Back to the roots in 1970

Tijd om even te blijven stilstaan bij een machtige vinylschijf uit september 1970. Na zijn triomf op Woodstock 1969 veroverde Carlos Santana met zijn band de hele wereld met zijn betoverende muziek. 'Black Magic Woman' was van de hand van Peter Green en slechts een kleine hit voor Fleetwood Mac in 1968. Hier werd ze gekoppeld aan een zigeunerkoningin en dat duo scoorde wonderwel. 'Abraxas' was een van mijn eerste elpees en meteen een mijlpaal in de muziekgeschiedenis.
 


En die 'Gypsy Queen' ging naadloos over in een prachtige cover van Tito Puente's compositie. Opwindende klanken uit Midden-Amerika: "Oye como va, mi ritmo bueno pa' gozar, mulata"! Meer moet dat niet zijn. Puente's bijnaam was niet voor niets "El Rey de los Timbales".
 


El original de 1963:


De track die het vaakst gedraaid werd op de RTBf-radio (elke woensdagnamiddag) was deze instrumentale song die het verhaal vertelt over iets dat gebeurd is in het noordoosten van Iran (voorheen Perzië) (Nishapur, Neyshābūr, Neshabur). Zonder tekst is het moeilijk uit te leggen waarover deze song gaat. Feit is dat daar 1,7 miljoen mannen, vrouwen en kinderen werden vermoord op bevel van Genghis Khan's dochter in 1221...
 


Maar de bekendste track uit 'Abraxas' en de slow waarop toen het meest werd gedanst is wel deze heerlijke samba. Die song alleen al maakte de aankoop van deze fantastische elpee de moeite waard. Het schilderij op de cover is van Mati Klarwein en heet 'Annunciation' (1961). De albumtitel komt uit een boek van Herman Hesse ('Demian') en wordt op de achterkant van de hoes helemaal uit de doeken gedaan.

 

Eric Clapton was dat andere gitaarwonder aan deze zijde van de oceaan en hij was ook niet blijven stilzitten in 1970. Naast zijn epos 'Layla' stond deze mooie blues ook op de LP 'Layla And Other Assorted Love Songs". "Bell bottom" is een spijkerbroek met brede pijpen. Dat was toen fel in de mode en heel makkelijk voor mensen met grote voeten...
 








De gelijknamige elpee uit 1970.


De uitgeklapte hoes van 'Abraxas'.


De binnenzijde van de hoes.


De Santana Band in 1970.

Britse eendagsvlieg uit de zomer van 1970: ze bleef wekenlang "steken" op nummer 2 omdat Mungo Jerry op het hoogste schavotje stond met zijn eerste hitsingle 'In The Summertime'. De single werd een hit voor platenmaatschappij Dick James Music (DJM) en onder de studiomuzikanten bevonden zich Harry Pitch of Ian Duck (daarover bestaat discussie) op mondharmonica en Zack Laurence op piano. Deze laatste verving Elton John want die werd niet goed genoeg bevonden door DJM. De melodie was een b-kantje voor de Amerikaanse groep 'Wind' waar Tony Orlando zanger was en die enkele jaren later bekend zou worden samen met twee zangeresjes in de band 'Dawn'.
 


One-hit wonder uit Brazilië en een hit in de Brusselse discotheken in 1970. Donato is een gerespecteerd muzikant in zijn land en werkt veel samen met Eumir Deodato. De funky wah-wahgitaar doet nog het meest denken aan Curtis Mayfield. Doet dit instrumentaal muziekje een belletje rinkelen? Dat kan, want niemand minder dan Jacques Brel gebruikte het jaren later voor zijn controversieel lied 'Les F...' waarin hij zijn gal uitspuwde.
 


Eendagsvlieg uit 1970: een pareltje van de Neville Brothers in een knappe productie van Allen Toussaint. The Meters hebben natuurlijk nog andere platen uitgebracht maar deze single kende het meeste succes bij ons. Ik hoorde hem enkele malen op de radio en ontdekte hem later op een juke-box.



One-hit wonder uit 1970 dankzij Radio Noordzee Internationaal waar deze herkenningstune meermaals per dag werd gedraaid. Les Reed is een Engels pianist, songschrijver en leider van zijn eigen orkest. Hij begon zijn carrière als pianist bij 'The John Barry Seven'. Claude François deed vaak een beroep op zijn orkest bij het opnemen van platen. Het 'Les Reed Orchestra' zorgde in 1967 ook voor de instrumentale track van 'Delilah' gezongen door P.J. Proby en iets later door Tom Jones (een grote hit voor hem in 1968). 
 


Maar de allermooiste eendagsvlieg uit 1970 vond ik toch deze 'Viva Tirado' van El Chicano afkomstig uit Los Angeles. De groep bestond uit Amerikanen van Mexicaanse afkomst en was duidelijk geïnspireerd door Santana. De Noorse groep Titanic (bekend van 'Sultana') was waarschijnlijk ook fan. Heerlijke 'laidback' Latijnse jazzy/salsa-muziek voor een druilerige namiddag als deze.
 






