Archief

Ik kan ze nog niet geteld krijgen, want als ik een foto maak van de zijkant van de vissen, dan zijn er al een hele resem jongen terug naar de andere kant gezwommen voor ik een foto van die kant kan maken. Ze groeien in elk geval heel goed.
De jongen van het Marlboro koppel, die ik in de keuken heb zitten, groeien ook goed. Geen wonder, ze vreten mij de oren van mijn kop. Ik doe niks dan voeren en water verversen, de godganse dag. Ik loop van bak naar bak en elke keer staan ze weer klaar om te eten. Ik heb wel een probleempje: ik kan heel moeilijk de bak met de nieuwe jongen schoonmaken, want de ouders vallen de hevelslang elke keer aan en ik ben bang dat ze zich gaan kwetsen aan de buis die ik eraan bevestigd heb. Ik moet het nochtans toch doen, want anders groeien de jongen niet goed. Het is elke keer met een bang hart dat ik eraan begin. Het bijvullen is ook een heel karwei, want ik moet dat water emmer per emmer klaarmaken om de juiste waardes te hebben en dan moet ik het met een plastieken beker overgieten in de bak om niet te veel turbulentie te maken in het water. De eerste keer dat ik afhevelde had ik 3 jongen mee gezogen. Ik laat dat water in de gootsteen lopen en steek de stop erin om te zien of ik ook jongen meegezogen heb. Ik heb ze dan met een artemiazeefje terug opgeschept en terug gezet in de bak. Nu ze al wat groter zijn is dat al wat gemakkelijker, maar de ouders, amai, die zijn zo hevig dat ze bijna uit de bak vliegen als ik begin.
Ik ga een beetje proberen te profiteren van het mooie weer, want veel mooie zomerse dagen komen er waarschijnlijk niet meer dit jaar.

Als ik in de buurt van de kweekbak kom waar de kleine jongen in zitten, dan geef ik hen elke keer een beetje extra voeding, want de jongen zitten nog altijd niet allemaal op de ouders. Er hangen er altijd nog een tiental in een hoek van de bak. De rest zit wel op de zijden van de ouders, dus ik hoop dat ik er toch een goeie dertig zal kunnen overhouden. Dat zou al een schoon nestje zijn voor dit soort van discus. Het is onmogelijk om ze nu te tellen, want dat wriemelt constant over en weer en het is zo klein dat je het moeilijk kan zien, tenzij je met je neus op de bak gaat hangen en dat is te stresserend voor de ouders. Eenmaal als de jongen zijn overgezet naar een bak in de keuken, waar ik ze constant kan zien en voeren, raken ze aan beweging gewoon. De vorige nesten die ik op deze manier heb grootgebracht zijn veel minder stressgevoelig.
Dit weekend hebben we veel bezoek gehad om te komen kijken naar de jongen. Natuurlijk laat ik niemand toe voor de kweekbak als de jongen nog zo klein zijn, maar ik kan iedereen via de webcam laten kijken en dat is voor de ouders niet zo stresserend. Onze kleindochter is gek van oma haar visjes. Ze was er al door gefascineerd toen ze nog in haar wiegje lag, naast het grote aquarium. Ze viel dan in slaap terwijl ze naar de vissen keek. Niet voor niets dat het zo een braaf en rustig kind is, maar ja, dat heeft ze ook van haar oma.
De grotere jongen die in de keuken in een bak zitten, krijgen de ganse dag door voer. Ik geef ze elke keer als ik in de buurt van de bak kom een beetje voer bij. Vermits ik bijna de ganse dag in de keuken ben of er toch constant doorheen loop, worden die jongen echt wel vet gemest. Als je dan nog bedenkt dat ze heel dikwijls nieuw water krijgen, dan kunnen ze toch niet anders dan groeien. Vandaag krijgen ze runderhart. Ik probeer zo veel mogelijk afwisseling te brengen in hun voer en de kleinere voersoorten die ik aan de grote vissen geef, krijgen ze nu ook al, gelijk diepvriesartemia en zwarte muggenlarven. Ik heb er ook al wel een paar keren rode muggenlarven in gegooid en zelfs daar eten ze al van. Het is gek om te zien hoe ze dan met 2 tegelijk aan een muggenlarf zitten te trekken om ze voor zichzelf te hebben.
Intussen heeft het vrouwtje van de Fire Reds al enkele keren aanstalten gemaakt om af te zetten, maar het mannetje is nog niet geïnteresseerd en hij duwt haar dan van de kegel weg als ze er overheen gaat. Ik zal dus nog even geduld moeten hebben met dat koppel. De Marlboro's zijn er weer bijna klaar voor denk ik, want dan begint het mannetje soms gek te doen en snel rond de kegel te zwemmen. Als ze niet willen eten, dan is het bijna zover, dan gaan ze straks afleggen. Ik ben dan misschien al niet meer thuis, want vanavond is het bestuursvergadering van de Discusvrienden.
Ik heb aan de linkerkant van de blog de link naar de discusvrienden gezet, zo kan je ook eens op die site gaan kijken als je wil. Er staan daar ook foto's van mijn vissen op, kijk maar eens goed naar de banner van de site.  

