Beatles en Stones vs Elvis e.a. in 1969

In 1969 was er ook plaats voor mooie melodieuze muziek in een geslaagde mix van pop en klassiek. En dan nog van eigen bodem! Een tijdje later zag ik de groep live optreden in Elsene. "Just a little bit of lovin', baby... yeah!".



In de VS namen de mannen van CCR de identiteit aan van streetbuskers: 'Willy & The Poor Boys' heetten ze voor de duur van één elpee, en wat voor één!
"Bring a nickel, tap your feet"...
 


Joe Cocker kreeg voor de derde maal een "Lennon/McCartney"-compositie cadeau: in 1964 "I'll Cry Instead" uit "A Hard Day's Night" (de single flopte); in 1968 "With A Little Help From My Friends" uit "Sgt. Pepper" en nu deze 'ekstersong' uit "Abbey Road". 'She could steal but she could not rob'...
 


In december 1969 kwam deze song uit, geschreven door Paul McCartney. Hij had de band een demo gegeven waarop hij zong en alle instrumenten zelf bespeelde (inclusief de drums). De mannen van Badfinger kopieerden hem letterlijk en het werd een hit. Hij kwam ook samen met de b-kant op de soundtrack van "The Magic Christian", een film met Ringo, Peter Sellers en John Cleese. De fantastische b-kant is voor morgen!



De originele demo:

Sylvester Stone voegde er nog een magisch snuifje aan toe en wat kwam er uit de muzikale kookpot? Een fraaie mengeling van funk, soul, rhythm & blues en dance. Onweerstaanbaar op de dansvloeren en niet alleen in 1969. Begin jaren '70 kwam de fraaie instrumentale cover van The Jazz Crusaders maar die is voor volgende week, wanneer de Teletijdmachine daar halt houdt.
 


Ik was al gek op dit nummer van de Spencer Davis Group uit 1967 maar deze LP-versie "blew my mind", om een gevleugelde uitspraak uit de sixties te gebruiken. In 1969 heette deze Amerikaanse band nog voluit CTA zoals de gelijknamige busmaatschappij maar enkele tijd later moesten deze ruige jongens 'Transit Authority' laten vallen op bevel van de rechter. De band 'Chicago' was geboren.
 


Als dat 'brulboei' John Fogerty niet is die met grote trom wordt aangekondigd. Hij brengt hier een ware protestsong tegen het willekeurig inlijven in 1969 van soldaten voor de oorlog in Vietnam. "It ain't me... It ain't me, I'm no senator's son..."!
 


Eind 1969 gonsde het van de geruchten dat er een Rock Opera in de maak was over het leven van Jezus Christus. Als voorsmaakje werd de single "Superstar" van Murray Head & The Trinidad Singers toen al uitgebracht. De volledige box "Jesus Christ Superstar" kwam er pas in 1970. Door het grote succes van de LP box kwam de single in 1971 terug in de Amerikaanse charts binnen.
Zie link onderaan de pagina: http://en.wikipedia.org/wiki/Superstar_(Jesus_Christ_Superstar_song)
 








Een fantastische dubbelelpee.

Tijd voor een volledig album en een mijlpaal in de geschiedenis van de jazz/rock/blues. Dave Greenslade (Hammondorgel/vibrafoon/ piano/backing vocals), Dick Heckstall-Smith (sax/fluit), Jon Hiseman (drums), James Litherland (gitaar/lead vocals) en Tony Reeves (bas). Mijn collectie bevat een exemplaar op vinyl èn een op compact disc. Een echte favoriet uit november 1969!
 


"Ummagumma" is een dubbelelpee met een live- en een studioalbum. Op de liveplaat staat deze meer dan 8 minuten-durende song met na 3 minuten de oerschreeuw van Roger Waters. De legendarische song stond al op de b-kant van een geflopte single uitgebracht op 17 december 1968: "Point Me At The Sky". "Ummagumma" betekent op de campus van Cambridge "seks" en wat wil het toeval? Af en toe speel ik mee in de quizploeg "Careful With That Sex, Eugene"...
 