Erik Van Neygen zit uiterst links op de foto.

Deze Amerikaanse formatie had Johnny Rivers als manager/producer en was er als de kippen bij om composities van o.a. Laura Nyro te coveren. Zoals deze song waarin niet de wereld maar de natie moet worden gered van enig onheil.
 


De vaandeldrager van de reggae uit Jamaica moet dan weer gedacht hebben: "Laat ons een mooie compositie van Cat Stevens nemen en er een reggaesausje overgieten en ik heb een wereldhit!". Maar de wereld is nog altijd even wild als in 1970. Misschien zelfs nog een tikkeltje wilder...
 


Deze Afro-Amerikaanse zanger/drummer maakte in de jaren '60 deel uit van de band 'Electric Flag' en van 1969 tot januari 1970 van de formatie 'Band of Gypsys', samen met Jimi Hendrix en Billy Cox. Hij schreef de song voor 'Band of Gypsys' maar nam in de overgang naar een nieuw decennium deze funky compositie opnieuw op en, inderdaad, er stonden de wereld vele veranderingen en nieuwe uitdagingen te wachten in de seventies.
 


Onze aarde is zeldzaam moeten deze Amerikanen in 1970 gedacht hebben toen ze een compositie opnamen van Norman Whitfield, Edward Holland, Jr. en Cornelius Grant (Tamla Motown). The Temptations hadden er al een hit mee in 1966 en nu stond ze op de geweldige elpee 'Ecology' van Rare Earth. In 1971 werd de song nogmaals gecoverd door de Faces maar om contractuele redenen op de soloplaat 'Every Picture Tells A Story' van Rod Stewart geplaatst. Laten we zorg dragen voor onze aarde zodat we ze niet verliezen...
 






Fraaie compositie van Laura Nyro (spreek uit: 'nieroo' en niet 'naairo').


The Fifth Dimension






Het Afrokapsel was toen erg in trek en de vaandeldragers ervan waren Billy Preston en Buddy Miles.


Hier staat Buddy Miles rustig te keuvelen met zijn makker Jimi Hendrix (links).

Versie 1969:

Versie 1977:


In oktober 1970 werd deze versie van de mooie compositie van Joni Mitchell over het festival van augustus 1969 een grote hit. Er was al een ruigere versie uitgebracht door Crosby, Stills, Nash & Young en de auteursversie kwam er ook pas in 1970, net zoals de documentaire van Michael Wadleigh. En nu was het de beurt aan Ian (alias Iain) Matthews (ex-Fairport Convention) om de vruchten te plukken van dit legendarisch muziekfestival.
 


Ongehoord en ongezien in 1970: een singer/songwriter brengt een volledige elpee uit met composities van een andere singer/songwriter! De plaat kreeg de nodige aandacht van Omroep Antwerpen (elke zaterdag na de BRT Top-30). Helaas moest ik 25 jaar zoeken om ze op de kop te kunnen tikken. De mooie hoestekening is van Dean Torrence (50% van Jan & Dean) en stelt een Amerikaanse slee voor in de woestijn met Nilsson aan het stuur en Newman achterin, want hij speelde piano en zong ook mee. 'Nilsson sings Newman' werd jammer genoeg geen commercieel succes. 'Living Without You' werd een jaar later nog eens gecoverd, maar daarover later meer.
 


In oktober 1970 bracht de grootmeester het album 'New Morning' uit met daarop deze parel die vooral in Nederland hoog in de hitlijsten stond. Een maand later bracht George Harrison al zijn versie uit op de 3LP-box 'All Things Must Pass' en in 1971 was het de beurt aan Olivia Newton-John om te scoren met haar popversie van deze countryrocksong.
 


Neil Young was een bezig bijtje in 1970. Zo bracht hij platen uit met zijn makkers Crosby, Stills & Nash (als CSN & Young) maar ook solo, zoals deze breekbare ballade van september 1970.
 






The Muppets met Pino, de grote vogel uit Sesam Straat.




Mondo Cane: Sweden, Heaven and Hell


Dit is de beruchte saunascène met op de achtergrond het deuntje 'Mah-Na-Mah-Na'.








Nilsson


Randy Newman

Dan was er ook 'Zabriskie Point' geregisseerd door Michelangelo Antonioni met een schitterende soundtrack, maar deze geweldige ballade stond er jammer genoeg niet op. Big O zong zich wel de longen uit het lijf tijdens de eindgeneriek. De film gaat over de tegencultuur van de late jaren '60 en werd gedraaid in Death Valley.
 


