Mojo

Dit prachtig bluesnummer werd in 1968 al uitgebracht door Etta James. Deze Britse bluesformatie had een link met Fleetwood Mac: zangeres Christine Perfect zou later trouwen met gitarist John McVie en zelfs tot de groep Fleetwood Mac toetreden. De bluesrevival was in gang gestoken door John Mayall & his Blues Breakers, een kweekvijver voor groot talent zoals o.m. Eric Clapton.
 


Maar dé groep die in 1969 definitief zou doorbreken was CCR. Creedence Clearwater Revival was een hele mondvol en werd al gauw afgekort tot Creedence of CCR. John Fogerty en zijn kompanen brachten maar liefst 8 singles uit in dat jaar en 5 daarvan kwamen op nr. 2 in de Amerikaanse hitlijsten terecht. Voorwaar een record! Rollin' on the river...



De Amerikaanse heavy metal/hard rock-band Steppenwolf met zanger John Kay zingt hier over de gevaren van drugs. De song met het hallucinant gitaargeluid werd in 1969 gebruikt voor de film "Easy Rider" en stond natuurlijk ook op de fantastische soundtrack. God damn the pusher!



Op 30 januari 1969 vond het laatste live optreden plaats van de Fab Four. Op het dak van de Apple building en met de hulp van organist Billy Preston. Na een halfuur was het afgelopen toen de Britse Bobbies de hele zaak kwamen opdoeken.
 
01. 00:00 "Get Back (One)" [Warm-Up]
02. 03:23 "Get Back (Two)" [Film Version]
03. 06:45 "Don't Let Me Down (One)" [Film Version]
04. 10:05 "I've Got A Feeling (One)" [Film Version]
05. 14:03 "One After 909"
06. 17:05 "Dig A Pony"
07. 21:05 "I've Got A Feeling (Two)"
08. 24:47 "Don't Let Me Down (Two)"
09. 28:08 "Get Back (Three)" [Film Version]

Lennon riep op het einde nog sarcastisch (verwijzend naar de DECCA auditie van 1 januari 1962 waar The Beatles afgewezen werden): "I wanna say thank you on behalf of the group and ourselves and I hope we passed the audition".

 


De fameuze "Get Back"-sessions uit 1969 die uiteindelijk zouden leiden tot de elpee "Let It Be" die pas in 1970 zou uitkomen alhoewel hij was opgenomen vóór "Abbey Road" (1969).


Van links naar rechts: Tom en John Fogerty, Stu Cook en Doug Clifford. Samen CCR.


"The Pusher" staat natuurlijk ook op dit album.


Christine Perfect staat in het midden.


Van links naar rechts: John McVie, Danny Kirwan (blond haar), Jeremy Spencer (donkerharig), Mick Fleetwood (zonnebril) en Peter Green. Samen maakten ze deel uit van 'Fleetwood Mac', de Britse bluesformatie.

9 oktober
Vandaag exact 72 jaar geleden werd John Winston Lennon geboren. Jammer genoeg is hij nooit zo oud geworden. Op 8 december 1980 werd hij op veertigjarige leeftijd op laffe wijze vermoord door een fan aan wie hij diezelfde dag nog gewillig een autogram had gegeven. Mark Chapman zit nog altijd achter de tralies. Het leven zou voor zijn weduwe, Yoko Ono,  zijn twee zoontjes, Julian en Sean, voor zijn familieleden en vrienden plus al die miljoenen fans nooit meer hetzelfde zijn.

Wikipedia zegt over deze voormalige Beatle:

"John Winston Lennon MBE (Liverpool, 9 oktober 1940 – New York City, 8 december 1980) was een Engels popmusicus, vredesactivist en oprichter van de Liverpoolse groep The Quarrymen, die later bekend werd als The Beatles. Samen met Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr had Lennon met deze groep een belangrijke rol in de popmuziek.