"Peru" is een van mijn favoriete tracks uit dat machtig concept album "Laughing Cavalier" dat in de legendarische Abbey Road studio's werd opgenomen. Ditmaal met Sylveer Vanholme als leadzanger i.p.v. de drummer, Freddy Nieuland. De Belgische popgroep was dan ook jarenlang bijzonder populair in Latijns Amerika.
 


Volgens de overlevering vroeg Peter Fonda aan Bob Dylan een song te schrijven voor zijn nieuwe film "Easy Rider" (1969). His Bawbness kribbelde enkele lyrics op een velletje papier en zei hem: "Give this to Roger McGuinn; he'll know what to do with it"... En zo geschiedde: Dylan wou niet gecrediteerd worden als tekstschrijver en liet zelfs zijn naam weghalen uit de eindgeneriek van de film.
 








Pink Floyd op tournee.


Op de cd staan 7 bonustracks.

In 1969 leerde de wereld ook gospel via de radio kennen. Toen George Harrison werd aangeklaagd voor plagiaat van zijn compositie "My Sweet Lord" op "He's So Fine" van The Chiffons hield hij vol geïnspireerd te zijn geweest door deze aanstekelijke gospelsong. Harrison gaf zijn compositie eerst aan Billy Preston om het pas later op te nemen en uit te brengen met het gekende succes en alle gerechtelijke perikelen achteraf. Maar daarover later meer.
 


Een andere oorstrelende compositie zat verborgen op de b-kant van "Let Me Love Let Me Live", een andere single van dit Grieks trio. Maar geen nood, het werd spoedig ontdekt door deejays en samenstellers van programma's en vaker op de radio en op T-dansants gedraaid dan de a-kant.
 


Telkens ik de blinde Puertoricaan "Listen to the falling rain" hoor zingen spits ik mijn oren. Zijn single uit 1969 is zo mooi en zo zacht dat je bij manier van spreken zonder paraplu door de malse regen zou lopen. 
 


Jimmy Webb schreef deze prachtige compositie al in 1968 en de Amerikaanse zanger/gitarist Glen Campbell (met de zachte stem)bracht hem datzelfde jaar in oktober uit in de VS. In Canada en het VK werd de song pas een hit in 1969 zodat hij toen bij ons ook af en toe in de ether kwam.
 












Mooie zwart/wit foto van de Amerikaanse zanger/gitarist en sessiemuzikant,
Glen Campbell.

Een tijdsdocument uit oktober 1969 van de BRT-TV: een mix van pop en klassiek, enkele jaren vóór het Electric Light Orchestra. Alleen met het nabootsen van de typemachine op het podium hadden de Brusselaars enkele problemen.
 


De Belgische zanger van Siciliaanse afkomst is hier te zien in een Scopitone filmpje uit 1969 met marionetten. Ondertussen heeft hij wereldwijd al meer dan 100 miljoen platen verkocht. Viva Scopitone!

 

Een andere meezinger van formaat is deze eendagsvlieg van een groep studiomuzikanten uit november 1969. Niemand wou met deze song geïdentificeerd worden zodat voor de fictieve naam "Steam" werd gekozen. De song wordt door een man gezongen wiens stem als twee druppels water op die van Cher lijkt. Tot vandaag wordt deze 'oorwurm' nog regelmatig gezongen op sportevenementen.
 


Bubblegum music was al tot bij ons doorgedrongen sinds 1968 met enkele hits van 1910 Fruitgum Cy en The Ohio Express. Maar ook in 1969 was deze muziekvorm geweldig succesvol. De aanstekelijke song werd geschreven door Jeff Barry en Andy Kim (niet de minsten), speciaal voor de tekenfilmserie 'The Archie Show' op de Amerikaanse buis en "Sugar Sugar" werd wereldwijd een dikke nummer 1.
 




Dave Dee staat hier uiterst links naast Dozy, Beaky, Mick en Tich.