Wie er wel op die soundtrack van 'Zabriskie Point' stond is Pink Floyd met in feite een heropname van 'Careful With That Axe, Eugene' uit 1968. De song werd gebruikt bij de memorabele scene waarin een gebouw ontploft en meermaals vanuit een andere hoek in slow motion is gefilmd.
 


Nog zo'n formidabele film uit 1970 is 'M*A*S*H' geregisseerd door Robert Altman. In tegenstelling tot wat velen denken gaat de film niet over de belevenissen in een veldhospitaal tijdens de Vietnamese oorlog maar tijdens die van Korea (jaren '50). Maar wie aandachtig kijkt ziet toch vele gelijkenissen met die guerrilla in Vietnam. Later werd er een TV-serie van gemaakt.
 


En het filmthema dat mij het meest intrigeerde in 1970 was dit juweeltje van opgebouwde spanning uitgevoerd door Maestro Ennio Morricone. Nog vóór ik de film had gezien repte ik mij naar de platenwinkel om dat singletje te kopen. Met Gian Maria Volonté en Florinda Bolkan in de hoofdrollen en geregisseerd door Elio Petri.
 










Het originele hoesje van een van mijn eerste singletjes.

Een ingetogen song met een tekst die helaas vandaag de dag nog altijd geldt. De formatie werd opgericht in 1966 en bestond uit Steve Rowland - vocals, gitaar, drums; Albert Hammond en Mike Hazlewood - vocals, gitaar; Christine Holmes, Doreen De Veuve, Pam "Zooey" Quinn en Kevin Lamb - vocals. Zij hadden in april 1970 een hit met deze cover van 'Rare Bird', een progressieve rockband. Ik hou vooral van de eindgeluiden van de Moog synthesizer of is het de Mellotron?



Het origineel uit 1969:


Deze melancholische song komt uit augustus 1970 want toen werd de knappe elpee 'A Question Of Balance' van de Moody Blues uitgebracht waarop ook de hitsingle 'Question' stond. Met de machtige muzikale ondersteuning van de Mellotron van Mike Pinder.
 


Paul McCartney schreef deze droevige ballade uit de LP 'Let It Be' al in september 1968, toen hij voelde dat de groep uit elkaar aan het vallen was. De single werd zelfs niet uitgebracht in het VK maar bereikte toch de eerste plaats in de VS op 13 juni 1970. Het werd de 20ste (!) en laatste nummer 1 in Amerika. Phil Spector overgoot de song met veel te veel strijkers en achtergrondkoortjes zodat ik het lange tijd zeer moeilijk had dit nummer te beluisteren. Waarschijnlijk ook omdat ik toen besefte dat mijn favoriete groep aller tijden voorgoed gesplit was. Billy Preston speelt mee op het Hammondorgel. Het werd meteen de laatste single van The Beatles waarop de Fab Four nog allen in leven zijn.



Door toedoen van McCartney werd de song in 2003 heruitgebracht op de cd 'Let It Be... Naked', zoals hij hem oorspronkelijk bedoeld had:

En alsof dat nog niet genoeg was kwam op 5 oktober 1970 de LP 'Led Zeppelin III' uit met daarop een knaller van een bluesrock van meer dan 7 minuten. John Paul Jones speelde op het Hammondorgel en bediende zich van de baspedalen voor de baslijn. Geweldige slow maar je mocht vooral geen "luhduhvuhduh" hebben!
♫♫♫ "Since I've been loving you I'm about to lose my worried mind..."♫♫♫ 
 
















CD uit 2003.




Robert Plant


Jimmy Page


Page & Plant

Interessante remake van deze Jagger/Richards compositie. De Amerikaanse jazz/rock-band schreef er een hele symfonie rond. Stond op de derde elpee simpelweg getiteld '3' en uitgebracht in juni 1970. 
 


Jazz/funk was ook in de mode in 1970. De Amerikaanse groep liet een tijdje later het woord 'jazz' weg in de bandnaam maar heeft het 'epitheton ornans' de laatste jaren weer toegevoegd. Zo kon ik mijn platen van 'J' naar 'C' verhuizen. Mooie compositie van Wilton Felder. De cover van 'Thank You Fallettinme Be Mice Elf Again' (geschreven door Sly Stewart) is fenomenaal maar helaas is de klank op YouTube te slecht. Onderaan is er een link waar je 30 seconden van dat legendarisch nummer kunt horen.
 


Ringo was in 1970 druk bezig met het uitbrengen van muziek. In maart was er zijn LP 'Sentimental Journey' met standards uit de jaren '20, '30, '40 en '50. In september bracht hij dit gelijknamig album uit met niets anders dan countrysongs. Voorwaar een bezig bijtje en niet slecht voor een gewezen kevertje.  
 


