Muziek uit september 1972

En plots stond iedereen te huppelen op de tonen van 'Pop Corn', een oude song uit 1969 geschreven door Gershon Kingsley. Er waren verschillende versies in omloop, waaronder ook die van 'Hot Butter' maar het was die van Anarchic System die het pleit won en het meest gedraaid werd in augustus 1972. De synthesizer was goed op weg om de gitaar in de popmuziek te verdringen. En wat zal het zijn: popcorn met suiker of met zout?
 


De originele song uit 1969:
 

Nog een beetje gepofte maïs: 


Deze zomertrein van de Nederlandse band 'Sandy Coast' kwam, ondersteund met een melancholische mondharmonica, de BRT Top-30 van begin augustus 1972 binnengereden. In 1974 splitte de groep en richtten de broers Hans en Jan Vermeulen 'Rainbow Train' op. Tuut zei de trein en het station vertrok...
 


Deze populaire en melancholische song over een zomerliefde werd geschreven door Peter Udell en Gary Geld. De originele uitvoering van The Four Voices uit 1960 was geen hit maar de cover van Brian Hyland uit 1962 wel. In 1968 nam Gary Lewis, de zoon van de Amerikaanse komiek Jerry, met zijn Playboys ook een versie op maar de jongeren onder ons herinneren zich vast en zeker nog die van Jason Donovan uit 1989. In augustus 1972 had Bobby Vinton alweer succes met deze slow.
 


Deze opvolger van 'American Pie' liet mij in augustus 1972 ook wegdromen. De Amerikaanse singer/songwriter vertelt hier het aangrijpend levensverhaal van de Nederlandse schilder Vincent van Gogh. "Starry, starry night" verwijst naar één van zijn schilderijen. Als ik dit prachtig lied hoor moet ik altijd onwillekeurig denken aan de film 'Lust For Life' uit 1956, geregisseerd door Vincente Minnelli en met Kirk Douglas in de rol van de getormenteerde artiest.
 












Gershon Kingsley is een Duits-Amerikaans muzikant en pionier van de Moog Synthesizer. Hij is ondertussen 90 jaar oud!










"Starry, starry night" verwijst naar dit schilderij.


Een zelfportret van de getormenteerde schilder, net nadat hij zijn rechteroor had afgesneden met een scheermes...

Muziek uit juli 1972 (2)

In juli 1972 stond Louis Neefs met deze tranentrekker in de BRT Top-30. Muziek/tekst: Harry Van Hoof, Tom Bos, Mirjam Gispen, Toon Gispen. Orkest Harry Van Hoof. Productie: Peter Koelewijn.

 

Deze voormalige keeper van Real Madrid kreeg in 1968 een ongeval en toen hij maanden met zijn been in het gips lag kreeg hij een gitaar en won hij meteen het Internationaal Songfestival in Benidorm. In 1969 startte zijn carrière als charmezanger. Hij werd 4de op het Eurovisiesongfestival van 1970 en in juli 1972 had-ie meteen zijn eerste Europese hit te pakken met deze ode aan Galicië. Deze single stond dan ook maandenlang in onze hitlijsten genoteerd.
 


Raar maar waar: Procol Harum stond weer in de belangstelling. Niet alleen door het live album met het Edmonton Symphony Orchestra en daaruit de single 'Conquistador' maar ook door de heruitgave van de allereerste single uit die prachtige lange zomer van 1967. Ook dit was muziek die uit de luidsprekers schalde in juli 1972.
 


Maar terug thuis uit Italië spitste ik mijn oren toen deze klanken uit mijn transistor spatten. De platenindustrie had de song, die volgens de geldende normen te lang werd bevonden, in twee stukken geknipt. In de maand juli 1972 kwam de A-kant de BRT Top-30 binnengeschoten als een asteroïde en hier is de volledige versie van die glitterrock:
Part 1 & 2.

 















De originele single uit 1967.

LP-muziek en artrock uit 1972

Op het San Marcoplein in Venetië kostte een cola omgerekend 75 BEF in juli 1972, veel duurder dan een glas wijn. Al bij al was mijn vakantie aan het Gardameer geslaagd want vanuit Italië had ik gesolliciteerd en in augustus kon ik al voor een maand tijdelijk aan de slag in een reisbureau, in afwachting van mijn legerdienst. Deze Faces spatten toen regelmatig uit de radio want hun LP 'A Nod Is As Good As A Wink... To A Blind Horse' uit november 1971 stond nog altijd genoteerd bij de best verkochte platen. "Back to the basics of rock & roll" moeten Rod Stewart, Ron Wood en hun makkers gedacht hebben want zij plukten uit het repertoire van Chuck Berry: 'Memphis, Tennessee'.

Deze Amerikaanse singer/songwriter stond op een eenzame hoogte. Zijn composities waren stuk voor stuk pareltjes. Ik leerde ze kennen via o.a. The Alan Price Set, Three Dog Night, Dusty Springfield en Nilsson. Hier is de Grootmeester zelf uit zijn prachtige elpee 'Sail Away', uitgebracht in mei 1972. Ik kon hem pas op de kop tikken in het voorjaar van 1973 in Krefeld, West-Duitsland.
 


Het debuutalbum van Roxy Music verscheen in juni 1972 met daarop deze bizarre track. 'Bob' was niet de afkorting van 'Bijzondere Opsporingsbrigade' (een afdeling van de Rijkswacht) maar van 'the Battle of Britain'. Je kan trouwens in de bridge machinegeweer en ontploffingen horen. Een nieuwe muziekvorm was geboren: "artrock"!
 