De studiomuzikanten wilden niet geassocieerd worden met dit deuntje uit vrees voor hun reputatie maar in een stoombad wilden ze wel op de foto. Begrijpe wie begrijpe kan...

Deze dramatische song stond al op de gelijknamige LP uit 1968 maar werd pas in 1969 als single uitgebracht. Op dat ogenblik dachten deze Grieken dat het einde van de wereld wel eens heel nabij zou kunnen zijn. Volgens de Maya's is het afgelopen op 21 december 2012 of was die kalendersteen dan toch te klein? Sommige bronnen spreken van 23 december. Op je hoede blijven is dus de boodschap! 



"And now the end is near"... Het verhaal van dit lied -dat bol staat van de dramatiek- is genoegzaam bekend. Claude François schreef in 1967, samen met Jacques Revaux en Gilles Thibaut, "Comme d'habitude" na zijn pijnlijke breuk met France Gall. De Canadees Paul Anka hoorde de song in 1968 op de Franse TV toen hij in Parijs was, verwierf de rechten op de song en schreef de Engelse lyrics. De covers zijn bijna ontelbaar.
 


Deze melancholische song van Donovan Leitch uit 1968 werd een jaar later "aangepakt" door Deep Purple (Mark 1) en stond op de 3de LP. De bezetting bestond toen uit Ritchie Blackmore - gitaar, Rod Evans - lead vocals, Jon Lord - toetsen en backing vocals, Ian Paice - drums en Nick Simper - bas en backing vocals. De meeste bandleden wilden een hardere koers varen en dit bracht spanningen teweeg en leidde uiteindelijk tot het vervangen van Simper en Evans, kort daarna. De cover van de LP is een fragment van 'De Tuin der Lusten' van Hieronymus Bosch.
 


Maar de mooiste dramatische song uit die periode vind ik nog altijd deze cover van "Plaisir d'amour", een zeer oud Frans lied (1784) dat ook zou leiden tot de song "Can't Help Falling In Love", een hit voor Elvis Presley. Kippenvel gegarandeerd!
 








Volgens mij een van de mooiste foto's van Ol' Blue Eyes.


Deze foto is de juiste van de formatie Mark 1 van Deep Purple (1968/1969). De foto op de videoclip van YouTube is de verkeerde want dat is Mark 2 (vanaf eind 1969) en daar staan de vervangers Ian Gillan en Roger Glover op.

Alweer een hit uit de Britse charts: nummer 1 in oktober 1969. Geschreven door Burt Bacharach/Hal David. David had een geniale ingeving toen hij "pneumonia" liet rijmen op "phone ya". Gentry werd bij ons bekend in 1967 met haar one-hit wonder "Ode To Billie Jo" maar ze had buiten onze landsgrenzen heus nog andere hits.



Het origineel werd geschreven door de Franse componist Michel Legrand als "Les moulins de mon coeur". Het mooi thema (gezongen door Noel Harrison) werd in 1968 al gebruikt voor de film "The Thomas Crown Affair" (met Steve McQueen en Faye Dunaway) en ik hou bijzonder veel van deze versie van Dusty Springfield uit haar fantastisch album "Dusty in Memphis" (1969). Speciaal voor Eddy DS, omdat hij ook veel van molens houdt.
 


Alweer een prachtige compositie van Burt Bacharach/Hal David. In 1968 gaven ze die aan Herb Alpert die er een geweldige hit mee had. Geen instrumentale versie (trompet) maar een gezongen (!) en in 1969 kwam de vrouwelijke versie uit: "This Guy's In Love With You" werd "This Girl's In Love With You".
 


Vandaag sluit ik deze portie van 5 liedjes uit 1969 gezongen door een zangeres af met een compositie van Paul McCartney. De Welshe zangeres was sinds 1968 de beschermelinge van de Beatle en haar eerste single "Those Were The Days" had haar geen windeieren gelegd. Het supermodel Twiggy had McCartney attent gemaakt op de kwaliteiten van Hopkin. Lange tijd werd er gespeculeerd op een romance tussen Paul en Mary maar Paul koos voor Linda. Goodbye and see you tomorrow!
 