Op 4 oktober 1970 was het weer "huilen met pet op" want 16 dagen na Jimi Hendrix overleed de voormalige zangeres van Big Brother & The Holding Company, ook op de leeftijd van 27 jaar. Zij nam deze versie op in 1970 met haar nieuwe groep, de 'Full Tilt Boogie Band'. De song kwam op haar postuum album 'Pearl' te staan dat werd uitgebracht op 11 januari 1971. Bert Berns en Jerry Ragovoy componeerden deze blues/rock en 'Garnet Mimms & The Enchanters' hadden er al een hit mee in de VS in 1963, zo vernam ik vele jaren later.
 








De achterzijde van 'Old Socks New Shoes - New Socks Old Shoes'.


De voorzijde van 'Old Socks New Shoes - New Socks Old Shoes'.




De achterkant van de tweede cd van Ringo.


Haar alcoholverslaving heeft haar uiteindelijk de das omgedaan.


Het boegbeeld van de hippiemeisjes.

Mijn Top-10 cd's van 2012

Het einde van het jaar nadert met rasse schreden. Tijd dus voor overzicht van de Top-10 van mijn cd's die ik in het jaar 2012 kocht. 

1. Paul McCartney – Kisses On The Bottom

2. Small Faces –Small Faces Original mono+stereo album+17 bonus tracks Remaster 2012-2CD

3. The Beach Boys – That's Why God Made The Radio

4. Various Artists – The Roots Of The Beach Boys

5. Various Artists – Best Of Bond... James Bond - 50 Years – 50 Tracks – 2CD

6. Bob Dylan – The Real... Bob Dylan – The Ultimate Bob Dylan Collection 3CD - 2012

7. Various Artists – The Roots Of Adele

8. Various Artists – Alle 40 goed – Soul - 2CD

9. Various Artists - Knuffel Rock 2012 - 3CD

10. Various Artists – Maximum Hit Music 02 2012

Met Eric Clapton op gitaar:

 

Misschien de band waarvan de sound nog het meest geleek op die van 'Blood, Sweat & Tears'. De groepsnaam komt uit een toneelstuk van Shakespeare en het is ongelooflijk hoe goed de stem van Jim Peterik gelijkt op die van David Clayton-Thomas.
♫♫♫ "Great God in heaven, you know I love you..." ♫♫♫
 


Zelfs uit Nederland kwamen trompetgeluiden, zij het heel wat commerciëler dan hun Amerikaanse of Britse voorbeelden. Dit is de debuutsingle uit september 1970. Jacques Kloes was de leadzanger van deze gezellige bende muzikanten.
 


De zoveelste hit van deze Noord-Amerikaanse band sinds zijn ontstaan als 'Chicago Transit Authority'. Was het nu 25 of 6 vóór 4 of was dat een ander nummer? Het is nu in elk geval 2 vóór half elf. Goedemorgen iedereen!
 


En als afsluiter voor vandaag een knappe compositie van Gerry Goffin en Carole King, met de geweldige stem van de Canadees David Clayton-Thomas, de fantastische blazerssectie en het formidabel achtergrondkoor. Ook uit 1970: "That ole sweet roll..."
 






De elpee uit 1970.

Zwarte muziek in 1970

In september 1970 bracht de vroegere zanger/gitarist van The Impressions de legendarische elpee 'Curtis' uit. Misschien moeten we deze titel in gedachten houden op 21-12-2012. Rhythm & Blues en soul gleden langzaam maar zeker over naar funk. De hoes staat in het collectief geheugen gegrift en olifantenpijpen waren toen in de mode. En dat is heus geen werkwoord...
 


Robert Bloom was een Amerikaanse songschrijver die vaak met Jeff Barry samenwerkte. Hij was actief in de genres pop, calypso en rock en hij had vooral een 'zwarte' stem. Zo schreef hij o.m. mee aan 'Mony Mony' (Tommy James & The Shondells). Bloom leed aan depressies en schoot zich in 1974 door het hoofd. Barry was de enige begunstigde van zijn levensverzekering. One-hit wonder uit de zomer van 1970. 
 


Voorlopig bleef Stevie Wonder de soulmuziek en zijn platenlabel 'Motown Records' nog altijd trouw en dit resulteerde in deze grote hit uit die prachtige zomer van het jaar 1970.
 


Maar 'The Queen Of Soul' liet zich ook niet onbetuigd. Met deze song, geschreven door Ahmet Ertegün en Betty Nelson, kwam zij na Stevie Wonder op 1 te staan in de VS in september 1970. De compositie werd eerst opgenomen door Ben E. King in 1962 en werd opnieuw een hit voor Adriano Celentano in 1977. 
 






Ik heb een optreden van James Brown op DVD toen hij al diep in de vijftig was. Ongezien! Fantastisch optreden!!!

