Pop goes classic in 1971

In februari 1971 kwam deze zanger uit Wales met de formidabele stem de hitparades terug binnengestormd met een compositie van Paul Anka. De b-kant was zijn versie van 'My Way' waarvan de Engelse lyrics ook door Anka werden geschreven. Over de gitarist op deze single bestaat onzekerheid: volgens Wikipedia en Marc Brillouet van Hitriders is het Jimmy Page, volgens andere bronnen zou het Big Jim Sullivan zijn want Page zat toen al in de band Led Zeppelin.
 


In 1970 maakte deze Schotse groep een tournee doorheen Italië en daar pikten de muzikanten een popsong op van ene Lally Stott. Een jaar later werd het een Europese hit niet in het minst dankzij de hotpants van zangeres Sally Carr. In dit geval dekte de groepsnaam volledig de lading: pretentieloze popmuziek uit maart 1971. Door het succes van Middle of the Road werd de single van Lally Stott opnieuw uitgebracht in 1971.



Het origineel uit 1970:


De slow der slows. Door sommigen verguisd en anderen aanbeden. De zanger werd als Peter Alexander Makkay in Roemenië geboren maar verhuisde in 1963 op zijn 14de naar West-Duitsland. Zijn allereerste single was 'Du' en meteen de bestverkochte van het jaar 1970 bij onze Oosterburen. Het schijfje kwam de BRT Top-30 binnen in maart 1971 en bleef er hangen tot in juni. Later werd dit één van de meest gedraaide openingsdansen op huwelijksfeesten in Vlaanderen èn Wallonië.
 


De protestsong bij uitstek kwam ook uit maart 1971. John Lennon en zijn Plastic Ono Band geven hier alle macht aan het volk. Met Yoko Ono als achtergrondzangeres aan de piano, Bobby Keys (saxofoon), Billy Preston (toetsen), Klaus Voormann (bas) en Alan White (drums). De vredesactivist Lennon predikte nu de revolutie.
 




Deze song van meer dan 11 minuten werd alweer in twee stukken geknipt voor de single: Part I+II.






Vele jonge kerels waren toen stiekem verliefd op de mooie benen van Sally Carr.

Deze Britse slapstick komiek was fan van Charlie Chaplin en vice versa. Hill bleef heel zijn leven vrijgezel en woonde bij zijn moeder. Hij vroeg driemaal een vrouw ten huwelijk en werd driemaal afgewezen. Op Kerstmis 1971 was deze novelty song een onwaarschijnlijke nummer 1 hit in Engeland.



Het duo 'Bill & Buster' bestond uit Billy Moeller (echte naam: William Moeller, broer van Tommy Moeller uit de band 'Unit 4+2') en Buster Meikle (echte naam: David Ian Meikle, eveneens 'Unit 4+2'). 'Unit 4+2' scoorde in 1965 in de Benelux ook een one-hit wonder met 'Concrete And Clay'. Alles bleef dus bij het oude.
 


Brian Keith was de leadzanger van deze "congregatie", die met deze cover van een song uit 1967 van het duo 'David & Jonathan' in het Verenigd Koninkrijk scoorde en een jaar later in de VS. Om verwarring met gelijknamige groepen te vermijden moest de groep toen zijn naam omdopen tot 'The English Congregation'.
 


David & Jonathan was een pseudoniem voor Roger Cook en Roger Greenaway die de originele song schreven en uitbrachten in 1967:
 


Phil Cordell was de Britse muzikant die onder het mom van 'Springwater' een Top-5 hit scoorde in het VK en het zelfs tot nummer 1 schopte in Zwitserland. En hij hield woord want in 1973 keerde hij terug als 'Dan The Banjo Man' en scoorde hij alweer een one-hit wonder met de single... "Dan The Banjo Man". I'll be back!
 




Een one-hit wonder dankzij Radio Noordzee Internationaal, een piratenzender.

