Pop, funk en R&B in 1971

Het schrijvers- en producersduo Chinn & Chapman had de groep Sweet onder zijn vleugels genomen met een reeks van commerciële singles tot gevolg. Hieronder een optreden uit juni 1971 voor het Brits TV-programma 'Top Of The Pops' met de verschrikkelijke presentator Jimmy Savile (zowel qua uiterlijk als qua levensstijl).
 


Maar de vlag dekte de lading niet. Op de b-kanten van hun singles ontpopten de jongens van de groep Sweet zich tot hardrockers. Luister maar:

Een terechte zomerhit in 1971 in België voor deze Nederlandse band uit Voorburg. Met een zeer herkenbare gitaarintro. In 1961 werd de 'Sandy Coast Skiffle Group' opgericht die evolueerde tot de 'Sandy Coast Rockers' en uiteindelijk tot de beatgroep 'Sandy Coast'. De basgitarist was Jan Vermeulen en zijn broer was leadzanger èn de oprichter van de groep, m.n. Hans Vermeulen.
 


Uit het Verenigd Koninkrijk kwamen hardere rockgeluiden met die typische stem van Robert Plant. Alweer een misleidende hoesfoto op de videoclip want deze single werd getrokken uit de elpee 'Led Zeppelin IV' (alhoewel die geen titel draagt) en niet de debuutplaat uit 1969 met de brandende zeppelin. Jimmy Page, John Bonham en John Paul Jones geven hier ook van jetje.
 


Ravi Shankar vroeg aan zijn goede vriend George Harrison of hij het geteisterde volk uit Oost-Pakistan kon helpen. De ex-Beatle schreef een song die in juli 1971 uitkwam als single en organiseerde op 1 augustus 1971 een benefietconcert in de Madison Square Garden in New York City waar 40.000 toeschouwers op afkwamen. De supergroep bestond uit Harrison, Ringo Starr, Bob Dylan, Eric Clapton, Billy Preston, Leon Russell, Badfinger alsook Shankar en Ali Akbar Khan. Later dat jaar volgde een 3LP-Box en in 1972 een documentaire van Apple Films. UNICEF beheerde alle inkomsten die rechtstreeks naar Bangladesh gingen. Dit benefietconcert stond model voor latere events zoals o.m. Live Aid.
 








In 1971 werd de groepsnaam nog weergegeven als The Sweet.
Iets later viel het lidwoord weg.






Harrison en Shankar hebben iets te bespreken.


De single uit juli 1971. Toen werd Bangla Desh nog in twee woorden geschreven.




Harrison en Dylan zingen samen op het benefietconcert.


De 3LP-Box van het benefietconcert.

Deze song stond oorspronkelijk op de LP 'Just For You' uit 1967 die enkel in de VS succes had. Bert Berns van Bang Records weigerde de song als single uit te brengen, waardoor Diamond het platenlabel in 1968 verliet. Toen hij in 1969/1970 in Europa begon door te breken werd 'Shilo' in 1970 dan toch als single uitgebracht en werd het plaatje een hit in Duitsland in 1971 en was het zodoende ook regelmatig op onze radiozenders te horen.
 


Deze Amerikaan is een buitenbeentje in de muziekwereld en bekend om zijn parodieën van bekende pop- of countrynummers. Hij scoorde vele noveltyhits en met deze 'Queen of the Blues' had hij in 1971 een grote hit te pakken. De hoge stemmetjes doen denken aan de latere liedjes van de Smurfen of had hij helium ingeademd? Waarschijnlijk was het een studiotruuk en heeft hij deze song nooit live gebracht. Ik heb opzoekingswerk verricht: Stevens zingt alle stemmen, inclusief de backing vocals en de hoge stemmetjes werden bereikt door ze tegen een hoge snelheid af te spelen. Een hele klus in die tijd met de beperkte middelen die er toen in de studio voorhanden waren!
 


Hoyt Axton schreef deze song en de bandleden van Three Dog Night vonden het in eerste instantie maar een onnozel kinderliedje tot de single in 1971 op nummer 1 stond in de VS. Hij werd later nog bekender dankzij de soundtrack van 'Forrest Gump' en de jeugd in Amerika kent de fameuze openingszin uit het hoofd: "Jeremiah was a bullfrog, was a good friend of mine..."!
 