Het is niet simpel. Sinds gisteren zijn alle jonge visjes van het laatste nest beginnen zwemmen. Ik heb de ganse dag met mijn neus voor de webcam gehangen om te zien of alles nog goed was, en ben een twintigtal keren gaan bijvoeren om toch maar zeker te zijn dat er genoeg jonge visjes over zouden blijven van dit nest, maar vanmorgen zag ik dat het nest al heel ver geslonken is. Er zijn al heel veel jongen die de eerste zwemdag niet hebben overleefd. Enkele jongen hebben de weg naar de ouders gevonden en zitten op de zijkant bij een van beiden, maar dit soort van discus heeft weinig slijmhuid waar de jongen van kunnen eten, dus veel maakt dat dan eigenlijk ook niet uit. De visjes die vandaag zijn overgebleven zullen het waarschijnlijk wel halen, want zij zijn al een beetje sterker, maar het is triest om al die kleine zwarte spikkeltjes op de bodem te zien liggen die het niet gehaald hebben. Het volgende probleem dat zich aanmeldt is dat de vissen precies bezig zijn met poetsen, dus als ze nu opnieuw zouden gaan afleggen, dan gaan ze dit nestje opeten. Dan is al de moeite die ik doe weer voor niets geweest.
Er is toch wel heel wat werk aan om de koppels die ik heb zitten te verzorgen, want ik ververs dagelijks een gedeelte van hun water en de bakken zijn altijd pico bello zuiver, maar de vissen varen er wel bij en dat is mijn bedoeling. De jonge visjes krijgen ook elke dag een paar keer een volledige waterverversing en ze worden om het uur gevoerd, dus ik kan mij niet vlug vervelen met al het werk dat dit met zich meebrengt, maar ik haal ook veel plezier uit mijn hobby en ik vind het heerlijk om te zien hoe de vissen voor hun jongen zorgen. 
Toch wil ik ook gaan proberen om een nestje artificieel groot te brengen. Natuurlijk is dit nog meer werk dan nu en moet er dan nog meer water ververst worden, maar het voordeel is wel dat de jongen die je uit zo een nest zou kunnen halen geen enkele ziektekiem overkrijgen van de ouders omdat ze altijd in een volledig zuivere bak hebben gezeten van vlak nadat de eieren zijn afgelegd. Daarbij, artificieel kweken zou weer een heel nieuwe uitdaging zijn.