Chanson, pop, OHW en countryrock in 1971

Tweede track die ik post uit het fantastisch album 'Tapestry' van deze Amerikaanse singer/songwriter en zelfs in 1971 waren er aardbevingen en ook lang daarvoor, toen er nog geen sprake was van de gevolgen van klimaatveranderingen.
 


Jean-Marc Bridge alias Billy Bridge scoorde in 1971 onder de naam 'Black Swan' vanuit Frankrijk een one-hit wonder met deze single, waarin de kazoo een prominente rol speelt. ♫♫♫ Don't you know, don't you know? ♫♫♫
 


Ondertussen begon countryrock zich volledig te ontwikkelen als een apart genre in de VS. The Byrds en Dylan hadden al de voorzet gegeven en deze "broeders" sloegen dezelfde weg in. Spilfiguren waren hier Gram Parsons en Chris Hillman. De bekendere groepen zoals The Eagles of The Outlaws moesten nog doorbreken. Linda Ronstadt en Emmylou Harris zouden in hun kielzog volgen.
 


Toen ik de eerste noten van deze single in februari 1971 hoorde wist ik meteen dat deze Brit een hele grote zou worden. Hij kwam uit dezelfde stal als Tom Jones en Engelbert Humperdinck en o.l.v. manager Gordon Mills zou hij de eerstvolgende jaren hit na hit scoren en zeer opvallend daarbij was zijn outfit. Nieuwe trend in 1971: minder gitaren en het accent lag meer op de piano en de violen. Oh ja, nog een leuk weetje: in 1972 bezong O'Sullivan een zekere 'Clair'. Dat bleek later het driejarig dochtertje te zijn van Gordon Mills.
 








OHW is de afkorting van "one-hit wonder", een ééndagsvlieg.




Zijn typetje was gebaseerd op The Kid, bedacht door Charlie Chaplin.

Nog dezelfde maand kwam deze nieuwe band de hitlijsten binnen. De samenstelling was: Tom McGuinness (ex-bassist Manfred Mann), Hughie Flint (ex-drummer John Mayall's Bluesbreakers), Benny Gallagher & Graham Lyle (later een bekend duo) en Dennis Coulson (toetsen). Alhoewel het onderwerp nogal luguber is, werd het een vrolijke song. ♫♫♫ Ooh, lalalala ♫♫♫... 
 


Het Amerikaanse trio 'Dawn' kwam eveneens de hitlijsten binnengeslopen in januari 1971. De eigenlijke zangers op het plaatje zijn Tony Orlando, Toni Wine en Linda November, nog vóór 'Dawn' werd opgericht met Orlando en de zangeresjes Telma Hopkins en Joyce Vincent Wilson (die hieronder op het hoesje staan). Nadat deze song op nr. 1 had gestaan in de VS werd de groepsnaam gewijzigd in 'Dawn featuring Tony Orlando' en nog later in 'Tony Orlando & Dawn'. Maar hun grootste succes moest nog komen...
 


'Hier encore' heet het origineel uit 1964 maar de auteursversie in het Engels uit 1967 kwam pas onze hitparade binnen in januari 1971. De coverversies zijn legio: Bing Crosby, Elvis Presley, Shirley Bassey, Dusty Springfield, Mel Tormé, Lena Horne, Andy Williams, Bobby Bare, Al Martino, Glen Campbell, Julio Iglesias, Johnny Mathis, Marc Almond, Patricia Kaas, e.a. De acteur/zanger is klein van gestalte maar hij schreef grootse composities!
 


Januari 1971 sluit ik af met deze nieuwkomer in de BRT Top-30: een onwaarschijnlijk duet van Motown's bestverkopende groepen. Zonder Diana Ross evenwel maar met de formidabele stem van Levi Stubbs. Een geslaagde cover van Tina Turner's lijflied zonder The Wall of Sound van Phil Spector, maar geproducet door Nickolas Ashford en Valerie Simpson.
 




Badfinger was een tragische groep want drie van de vier leden zijn vroeg gestorven.