De Nederlanders zijn niet alleen de langste mensen ter wereld maar in 1971 waren ze ook kampioenen van het langste haar bij de mannen. Getuige daarvan dit hoesje en het is een van mijn favoriete singles uit dat jaar. Onze Noorderburen zochten toen heil in het spirituele...
 












Een van mijn favoriete singles uit 1971.


Een alternatief hoesje.

Deze Britse hardrockers wisten de composities van Neil Diamond ook te smaken want zij wisten een hit te scoren met hun versie van 'Kentucky Woman' in 1968. Maar dit is hun hitsingle uit 1971 die over een zekere Nancy gaat. In de bridge tapt Ian Gillan met zijn 'ooh's' uit hetzelfde vaatje als in 'Child In Time', maar geen nood want deze single kwam ook hoog in de hitparades terecht.



In 1971 liep deze Britse band op zijn laatste benen en deze uitstekende single wordt helaas veel te weinig op de radio gedraaid. Het jaar nadien bleven enkel nog Roy Wood, Bev Bevan en Jeff Lynne over en deze laatste vormde de groep om tot het Electric Light Orchestra, maar daar kom ik volgende week op terug.
 


Al Kooper had deze Amerikaanse jazz/rockband in 1971 al lang verlaten en het was de Canadees David Clayton-Thomas die de teugels had overgenomen. Hij schreef deze song die ook op de elpee 'Blood, Sweat & Tears 4' stond en niet zo'n grote bijval kende in Europa.
 


De Canadees R. Dean Taylor zat op het 'Rare Earth'-label, een onderverdeling van Tamla Motown, en scoorde met deze bizarre song uit 1970 een hit in het Verenigd Koninkrijk. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van een moordenaar die op de vlucht is voor de politie. Op het einde van de song hoor je trouwens de sirenes en de agenten die hem met de megafoon aanmanen zich over te geven.
 












Op deze foto kun je goed zien dat er toen al onenigheid was tussen Roy Wood (rechts) en Jeff Lynne (midden). Enige tijd later werd de groep omgevormd tot het Electric Light Orchestra en nam Lynne de teugels in handen. Wood verliet dan de groep om Wizzard uit de grond te stampen.

Dit liefdesliedje werd geschreven voor de film 'Lovers and Other Strangers' uit 1970 en broer en zus Carpenter hadden er een hit mee in 1971. Tegelijkertijd had Shirley Bassey ook succes met haar cover in het Verenigd Koninkrijk.
 


Een mooie live uitvoering uit 1971:

Een laatste track uit het album 'Ram' van Paul & Linda McCartney. Deze song werd in 1971 ook als single uitgebracht maar enkel in het Verenigd Koninkrijk. Denny Seiwell was de drummer en voor de volgende elpee trokken de McCartneys ook Denny Laine van de Moody Blues aan en de groep Wings was geboren.
 


Deze ruige kerels uit Wolverhampton/Walsall wonden er geen doekjes om en met hun tweede single kwamen ze de Britse charts meteen op nummer 1 binnen. Iets wat alleen The Beatles hen hadden voorgedaan. Chas Chandler, ex-bassist van The Animals, was hun manager en glamrock begon meer en meer ingang te vinden in de muziekscene van 1971. Kenmerkend was de progressieve spelling die ze voor de titels van hun songs gebruikten: ze schreven fonetisch zoals ze het uitspraken: 
 'Coz I Luv You'.

 

Eric Clapton schreef deze liefdesverklaring voor zijn onbereikbare liefde, Pattie Boyd die toen nog getrouwd was met zijn boezem-vriend George Harrison. 'Layla' en 'Wonderful Tonight' zijn trouwens ook voor haar geschreven. Uiteindelijk zwichtte ze voor de avances van Clapton en scheidde ze van Harrison. Haar huwelijk met Clapton zou slechts 10 jaar stand houden. Deze single uit 1971 gooide geen hoge ogen in de Amerikaanse hitlijsten.
 












Paul & Linda McCartney, de tortelduifjes bij uitstek.




Eric Clapton was de snoodaard die het huwelijk van zijn boezemvriend George Harrison met Pattie Boyd deed spaak lopen.

Dat brengt mij naadloos bij de 'Smiling Faces Sometimes' van The Undisputed Truth, de nieuwe uitlaatklep van producer Norman Whitfield. In 1971 leek het of dat trio zou The Temptations van de troon stoten. Niets is minder waar want zij zouden in 1972 terugslaan. Maar dat is voor volgende week!
 