Gisteren is het nestje Pigeon Blood Snake begonnen met zwakke pogingen te doen om te gaan zwemmen. Ze werden door ma en pa resoluut terug op de kegel geplaatst. Vanmorgen was er geen houden meer aan, ze moesten en zouden zwemmen, en dat doen ze nu dus ook. It's a sight for sore eyes, zou mijn moeder zeggen. De ouders, die gisteren nog heel erg kwaad werden als je in de buurt van de bak kwam, zwemmen vandaag heeeeeellll rustig met hun kroost zo veel mogelijk tussen hun beiden in. Dit is het grootste nest zwemmers dat ik tot nu toe heb gehad. Ik hoop dus ook maar dat alles goed blijft gaan. Het is heerlijk om te zien hoe de jongen toch ma en pa hebben gevonden, ondanks het feit dat ze nu niet direct de ideale kleur hebben om hun jongen aan te trekken. Ik heb wel mijn voorzorgen genomen en alles wat donker was verwijderd uit de bak, of ingepakt in een witte kous. Nu maar weer beginnen met de kweek van artemia.
De eitjes van het koppel Marlboro en het Red Leopardkoppel zijn in de afgelopen 3 dagen telkens beetje bij beetje opgegeten. Van de Red Leopards snap ik dat nog, omdat hun eitjes bijna allemaal wit waren geworden, dus was er niet veel goeds meer over, maar de Marlboro's doen het ook, en hun eitjes waren niet wit geworden. Ik wil nu zo vlug mogelijk een heel klein bakje op de kop zien te tikken voor een klein prijsje, zodat ik het volgende legsel met kegel en al eruit kan halen en kan proberen om ze apart op te kweken. Dat zal natuurlijk een heel karwei worden, maar misschien lukt het wel op die manier. Nu eerst nog dit nestje zien groot genoeg te krijgen om ze van de ouders weg te halen.
Intussen zit het koppel Fire Red ook weer op kweekwater. Ze maken tot nu toe nog geen aanstalten om af te gaan leggen. Wie weet, binnenkort misschien weer wel en dan hoop ik te kunnen ontdekken of het een echt koppel is, of 2 vrouwtjes. Zij hadden namelijk elke keer enorm grote nesten, maar ik had het water nog nooit op zo lage waardes gebracht als nu.  

Gisterenavond toen wij thuis kwamen van de vergadering van de discusvrienden, waren de eitjes van mijn koppeltje al uitgekomen. De larfjes zaten mooi op de kegel en de ouders hielden de wacht. Vanmorgen zaten ze er nog altijd, dus dat is al een heel goed ding. Toch ben ik er niet gerust in, want de ouders zitten soms weer wat te vechten. Het worden dus weer spannende dagen. Hopelijk gaat alles goed en kunnen ze de eerste dagen overleven. Ik hou in elk geval al de extra voeding in de aanslag voor als ze gaan zwemmen.

Het is alweer een tijdje geleden, maar wat wil je, een gepensioneerde heeft nooit tijd.
De jonge visjes doen het nog altijd goed. Ze eten de godganse dag en ze krijgen elke dag nieuw water. Om de andere dag geef ik ze ook wat vitamines, zodat ze zeker niets te kort komen. Als ze zo niet gaan opgroeien tot reuzenvissen, dan ken ik het ook niet meer. Ze zijn ook al goed gewoon aan al de bewegingen in en rond de bak en zullen zo later ook minder stressgevoelig zijn. Ik merk dat ook aan de vorige nesten die ik heb grootgebracht op dezelfde manier, die schrikken ook van niets of niemand. Je mag op de ruit kloppen, er met een spuitbus op spuiten om de ruiten te kuisen, ze geven er niet om.
De eitjes die ik vorige week op alle drie de kegels had in mijn kweekbakken, werden allemaal opgegeten. Het was mijn eigen schuld. Ik was vergeten om de verwarming ietsje hoger te zetten elke dag, zodat het water te koud was om de eitjes uit te laten komen. Wat wil je, mijn intern geheugen is overbelast en ik had geen herinnering in mijn extern geheugen (gsm) gezet. Zo moet je aankomen. Een van de koppels heeft al opnieuw eieren gelegd en het koppeltje waarvan de jongen nu apart zitten, had ook al afgelegd, maar ze begonnnen weer te vechten en aten vervolgens de eieren op.  Ik ga ze seffens nog eens allemaal vertroetelen met een beetje vers water en een kuisbeurt voor hun bakken.
Sedert vanmorgen heeft het koppel dat met eieren zit ook een beetje brol. De ene duwt de andere weg van de eieren, hoewel ik nog niet heb kunnen zien of die vis ook pogingen doet om de eieren op te eten of zo. Als ik nu hier even voor het scherm zit en ze goed in het oog kan houden, lijkt mij toch dat de aangevallen vis helemaal niets verkeerd doet. Hij/zij zorgt zelfs voor de eitjes terwijl de andere wat zit te eten of zo. Misschien is het gewoon jaloezie. Ik ben in elk geval benieuwd of de eitjes morgen gaan uitkomen of dat ze weeral verdwenen zullen zijn. Er wordt in elk geval al goed gepoetst aan de andere kant van de kegel. Nu dus maar hopen dat alles goed is en dat de eitjes morgen uitkomen. Dan wordt het wel nog spannend als ze zouden gaan zwemmen, omdat dit koppel helemaal niet donkerder wordt.