Het singletje uit 1969. Er is ook nog een actrice die dezelfde naam draagt.


De Amerikaanse zangeres Bobbie Gentry in een sexy pose.


De Britse Mary O'Brien.


De nicht van Whitney Houston schreef haar naam nog met een 'e' achteraan in het begin van de jaren '60. Haar tante, Cissy Houston, is de moeder van de onlangs overleden Whitney.


Mary Hopkin kwam uit Wales.

Het Amerikaans duo Foxx (broer en zus) bracht dit plaatje uit in 1963 maar het werd pas een hit in het V.K. toen de single in 1969 opnieuw werd uitgebracht. En daar leerde ik het liedje kennen. In 1974 werd de song nog bekender door de versie van Carly Simon & James Taylor. Het liedje is gebaseerd op een oude folksong genaamd "Hush Little Baby".
 


Tijd voor een portie 'feelgood music' uit 1969: The Equals met "Michael And The Slipper Tree". Het plezier van Eddy Grant en zijn makkers spat zo uit de luidsprekers. Wel handig zo'n pantoffelboom: "Brand new shoes for you and me..."!
 


En de opvolger, later dat jaar, was zo mogelijk nog opwindender. Een meezinger van formaat. "Bobby Joe and his foot machine"... Wat moeten we ons daarbij voorstellen?
 


Terwijl The Beatles nog bestonden was John Lennon al bezig zijn vredesboodschap wereldwijd uit te brengen via zijn nieuwe uitlaatklep: de Plastic Ono Band. Naast Yoko bestond de groep uit o.m. Eric Clapton, Klaus Voormann, drummer Alan White, Delaney & Bonnie Bramlett & friends, Keith Moon, Elephant's Memory, Billy Preston, Nicky Hopkins, Phil Spector en drummer Jim Keltner. De single werd live opgenomen in een hotelkamer in Montréal, Québec (Kamer 1742 - Queen Elizabeth Hotel) en uitgebracht in de maand juli 1969. Woonden de opname bij: naast vele journalisten ook bekende personaliteiten zoals Timothy Leary, Rabbi Abraham Feinberg, Joseph Schwartz, Allan Rock, Rosemary Woodruff Leary, Petula Clark, Dick Gregory, Allen Ginsberg, Murray the K, Al Capp en Derek Taylor.
 




Een LP van Glen Campbell staat altijd vol met kwaliteitsmuziek.








John & Yoko houden hun bed-in als protest tegen de oorlog in de wereld.

Het bekendste nummer uit de elpee "Nashville Skyline" was zonder twijfel "Lay Lady Lay". Dylan was niet aanwezig op Woodstock maar wel op het festival van het eiland Wight. Hijzelf was niet tevreden over zijn optreden aldaar en de kritieken achteraf waren niet mals. Toch blijft deze song een prachtige herinnering uit die warme zomer van 1969.
 


En tot slot de derde single die in oktober 1969 uit dat geweldig album "Nashville Skyline" werd getrokken. Met dank aan de fantastische studiomuzikanten en het is vooral het dromerige geluid van de pedal steel gitaar dat mij boeit.
 


Robin Gibb had de groep net verlaten toen deze single in 1969 uitkwam. Oorspronkelijk was de song bedoeld voor Joe Cocker. Uiteindelijk namen Barry en Maurice hem alleen op met Colin Petersen aan de drums.
 


Geweldige single van Tony Joe White die Elvis Presley meteen op zijn setlist plaatste. White luisterde als kind veel naar Cajun music uit Louisiana. Dan weet je meteen waar hij de mosterd vandaan haalde voor zijn swamprock. Billy Swan producete de single en werd zelf pas bekend als singer-songwriter in de jaren '70.
 