In Nederland ontdekte men de oude bluesgiganten zoals Willie Dixon die dit heerlijk nummer schreef voor Howlin' Wolf in 1960 (!). Livin' Blues werd geproducet door Jaap Eggermont (ex-The Golden Earrings) en met dit repertoire oogstte de band uit Den Haag veel bijval op festivals.
 


In Amerika werd het mooie weer gemaakt door Rare Earth, een groep blanke muzikanten die van het zwarte Motown een eigen sublabel hadden verkregen bij de platenmaatschappij. In 1971 verscheen het prachtig live dubbelalbum dat in een rare hoes stak: een boekentas in de vorm van een rugzak. Wel moeilijk te klasseren in de platenkast.
 


Een laatste track uit de steengoede elpee 'Who's Next' (1971). De intro op synthesizer trekt meteen de aandacht. Pete Townshend schreef dit nummer n.a.v. wat hij zag bij de tieners op Woodstock 1969: "Teenage wasteland, it's only teenage wasteland." De titel verwijst naar zijn invloeden van toen op filosofisch en muzikaal vlak: Meher Baba en Terry Riley. De viool op het einde is een ode aan de Indiër Baba die beweerde een avatara (incarnatie van god) te zijn. Het nummer betekende een keerpunt in de carrière van The Who. Vanaf toen speelde de groep alleen nog maar hardrock.
 




Op de single worden de Faces dan weer vermeld. Begrijpe wie begrijpe kan.


Twee handen op één buik: Rod Stewart en Ronnie Wood.














Het fenomeen 'groupie' begon meer en meer ingang te vinden sinds Woodstock 1969 en op festivals in Nederland, Engeland en Amerika werden groupies meer en meer gespot.




De Indiër Meher Baba was afkomstig uit Iran en dacht dat hij een incarnatie van god was op aarde.


De Amerikaanse componist Terry Riley beïnvloedde Pete Townshend.

Een laatste track uit mijn grijsgedraaid exemplaar van de LP 'Melting Pot' want volgende week begin ik aan het jaar 1972. Maar voorlopig staat mijn teletijdmachine stil in die warme zomer van 1971.
 


Deze single werd in de VS al uitgebracht in de maand maart 1971 maar stond ook op de geweldige LP 'L.A. Woman' uit die prachtige zomer. The Doors was één van de weinige groepen zonder basgitarist en hier werd de klus in de studio geklaard door Jerry Scheff.
 


Uit de LP 'Every Picture Tells A Story' en oorspronkelijk was dit de A-kant van de single tot sommige deejays besloten de B-kant te pluggen. 'Reason To Believe' werd geschreven door Tim Hardin en zowel de single als de elpee betekenden de definitieve doorbraak voor de Schotse bard, die in de jaren '60 al belangrijke dingen had gedaan met Long John Baldry, Julie Driscoll en Brian Auger maar ook solo en met de Faces.
 


En hier is dan die B-kant die spoedig tot A-kant werd uitgeroepen en in vele landen op nummer 1 kwam te staan. De zanger met de schuurpapieren stem werd snel een begrip in de muziekwereld en naast een succesrijke solocarrière bouwde hij ook aan een mooie loopbaan bij de Faces. Maar dat is voor morgen! 





Song geschreven door Arthur Alexander in 1962.








A-kant: 'Reason To Believe'.


A-kant: 'Maggie May'.


De twee songs stonden allebei op deze magistrale elpee uit 1971.

1971 hits uit de Benelux en Motown

Nieuwe Belgische formatie met twee ex-leden van The Pebbles. Het debuutalbum was nogal jazzy en experimenteel en heette toepasselijk "Volume One" (1971). Met Luk Smets (toetsen, vocals), Marcel de Cauwer (drums), Giorgio Chitschenko en François Maes (allebei sax) en Rudi Pincé (bas). Onnodig te zeggen dat Smets zijn tijd ver vooruit was en de LP onopgemerkt bleef. Meer dan 30 jaar later kon ik hem tegen een spotprijsje op de kop tikken. De band was een kort leven beschoren en in 1975 startte Luk Smets met de drie zusjes van The Hearts of Soul de discoformatie Dream Express op.



Rink Groeneveld en Peter Kok maakten deel uit van dit harmonieus duo uit Den Haag. Ze worden dan ook soms de Nederlandse Simon & Garfunkel genoemd. Typisch voor deze single is de mooie samenzang ondersteund door de mellotron. Na 7 hitnoteringen in eigen land hielden Greenfield & Cook het in 1974 voor bekeken.
 