Ook als solist maakte hij (gedeeltelijk samen met zijn vrouw Yoko Ono) een bloeiende carrière door, waarmee hij bekend werd als één van de belangrijkste gezichten van de hippiebeweging. Naast zijn muzikale en culturele bijdrage leverde Lennon ook politieke en filosofische inzichten als vredesactivist en vrijdenker. Het nummer Imagine geldt hiervan als bekendste en duidelijkste voorbeeld."

Hij was actief van 1957 tot 1975. Toen laste hij een periode van vijf jaar in om enkel en alleen voor zijn jongste zoontje Sean te zorgen tot 1980. Hij was toen net aan een comeback bezig en zijn jongste album lag in de winkelrekken. Terug naar Wikipedia:

"In 1979 kondigde Lennon echter aan weer een plaat te willen maken. Die verscheen in het najaar van 1980. Het album, Double Fantasy, deed aanvankelijk weinig. Critici verwachtten een Lennon zoals ze zich die herinnerden en die hoorden ze niet, ook al omdat Lennon had aangekondigd weer de straat te willen opgaan om te demonstreren. De plaat toont echter een Lennon die zijn wilde haren is kwijtgeraakt, die liedjes zingt over zijn liefde voor Yoko Ono (Dear Yoko, en Woman) en zijn zoontje Sean (Beautiful Boy (Darling Boy)). Hij zong over hoe en waarom hij uit de muziekwereld stapte (Watching the Wheels). De titel van het album (Double Fantasy) had John gehaald bij de naam van een bloem die op de Bahama's groeit."

"Zijn terugkeer in de muziek was echter van korte duur: op 8 december 1980, om tien minuten voor elf in de avond werd Lennon voor zijn huis in het Dakota gebouw aan 72nd Street neergeschoten door Mark David Chapman met een .38 Charter Arms-revolver. Lennon werd nog in een politieauto naar het ziekenhuis gebracht, maar had al te veel bloed verloren en overleed kort daarna op 40-jarige leeftijd. Om 23.15 uur werd hij dood verklaard. Eerder die avond was Lennon nog door zijn moordenaar aangesproken en had hij voor hem een exemplaar van Double Fantasy gesigneerd. John Lennon werd op 10 december gecremeerd in Ferncliff Crematory in Ardsley, New York. Yoko Ono heeft John's as gestrooid in New York's Central Park, waar later het Strawberry Fields memorial is gemaakt."

Het Imagine-mozaïek van de Strawberry Fields Memorial in Central Park

"Na de moord op Lennon steeg Double Fantasy wereldwijd naar de top van de verkooplijsten. Twee singles van het album, (Just Like) Starting Over en Woman, werden grote hits, evenals het oudere Imagine. Van Johns soloplaten werden, enkel en alleen al in de Verenigde Staten, 14 miljoen exemplaren verkocht. De moord op Lennon bracht overigens geruchten op gang dat deze het werk was van de Amerikaanse overheid die beducht zou zijn voor de invloed die Lennon nog zou hebben op het publiek."

(c) Wikipedia

Tijd om even stil te staan bij deze tragedie en ons te bezinnen over de werkelijke zin van
ons bestaan hier op aarde. 

 
Lennon  op z'n best!

Lennon stond bekend om zijn rake opmerkingen.


John Lennon als padvindertje.


Hier samen met zijn zoon Julian uit zijn eerste huwelijk met Cynthia.


Met zijn tweede vrouw, Yoko Ono, die nota bene zeven jaar ouder is, ging hij ten strijde tegen het onrecht in de wereld.


Een pentekening die weergeeft hoe John eruit zag in zijn Hamburgperiode (1961).


Fragment uit "Imagine" (1971).




De eeuwige cynicus en tegelijk grapjas.


"Power To The People" uit zijn periode samen met de Plastic Ono Band.

