Le Camp des Saints kennen, getuigt daarvan. Raspail debuteerde na de Tweede Wereldoorlog met reportages die hij meebracht van zijn vele reizen naar de uithoeken van ons continent, het weze Alaska, Macao, de Saint-Laurent-rivier in Canada, de Antillen, Japan of Patagonië. De laatste Franse ontdekkingsreiziger kwam er in contact met verloren beschavingen en verdwenen volkeren. Niet als etnoloog, zoals een Claude Lévy-Strauss in Tristes Tropiques, maar als romancier wilde Raspail hulde brengen aan die slachtoffers van een beschavingspletwals die de echte diversiteit vernietigt.

Pleidooi voor diversiteit

 

Het beeld van enkele naakte inboorlingen, des Alacalufs, de laatste overlevenden van een door de Vooruitgang vernietigd volk uit Vuurland in een visserssloep zou Raspail zijn leven lang bijblijven. De Alakaloefs zouden hem in 1986 inspiratie geven voor wat wellicht zijn mooiste roman is, Qui se souvient des hommes die bekroond werd met de Prix du Livre Inter. Wie de unieke plaats in de Franse letteren van Raspail wil kennen, wie de unieke muziek van zijn romans wil kennen, de melodie waarmee hij heel zijn leven streed voor een verloren zaak, moet hiermee beginnen. Ik ken in de literatuur geen oprechter antiracistisch pleidooi voor diversiteit.

Monarchie

 

Raspail was ook een overtuigd monarchist. Op 21 januari 1993, 200 jaar nadat Lodewijk XVI stierf onder de guillotine van de Franse Revolutie, organiseerde de schrijver, met veel tegenkanting vanwege de autoriteiten, een commemoratie op de Place de la Concorde voor de koning-martelaar in aanwezigheid van de Amerikaanse ambassadeur Walter Curley. Vergeet niet dat de laatste Franse Bourbonkoning veel gedaan heeft om de Amerikaanse vrijheidsstrijders te helpen. Vandaar de aanwezigheid van de ambassadeur.

 

Zelfs voor een overtuigd republikein als ik gaat er een onmiskenbare charme uit van Raspails ‘monarchistische romans’, zoals Le jeu du Roi, Le roi au-delà de la mer of het onvergetelijke Sire dat de kroning van Philippe Pharamond de Bourbon in… 1999 beschrijft. Op enkele uitzonderingen na bleef Robert Laffont de huisuitgever van Raspail.

 

Jean Raspail was romancier. Geen politicus. Hij kwam niet met oplossingen en wilde geen antwoord geven op de vraag hoe Europa dan wel moest antwoorden op de massa-immigratie. ‘Sortis de leurs livres, les écrivains n’ont rien à dire’, beweert de verteller in zijn roman Les yeux d’Irène. Eens buiten hun boeken, hebben auteurs niets meer te zeggen. ‘Maar wie een verloren strijd begint, moet klaroengeschal laten horen, op zijn paard springen en een laatste charge proberen uit te voeren, want anders sterft men door trieste ouderdom in een vergeten fort dat niemand nog belegert omdat het leven elders plaatsvindt’, zegt een van de personages in Le roi au-delà de la mer.

 

Adieu, monsieur Raspail.

Koen Dillen

   

 

 

283 - DOORBRAAK GTONDWETTELIJK RECHTERS EINDELIJK VOLTALLIG

     

*

Vrijdag 19 juni 2020

*

Thierry Detienne

 

foto: ©Belga

https://doorbraak.be/grondwettelijk-hof-thierry-detienne-volgt-jean-paul-snappe-op/?utm_medium=push&utm_source=meldingen

*

Thierry Detienne volgt Jean-Paul Snappe op

Grondwettelijk Hof opnieuw voltallig

*

Op 12 juni benoemde de Senaat een nieuwe rechter in het Grondwettelijk Hof. Na het politiek débacle dat gepaard ging met de herhaaldelijke voordracht van oud-Ecolo-voorzitster Zakia Khattabi besloten de Senatoren het over een andere boeg te gooien. Het nomineren van een niet-jurist was niet langer aanvaardbaar voor de Belgische upper chamber, het aanschaffen van de juiste partijkaart onvoldoende voor een zitje in het Grondwettelijk Hof.

 

Na een openbaar debat op de Senaatsvloer volgde de benoeming van de nieuwste aanwinst. Senatoren tartten hun partijvoorzitters door de hen opgelegde marsorders naast zich neer te leggen. Het akkoord tussen de traditionele partijen dat de wettelijke taak van het parlement uitholt ten voordele van partijpolitieke achterkamertjespolitiek verdween in de prullenmand. Iedere fractie, iedere Senator kwam er aan te pas bij de zoektocht naar een opvolger van Jean-Paul Snappe, de oud-parlementariër voor Ecolo die eind 2019 op emeritaat ging. Een consensus-figuur die op de instemming van verschillende fracties kon rekenen werd gezocht en gevonden.

Thierry Detienne

 

In een parallel universum lukte op die manier de benoeming van een gedegen jurist en geen nobele onbekende met een Groene partijpas. In déze versie van de soapopera die de Belgische partijpolitiek duidde het parlement Thierry Detienne aan als grondwetswaakhond. Alle partijen uitgezonderd het Vlaams Belang verleenden hun steun aan Detienne’s kandidatuur.

 

Na vijf jaar in de Leuvense rechtenbibliotheek herken je doorgaans nochtans de grote namen van de vaderlandse rechtspraktijk.