En na regen komt zonneschijn... en soms een regenboog. Uitstekende single van deze Gentse formatie, ditmaal met een nieuwe zanger. Guido Wolfaert was zijn naam en op het hoesje staat hij uiterst links (met de rode broek). Dit plaatje werd ook in Nederland heel vaak gedraaid.
 


Met deze song bracht de Amerikaanse drummer/zanger in 1971 een eerbetoon aan zijn vroegere 'buddy' Jimi Hendrix, die enkele maanden voordien overleden was. Vandaar dat er in het begin en op het einde een bekende treurmars gespeeld wordt.
 


In december 1970 bracht de Canadese singer/songwriter deze wondermooie ballade uit waarvan ik nog altijd kippenvel krijg. In het voorjaar van 1971 werd deze song vaak gedraaid op de radio maar helaas kwam hij in onze contreien nooit op nummer één.
 


En plots kreeg de vrouw die door Neil Sedaka werd bezongen in zijn single 'Oh Carol!' een gezicht. In een tijdperk zonder internet was dat niet evident. In 1971 moesten wij informatie vergaren via platenhoezen of in de HUMO. In februari van dat jaar bracht de Amerikaanse singer/songwriter haar album 'Tapestry' uit met daarop dit ontroerend lied. Een mijlpaal in de muziekgeschiedenis!
 








Buddy Miles had een Afrikaanse haardos waar je niet naast kon kijken!


Twee "buddies" onder elkaar: Buddy en Jimi.




Carole King schreef in de jaren '60 vele hits samen met haar toenmalige echtgenoot Gerry Goffin. In de jaren '70 brak zij zelf als singer/songwriter helemaal door.

Alweer een track uit de elpee 'Titanic' van de groep Titanic die ik letterlijk grijsgedraaid heb. Ze kwamen uit het hoge Noorden en via Parijs veroverden ze een deel van West-Europa. Enkele jaren later viel ook Zuid-Amerika voor deze klanken.
 


Op 28 november 1970 kwam deze sprankelende "Rosie" de BRT Top-30 binnengewandeld. De song gaat niet over een meisje maar over een soort wijn, gedronken door sommige Indianen uit Canada. Diamond hoorde dit verhaal vertellen in Toronto en het woord 'rosé' werd verkeerd gespeld en weergegeven als 'Rosie'. In feite is dit een gratis reclamespot voor roséwijn, Matteus nog aan toe! 
 


Het jaar 1970 loopt op zijn laatste benen op mijn blog en daarom draai ik nog een laatste track uit het album 'Time And A Word' van deze Britse symfonische rockgroep die ik leerde kennen via de RTBf-radio. Ik onthou vooral de mooie zinsnede van Jon Anderson: "Love is the only answer, hate is the root of cancer". 



En ook van het album 'John Barleycorn Must Die' draai ik een laatste track met een Steve Winwood die geweldig op dreef is zowel qua stem als op de toetsen. Morgen plaats ik nog een laatste reeks van 5 songs uit 1970 en dan blijft mijn blad leeg voor dat geweldig gevarieerd muzikaal jaar. De GPS van de teletijdmachine wordt dan gericht naar 1971.
 










Yes in 1970 met Jon Anderson in het midden.


Jim Capaldi, Chris Wood en Steve Winwood in 1970.

Het avontuur van Steve Winwood bij de supergroep 'Blind Faith' was van heel korte duur. In 1970 bracht hij met zijn makkers van Traffic (Chris Wood en Jim Capaldi) een meesterwerk uit: de LP 'John Barleycorn Must Die' waaruit deze mooie track is geplukt.
 


In 1970 won Samantha Jones met de Britse ploeg de Knokke Cup en dat leverde haar met deze mooie versie van 'My Way' een hit op in België en Nederland. Op de b-kant stond een cover van 'Non, je ne regrette rien' van Edith Piaf. In 1964 zong ze nog bij The Vernon Girls die als eersten een hulde brachten aan de Fab Four met hun singletje "We Love The Beatles".
 