"Nashville Skyline" van Bob Dylan. Mooie, originele foto.


The Bee Gees herleid tot een trio want Robin had de groep verlaten.


Een jonge, gladgeschoren Tony Joe White in 1969.

In navolging van Kuifje, Neil Armstrong en David Bowie droomde Salvatore Adamo in 1969 ook van een uitstap naar de maan. Met een prachtige barokke trompet en op het einde hoor je zelfs een Indiase sitar weerklinken.

 

Op het Eurovisiesongfestival van 1969 kon Louis Neefs de hoofdvogel niet afschieten met "Jennifer Jennings" maar met "Iris" won hij een internationaal festival in Griekenland. De b-kant is trouwens "Agapo Tin Ellada", volledig in het Grieks gezongen.

 

In eigen land was Arthur Blanckaert wel sant. In 1969 scoorde hij met deze prachtige compositie. Een Engelse vriend uit Zaventem vertelde mij toen dat deze song een wereldhit had kunnen zijn mits hij in het Engels was gezongen. Ondertussen is de zanger 72 en nog altijd actief.
 


En ik eindig vandaag met een andere track uit dat fantastisch album "Laughing Cavalier" uit 1969 en trouwens ook op single uitgekomen. Blijkbaar hadden Sylveer Vanholme & C° niet al te veel vertrouwen op de maan want ze vroegen meteen om terug naar de aarde te vliegen.

 


In 1971 zorgden de Wallace Collection voor de soundtrack van de film "La Maison".


De best verkopende Belgische artiest aller tijden!






"Serenade" was ook een mooie single van de Brusselse band.

Dan ging het heel wat makkelijker voor de band van Robbie van Leeuwen om door te breken in Amerika in 1969. Het was een meesterlijke zet van hem om de zanger te vervangen door Mariska Veres. Haar taalfoutje (ze zingt 'godness' i.p.v. 'goddess') bedekken we met de mantel der liefde. Zo ook de inspiratie voor dit nummer: "The Banjo Song (Oh Suzanna!)" van de 'Big Three'. Dat kwamen we pas vele jaren later te weten dankzij het internet. Toch een geweldige intro. Ze geraakten niet verder dan een 2de plaats in Nederland (geen sant in eigen land) maar stonden wel op 1 in het land van Uncle Sam.
 


In het kielzog van Shocking Blue braken ook deze Nederlandse jongens door in de USA. Toen ik deze single voor het eerst hoorde in 1969 dacht ik meteen aan Paul Anka. Ik vond dat de stem van Hans Bouwens (echte naam van George Baker) daar heel hard op leek. Jaren later koos Quentin Tarantino voor deze song toen hij de soundtrack samenstelde voor zijn film "Reservoir Dogs". Ook duidelijk een fan.
 


En het bleef maar goed gaan voor de Nederlandse groepen. In het najaar van 1969 stonden Peter Tetteroo ('zwarte' stem) en Hans van Eijck (toetsenist en componist van de song) ook hoog in de hitlijsten van de Benelux. In het voorjaar van 1970 bereikten ze zelfs de Amerikaanse charts! "Après tous les beaux jours je te dis merci, merci"...
 


En ik beëindig dit onderonsje van onze Noorderburen uit het formidabel en gevarieerd muzikaal jaar 1969 met de opvolger van "Venus", die ik -zo mogelijk- nog leuker vond. "Mighty Joe with the bass voice"...♥♪♫♪♫♥♪♫♪♫♥♥♥♪♫♪♫♥♪♫♪♫♥...
 




Golden Earring werkte naarstig aan een internationale carrière.


Shocking Blue met de flamboyante Mariska Veres.


Sommigen meenden een verdoken boodschap voor drugs te ontdekken maar ik zie hier alleen maar een groen tasje.


De Amerikanen dachten eerst dat dit een Schotse groep was.


Het mooie hoesje van de single en geef toe, we waren toen toch allemaal een beetje verliefd op Mariska.