Alvin Lee en zijn makkers hadden goed gescoord op Woodstock 1969 en deze single stond van juni tot oktober 1970 hoog in de Britse charts. Het zou de enige hitsingle van TYA worden. De bands begonnen zich in het algmeen meer en meer toe te leggen op de verkoop van elpees. Ik zag de groep in het voorjaar van 1971 spelen in Vorst-Nationaal. Een herinnering om nooit te vergeten.
 


Jimi Hendrix schitterde op Woodstock 1969 en ook op het Isle of Wight Festival dat plaatsvond van 26 tot 31 augustus 1970. Op 18 september 1970 sloeg het noodlot toe en werd de Club 27 groter. Hij haalde zijn 28ste verjaardag op 27 november 1970 niet. Die dag werd ik 19 en rond die periode stormde deze single de hitlijsten binnen. De song stond al te blinken op de dubbelelpee 'Electric Ladyland' uit 1968. "Well I'm standing next to a mountain and I chop it down with the edge of my hand..." 
 


In november 1970 stormden Robert Plant, Jimmy Page, John Paul Jones en John Bonham de hitlijsten binnen en zodra ik de kreet van Plant hoorde dacht ik meteen aan de Vikingen. De song werd geschreven na een optreden in Reykjavik (IJsland) en zonder videoclip zag ik in mijn verbeelding al die plundertochten uit lang vervlogen dagen: "A-ah-ahh-ah, ah-ah-ahh-ah, we come from the land of the ice and snow from the midnight sun where the hot springs blow..."
 


Er werd in november 1970 veel gespeculeerd wie er allemaal deel uitmaakte van de nieuwe groep die eerst 'Eric & The Dynamos' heette. Tijdens een optreden in de VS werd die verkeerdelijk aangekondigd als 'Derek & The Dominos'. Eric Clapton wou anoniem blijven en koos voor die nieuwe groepsnaam. Hij werd vergezeld in de band door toetsenist Bobby Whitlock, bassist Carl Radle en drummer Jim Gordon. Allen hadden zij deel uitgemaakt van de groep 'Delaney, Bonnie & Friends'. Duane Allman werd ook uitgenodigd door Clapton en hij is hier te horen in een episch gitaarduel. 'Layla' is een ode aan Pattie Boyd die toen nog getrouwd was met George Harrison, de boezemvriend van Clapton. De single werd pas in het voorjaar van 1971 uitgebracht.
 




De volledig uitgeklapte hoes van de eerste elpee van Black Sabbath.


Ozzy Osbourne staat tweede van rechts.


Alvin Lee zit tweede van links.


Jimi Hendrix was in 1970 een levenslustige jongeman. Niets wees erop dat hij kort daarna zou overlijden.






Led Zeppelin naast een vliegtuig.




Eric Clapton staat hier uiterst links op de foto. Duane Allman staat er niet bij want die weigerde permanent lid te worden van Derek & The Dominos. Hij speelde op 10 van de 14 songs op de allereerste elpee.


Dit is de hoes van de dubbelelpee 'Layla And Other Assorted Love Songs'.




Duane Allman staat niet op het hoesje. Hij was slechts een gastgitarist.

In 1970 stond de neef van Ravi Shankar heel even in de Amerikaanse charts met een elpee waarop alleen maar covers stonden van pophits overgoten met een Indiaas sitarsausje. Deze single werd toen regelmatig gedraaid in Jeugdclub De Reinaert, nabij de Brusselse Beurs. Ravi Shankar zelf overleed jammer genoeg op 11 december 2012 op 92-jarige leeftijd.

Country meets pop. Joe South schreef deze knappe song en zangeres Lynn Anderson had er een wereldhit mee. Het was al een tijdje geleden dat country nog in de hitparades gestaan had (Bobbie Gentry en Jeannie C. Riley) maar dit deuntje overheerste vanaf september 1970 de ether.
♫♫♫ I beg your pardon... ♫♫♫



In de tweede helft van de jaren '60 was Neil Diamond vooral bekend als componist in de Brill Building net zoals Carole King en Neil Sedaka. Hij schreef voor o.a. voor The Monkees en 'Red Red Wine' (Peter Tetteroo) en 'Kentucky Woman' (Deep Purple) waren ook van zijn hand. Vanaf het najaar 1970 begon de Amerikaan ook bij ons door te breken als singer/songwriter. Onder meer met dit gospelachtige lied. 
 


In oktober 1970 werd een tweede single uitgebracht uit het album 'Elton John' van ... Elton John. En eigenlijk was dit ook een gospelsong. Bernie Taupin schreef de lyrics. Toen men hem vroeg wat ze betekenden antwoordde hij dat hij zomaar woorden die goed klonken bij elkaar had geplaatst zoals de Franse dichters Baudelaire en Rimbaud dat ooit gedaan hadden.
 


Maar het was deze b-kant van 'Take Me To The Pilot' die de voorkeur kreeg en dus meer gedraaid werd door de deejays. 'Your Song' betekende meteen de wereldwijde doorbraak voor het schrijversduo Bernie Taupin/Elton John.
 