De groep die ontstaan was uit de as van The Zombies, na het vertrek van Colin Blunstone, was aardig op weg om door te breken. Maar deze compositie werd pas een hit in een latere versie van Three Dog Night die ermee de Amerikaanse Top-10 bereikten. Wie het schoentje past trekke het aan, zeg ik altijd en aangezien dit uit 1970 komt moet Trickie Dickie toch af en toe raar opgekeken hebben toen hij dit op de radio hoorde.
 


Jon Anderson en zijn kompanen van de symfonische rockgroep Yes brachten in 1970 een versie uit van deze compositie van Stephen Stills in zijn 'Buffalo Springfield'-dagen. Wie goed luistert omstreeks 2:20 minuten of 5:55 minuten herkent meteen de 'kangoeroe'-jingle uit de BRT Top-30 van toen. Well, well, well... 
 


Vandaag sluit ik af met een zeer dansbaar nummer uit de LP 'John Barleycorn Must Die'. Deze funky en jazzy instrumentale compostie van Steve Winwood was ook een veelgevraagde plaat in Jeugdhuis 'De Reinaert'. Studiobezetting: Steve Winwood - Hammondorgel, piano, bas, percussie; Chris Wood - saxofoon, fluit, percussie en Jim Capaldi - drums, percussie.
 












De groep Yes met vooraan in het midden de tengere Jon Anderson.

Een van de laatste singles van deze Gentse beatgroep waarop Danny Sinclair zingt, want in december 1970 was de leadzanger Guido Wolfaert. De nieuwe bezetting van de New Inspiration zou nog meer succes hebben, vooral in Nederland. Maar dat is voor begin 1971.
 


Nog een track uit die geweldige debuutelpee uit 1970 van de Noorse groep die pas in 1973 een hit werd in Zuid-Amerikaanse discotheken. Hoe een dubbeltje rollen kan... Als je goed luistert hoor je hier al enige gelijkenis met hun hit 'Sultana' uit 1971.
 


Een allerlaatste track uit het album 'Share The Land' (1970) van deze rockformatie uit Winnipeg, Manitoba. Randy Bachman had de groep toen al verlaten en werd vervangen door twee (!) gitaristen: Kurt Winter en Greg Leskiw. Burton Cummings geeft hier, met zijn formidabele zangstem, als naar gewoonte weer van jetje.
 


Op 21 november 1970 verscheen een popdeuntje in de BRT Top-30, afkomstig uit een Amerikaanse sitcom. De serie ging over een weduwe (Shirley Jones) met 5 kinderen die carrière maakten in showbusiness. Een van de zonen was David Cassidy, haar stiefzooon in het echte leven. Onder de studiomuzikanten die op dit singletje speelden zaten o.m. Larry Knechtel (bas, toetsen) en Hal Blaine (drums). 
 


Eerste single uit het debuutalbum 'Stephen Stills' (november 1970) van de Amerikaanse singer/songwriter en multi-instrumentalist. De titel kreeg hij cadeau van Billy Preston: "If you can't be with the one you love, love the one you're with". De background vocals werden verzorgd door Rita Coolidge, Priscilla Jones, John Sebastian, David Crosby en Graham Nash.
 








In 1971 zouden ze pas ècht bekend worden met hun single 'Sultana'.




De E.P. (Extended Play) was in 1970 fel in de mode. In feite was het een single (45 rpm) met een liedje meer.


Het jonge zangeresje uit The Partridge Family: Susan Dey.

De Italiaanse peetvader van de rock- en de popmuziek (°1938) is al sinds 1958 actief en hij scoorde in 1970 een Europese hit die iedereen spontaan kon meezingen. Een song met een titel die niets aan de verbeelding overlaat.



Tijd voor een 'one-hit wonder' uit 1970. Onbegrijpelijk dat een zanger met zo'n stem bij ons een eendagsvlieg blijft. In het Verenigd Koninkrijk scoorde hij datzelfde jaar met 'Go North' wèl een tweede hit. Beide songs werden gecomponeerd door Tony Hazzard, een Brits singer/songwriter die hits schreef voor o.a. The Hollies, Manfred Mann, Lulu, The Yardbirds, The Tremeloes, Herman's Hermits, Peter Noone en Gene Pitney. Als dat geen referenties zijn!
 