Deze Amerikaanse singer-songwriter (componist van o.a. "Rainy Night In Georgia" en "Polk Salad Annie") was in 1969 aardig op weg om een eigen carrière uit te bouwen. Hij wordt vaak in één adem genoemd met CCR en is dan ook een vaandeldrager van de Swamprock. Ik zag hem trouwens optreden in het voorprogramma van Creedence in het Antwerps Sportpaleis (24 september 1971).
 


Kenny Rogers zong voordien bij de New Christy Minstrels ("Green, Green"), net zoals o.a. Barry McGuire ("Eve Of Destruction"), Gene Clark (later bij The Byrds) en Kim Carnes ("Bette Davis Eyes"). In 1968 had zijn groep The First Edition al enige bekendheid verwormen met het fantastische "Just Dropped In (To See What Condition My Condition Was In"), een psychedelische song die door Jerry Lee Lewis werd geweigerd. Dit nummer gaat over een soldaat die terugkomt van de oorlog in Vietnam en zijn geliefde Ruby terugvindt... Hier bestaat enige tegenstrijdigheid. Volgens een bron is die "crazy Asian war" die van Korea omdat er in het lied niet specifiek verwezen wordt naar Vietnam. Maar omdat die song werd geschreven door Mel Tillis in 1967 werd algemeen aangenomen dat het om de oorlog in Vietnam ging.
 


Burt Bacharach en Hal David schreven dit juweeltje speciaal voor de film "Butch Cassidy and the Sundance Kid" (september 1969) met in de hoofdrollen Paul Newman en Robert Redford. Billy Joe Thomas had er in dat najaar een wereldhit mee tot diep in 1970.
 


Van deze geweldig mooie compositie uit 'Porgy & Bess' (George & Ira Gershwin/Dubose Heyward) bestaan ontelbare versies. Een van mijn favoriete is deze van de Nederlandse blues/rockband met muzikale grootheden als gitarist Jan Akkerman, drummer Pierre van der Linden en zanger Kazimir 'Kaz' Lux.
Volop zomerse muziek in de herfst moet kunnen, toch?
 




Het hoesje van de single. De man is intussen heel wat veranderd. Hij draagt nu een grijs ringbaardje. Zijn neus is nog altijd dezelfde gebleven...


"Groupy Girl" is ook een mooie single van Tony Joe White.






Uiterst links zit Jan Akkerman voor wie Eric Clapton een grote bewondering heeft.

Ondertussen werd op de weide van Max Yasgur alles in gereedheid gebracht voor het Woodstock Festival (voluit Woodstock Music & Art Fair). Het vond plaats van 15 tot 18 augustus 1969 in de Amerikaanse plaats Bethel met als motto "3 Days of Peace & Music". Het werd een van de bekendste en belangrijkste festivals in de geschiedenis van de Amerikaanse hippiecultuur en popmuziek. Er vielen drie doden: één door een overdosis heroïne, één doordat een man in slaap was gevallen en door een tractor werd overreden en een andere festivalganger stierf aan een gesprongen blindedarm. Daarnaast werden er op het festival twee baby's geboren en hadden vier vrouwen een miskraam. Aanvankelijk werden 200.000 festivalgangers verwacht maar het liep al vlug uit de hand en er daagden minstens dubbel zoveel muziekliefhebbers op. In een straal van honderden kilometers zaten ongeveer 1 miljoen mensen geblokkeerd in een monsterfile. Daarenboven regende het bijna onophoudelijk waardoor de weide werd herschapen tot één reusachtige modderpoel.

[Bron: Wikipedia]

Alle deelnemende artiesten van Woodstock 1969 opsommen zou onbegonnen werk zijn maar hierna volgen mijn favorieten. Een beeld dat mij altijd zal bijblijven toen ik de documentaire van Michael Wadleigh een jaar later in de bioscoop zag is dat van deze Afro-Amerikaanse zanger/gitarist die met een getormenteerd gelaat en vol passie over vrijheid zingt: "Sometimes I feel like a motherless child, a long way from my home"...