De mellotron werd ook vaak gebruikt door Gerard Koerts en de Nederlandse band verlegde in 1971 de muzikale koers naar symfonische rock. Deze single werd ook getrokken uit de elpee 'Song Of The Marching Children'. Vannacht trok er weer een sneeuwstorm over ons landje maar gelukkig was het niet de Noord-Amerikaanse sneeuwstorm Nemo.
 


R. Dean Taylor was in 1971, naast de groep Rare Earth, een van de weinige blanke acts op Tamla Motown en hij raasde als een gek door een nachtelijke regenstorm, want hij moest absoluut Jane zien. Of dat gelukt is betwijfel ik, afgaande op de piepende remmen...
 


Als je dan in de greppel rijdt of -nog erger- tegen de gevel van een huis botst kun je alle hulp goed gebruiken. Dit was een Nederlandse productie op het Ariola label en het popdeuntje werd geschreven door Daniel Vangarde en Nelly Byl. De Franse zanger Ringo was er als de kippen bij om het een tijdje later te coveren als 'Elle, je ne veux qu'elle'. De groep Ottawa had er in 1981 opnieuw een hit mee in een discoversie en Will Tura zong het in 1989 als 'Mooi, 't leven is mooi!' nadat hij het jaar voordien in Bosvoorde met zijn Porsche tegen een boom was geknald en hij slechts op het nippertje aan de dood ontsnapte. De song werd gesampled in 1994 door de Nederlandse deejays Charly Lownoise & Mental Theo op 'Wonderfull Days' (sic). Tony Ronald werd als Siegfried André Den Boer Kramer in Arnhem geboren (1941) maar week in de jaren '50
uit naar Barcelona.
 




Dit was de LP 'Volume 1'. Volume 2 is er nooit gekomen.

Deze Nederlandse band was opgebouwd rond de tweelingbroers Koerts en zangeres Jerney Kaagman. De song kwam uit de elpee 'Song of the Marching Children' uit 1971 maar werd ook als single uitgebracht. Jammer genoeg brak de groep nooit echt door in het VK en de VS. In de Benelux en Duitsland waren onze Noorderburen waanzinnig populair. Zo'n "uitnodiging" kun je toch moeilijk afslaan, niet?
 


De song werd geschreven door Jerry Jeff Walker maar het was deze country-folk-rockgroep die er in 1971 een grote hit mee had. Ondertussen zijn de coverversies legio en is de compositie uitgegroeid tot een echte standard. Jackson Browne maakte ooit deel uit van de band en tussen 1976 en 1981 noemden ze zich kortweg The Dirt Band. Zo scoorden ze samen met Linda Ronstadt opnieuw een hit met de single 'An American Dream'.
 


Deze Britse bluesband met de vele namen ondersteunde giganten als John Lee Hooker en Howlin' Wolf tijdens hun tournees doorheen Engeland. Met een heruitgave van dit singletje scoorde de groep een onwaarschijnlijke nummer 1-hit in Frankrijk in 1971 en bij ons bleef het bij deze ééndagsvlieg.
 


De viool speelde ook in deze single uit 1971 een prominente rol. Het Nederlands duo 'Mouth & MacNeal' kwam met deze onweerstaanbare meezinger op nummer 1 te staan in de Benelux, Denemarken, Zwitserland en Nieuw-Zeeland en op nummer 8 in de Amerikaanse hitlijsten van 1972. Hans van Hemert en Harry van Hoof schreven het nummer en het was producer Hans van Hemert die Mouth (Willem Duyn) en Maggie MacNeal (Sjoukje van't Spijker) samenbracht.
 




Een van de paradepaardjes van Apple Records.

Na zijn succesvol avontuur in de supergroep 'Crosby, Stills, Nash & Young' bracht de voormalige zanger/gitarist van The Hollies een soloplaatje uit in 1971. Nash was politiek zeer actief en deze protestsong gaat over de rellen in 1968 tijdens de Democratic National Convention in Chicago, en ook over het proces van de 'Chicago Eight'. Vooral Bobby Seale moest het toen ontgelden in de rechtbank want hij werd vastgebonden op een stoel met een prop in de mond vanwege zijn veelvuldige interventies. De beschuldigden werden in 1970 veroordeeld, maar gelukkig werden alle aanklachten twee jaar later in hoger beroep verworpen. ♫♫♫ Yes, we can change the world ♫♫♫...
  