De Brit Gerry Monroe werd in 1933 geboren als Henry Morris en scoorde in de Benelux twee hitjes in 1970. In het Verenigd Koninkrijk scoorde hij begin van de jaren '70 vijf opeenvolgende hits. Hij stond bekend om zijn falsettostem en werd helaas amper 55 jaar oud.
 


En voor de opvolger van 'Sally' koos de zanger met de falsettostem een oud nummer dat iedereen nog kent in de versie van The Platters. Oorspronkelijk heette het nummer 'Avant de mourir' en werd het geschreven door Georges Boulanger in 1926. Jimmy Kennedy schreef de Engelse lyrics in 1939 en de song werd een wereldhit door toedoen van de versies van Glenn Miller en The Ink Spots nog datzelfde jaar en The Platters in 1956. De coverversies zijn bijna ontelbaar.
 


Het origineel uit 1926:


De Amerikaanse singer/songwriter en gitarist bekend van Buffalo Springfield; Crosby, Stills & Nash en CSN & Young, bracht op 23/11/1970 (US) en 27/11/1970 (UK) (mijn 19de verjaardag, nota bene) een uitstekende soloplaat uit met daarop deze schitterende song met niemand minder dan Jimi Hendrix op gitaar (helaas reeds overleden op 18/9/1970). Die goeie ouwe tijd?
 






Celentano had alweer het San Remofestival gewonnen.








Een geweldig goede eerste soloplaat van dit Amerikaans gitaarwonder.

Northern Soul uit 1970 van deze Detroitse band. Aanstekelijke en zeer dansbare muziek die vele jaren later nog met succes gecoverd werd door Kylie Minogue (1991/1992).
 


Geloof het of niet maar de muziek van het Woodstockfestival (1969) had nog altijd een grote invloed, mede door het feit dat de documentaire van Michael Wadleigh pas in 1970 uitkwam. Dit lijflied van de hippies werd geschreven door Sylvester Stewart alias 'Sly Stone' en werd ook datzelfde jaar nog door Ike & Tina Turner gecoverd.
 


In 1970 werden enkele singles uit de periode van zijn verblijf bij platenmaatschappij 'Bang Records' heruitgebracht. In 1966 was deze single een hit in de VS, Canada en Australië maar niet in West-Europa. 'Girl, You'll Be A Woman Soon' werd gecoverd door Cliff Richard en 'Kentucky Woman' door Deep Purple (allebei in 1968). Neil Diamond stond op het punt bij ons door te breken als singer/songwriter. 
 


De a-kant van 'Like Honey' uit 1970. Rod Argent (orgel, elektrische piano, vocals); Russ Ballard (gitaar, vocals); Jim Rodford (bas, gitaar, vocals) en Robert Henrit (drums, percussie) maakten deel uit van die nieuwe groep, nadat The Zombies ter ziele waren gegaan. En dat kon je enigszins horen aan het geluid van de elektrische piano en de manier van drummen.
 


Deze single kwam onze BRT Top-30 binnen op 12 december 1970 maar werd prompt door sommige radiostations verbannen vanwege vermeende reclame voor verdovende middelen. Peter Tetteroo, de zanger met de 'zwarte' stem, hield echter vol dat de song ging over een kruidenvrouwtje. In de middeleeuwen zou zo iemand als heks bestempeld worden...
 




Steengoede LP met niets dan prachtige nummers.

Brian Auger is van alle markten thuis: zo musiceert hij met het grootste gemak in diverse stijlen zoals o.m. jazz, rock, pop en zelfs klassiek. Mooie track uit het album 'Befour' (1970) met de geweldige basgitaar van Dave Ambrose.
 