Ananda Shankar, niet te verwarren met zijn beroemde neef Ravi Shankar.


Bekende popdeuntjes met de sitar.






Een van mijn eerste singles.


De fantastische tweede elpee van Elton John uit oktober 1970. Ik heb hem tweemaal op vinyl (eentje is letterlijk grijsgedraaid) en nog eens op compact disc.

Na Jazz Bilzen (1965-1981), Monterey (1967), Wight (1968-1969), Hyde Park en Woodstock (1969) was het de beurt aan Nederland om een popfestival te organiseren. Het 'Kralingen Music Festival' werd gehouden in het Kralingse Bos, in de buurt van Rotterdam, van 26 tot 28 juni 1970. Fantastische affiche met o.m. Tyrannosaurus Rex, The Byrds, Santana, Jefferson Airplane, Supersister en Pink Floyd (zie link onderaan voor alle acts). Circa 120.000 toeschouwers woonden dat 'Pop Paradijs' of 'Holland Pop Festival 70' bij, gesponsord door Coca-Cola. De weergoden waren de muziekliefhebbers gunstig gestemd en daar haalden deze Britten hun voordeel uit. Het bekendste festival van Wight waar ook ene Urbain Servranckx tussen het publiek zat vond twee maand later plaats. 
 


Na het optreden van Tyrannosaurus Rex (met Marc Bolan en Mickey Finn) in het Kralingse Bos werd deze single in oktober 1970 uitgebracht en werd de moeilijke groepsnaam ingekort tot T. Rex. De glamrockperiode zou er pas enkele jaren later aankomen. Opmerkelijk voor deze song is het ontbreken van drums. In de plaats daarvan wordt het ritme ondersteund door tamboerijn en handgeklap.
 


Terwijl de buitenlandse artiesten in Kralingen hun act op het hoofdpodium deden stonden Thijs van Leer (orgel, fluit), Jan Akkerman (gitaar), Martin Dresden (bas, vocals) en Hans Cleuver (drums, vocals) op een zijpodium hun ding te doen. De grote doorbraak kwam er pas in het voorjaar van 1971 toen ik Focus zag optreden in het voorprogramma van Ten Years After in Vorst-Nationaal.
 


Prehistorie troef in de muziekgeschiedenis: na de Troglodytes (Troggs) en Tyrannosaurus Rex (T. Rex) kwam nu de Neanderthaler op de proppen. Hier werden de zaadjes gelegd voor 10cc want wie zat achter deze eendagsvlieg, zo vernamen we later? Eric Stewart, Kevin Godley en Lol Creme. Graham Gouldman kwam er iets later bij. Op het singlehoesje stond "Play it loud!" in grote letters geschreven en dat moet je beslist doen want er wordt precies met grote botten van een dinosaurus gemept op pauken, overtrokken met vellen van sabeltandtijgers!
 


Dit clipje is natuurlijk beter, jammer dat er 10cc staat i.p.v. Hotlegs, want dat is geschiedenisvervalsing. Zo zullen er in het jaar 3000 wellicht ook mensen zijn die beweren dat Obelix van Gallië naar Belgica verhuisde om minder belastingen aan Caesar te moeten betalen.
 


Enkele sfeerbeelden van het Festival in Kralingen.









Ray Dorset was het boegbeeld van Mungo Jerry. Met zijn krullende haardos en zijn grote bakkenbaarden leek hij op een sater. In een andere clip die in openlucht werd opgenomen had hij trouwens precies bokkenpoten.


De leuze van het festival was: vrijheid, blijheid en muziek.




Hopelijk waren er niet te veel slachtoffers van die kleine hittegolf eind juni 1970.










Hotlegs bestond in eerste instantie uit Lol Creme, Kevin Godley en Eric Stewart. Graham Gouldman kwam er iets later bij. In 1972 ontpopte de groep zich als 10cc.


Een Franse single want hierop staat "A jouer très fort".

Ondertussen kwamen er psychedelische rockgeluiden uit Nederland overgewaaid. Een nieuwe band was opgericht door de tweelingbroers Chris en Gerard Koerts. De eerste zangeres was Manuela Berloth (1968–1969) en vanaf de komst van de flamboyante Jerney Kaagman (1969–1983, 1987–1990) kon het niet meer stuk. 1970 was echt wel het jaar van de doorbraak en die begon met deze mooie compositie van George Kooymans van Golden Earring.
 


De tweede single van deze Nederlandse rockband was ook meteen een schot in de roos! Heerlijk om je luchtgitaar eens boven te halen.
 