Augustus 1968

De langverwachte opvolger van "Lady Madonna" was "Hey Jude". The Beatles hadden hun been stijf gehouden en deze meer dan 7 minuten durende single werd niet in twee stukken geknipt en uitgesmeerd over twee kanten van de vinylsingle (part 1 & 2), zoals dat toen gebruikelijk was. De song werd geschreven door Paul McCartney als steun voor het zoontje van John Lennon dat toen door een zware periode ging omwille van de scheiding van zijn ouders. Lennon had inderdaad Yoko Ono leren kennen in 1966 en zijn huwelijk liep spaak door die romance met de acht jaar oudere Japanse avant-garde kunstenares. Oorspronkelijk zou het lied "Hey Jules" heten maar "Jude" bekte beter. In Duitsland kwam er even protest omdat "Jude" in het Duits Jood betekent, maar dat waaide snel over. De single werd de meest succesrijke in de Verenigde Staten waar hij wekenlang op nummer 1 zou blijven. Met een hoog "nanana"-gehalte zou deze allereerste single bij het splinternieuwe Apple label een millionseller worden. Dit fragment uit de David Frost show toont de jongeren van toen die uit de bol gaan voor deze nieuwe single van hun idolen.

De b-kant is zo mogelijk nog fantastischer en is een reactie op het straatgeweld van mei 1968 met studentenrellen in Parijs en Brussel en internationaal protest tegen de oorlog in Vietnam. Deze song werd door John Lennon geschreven. Op de witte dubbele elpee zou echter een andere versie verschijnen.
 

De singleversie.


Deel 1 en deel 2 over het maken van de elpeeversie (dubbele witte uit het najaar van 1968).


Het nieuwe logo van de Fab Four met op de achtergrond het logo van hun kersvers label.


Een groepsfoto uit die periode.


George Martin was de man achter de knoppen en de enige echte 5de Beatle, volgens mij.


In 1968 en de daaropvolgende jaren zou Yoko heel veel betekenen voor John. Hier een foto uit 1969 uit de 'bed-in'-periode in het Amsterdams Hilton Hotel: "Give Peace A Chance".

Waarom luistert de een naar rock, de ander naar reggae?

Een vraag van Lena Raeymaekers. Een interessant artikel dat verscheen in De Standaard van 1 oktober 2012.

"Over muziek breken onderzoekers zich al eeuwen het hoofd. Waarom houden we überhaupt van muziek? En is onze muzieksmaak genetisch bepaald of meer door culturele achtergrond? De wetenschap tast nog grotendeels in het duister.

Wat onderzoekers wel overduidelijk hebben aangetoond is dat onze muziekvoorkeur veel zegt over onze persoonlijkheid. Hou je van hiphop, rap, soul en r&b, dan ben je extravert. Liefhebbers van popmuziek zijn aardig voor hun medemens. Datzelfde geldt voor luisteraars van klassieke muziek en jazz. Liefhebbers van die twee laatste muziekgenres staan ook open voor nieuwe ervaringen, maar zijn emotioneel wat minder stabiel. Rockfans zijn sloddervossen die ook openstaan voor nieuwe ervaringen.

Flauwe stereotypen, zult u wellicht denken. Toch zijn dit in grote lijnen de conclusies die wetenschappers van de Universiteit Utrecht in 2008 trokken na een uitvoerig onderzoek onder 2.334 Nederlandse scholieren van 12 tot 19 jaar oud. De wetenschappers brachten niet alleen de muziekvoorkeuren van de scholieren in kaart door vragenlijsten, maar ook vijf basale persoonlijkheidstrekken, de zogenaamde Big Five.