Woodstock 1969 met al die jongeren verzameld op één festival was een uitgelezen plaats om vreedzaam te protesteren tegen die onzinnige oorlog in Vietnam. En dat deden Country Joe & The Fish met verve. Het zou toch nog tot in 1975 duren eer het vredesakkoord tussen beide landen werd ondertekend. 

Zeldzame studioversie:


Hier is de liveversie:


Deze song van de blues/boogieband Canned Heat kwam uit 1968 maar werd opnieuw een hit in 1969 door het Woodstockfestival. De tekst leek wel speciaal geschreven voor het gebeuren en toen gingen letterlijk honderdduizenden jongeren de boer op. "I'm gonna leave this city, got to get away. All this fussing and fighting, man, you know I sure can't
stay"... 



Een ander hoogtepunt van het Woodstockfestival (1969) was de uitvoering van dit "Lennon/McCartney"-nummer. Joe Cocker's versie kwam ook al uit 1968. Memorabele beelden al had de Brit -volgens mij- toch beter achtergrondzangeressen gekozen i.p.v. -zangers. Met zijn spastische bewegingen mag hij zeker aanspraak maken op het uitvinden
van de luchtgitaar.



De blanke blueszangeres die aanvankelijk zong bij 'Big Brother & The Holding Company' was ook al het hoogtepunt geweest op het Monterey Festival (1967). Hier schittert zij weer op Woodstock met het doorleefde "Try (Just A Little Bit Harder)" en vooral met "Ball And Chain". Redenen genoeg om geboeid te blijven luisteren.
 


Maar de band die bij mij toch wel de meeste indruk naliet met zijn Latijnse sound was Santana. Geniet mee van deze 11:45 minuten lange versie van "Soul Sacrifice" op het festival van Woodstock. Morgen meer muzikale hoogtepunten uit die boeiende periode.
 


Artiesten die optraden of op Woodstock waren, alfabetisch gerangschikt: Joan Baez - The Band - Blood, Sweat & Tears - Paul Butterfield Blues Band Canned Heat - Joe Cocker - Country Joe and the Fish - Creedence Clearwater Revival - Crosby, Stills, Nash & Young - Grateful Dead - Arlo Guthrie - Tim Hardin - Keef Hartley Band - Richie Havens - Jimi Hendrix - The Incredible String Band - Jefferson Airplane - Janis Joplin - Melanie Mountain - Quill - Santana - John Sebastian - Sha-Na-Na - Ravi Shankar Sly & the Family Stone - Bert Sommer - Sweetwater - Ten Years After - The Who - Johnny Winter
(c) Wikipedia

Grote afwezigen volgens mij: The Beatles - The Rolling Stones - Bob Dylan - The Doors - The Byrds - Donovan - Manfred Mann - e.v.a.


Richie Havens (links) met zijn gitarist


Country Joe McDonald




Prachtig beeld van het optreden van Joe Cocker


Janis Joplin met de mooie zonnebril


Legendarisch gitaarduel tussen David Brown (bas) en Carlos Santana (rechts)

De opvolger van "Pinball Wizard" was ook een schot in de roos. Eind 1968 had Pete Townshend al tijdens een interview laten vallen dat hij aan een rock opera werkte. En wat voor een...



Maar de man die zijn single met een perfecte timing uitbracht was David Jones, die de artiestennaam Bowie aannam om niet verward te worden met de zanger van The Monkees. De titel is een woordspeling op de film van Stanley Kubrick "2001: A Space Odyssey" (1968). Die 21ste juli 1969 zag ik dus de maanlanding live vanuit Londen op de BBC-tv en won Eddy Merckx tevens zijn eerste Ronde van Frankrijk. Een memorabele dag uit mijn leven.



En als ik Bowie hoor zingen "Ground control to Major Tom" moet ik altijd weer denken aan deze b-kant van "I'm Free", ook uit die rock opera "Tommy". De ultieme nachtmerrie van een astronaut is het contact met de aarde te verliezen en voor eeuwig te blijven rondzweven in het heelal.
 