Het protest tegen de oorlog in Vietnam bleef maar voortduren, ook in 1971. Ditmaal kwam dat uit een onverwachte hoek. Rod McKuen was bekend om zijn vertalingen van chansons van Brel en Bécaud in het Engels, die op die manier bekend werden in de Angelsaksische wereld. Deze song schreef hij in 1963 voor het Gateway Trio, maar toen werd de plaat door de meeste Amerikaanse radiostations geweerd vanwege zijn antimilitarisme. Les Compagnons de la Chanson brachten hun Franstalige versie uit als 'Des milliers de soldats'.
 


Marvin Gaye keek in 1971 met lede ogen toe hoe de wereld rondom hem aan het veranderen was. De gouden jaren '60 waren voorbij en donkere tijden kondigden zich aan: recessie, werkloosheid, straatbendes, criminaliteit, betogingen, drugs in de straten, rassendiscriminatie, inflatie, hoge belastingen, milieuvervuiling, e.d.m. Je zou voor minder beginnen te huilen...
 


De vaste begeleidingsgroep van Neil Young bracht in 1971 een pracht van een song uit geschreven door Danny Whitten. Jaren later bracht Rod Stewart zijn coverversie uit maar ik verkies dit origineel. Whitten overleed aan een overdosis drugs en zijn vriend Neil Young schreef er een song over: 'Needle And The Damage Done'.
 






Op deze LP stond 'Grandma's Hands'.

De tweede hit uit die elpee van 1971 geproducet door Roland Verlooven is 'De Peulschil', een leuke Vlaamse skiffledeun. Na deze twee hits verliet Kris De Bruyne de groep zodat Lamp & Lazerus verder als duo muziek maakten. Een tijdje later kregen ze het gezelschap van Luk Vankessel maar het succes bleef uit zodat de groep uiteindelijk splitte. Luk Vankessel zocht dan maar een andere groep en die heette toepasselijk 'Split'.
 


Het was niet allemaal Angelsaksische muziek waar ik naar luisterde in 1971. Deze zeer leuke meezinger uit Spanje kon mij ook bekoren. Vier jaar later werd een nieuwere versie, uitgebracht door deze Spaanse folkgroep, opnieuw een hit op het Iberisch schiereiland.
 


Voor Italiaanse muziek heb ik ook altijd een zwak gehad. Deze single stond aan de top in het najaar van 1971 en ik leerde hem kennen tijdens een vakantie aan het Gardameer. Battisti schreef zijn muziek zelf en voor de lyrics zorgde Mogol, die ook veel voor Adriano Celentano gewerkt heeft.
 


Music Maestro please! De Italiaanse componist schreef deze muziek voor de film 'Maddalena' (1971). De tune werd opnieuw gebruikt voor de prent 'Le Professionnel' met Belmondo (1981) maar ook voor TV-series zoals 'An Englishman's Castle' (1978) en 'The Life and Times of David Lloyd George' (1981). Hierdoor kwam 'Chi Mai' op nummer 2 terecht in de UK Singles Chart in 1981. In Frankrijk werd de muziek gebruikt voor een reclamespot van Royal Canin in de jaren '80 maar ook voor Dunhill in 1987. In 2002 tenslotte kon je dezelfde tune horen in de Franse film 'Astérix & Obélix: Mission Cléopatre' in een scene waarin het hondje Idefix een Romeinse soldaat in slow motion achternazit.
 






Kris De Bruyne in zijn jonge jaren.








Come Maddalena










De mooie Monica Bellucci in de rol van Cleopatra.

In november 1971 kwam de volgende single uit van Gilbert O'Sullivan. Het was een vrolijk uptempo nummer dat niet eens zo'n grote hit werd. Het grote succes zou er pas in 1972 komen. Maar hij had toch gelijk toen hij zong "looks like I'm here to stay"...
 


Dan hadden deze mannen uit New York meer geluk met hun meezinger van formaat uit 1971. Wedden dat je deze oorwurm de hele dag niet uit je hoofd krijgt? Carnaval en Vette Dinsdag komen er volgende week aan.
 