De Big Five zijn: extraversie, aardigheid, nauwkeurigheid, emotionele stabiliteit en openheid. ‘Deze kenmerken liggen diep verankerd in de persoon en zijn zeer stabiel', aldus een van de onderzoekers, cultuurpsycholoog Tom ter Bogt. Het onderzoek toonde volgens hem aan dat muziekvoorkeuren eenzelfde mate van stabiliteit hebben als die Big Five. ‘Muzieksmaak is niet zomaar een tamelijk stabiel kenmerk van mensen; muzieksmaak laat zich in hardnekkigheid en geworteldheid vergelijken met fundamentele persoonlijkheidskenmerken.' Persoonlijkheidskenmerken veranderen niet snel en datzelfde geldt voor muziekvoorkeur. De Utrechtse onderzoekers volgden bijna de helft van hun proefkonijnen (in totaal 1.044 adolescenten) gedurende drie jaar. De muzieksmaken bleken gedurende die tijd nauwelijks veranderd. Ter Bogt: ‘Fascinatie voor artiesten kan komen en gaan, toch vallen mensen kennelijk altijd weer terug op een aantal basale preferenties voor stijl en muziek.'

Maar wat verklaart nu het verband tussen persoonlijkheidskenmerken en muziekvoorkeuren? Daarover laten de Utrechtse onderzoekers enkele theorieën de revue passeren in hun artikel. Zo zou het bijvoorbeeld kunnen dat extraverte mensen meer behoefte hebben aan opzwepende muziek dan introverte mensen omdat ze minder gevoelig zijn voor prikkelingen van buitenaf. Nog een voorbeeld: mensen die erg open staan voor nieuwe ervaringen willen intellectueel uitgedaagd worden, en zouden daarom een voorkeur hebben voor wat meer obscure muziek. Stiekem wisten we al lang dat muziek een soort venster op onze persoonlijkheid is. ‘Van welke muziek hou je?', is immers een van de eerste dingen die we vragen aan mensen die we willen leren kennen.

Peter Rentfrow van de universiteit van Cambridge deed in 2003 ook al een onderzoek waaruit bleek dat we elkaars karaktereigenschappen goed kunnen afleiden uit muziekvoorkeuren. Hij liet studenten vragenlijsten invullen om de Big Five te achterhalen en om hun favoriete muziek te bepalen. De lijsten met favoriete muziek werden aan andere studenten voorgelegd, die op hun beurt moesten invullen welke Big Five-kenmerken zij associeerden met die muziek. De lijstjes waren in grote lijnen hetzelfde. De studenten uit de tweede groep hadden zonder het te weten de karaktereigenschappen van hun medestudenten beschreven."

Ikzelf klasseer me niet in al die vakjes. Zoals Raymond van het Groenewoud het ooit zong: "ik hou van veel muziekjes, en wie doet mij dat na?". Ik kan geen hele dag naar blues luisteren of naar rock-'n-roll of reggae. Ik hou van afwisseling in de muziek. Daarom ben ik ook zo'n grote fan van The Beatles omdat die nooit in een of ander vakje konden gestopt worden. Zij waren van vele markten thuis. Kortom te veel naar een bepaalde soort muziek luisteren schaadt de gezondheid volgens mij. De muziek die ik beluister wordt grotendeels bepaald door mijn humeur van de dag.

Adele zingt het nieuwste Bondnummer "Skyfall" (2012).












Uitzonderlijke single met drie nummers.

It was 50 years ago...

Het is 50 jaar geleden (5 oktober 1962) dat de single "Love Me Do" van The Beatles werd uitgebracht op het label Parlophone.  Het vrolijk nummer met mondharmonica zou enkele weken blijven stijgen in de Britse hitparade tot het bleef hangen op nummer 17. Al bij al niet slecht voor de allereerste single van een toen nog onbekende groep. Begin 1963 zou daar verandering in komen met "Please Please Me", "From Me To You" en later dat jaar "She Loves You (Yeah! Yeah! Yeah!)". Daarmee was Beatlemania meteen een feit. Via Engeland veroverden ze Zweden en zo Duitsland en de Benelux. Frankrijk volgde al snel en in 1964 moesten ook de Verenigde Staten eraan geloven. Een muzikaal sprookje was geboren!