'Maiden Voyage' doet me denken aan de Titanic die op zijn eerste reis al ten onder ging. Niet zo voor de gelijknamige Noorse band die met zijn debuutelpee scoorde vanuit Frankrijk, want William Sheller was de producer. De groep bestond oorspronkelijk uit vier Noren en één Brit, namelijk de drummer. Later werd de band uitgebreid tot acht leden. Veelgevraagd verzoeknummer in Jeugdhuis 'De Reinaert'. Meer dan 8 minuten slowplezier!
 


'Me Tarzan, you Jane' denk ik altijd als ik Lou Reed in deze song hoor. De Amerikaanse rocker had de band al verlaten toen de LP 'Loaded' in november 1970 uitkwam. Een jaar later nam hij een soloplaat op met Steve Howe en Rick Wakeman van de groep Yes. In december 1972 kwam dan 'Transformer' uit met David Bowie en Mick Ronson als co-producers, maar dat is voor later.
 


Dave Dee had de groep verlaten voor een solocarrière in september 1969. Hij scoorde een kleine hit ('My Woman's Man') maar zijn vier makkers hadden iets meer geluk. Eerst met 'Tonight, Today' (november 1969) en daarna met dit singletje uit april 1970. Het was dan ook een van mijn eerste plaatjes en vooral de bridge met de Moog synthesizer vond ik heel leuk. Geloof het of niet maar deze aanklacht was rechtstreeks gericht aan de president van de VS i.v.m. de oorlog in Vietnam. En dat was in dit geval Richard Milhous Nixon oftewel Trickie Dickie.
 


Maar de grootste verrassing kwam in november 1970 uit Cardiff, Wales. 'Back to basics' zal gitaarwonder Edmunds gedacht hebben toen hij deze rocker van Smiley Lewis uit 1955 afstofte en daarmee op nummer 1 kwam in nagenoeg alle hitlijsten.
 




Britse hoes.


Amerikaanse hoes.










Ook een van mijn eerste singles.

Geen grote hit in 1970 maar toch knappe muziek van die nieuwe band van Rod Argent die hij had opgericht na het uiteenspatten van The Zombies. En vergeet niet dat je met azijn geen vliegen vangt. Met honing daarentegen...



Deze Nederlandse rhythm & bluesformatie doet het altijd goed in de eindejaarsoverzichten bij onze Noorderburen. Hier zijn ze met hun hit uit 1970. Drie jaar later scoorden hun collega's van de Golden Earring in de USA en verdwenen de Bintangs uit ons gezichtsveld.
 


Na het megasucces van 'Lola' moest er voor een opvolger gezorgd worden. Dat werd dan in november 1970 deze leuke single die helaas maar al te vaak over het hoofd wordt gezien. Bij de composities van Ray Davies hoeven eigenlijk geen videoclips want hij weet telkens in 3 à 4 minuten een verhaaltje te vertellen dat zich zo voor mijn ogen afspeelt.
 


Een laatste track uit dat geweldig album 'Fire And Water' van de Britse band. Niet te verwarren met de gelijknamige Nederlandse groep. Paul Rodgers - vocals; Paul Kossoff - gitaar; Andy Fraser - basgitaar; Simon Kirke - drums.
 


John Fogerty tapt nog eens uit datzelfde vaatje en bekomt zo die geweldige sound van Creedence Clearwater Revival: een stem als een brulboei omgeven door jengelende gitaren en een ritmesectie om duimen en vingers af te likken. Broer Tom Fogerty, Stu Cook en Doug Clifford zijn hier ook op hun best! 
 




Jan De Wilde is een bescheiden man en hij mijdt de spotlichten. Vandaar dat er heel weinig over hem te vinden is op het internet. Dan maar een hoesje van een andere single uit dezelfde periode.






De Britse formatie Free.




Goede wijn behoeft geen krans.

En het eindeloos gewapend conflict in het zuidoosten van Azië beroerde de hele wereld meer en meer, tot in Jamaica toe. De vaandeldrager van de reggae had er zelfs een hele grote dansbare hit mee in 1970.