In 1971 bestond het sixties-duo bij uitstek 'Sonny & Cher' nog altijd maar Chérilyn Sarkisian LaPierre bouwde daarnaast ook een solocarrière uit. Hun show op de Amerikaanse TV liep nog tot in 1977, zelfs nadat het echtpaar in 1975 scheidde. Met deze compositie van Bob Stone had Cher eind 1971/begin 1972 een grote hit te pakken.
 


Deze 'Queen of Soul' komt ook uit de sixties. Ze hield goed stand in het daaropvolgend decennium en in 1971 werd vaak gedanst op haar funky single. Aretha Franklin zingt en speelt piano en daarnaast een greep uit de bekende muzikanten: Donny Hathaway – elektrische piano, orgel; Cornell Dupree – gitaar; Chuck Rainey – bas; The Sweethearts of Soul – backing vocals; Dr. John – percussie en The Memphis Horns (trompet en sax).
 










Toen stond er nog een accent op Chér.

De sympathieke ex-zanger/gitarist van The Monkees scoorde in 1971 zowaar een solohit met zijn backing band in het 'countryrock'-genre. Hij was al sinds 1963 actief met het opnemen van eigen composities toen hij in 1966 gevraagd werd deel uit te maken van een band die het Amerikaans antwoord op The Beatles moest worden. Zeer leuk in deze single is het geluid van de 'pedal steel'-gitaar van O.J. "Red" Rhodes.



Deze Amerikaanse soulband had de boodschap van John Lennon en zijn Plastic Ono Band goed begrepen en verkondigde ze verder aan de wereld. De sound van de groep doet denken aan die van The Temptations, inclusief de zanger met de diepe basstem. Hieronder een leuke clip uit het immens populair televisieprogramma 'Soul Train'.



En zoals zo vaak gebeurt werd deze Amerikaanse zangeres pas echt naar waarde geschat na haar vroegtijdig overlijden op 4 oktober 1970. Deze single steeg dan ook postuum naar de top van de hitparades in 1971. Haar laatste begeleidingsgroep was de Full Tilt Boogie Band en deze eigen compositie stond ook op haar prachtige elpee 'Pearl'.



Lou Rawls veranderde van platenlabel in 1971 en zijn eerste single bij MGM was meteen een schot in de roos. Hij was nochtans al lang bezig want als jonge knaap zong hij in lokale groepjes samen met Sam Cooke en Curtis Mayfield. In 1962 was de tweede stem op 'Bring It On Home to Me' van Sam Cooke trouwens die van Lou Rawls. Deze song werd speciaal voor hem geschreven door Sandy Baron en Bobby Hebb.
 












Postuum kreeg ze de erkenning die ze verdiende.

In 1971 bracht deze Amerikaanse rockband de elpee 'L.A. Woman' uit met daarop o.m. de titeltrack. Het zou de laatste vinylplaat worden met frontzanger Jim Morrison die op het einde van deze song enkele malen een anagram van zijn naam uitroept: "Mr. Mojo risin'". Een 'mojo' kan charme, betovering of talisman betekenen en die term werd al gebruikt in de fifties in de song 'Got My Mojo Working', populair gemaakt door Muddy Waters.
 


In november 1971 bracht de Britse band deze song uit als tweede single van de LP 'Who's Next'. Ongewoon voor The Who is het gebruik van de akoestische gitaar. Pete Townshend schreef het nummer en zijn elektrische gitaar valt pas in rond 2 minuten. De jongere generatie kent deze song natuurlijk via de cover van de Amerikaanse 'nu metal'-band Limp Bizkit uit 2003.
 


In augustus 1971 brachten Paul & Linda McCartney deze song enkel in de VS als single uit. Eigenlijk bestond de compositie die ook op de LP 'Ram' staat uit twee verschillende liedjes die in elkaar verweven zijn, zoals alleen Macca dat kan. Hij kwam op nummer 1 te staan in de Billboard Hot 100. Vannacht werd ik wakker geschud door hevige regenbuien en windstoten en ik dacht meteen aan deze plaat: ♫♫♫ Hands across the water, heads across the sky ♫♫♫...
 


In oktober 1971 bracht John Lennon met zijn Plastic Ono Band de elpee 'Imagine' uit met daarop deze titeltrack. De eenvoudig opgebouwde song grijpt je meteen naar de keel door de lyrics waarmee de voormalige Beatle spijkers met koppen slaat.Of hoe eenvoud groots kan zijn. Maar misschien was hij te naïef of te idealistisch? In elk geval kreeg het lied amper tien jaar later een nieuwe betekenis want de single kwam opnieuw op nummer 1 in januari 1981, een maand nadat Lennon werd vermoord.
 