 

De naam Thierry Detienne deed bij ondergetekende niet meteen een belletje rinkelen. Na vijf jaar in de Leuvense rechtenbibliotheek herken je doorgaans nochtans de grote namen van de vaderlandse rechtspraktijk. Detienne’s Kamerfiche bevestigde mijn vermoeden dat de rangen van Ecolo blijkbaar zo uitgedund zijn dat haar partijbureau voor een tweede keer op rij een partijsoldaat zonder rechtendiploma voordroeg.

 

De ecologist ronde succesvol een opleiding in de Romaanse filologie af aan de Universiteit van Luik – het equivalent van de hedendaagse master in de Taal- en Letterkunde. Volgens de Kamerwebsite werkte hij na een aanvullende lerarenopleiding in het secundair onderwijs. Bemoedigend om te zien hoe hoogopgeleiden de weg vonden naar het onderwijs, al is niet onmiddellijk duidelijk hoe deze loopbaan hem voorbereidde op een carrière in de vaderlandse magistratuur.

Snappe en Detienne

 

Ecolo steunde Detienne’s kandidatuur uiteraard niet voor zijn toewijding aan de Waalse jeugd. Detienne vertegenwoordigde de kieskring Luik van 1991 tot en met 2003. Tijdens de laatste legislatuur verving Muriel Herkens hem in die taak vervangen door Elio Di Rupo hem aanduidde als minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid in de paarsgroene Waalse regering-Di Rupo I.

 

In die regering was Jean-Paul Snappe, de voorganger van Detienne in het Hof, de kabinetschef van die laatste. Tijdens het ministerschap van de huidige rechter in het Grondwettelijk Hof was de vorige zijn rechterhand. In mei 2001 maakte Snappe de overstap van het kabinet-Detienne naar het Hof. Dit is een nieuwtje waarover onze gevestigde media trouwens niet berichtten. Snappe en Detienne startten eerder samen hun politieke carrière op het nationale niveau in 1991, Snappe als Senator, Detienne als Kamerlid. Tot en met 1995 zetelden zij door het zogenaamde dubbelmandaat ook samen in de voorloper van het Waals Parlement.

Vinger aan de pols

 

Dat Snappe een vinger in de pap had bij de aanduiding van zijn opvolger lijkt, hoewel niet te bewijzen, niet onaannemelijk. Het zou in ieder geval verklaren waarom een ex-politicus wiens laatste actief parlementair mandaat meer dan twintig jaar geleden een einde nam opgevist werd om, in alle medialuwte, zijn voormalige werknemer op te volgen.

 

Ex-parlementariërs zouden hun vinger aan de pols hebben wat de gevoeligheden rond bepaalde stukken wetgeving betreft.

 

Dat Detienne zich reeds zo lang heeft teruggetrokken uit het politiek leven ondergraaft trouwens een centraal argument voor het bestaan van de klasse van politieke rechters in het Grondwettelijk Hof. Ex-parlementariërs zouden hun vinger aan de pols hebben wat de gevoeligheden rond bepaalde stukken wetgeving betreft.

een minder gekwalificeerde versie van Zakia Khattabi

 

Hierdoor zouden zij een tegengewicht vormen voor de beroepsrechters die een grotere gewilligheid aan de dag zouden leggen om wetgeving die zij ongrondwettelijk achten te vernietigen, ongeacht de politieke consequenties. Maar Detienne houdt zich al twee decennia niet meer bezig met wetgevend werk wat niet onmiddellijk opheldert waaruit zijn meerwaarde voor het Hof net bestaat. In die zin is de oud-minister een minder gekwalificeerde versie van Zakia Khattabi, wier parlementaire carrière van recentere datum is.

 

Nochtans hadden de politieke partijen van dit land de kans om de benoemingsprocedure grondig te hervormen. Dit hadden zij zelfs vlak voor de meest recente benoeming kunnen doen. Een onderbelicht aspect van deze procedure is immers haar, ironisch genoeg, niet-grondwettelijke aard. De Belgische grondwet wijdt slechts één bepaling aan het Hof, één artikel dat niet veel meer doet dan het parlement opdragen om via een Bijzondere Wet de organisatie van het Hof te regelen, inclusief hoe zijn rechters benoemd worden.

Koehandel

 

Zo’n Bijzondere Wet vereist een dubbele meerderheid. Deze meerderheidsvereisten hebben als doel het verzekeren van de instemming van beide grote taalgemeenschappen in dit land. De Bijzondere Wet op het Grondwettelijk Hof kan aldus geamendeerd worden mits goedkeuring door twee derde van de Senaat en Kamer én de instemming van een gewone meerderheid van beide taalgroepen.

 

Van vandaag op morgen kan, mits voldoende politieke wil, de restrictieve vereiste van het politiek personeel in het Hof geschrapt worden.

 

Maar een wijziging van de benoemingsprocedure vereist niet het voor herziening vatbaar verklaren van de grondwet en het ontbinden van Kamer en Senaat. Van vandaag op morgen kan, mits voldoende politieke wil, de restrictieve vereiste van het politiek personeel in het Hof geschrapt worden.

 

Maar het Khattabi-débacle was voor onze politieke partijen klaarblijkelijk onvoldoende motivatie om de eerste stappen te zetten richting het afschaffen van deze politieke koehandel. In de tussentijd menen onze Senatoren zich gebonden door een akkoord dat hen niet bindt. De partijbureaus plaatsen de garantie op één hen goedgezinde rechter boven een grondige case by case beoordeling van iedere kandidaat-rechter telkens een plaats openvalt. Al dit voorspelt weinig goeds voor de toekomst van ons Grondwettelijk Hof.

Roan Asselman