1969 was een cruciaal jaar voor de Fab Four. De 'Get Back'-sessies waren achter de rug maar niet goed genoeg bevonden om er een LP van uit te brengen. De promotiestunt op het dak van de Apple building was gelukt, de single "Get Back/Don't Let Me Down" samen met Billy Preston was een succes en stond in juli 1969 nog in de onderste regionen van de charts, toen deze single naar de top van de hitparades vloog. Zonder George en Ringo evenwel want die hadden de groep even verlaten in april 1969. John was getrouwd met Yoko in Gibraltar en Paul nam Linda Eastman als zijn wettige echtgenote in Londen. Deze ballade vertelt het liefdesverhaal van Lennon en Ono en McCartney drumt hier als de besten...
 




De allereerste Rock opera en meteen ook een conceptalbum.


Een beeld uit de originele videoclip van "Space Oddity" uit 1969.


Toen ik dit beeld live zag in Londen was het even over middernacht, dus eigenlijk al 21 juli 1969. In Amerika was het nog altijd 20 juli.


Eddy Merckx was op 21 juli 1969 wel de overwinnaar in de Tour de France. Er zouden nog vier overwinningen volgen.


Deze sessies konden door Glyn Johns niet bewerkt worden tot een goed resultaat tot Phil Spector er in 1970 de LP "Let It Be" van maakte, tot grote wanhoop van Paul McCartney.


Het liefdesverhaal van John & Yoko verteld in amper drie minuten.

Het was lang wachten op The Rolling Stones die zonnige 5 juli 1969 in het Londens Hyde Park. Zouden ze wel komen opdagen want Brian Jones was enkele dagen voordien in mysterieuze omstandigheden om het leven gekomen. In afwachting luisterden we aandachtig naar de melancholische sound van Robert Fripp & Co. De fantastische elpeehoes zouden we pas enkele maanden later in de platenwinkels ontdekken.
 


Ondertussen was de massa jongeren aangegroeid tot ongeveer 200.000 (600.000 op het einde van het concert, zo vernamen we later via het journaal op radio en TV). Een bonte menigte van hippies, rockers, folkies en jammer genoeg ook Hell's Angels. De peetvader van de Britse blues (van Griekse komaf nota bene) maakte het lange wachten in die hitte draaglijk. Alexis Korner met zijn nieuwe band 'New Church':
 


En eindelijk waren ze daar, de Stones. Mick Jagger citeerde een gedicht, bracht hulde aan de pas overleden Brian Jones en liet honderden vlinders vliegen. Wat kan ik zeggen over hun optreden? Het was niet zo denderend: Jagger was zwaar aangeslagen, de overige bandleden waren niet zo erg in vorm en alleen Mick Taylor bewees een volwaardige vervanger te zijn. Maar toen de intro van hun kersverse single werd ingezet ging er een rilling doorheen de massa.
 


Met een tevreden gevoel maar moe van mij doorheen die grote massa te wringen en een beetje verbrand van de hevige zon keerde ik die 5de juli 1969 terug huiswaarts (in Winchmore Hill bij Mr. & Mrs Farthing, die zeer ongerust waren). Daar wachtte mij een uitbrander van jewelste want in die tijd bestonden nog geen gsm's en wij hadden er niet aan gedacht dat de prefect met de vaste telefoon ons gastgezin ging opbellen vanuit Canterbury. Deze eendagsvlieg stond toen hoog in de Britse hitlijsten en er hing toen werkelijk iets in de lucht...
 




In de vroege voormiddag was het nog gezellig, wachtend op het grote spektakel.


Maar eens de muziek begon te spelen begonnen enkele fans hevig te dansen.


In de late namiddag was de massa uitgegroeid tot ongeveer 600.000 man.


De peetvader van de Britse blues.


Brian Jones was net enkele dagen vóór het concert in duistere omstandigheden gestorven.