De achterkant van 'Who's Next'.






In de LP 'Imagine' stak deze prentbriefkaart waarop Lennon te zien is in bijna dezelfde pose als McCartney op zijn LP 'Ram'. De boezemvrienden van weleer begonnen jammer genoeg op elkaar te vitten en in sommige songs zaten honende opmerkingen naar elkaar verscholen. Heel pijnlijk voor een echte fan van The Beatles, zoals ik.

Deze Nederlandse band, met twee giganten als Jan Akkerman en Thijs van Leer, zag ik in 1971 optreden in Vorst-Nationaal in het voorprogramma van Ten Years After. De hitsingle van toen was 'House Of The King' maar we werden toen van onze stoel geblazen door een magistrale versie van 'Hocus Pocus' uit de LP 'Focus II'. Dit nummer werd pas op single uitgebracht in 1972 en bereikte de Amerikaanse en Canadese hitlijsten in 1973.
 


Na Focus trad de Britse blues/rockband 'Ten Years After' in Vorst-Nationaal op. Natuurlijk wou Alvin Lee zijn gitaarkunstjes tentoon spreiden met een vingervlugge versie van 'I'm Going Home' maar mijn gevoelige oren gaven toch de voorkeur aan deze protestsong uit 1971 waarin Lee niet alleen de overbevolking aankloeg maar ook de kloof tussen rijk en arm, de milieuvervuiling en de oorlog in Vietnam. Humor en muziek kunnen wel degelijk de wereld veranderen...
 


Op 24 september 1971 trok ik naar het Antwerps Sportpaleis voor een legendarisch optreden. In het voorprogramma speelde de Amerikaanse singer/songwriter Tony Joe White. Deze single, met de veel te lange titel, was toen net uit en een tijdje later kon ik hem tegen een spotprijs op de kop tikken. Maar de hoofdact van de avond moest nog komen...
 


En die hoofdact op 24 september 1971 was niemand minder dan CCR, herleid tot een trio. Tom Fogerty had de band enige tijd voordien verlaten voor een solocarrière maar zijn broer John ging op Europese tournee samen met bassist Stu Cook en drummer Doug Clifford. Natuurlijk was iedereen gekomen voor de meestampers als 'Suzie Q', 'Proud Mary', 'I Put A Spell On You', 'Fortunate Son', 'Green River', 'Bad Moon Rising', 'Who'll Stop The Rain' en zovele andere maar toen deze intro door het Antwerps Sportpaleis weergalmde, ontplofte zowat de hele zaal!
 




Zie ik hier enige gelijkenis met de hoesfoto van de single 'Masterpiece' van Irish Coffee (ook uit 1971) of is dit puur toeval?




De gitaarvirtuoos Jan Akkerman waar Eric Clapton toen naar opkeek.


Fluitist Thijs van Leer kon gekke bekken trekken bij het jodelen van 'Hocus Pocus' en vooral bij het opzetten van zijn falsettostem.


Gitarist Alvin Lee was de stichter van zijn groep in 1966, exact tien jaar nadat (ten years after, heb je hem?) Elvis Presley (zijn groot idool) doorbrak.

De Amerikaanse componist Paul Williams schreef dit "ouderwets liefdeslied" en 'Three Dog Night' had er in 1971 een grote hit mee. Chuck Negron is hier de leadzanger. Rare groepsnaam? De oorspronkelijke bewoners van Australië hadden vroeger de gewoonte onder de grond te slapen samen met een dingo. Bij koude nachten kropen ze dicht bij twee wilde honden en als het vroor was het een "three dog night"... 
 


Deze Franse zanger werd blind geboren in Parijs op 28 december 1951. Toch leerde hij piano en orgel spelen. Hier zingt hij in een vlekkeloos Engels en zonder accent (!) een mooi liefdeslied. Het werd een grote Europese hit voor hem in het najaar van 1971. Nadien werd het bij ons een beetje stil rond hem maar in Frankrijk bracht hij tot in 2006 nog platen uit.
 


Nadat zijn tweede single ('Underneath The Blanket Go', uitgebracht in februari 1971) geen hoge ogen had gegooid, was het met deze slow uit juli 1971 weer raak! Hij was fan van Charlie Chaplin (getuige daarvan zijn gekke outfit) en mooie melodieën uit zijn mouw schudden kon hij als geeneen. Hieronder een mooi optreden uit 'Top Of The Pops'.
 