In de jaren '60 schreef Isaac Hayes samen met David Porter ontelbare soulhits voor o.a. Sam & Dave. Hij was ook toetsenist bij Booker T. & The MG's, het huisorkest van Stax Records. Maar vóór hij bekend werd met 'Shaft' bracht hij covers van bekende nummers, meestal in een zeer lange versie. Demp de lichten en blijf op één tegel dansen op deze meer dan 11 minuten durende slow uit 1970! 
 


Op 12 december 1970 was het weer "huilen met de pet op", want de componist van 'Get Ready' bracht alweer een aanstekelijk deuntje op de markt dat je -zonder het te beseffen- zó meefluit. Na de lachende clown van Manfred Mann uit 1967 was het nu de beurt aan de treurende pretmaker. Hou die zakdoeken maar klaar!
 


Deze opvolger van 'I Want You Back' was ook een schot in de roos en werd vooral gesmaakt door de Amerikaanse troepen gelegerd in Vietnam. Michael was de jongste van de vijf broers die in 1968 werden ontdekt door Diana Ross toen ze nog optraden onder de naam 'The Jackson Brothers'. Aanstekelijke bubblegumpop uit 1970.
 


Maar mijn voorkeur ging in 1970 uit naar zuivere 'soul music' zoals deze jazzy/funky bewerking van een compositie van Isaac Hayes/David Porter, geschreven in 1966 voor Sam & Dave. Met veel blazers, een vleugje orgel hier en een riedeltje basgitaar daar. De stem van de zangeres roept bij mij de herinnering aan Janis Joplin op. Ook een van mijn allereerste singles. Geweldig goede versie!
 




De allereerste single zonder Diana Ross als leadzangeres.










Michael Jackson was de jongste van de 5 broers.




Een overwegend blanke groep met "zwarte" muziek op het repertoire.

Alweer een knappe compositie van Eddy Grant uit 1970 op het 'President Records' platenlabel. The Equals waren een multiraciale groep en ze dachten een oplossing gevonden te hebben voor het probleem van de rassendiscriminatie. Geweldige dansplaat!
 


Ook John Fogerty bleef maar hits uit zijn mouw schudden in 1970. Toch was de sound van Creedence lichtjes veranderd: er kwamen meer geluiden van saxofoon en toetsen aan te pas en minder gitaren. Op de achterflap van de LP 'Pendulum' stond Tom Fogerty apart van de drie andere bandleden. Was dit al een teken aan de wand dat hij de groep weldra zou verlaten?
 


Tijd voor een one-hit wonder uit 1970. John Bradford was zijn echte naam en hij kwam uit Wolverhampton. Hij maakte deel uit van de groep 'Ides Of March' en hoopte op een solocarrière tot zijn debuutsingle uit de hitparades werd verwijderd omdat geruchten de ronde deden dat er met de verkoopcijfers was geknoeid. Zijn klasgenoot Dave Hill zou enkele jaren later meer succes hebben want als lid van Slade zou hij 6 nummer één hits scoren in het Verenigd Koninkrijk.
 


Eind november 1970 schoot de Brit Clapton met deze uptempo cover van een Amerikaanse compositie pijlsnel de hitlijsten binnen. De laidback versie van de auteur, J.J. Cale, zouden we pas in 1972 leren kennen toen het op diens elpee 'Naturally' werd uitgebracht.
 


Deze song stond al op de elpee 'Canned Wheat' van de Canadese groep uit september 1969 maar werd heropgenomen in een iets snellere versie en verscheen op de 33- toerenplaat 'American Woman' die uitkwam in 1970.
 






De LP zou ik later voor een prikje op de kop kunnen tikken.

Deze mooie compositie wordt niet zo vaak meer gedraaid en toch stond ze op de b-kant van de single 'My Sweet Lord' en zelfs in twee versies op het drievoudig album 'All Things Must Pass' van november 1970.
 


Barry, Maurice en Robin hadden hun ruzie bijgelegd en schreven dit juweeltje samen met 'How Can You Mend A Broken Heart' tijdens dezelfde sessie. En plots stonden de drie broers weer aan de top van de hitparades vanaf november 1970 tot in het voorjaar van 1971.
 