Driemaal is scheepsrecht. Nog eentje om het af te leren: dit is de derde single van de geweldige Nederlandse rockband, ook uit 1970. ♫♫♫ "Manta, she's wild and exciting!" ♫♫♫
 


The Golden Ear-rings werden opgericht in Den Haag in 1961 (en daarmee een jaar ouder dan de Stones), ze evolueerden naar Golden Earrings en lieten de 's' vallen in 1969. Dit was de opwindende hitsingle uit 1970. Oost, West, thuis best!
 




Pacific, Gas & Electric moest de naam van de band in 1971 aanpassen tot PG&E op aandringen van de gelijknamige Amerikaanse nutsmaatschappij. Een gelijkaardig verhaal gebeurde bij Chicago Transit Authority die de naam moest inkorten tot Chicago vanwege de gelijknamige autobusmaatschappij. Toppunt: als je nu PG&E intikt bij Google kom je automatisch bij de nutsmaatschappij want zij heeft die drie letters aangenomen als logo nu de band niet meer bestaat!


Earth & Fire in 1970.


De groep een aantal jaren later. Jerney Kaagman, hier geflankeerd door de twee broers Koerts, was samen met de tweeling de enige constante in de rockband.


Een elpee uit 1970.


In het begin van de jaren '70 was lang haar voor rockmuzikanten in de mode.

Macca, Cocker, Dylan, Neefs en PG&E in 1970

In augustus 1970 werd de neerslag van een uitputtende tour doorheen de VS uitgebracht op een dubbele liveplaat. 'Mad Dogs And Englishmen' was de weergave van een perfecte balans tussen rock en soul en verkocht als zoete broodjes, mede dankzij de knappe backing band met uitblinkers als Leon Russell, Chris Stainton, Rita Coolidge, Jim Gordon, Jim Keltner en Bobby Keys.
 


Een van de grootste verrassingen van de zomer van 1970 was het uitbrengen van het dubbelalbum 'Self Portrait' met vele covers van bekende songs zoals o.m. 'Blue Moon', 'Let It Be Me' en 'The Boxer'. Dylan moet het waarschijnlijk beu geweest zijn beschouwd te worden als de spreekbuis van zijn generatie en met een air van 'ik neem de songs op die ik wil' werd uit die elpee ook deze quasi instrumental geplukt met veel blazers en een hoog 'lalala'-gehalte. His Bawbness moet in zijn vuistje gelachen hebben want deze single werd zijn grootste commercieel succes. In België bereikte hij namelijk de 9de plaats in de hitlijsten en in Nederland zelfs de 3de. Telkens ik de hoestekening bekijk moet ik aan de schilder Vincent van Gogh denken. Wellicht omdat het rechteroor (links op de tekening) rood ziet... 
 


Waarschijnlijk was dit lied de aanleiding tot de groene beweging in ons land. Een knappe tekst van Phil Van Cauwenbergh op een bestaande melodie, want de originele song komt van Wally Whyton en was in 1968 ook in Amerika een strijdlied voor de ecologisten.
 


Het origineel uit 1968 van Wally Whyton:


Maar dè dansplaat uit de zomer van 1970 was ongetwijfeld deze 'Are You Ready?' die pas na 42 seconden losbarst. Charlie Allen was de drummer/vocalist van deze Amerikaanse blues/rock-band die mij af en toe deed denken aan de Chambers Brothers.
 




Paul & Linda McCartney, de grote liefde in 1970.




De eigenwijze Bob Dylan in 1970.

Steven Demetre Georgiou werd in Londen geboren uit een Zweedse moeder en een Grieks-Cyprische vader en hij nam in 1966 de artiestennaam Cat Stevens aan. In 1970 zei hij vaarwel aan zijn populair repertoire en werd hij folkrockzanger. In 1977 werd hij moslim en veranderde hij zijn naam in Yusuf Islam. Deze song uit zijn LP 'Tea For The Tillerman' is voor mij de mooiste ode van een vader aan zijn zoon.
 


Er waren vele veranderingen op til in de muziekwereld vanaf 1970. Onze Amerikaanse strandjongens hadden afscheid genomen van hun pop/rock-repertoire en definitief van de surf. Met deze mooie slow en prachtige accordeongeluiden uit de LP 'Sunflower' werd het nieuw decennium ingeluid. Vanmorgen had ik ook tranen in mijin ogen, niet van geluk of verdriet maar van de vrieskou! 
 


Maar de grootste verrassing kwam, voor mij althans, van 'Van The Man'. Geen 'angry young Them' meer en ook geen populaire deuntjes meer uit zijn 'Bang Records'-periode. Een nieuwe singer/songwriter was geboren en hij legde zijn ziel bloot in de knappe LP "Moondance' uit 1970.
 


Misschien ben ik verbaasd dat deze parel van Macca nooit op single is uitgekomen. Misschien ook niet. Hij stond enigszins verborgen op zijn eerste solo LP 'McCartney' uit april 1970. Paul McCartney schreef de song al in 1969 en droeg hem op aan zijn eerste vrouw, Linda Eastman, die hem geholpen had om de breuk met The Beatles te boven te komen. Pas in 1977 bracht hij met zijn groep Wings een liveversie (uit 1976) op single uit.
 