Deze compositie liep niet van een leien dakje. In 1968 schreef Lennon op deze melodie 'Child of Nature'. De song bleef in de kast liggen tot hij met een andere tekst verscheen op de LP 'Imagine' in september 1971. Vreemd genoeg verscheen 'Jealous Guy' pas op single in 1985. Roxy Music had er in 1981, enkele maanden na de moord op Lennon, een hit mee. Nicky Hopkins speelt piano, Klaus Voormann bas en Jim Keltner drums.
 














Twee songs uit de LP 'Imagine' van John Lennon & The Plastic Ono Band.

Film in 1971: 'A Clockwork Orange' geregisseerd door Stanley Kubrick met Malcolm McDowell in de hoofdrol. De man die zorgde voor de opwindende soundtrack was Walter Carlos die niet alleen veel experimenteerde met synthesizers maar ook een baanbreker was in het genre. Hij onderging later een geslachtsoperatie en gaat nu door het leven als Wendy Carlos.
 


Film in 1971: 'Summer of '42' geregisseerd door Robert Mulligan met Jennifer O'Neill in de hoofdrol. De Franse componist die zorgde voor de romantische soundtrack was Michel Legrand die ook 'Les moulins de mon coeur' schreef, beter bekend als 'The Windmills of Your Mind'.
 


Film in 1971: 'Diamonds Are Forever', de 7de James Bondfilm, geregisseerd door Guy Hamilton met Sean Connery en Jill St. John in de hoofdrollen. Shirley Bassey zingt het thema gecomponeerd door John Barry (muziek) en Don Black (lyrics). De Welshe zangeres heeft nog altijd het record van 3 Bondnummers achter haar naam staan.
 


Film in 1971: 'Shaft' geregisseerd door Gordon Parks met Richard Roundtree in de hoofdrol. In dat jaar kreeg de blanke James Bond concurrentie van de zwarte John Shaft. De soundtrack werd dan ook geschreven door de Afro-Amerikaan Isaac Hayes met de wah-wah gitaar van Charles Pitts in een muzikale hoofdrol. "Can you dig it?"...
 




Uitstekende verzameling soundtracks van Schifrin die ik op compact disc heb.








Toen ging hij nog door het leven als Walter omringd door zijn synthesizers.




Wendy met bakkenbaarden...


De operatie is gelukt en hier is Wendy Carlos.














My name is Shaft... John Shaft.

Openingstrack uit 'Sticky Fingers', de elpee met een echte ritssluiting. Op de single stonden twee songs op de b-kant: 'Bitch' en 'Let It Rock'. Alhoewel de song toegeschreven wordt aan het duo Jagger/Richards is het Mick Jagger die hem grotendeels schreef met Marsha Hunt in gedachten. Ik hou het bij bruine suiker op mijn pannenkoeken, mijn favoriet dessert.
 


Nog zo'n geweldige track die nooit op de radio komt. Uit het formidabel album 'Ram' en tevens de b-kant van de single 'Eat At Home'. Onbekend is onbemind, maar ik draaide deze song wel op de eerste T-Dansant van het Jeugdhuis 'De Bezem' in het Hooghuis van Bosvoorde. En toen was de dansvloer ineens te klein... 
 


In september 1971 ontmoette ik de ware op een bal in het Hooghuis van Bosvoorde en op de tonen van deze rocker maakten we kennis. Samen dansen ging nog niet zo goed maar ondertussen zijn we toch bijna 38 jaar gelukkig getrouwd. Deze draag ik dan ook op aan mijn schatje.
 


Een van de leukste rocksongs uit 1971 was volgens mij deze 'Resurrection Shuffle' van een nieuwe groep met een blazerssectie, zoals ik ze graag hoor. Tom Jones bracht datzelfde jaar nog een cover uit van deze song, maar ik verkies toch deze original.
♫♫♫ Put your hand on your hip, now you let your back bone slip ♫♫♫...
 






Zonder de charismatische frontzanger Jim Morrison was de groep The Doors ten dode opgeschreven.


Bobbey Keys speelt saxofoon op 'Brown Sugar'. 'Let It Rock' is een compositie van Chuck Berry en deze versie is live.


De rits was een idee van popartist Andy Warhol.




De steengoede elpee van Paul & Linda McCartney.