Een hotel organiseert een Magical Mystery Tour (compleet met Fish & Chips: http://thespace.org/

Na 45 jaar is nieuw filmmateriaal opgedoken van die magische tour:

Hopelijk is dat geen toekomstbeeld in de bejaardentehuizen...




Evolutie van 1962 t.e.m. 1970

In 1963 sporen Nora Steyaert en Frans Romeyns naar Adinkerke om een portret te maken van de 'James Dean van de Lage Landen', Will Tura. Wat leren we vooral van dit fraaie stukje patronagetoneel? Dat je ook al in 1963 aan de Belgische kust amper een plaatsje vond om te parkeren.
(Tienerklanken, 13 augustus 1963)

Later, veel later, zag ik Will Tura live optreden. In 1992 in Alsemberg (periode van "Moa Ven Toh") en in 2010 in Brussel ('Een onvergetelijke avond'). Ik zal niet beweren dat ik alle liedjes van hem leuk vind maar hij heeft toch een repertoire om U tegen te zeggen. Live is hij één van de beste artiesten uit ons land. Mijn absolute favorieten zijn "Heimwee naar huis" uit 1966, "Arme Joe" uit 1968 en "Het kan niet zijn" uit 1969. Mochten die door een andere artiest in het Engels zijn gecoverd, het zouden internationale successen geworden zijn.

Hieronder een uniek fragment uit 1963:

Een onvergetelijke avond in de KVS.










Hieronder heb ik een link bijgevoegd naar een ontroerend moment op de Nederlandse televisie.

Live Acts (31 augustus 2012)

Die vrijdagmiddag was er in het Warandepark een gratis concert van Mira (voorprogramma) en Guido Belcanto (hoofdact). Om 12 uur stipt begon Mira met haar optreden. Mira Bertels is een Vlaamse zangeres die ik ken van haar radiohit "Ik ken m'n grenzen ni" (of iets in die strekking). Ik hou niet van haar verkavelingsvlaams dat door de jeugd van tegenwoordig wordt gesproken maar de melodie vind ik wel tof en haar toetsenwerk ook. Slechts éénmaal betrapte ik haar op een niet zo toonvaste stem maar voor de rest waren haar optreden en haar groep O.K.

Toen volgde om kwart voor één een kort intermezzo met Lies Lefever, die zwarte blinde stand-up zangeres, die geen uitdaging uit de weg gaat.

Om 10 over één begon de band van Guido Belcanto te spelen en enkele minuten later verscheen de kleurrijke figuur op het podium onder luid applaus. Het werd duidelijk dat 90% van de aanwezigen voor hem waren gekomen. Hij pakte meteen het publiek in met zijn charmante stem en zijn levensliederen die het hart recht in de kern raken. Met teksten om "U" tegen te zeggen en met formidabele muziek (een mengeling van countryrock en gipsy music). Het was frisjes, die dag: ongeveer 17 °C en winderig. Maar toen Belcanto zijn keel openzette verscheen zowaar de zon tussen de wolken! En het bleef droog niettegenstaande het bijna de hele ochtend zwaar had geregend. Iets vóór het einde van zijn act riep hij Mira nog eens op de bühne om twee duetten met hem te zingen. Het laatste duet was natuurlijk de bewerking van "Summer Wine" van Nancy Sinatra en Lee Hazlewood: "Toverdrank". Het voorlaatste nummer werd een versie van "Only The Lonely" van zijn idool Roy Orbison (ook mijn idool) en als laatste nummer zong hij "Op het zeildoek van de botsauto's", een prachtige song (zowel tekst als muziek) waardoor ik in 1989 naar de platenboer ben gehold om die laatste vinylplaat nog in huis te halen! Een jaar later brak de cd voorgoed door. Om 10 over twee was het concert afgelopen en konden we weer naar huis met een blij gemoed en met prachtige foto's genomen door mijn allerliefste, waarvoor dank!

                                                         Dank je wel Guido voor dit prachtig concert!