Gisteren heb ik de jonge visjes overgezet in een aparte bak. Ze zijn vandaag 18 dagen oud, dus dat is al vlug, maar ik durfde ze niet langer bij de ouders laten omdat er al verschillende visjes gestorven waren en dat komt meestal doordat er op de ouders bacteriën zitten die de jongen niet kunnen verdragen. Als ik ze dan apart zet, hebben ze meer kans om te overleven. Eenmaal als er een paar visjes dood gaan, gaat het meestal heel vlug. Je hebt dan binnen de kortste keren geen enkel visje meer over, zeker als het zoals in mijn geval maar een heel klein overschotje van een legsel was. De ouders kunnen nu wat bekomen van de stress van het verzorgen van de jongen, hoewel ze in de eerste uren nadat ik de jongen had weggenomen, constant aan het zoeken waren naar het kleine grut. Ik had medelijden met hun. Ik kan ze dan ook opnieuw kuren, ingeval ze opnieuw zouden beginnen eieren te leggen. Het koppel Pigeon Blood Snake maakt intussen nog geen aanstalten om opnieuw eieren af te leggen. De vorige keer zijn hun jongen de dag na het vrijzwemmen allemaal gestorven. Misschien zitten er op hun ook nog bacteriën en hebben ze er zelf wat last van. Je kan dat niet goed zien bij die soort, omdat ze helemaal niet verkleuren. Een andere vis die ziek is wordt donkerder, maar deze soort verandert dus helemaal niet van kleur. Het is dan ook daarom dat het zo moeilijk is om hier jongen van te krijgen. De jongen vinden meestal de ouders niet en gaan dan dood door gebrek aan voedsel. Ik zou heel graag nog eens een koppel Blue Diamonds hebben, die vind ik ook heel erg mooi, zeker als ze de echte oranje ogen hebben zijn ze prachtig.
Ik ben intussen ook begonnen om nog een bak klaar te maken om als kweekbak te gebruiken. Ik moet die bak eerst heel goed ontsmetten, zodat er zeker geen bacteriën in zitten van vorige bewoners. Dan moet ik er nog een filter in laten draaien om nitrificerende bacteriën te hebben. Dat duurt dus nog wel even, tenzij ik een spons in mijn bioloog leg, dan gaat het vlugger. Ik heb namelijk gezien dat een van de Fire Reds in de rustbak af en toe zit te trillen. Misschien wil die weer aan de slag om te gaan kweken. Ik wil dan met hun ook proberen of het lukt om jongen te krijgen bij heel lage waterwaardes. Ik zou ze natuurlijk wel eerst nog moeten kuren, want er zitten in zo een gezelschapsbak altijd wel microben die de jongen kunnen doden, moesten die er ooit komen. Ik hoop ook dat intussen de Red Leopards eindelijk eens aan jongen kunnen geraken en dat het mannetje toch nog eens besluit om mee te werken als zijn vrouwtje eieren aflegt. Ik zou er een ander mannetje bij kunnen zetten, maar ik heb geen volwassen mannetjes op overschot, anders zou hij wel meewerken en de eieren bevruchten, gewoon uit jaloezie.

Vanmorgen vond ik een paar dode visjes in mijn kweekbak. Het is natuurlijk weer de dertiende dag van hun jonge leventje en dertien is altijd mijn ongeluksgetal geweest. Ik heb iets in het water gedaan om de visjes aan te sterken. Je zou niet zeggen dat ze dt nodig hebben als je ze bezig ziet, kijk hier maar:
 

De Marlboro's zijn in de afgelopen dagen super ouders geworden. Ze zorgen heel erg goed voor hun kroost en telkens als ik eten in de bak doe voor de jongen, brengen zij hen naar de wolk met voer toe om hun te tonen waar ze moeten zijn. De jongen groeien dan ook heel goed. Kijk zelf maar, deze foto is gisteren gemaakt:

Ik heb geprobeerd om ze te tellen en ik telde er 37. Niet slecht voor een nest dat voor het grootste deel werd opgegeten door het vrouwtje als wraak omdat ik haar mannetje uit de bak had genomen. Intussen hebben ze zich bekeerd tot een goed koppel. De jongen krijgen nu ook al artemia, watervlooien en cyclops. Ze zijn wel nog niet allemaal zover dat ze al het voer eten en het is heel moeilijk om de rode buikjes te zien, vermits de ouders rood zijn. Je ziet de jongen wel al meer en meer van de ouders wegzwemmen als er gevoerd wordt.
Nu is het nog afwachten wanneer de andere koppels eindelijk weer eens zin gaan krijgen in een nummertje eieren leggen. Er wordt sinds gisteren wel al gepoetst aan de kegel en aan de overloop, maar het koppel Pigeon Blood Snake is weer niet tevreden met zijn kegel en heeft hem omver gesmeten. Ik ga nu een nylon zak voor filtermateriaal gebruiken om over de overloop te hangen. Hopelijk gebruiken ze de kegel dan toch en zullen de jongen de volgende keer niet op de overloop gaan zitten en sterven van de honger.

De kleine visjes groeien zienderogen. De eerste paar dagen kon ik ze bijna niet zien omdat ze zo goed als volledig wit zijn. Ze hebben slechts 2 kleine zwarte stipjes in hun buikje waar hun inwendige organen zijn. Het is echt wonderlijk om te zien hoe zo iets kleins toch nog een hartje en ingewanden enz. heeft. Ze zitten nu constant op moeder of vader en ze wisselen ook mooi af. Je smelt gewoon als je het ziet. Ze zijn echt heel mooi en zoals ik al zei, bijna helemaal wit. Met rode variëteiten van discussen heb je dat, ze krijgen pas kleur als ze een paar maanden oud zijn. Tot nu toe denk ik niet dat ze al iets van de artemia hebben gegeten, want ik zie ze niet van pa of ma wegzwemmen om achter de artemia aan te gaan. Ze zijn ook nog te klein om al het roze buikje te kunnen zien dat je normaal ziet als ze artemia hebben gegeten. Ze zijn dan ook pas 6 dagen oud.
Vandaag moet ik mijn nieuwste grote rustbak onder handen nemen. Ik heb wat planten moeten wegdoen omdat er te veel zweefvuil in bleef hangen. Het water is nochtans mooi helder, maar er zijn altijd voedselresten die met de stroming mee drijven en die planten stonden juist voor de overloop, waar dus al het water  en het vuil naar toe stroomt. Ik vind persoonlijk ook dat de grootbladige planten dadelijk meer diepte geven aan je bak, zeker als je er lagere planten met grotere bladeren voor kan planten.
De lampen van mijn wildvangbak zijn voorlopig uit omdat de ingebouwde ballasten of hoe zoiets ook maar heet, kapot zijn. We moeten nu voor vervanging zorgen. Maar goed dat er in die bak niet meer teveel van planten stond. Ik ga die bak dus nu terug beplanten van zodra ik opnieuw licht heb. Als de planten dan goed groeien hoef ik hem misschien niet helemaal opnieuw in te richten. Moest het niet lukken, dan wordt de bak helemaal leeg gehaald en dan wordt er een bodemverwarming in gedaan, voordat er een nieuwe bodem in komt. Ik zou dan ook graag van die gelegenheid gebruik willen maken om een nieuwe kast onder die bak te maken, dezelfde als onder de andere bak, zodat het meer een geheel wordt. In die nieuwe kast zou ik dan ook een bioloog willen zetten om het water beter te filteren, want ik vind dat er geen enkele potfilter op kan tegen een bioloog. Ik moet straks ook het water verversen in de bak van het Pigeon Blood Snakekoppel dat ik gekuurd heb voor kieuwwormen. Het andere koppel heeft een kuur gekregen die na 6 uren al moet uitgefilterd worden. Hopelijk gaat dat mannetje dan de volgende keer mee doen als zijn vrouwtje eieren legt. Hoe meer jongen, hoe meer vreugd.