Maar de Bee Gees kregen af te rekenen met geduchte concurrentie van deze nieuwe lichting hardrockers. Deze single uit december 1970 stond, voor alle duidelijkheid, niet op de LP 'In Rock' maar werd in 1995 wel als bonustrack bijgevoegd op de cd t.g.v. de 25ste verjaardag van de legendarische plaat.
 


En plots stond daar een Duitse heks te schaterlachen in de hitlijsten van december 1970. Bij het horen van deze single (een schoolvoorbeeld van een eendagsvlieg) moet ik altijd denken aan die elpeehoes van Black Sabbath.
 


Wat me dan weer naadloos brengt tot die heavy metal-groep met de song die begint met een basgitaar. De songtitel betekent in feite niets volgens Geezer Butler die dacht aan het sikje van Bill Ward (a nib). Om het mysterieus te maken schreef hij N.I.B. en de LP was nog maar pas uit of de rockjournalisten hadden er al 'Nativity In Black' of 'Name In Blood' van gemaakt. Volgens de co-auteur vertelt de song het verhaal van Lucifer, de gevallen engel, hoe hij verliefd wordt en verandert in een goed persoon. Ook dit was muziek uit 1970 gecomponeerd door Tony Iommi, Ozzy Osbourne, Geezer Butler en Bill Ward. Na de basgitaar en de wah-wah geluiden doet de intro mij altijd weer denken aan 'Sunshine Of Your Love' van Cream.
 






De ene keer leek Harrison op een tuinkabouter, de andere keer op de Messias.










Zo iemand wil je niet tegenkomen tijdens een boswandeling.


De mysterieuze hoes van Black Sabbath.

Classic van Burt Bacharach en Hal David. Broer en zus Carpenter hadden in 1969 al een cover uitgebracht van 'Ticket To Ride' van The Beatles, zonder al te veel succes in de VS. Deze single was wel een schot in de roos in augustus 1970. Net zoals Dave Clark kon Karen Carpenter drummen èn zingen. Het duo hield op te bestaan toen Karen in 1983 stierf en broer Richard verweesd achterbleef. 
 


Ook uit augustus 1970 is deze mooie ballade gezongen door David Gates, de frontzanger van 'Bread'. Het genre kreeg meteen het label 'softrock' opgespeld. De band kwam uit Los Angeles en vanaf 1971 werd Larry Knechtel ingelijfd om bas, gitaar, keyboards en mondharmonica te spelen. Hij was een beroemd sessiemuzikant die in de sixties nog had samengewerkt met o.a. Simon & Garfunkel, Duane Eddy, Mamas & Papas, The Monkees, The Doors en Elvis.
 


In oktober 1970 waren de broertjes Jackson uit Gary, Indiana aan de beurt om deze mooie slow naar de top van alle hitparades te zingen met de 12-jarige Michael Jackson in een glansrol als hoofdzanger.
 


In 1959 nam Ray Peterson deze song op met succes en in 1964 kwam zijn single opnieuw de Amerikaanse charts binnen. De versie van Elvis werd live opgenomen in Las Vegas en nooit in een studio. Leuke anekdote: toen Presley de toestemming vroeg aan Peterson om die song op te nemen antwoordde deze: "You don't have to ask permission; you're Elvis Presley." En Elvis antwoordde: "Yes, I do. You're Ray Peterson!"... Deze draag ik op aan mijn 87-jarige moeder, een fervente fan van The King.
 


Kijk, dit vind ik nu eens een prachtige slow met een intelligente tekst bovendien. Volgens mij verwees deze in Kenya geboren singer/songwriter naar het zinloze van de oorlog in het algemeen en gezien de periode waarin deze single binnenkwam in de hitlijsten (juni 1970) naar de gruwel van de oorlog in Vietnam in het bijzonder.
 












Elvis zag er toen al slecht uit. Zeven jaar later viel het doek definitief over The King.