Mira achter de microfoon en achter haar toetsenbord.


Lies Lefever gaat geen taboe uit de weg.


Toen begon zowaar de zon te schijnen.


Een mooi duet tussen Mira en Guido Belcanto: "Toverdrank".


En op aangeven van de volkszanger begon iedereen spontaan mee te zingen.

Oh, Neil!

Verwarring alom enkele dagen geleden bij het overlijden van een astronaut. Of was het een Canadese zanger? Zowel NBC als een Nederlandse zender flaterden. Ziehier wat ik hierover op Facebook zette:

"Allemaal heel verwarrend nieuws in deze komkommertijd:
Neil Young, de eerste man op aarde, sterft op de maan terwijl Louis Armstrong verdacht wordt van doping en dus niet meer mag meerijden met de Tour de France. Lance Armstrong daarentegen moet zijn 7 gouden platen teruggeven en Neil Armstrong, alias Satchmo, keert als Gezant van Mars terug van zijn trip die maar liefst 82 jaar duurde... ".

Alle gekheid op een stokje maar een journalist die het verschil niet kent tussen Neil Armstrong en Neil Young en tussen de aarde en de maan zou op zijn minst op de vingers getikt moeten worden.

Eddy Merckx won zijn eerste Tour de France terwijl Armstrong zijn historische woorden
uitsprak:
 

Ongeveer tegelijkertijd bracht Bowie deze prachtige song uit:




                           De enorme flater van NBC in Amerika.


Zo zag Bowie er uit in 1969: recht uit de teletijdmachine!


Is er leven op Mars? Laten we maar met beide voetjes op de grond blijven...

Leve het internet!


Aan elke medaille is er een keerzijde maar ik vind dat het wereldwijde internet toch meer voordelen biedt dan nadelen. Er zijn natuurlijk hackers, virussen allerhande en soms schendingen van de privacy. Oorspronkelijk een hulpmiddel voor de Amerikaanse troepen om hen bij te staan in oorlogvoering is dit fenomeen de laatste tien jaren uitgegroeid tot een heuse virtuele encyclopedie. Waar zouden we nu staan zonder Google, YouTube, Facebook, Netlog en andere fantastische sites? Vooral voor mijn passie is deze uitvinding van primordiaal belang. Hierdoor kon ik verloren gewaande liedjes terugvinden en er soms naar luisteren. Ik zou mij geen leven meer kunnen inbeelden zonder computer of internet. In 1983 was ik één van de eersten van mijn generatie om avondlessen in informatica te volgen. Ik heb daar nog geen moment spijt van gehad! Hieronder vind je de link naar een fantastische site met daarin sinds 1900 allerhande songs, wetenswaardigheden, foto's en eindejaarslijstjes t.e.m. 2011. Klikken en zoeken maar!

http://www.acclaimedmusic.net/



Tonia had duidelijk The Beatles in gedachten... Die Vlaamse zangeres van Nederlandse afkomst zul je in de bovenstaande link niet terugvinden, de Fab Four daarentegen wel.


Een van de weinige wereldartiesten die het zich kon veroorloven zijn familienaam weg te laten. Tot het jaar van zijn overlijden want toen verscheen plots ene Costello op het toneel.


Robert Zimmerman alias His Bawbness.


Het meesterwerk van Brian Wilson en kompanen.


Wie houdt van jazz en van funk moet beslist dit album kopen. Ik vind het zó fantastisch dat ik het op vinyl heb èn op cd.


Zelfs DJ Zaki is een fan van Michael Jackson, net als ik trouwens, en dat bewees hij nog maar eens afgelopen zaterdag in Overijse.


Volgens mij het beste "unplugged" album, naast dat van Rod Stewart en Ronnie Wood.

