Gisteren heb ik iets ontdekt dat mij zorgen baart: het koppeltje Marlboro dat in de kweekbak zit is niet in zijn normale doen. Het mannetje zit de ganse tijd in een hoekje en hij is heel lusteloos. Om te voorkomen dat er een ziekte door de ganse kweekstelling gaat verspreiden, moet ik de ganse stelling nu behandelen. Ik filter alle bakken namelijk over één bioloog. Ik denk dat de zeike vis kieuwwormen heeft, hoewel ik er niet helemaal zeker van ben. Hij is ook vermagerd en hij eet niet goed. Het zouden dus ook wel flagelaten kunnen zijn, maar de behandeling voor flagelaten maakt de vissen tijdelijk onvruchtbaar. Ik ga dus maar eerst proberen met Dactycid te behandelen en dan hopen dat hij weer in orde zal zijn. Ik mag nu voorlopig wel vergeten om nog jonge visjes te hebben.
Ik heb gisteren de waterwaardes in de kweekstelling al verhoogd, want in water met zo een lage microsiemens kan je geen medicijnen toepassen, dat zou nefaste gevolgen kunnen hebben voor je vissen. Vandaag ga ik dan de waardes nog iets hoger brengen zodat ze hoog genoeg zijn om de medicijnen toe te voegen. En dan maar hopen dat het lukt. Ik denk dat ik de rustbak nu ook zal moeten behandelen, want de vissen die ik vorige vrijdag heb overgezet naar de rustbak kunnen ook al besmet zijn. Dat is natuurlijk niet zo fijn nieuws, zeker niet als Dactycid niet zou helpen en ik Flagellex zou moeten gebruiken.
Het enige goede nieuws dat ik dus kan geven is dat onze Caithlyn elke dag schattiger wordt. Het is zo een lieve baby, ze huilt bijna nooit en ze slaapt heel goed. Gisteren waren mijn zoon een schoondochter hier met haar en ik had mijn fototoestel al klaar in de aanslag. Ik zei tegen haar dat oma er een echt fotomodel van ging maken en dit is wat er gebeurde:

Is ze niet het schattigste dat je ooit gezien hebt. Zoals je ziet moest ze om mijn opmerking lachen. Er bestaat toch niets mooiers dan zo een klein babietje. Straks hebben we een feestje voor haar voor een gedeelte van de familie, dus moet ik vlug aan de slag want er is nog veel te doen.