Een mooie maxi single uit JCS.


Yvonne Elliman








Paul McCartney in 1970.


Frontcover van zijn eerste solo LP 'McCartney'.


Back cover met de titel van de LP en een foto van de artiest met zijn dochtertje.

Als bijlage hieronder een link naar "Jesus Christ Superstar" met de opmerkelijke cast.

Psychedelic Soul in 1970 gecomponeerd door Norman Whitfield en Barrett Strong. De VS werden toen overheerst door de oorlog in Vietnam, protestacties, betogingen, studentendemonstraties, rassendiscriminatie, drugsgebruik, omgekochte politici, enz. Met de diepe basstem van zanger Melvin Franklin "And the band played on." Kortom, The Temptations op hun best!
 


Alsof dat nog niet genoeg was deed Edwin Starr daar nog een schepje bovenop. Alweer een compositie van Norman Whitfield en Barrett Strong. The Temptations namen de originele versie op in 1969 maar om hun conservatieve fans niet voor het hoofd te stoten werd die song niet als single uitgebracht, enkel op elpee. Starr had met deze ultieme protestsong een dikke nummer 1-hit te pakken. In 1986 had Bruce Springsteen met zijn liveversie een Top-10 hit, maar na de terroristische aanslagen van 9/11 werd de song op een blacklist geplaatst van songs die niet meer op de Amerikaanse radiostations mochten gedraaid worden. "War, what is it good for? Absolutely nothing!". Soul met een politieke boodschap.
 


Alweer een parel uit de LP 'Cosmo's Factory'. Bijna iedereen dacht dat deze song over de oorlog in Vietnam ging maar volgens John Fogerty is dat niet het geval. Hij had het over het Amerika van toen (1970) en de massa wapens die toen in omloop waren bij de gewone burgers. Volgens Stu Cook, de bassist, werden de dreigende junglegeluiden bekomen door gitaar- en pianoklanken die achteruit werden afgespeeld. Een van mijn favorieten van CCR.
 


Eind 1968 en het hele jaar 1969 werd de hele muziekscene beheerst door de 'Musical Hair'. Vanaf augustus 1969 tot het grootste gedeelte van 1970 was dat het 'Woodstock Festival'. En sinds december 1969 (single 'Superstar') en het uitbrengen van de box 'Jesus Christ Superstar' in oktober 1970 stond deze Rock Opera in het middelpunt van de belangstelling. Ian Gillan (de zanger met de machtige stem van Deep Purple) speelde de rol van Jezus. Maar daarover later meer.
 












De oorlog in Vietnam op zijn hoogtepunt in 1970.




Jezus Christus stond in 1970 meer dan ooit in het middelpunt van de belangstelling die terug zou opflakkeren in 1973 toen de filmversie van 'Jesus Christ Superstar' uitkwam.

Griekse pop, boogie, rock en blues uit 1970

De Amerikaanse boogie/bluesgroep bracht in 1970 een krachtige bewerking uit van deze compositie van Wilbert Harrison. In 1976 maakte Bryan Ferry er met Roxy Music 'Let's Stick Together' van. De titel zou een vrije vertaling van onze nationale leuze kunnen zijn.
 


Alweer een prachtige b-kant van een CCR-single: "Lookin' Out My Back Door" is de a-kant en natuurlijk staat deze heerlijke slow met de sax ook op de LP 'Cosmo's Factory' uit 1970. Doug Clifford staat op de hoes afgebeeld zittend op een racefiets. Toen sprak ik de profetische woorden: "Ooit zal een Amerikaan de Tour de France winnen, want ze zijn al aan het trainen."...
 


Mick Jagger speelde de hoofdrol in de film "Performance" uit 1968, maar die werd pas uitgebracht op 3 augustus 1970. Uit die soundtrack komt deze fantastische song met heerlijke geluiden van Ry Cooder's slidegitaar. Naast Jagger spelen ook o.a. James Fox en Anita Pallenberg mee.
 


De peetvader van de Britse blues gaf in de sixties onnoemelijk veel artiesten een kans via zijn kweekvijver van talent 'The Bluesbreakers'. Oordeel zelf maar: Eric Clapton, Jack Bruce, Peter Green, Mick Fleetwood, John McVie, Hughie Flint, Mick Taylor, Harvey Mandel, Larry Taylor, Aynsley Dunbar, Jon Hiseman, Dick Heckstall-Smith en Andy Fraser, om de belangrijkste te noemen. En in 1970 scoorde hij een solohit met een van de meest opwindende liveplaten ooit. Wat een huzarenstukje op mondharmonica!
 












De peetvader van de Britse blues zag het levenslicht in 1933 (!)