Het wonderlijke jaar 1958


Goede muziek is van alle tijden maar toch heb ik het gevoel dat de laatste jaren de spoeling nogal dunnetjes is geworden. Ik druk hieronder een lijst af van de hits van l958, het jaar waarin ik 7 jaar werd, en ik herinner er mij heel veel van. Het jaar van de Expo was een uitzonderlijk goed muzikaal jaar.


  1. AT THE HOP - Danny & The Juniors (ABC-Paramount)
  2. NEL BLU DIPINTO DI BLU (Volare) - Domenico Modugno (Decca)
  3. ALL I HAVE TO DO IS DREAM - The Everly Brothers (Cadence)
  4. TEQUILA - The Champs (Challenge)
  5. PATRICIA - Perez Prado & His Orchestra (RCA Victor)
  6. IT’S ALL IN THE GAME - Tommy Edwards (M-G-M)
  7. LITTLE STAR - The Elegants (Apt)
  8. WITCH DOCTOR - David Seville (Liberty)
  9. TO KNOW HIM, IS TO LOVE HIM - The Teddy Bears (Dore)
10. TOPSY (pt. 2) - Cozy Cole (Love)
11. YAKETY YAK - The Coasters (Atco)
12. TEA FOR TWO CHA CHA - Tommy Dorsey Orchestra starring Warren Covington (Decca)
13. TOM DOOLEY - The Kingston Trio (Capitol)
14. BIRD DOG - The Everly Brothers (Cadence)
15. GET A JOB - The Silhouettes (Ember)
16. THE PURPLE PEOPLE EATER - Sheb Wooley (M-G-M)
17. TWILIGHT TIME - The Platters (Mercury)
18. RETURN TO ME - Dean Martin (Capitol)
19. ROCK-IN ROBIN - Bobby Day (Class)
20. WHO’S SORRY NOW - Connie Francis (M-G-M)
21. IT’S ONLY MAKE BELIEVE - Conway Twitty (M-G-M)
22. TEARS ON MY PILLOW - Little Anthony & The Imperials (End)
23. SECRETLY - Jimmie Rodgers (Roulette)
24. THE CHIPMUNK SONG - The Chipmunks with David Seville (Liberty)
25. QUEEN OF THE HOP - Bobby Darin (Atco)
26. SPLISH SPLASH - Bobby Darin (Atco)
27. POOR LITTLE FOOL - Ricky Nelson (Imperial)
28. LOLLIPOP - The Chordettes (Cadence)
29. LA DEE DAH - Billy & Lillie (Swan)
30. YOU CHEATED - The Shields (Dot)
31. SUSIE DARLIN’ - Robin Luke (Dot)
32. SWEET LITTLE SIXTEEN - Chuck Berry (Chess)
33. BEEP BEEP - The Playmates (Roulette)
34. TORERO - Renato Carosone (Capitol)
35. BOOK OF LOVE - The Monotones (Argo)
36. FOR YOUR LOVE - Ed Townsend (Capitol)
37. THE STROLL - The Diamonds (Mercury)
38. SHORT SHORTS - The Royal Teens (ABC-Paramount)
39. CHANTILLY LACE - The Big Bopper (Mercury)
40. MY TRUE LOVE - Jack Scott (Carlton)
41. ONE NIGHT - Elvis Presley (RCA Victor)
42. ONE SUMMER NIGHT - The Danleers (Mercury)
43. HE’S GOT THE WHOLE WORLD (In His Hands) - Laurie London (Capitol)
44. LAZY MARY (Luna Mezzo Mare) - Lou Monte (RCA Victor)
45. LONESOME TOWN - Ricky Nelson (Imperial)
46. JUST A DREAM - Jimmy Clanton & His Rockets (Ace)
47. FEVER - Peggy Lee (Capitol)
48. OH JULIE - The Crescendos (Nasco)
49. DEDE DINAH - Frankie Avalon (Chancellor)
50. NO CHEMISE, PLEASE - Gerry Granahan (Sunbeam)

Onderaan dit bericht heb ik de link geplaatst en daar zijn de 200 hits te bewonderen.