Ze zagen eruit alsof ze van een andere planeet kwamen. Roxy Music was de nieuwste sensatie en hun debuutsingle werd in augustus 1972 uitgebracht. Langzaam maar zeker wijzigde hun muziek van artrock naar meer toegankelijke glamrock. Hier is een videoclip van 'Top Of The Pops' uit de maand september. De jongeren van toen stonden er toch maar ietwat onwennig bij.
 


"All hands on deck, we've run afloat, I heard the captain cry..." Normaal gezien hou ik niet erg van live uitvoeringen, maar voor deze uitvoering maak ik graag een uitzondering. Zoals eerder vermeld komt de LP uit november 1971 maar dankzij de single 'Conquistador' kwam deze geweldige song weer in de belangstelling in de zomer van 1972. Ik luister nogmaals met veel plezier en met een krop in de keel naar deze liveversie van de Britse band en het geweldig Edmonton Symphony Orchestra. Hoor ik daar enkele meeuwen in de achtergrond schreeuwen?
 










Deze poster met foto's van wilde braspartijen en naakte groupies stak alleen bij de eerste vinylpersing van de elpee en is dus een collector's item geworden.




'The Bob (Medley)' stond op deze elpee.

In mei 1972 bracht de Amerikaanse singer/songwriter Randy Newman het album 'Sail Away' uit met daarop, naast de titeltrack, ook schitterende nummers zoals o.a. 'Lonely At The Top', 'Simon Smith And The Amazing Dancing Bear', 'Old Man', 'Political Science', 'You Can Leave Your Hat On' en 'God's Song (That's Why I Love Mankind)'. Luister vooral naar deze satire op de Amerikaanse slavenhandel.

 

Ondertussen waren Brian Eno en Bryan Ferry met hun maten met heel andere muziek bezig. In juni 1972 kwam het debuutalbum uit dat eveneens 'Roxy Music' als titel meekreeg. Het was in het begin wel wennen want die kerels waren hun tijd vèr vooruit. Vooral bij de saxofoonklanken van Andy Mackay moest ik mijn oren spitsen. In augustus kwam dan de eerste single uit, maar daarover later meer, want die stond niet eens op deze eerste elpee.
 


'Van the Man' had zijn dierbaar Belfast ingewisseld voor de VS en stak zijn bewondering voor zwarte artiesten en soulmuziek niet onder stoelen of banken. Hier is de zeer dansbare openingstrack van zijn fantastisch album 'Saint Dominic's Preview' uit juli 1972.
 


In oktober 1972 kwam de 8ste elpee van de Britse band 'Ten Years After' uit met hieruit de gelijknamige titeltrack. Als ode aan Alvin Lee, de razendsnelle gitarist, die ons enkele dagen geleden helaas veel te vroeg heeft verlaten. Rock and roll is here to stay!
 
































R.I.P. Alvin Lee 19/12/1944 - 6/3/2013

In diezelfde periode (juli 1972) kwam deze Nederlandse zanger binnengeslopen in de Vlaamse hitlijsten met zijn ode aan alle roodharige meisjes. Deze draai ik dan ook speciaal voor mijn lief nichtje, Lisa.
 


Terwijl ik genoot van de Italiaanse zon kwam de uitnodiging voor het Klein Kasteeltje binnen. Ik mocht mij in september 1972 gedurende 3 dagen laten keuren. En alsof de duivel ermee gemoeid was stormde deze luitenant onze hitlijsten binnen in de maand juli. Voorwaarts, mars!!!
 


Welke muziek was toen populair in Italië? CCR met 'Pendulum' uit 1971 werd grijsgedraaid in het hotel maar ook 'Cosmo's Factory' uit 1970 en George Harrison met zijn single 'Bangla Desh' uit 1971 stond toen heel hoog in de Top-5. En Lucio Battisti natuurlijk. Maar thuis kwam deze single van Ezekiel Christopher Montanez de Top-30 binnen. Tijdens een tournee doorheen Engeland in 1963 samen met Tommy Roe en The Beatles sprak Montez deze legendarische woorden: "Who are these guys The Beatles?"...
 


De song 'Conquistador' stond reeds op de debuutelpee van Procol Harum uit september 1967 (!) maar het was de liveversie die in juli 1972 in onze hitparades stond genoteerd. De Britse band kreeg hier ondersteuning van het Edmonton Symphony Orchestra. In 1973 kocht ik de hele elpee in West-Duitsland voor slechts 5 DM. Een of andere onverlaat had toch wel een gaatje geknipt in de hoes, zeker? Gelukkig niet in het vinyl!
 


















In de hoek van deze hoes werd een gaatje geknipt omdat deze elpee slechts 5 Deutsche Mark kostte.

Ook deze elpeetrack kwam niet in onze hitlijsten maar stond wel op 'Harvest' uit 1972. De song werd live opgenomen in de Royce Hall UCLA in 1971 en Young schreef hem speciaal voor zijn vrienden Danny Whitten (uit zijn vroegere begeleidingsgroep 'Crazy Horse') en Bruce Berry (zijn roadie) die hij tenonder zag gaan aan hun heroïneverslaving. Deze niet mis te verstane boodschap mocht helaas niet baten want hij verloor zijn twee beste vrienden. Na hun dood schreef de Canadese bard speciaal voor hen 'Tonight's The Night'.
 


Deze openingstrack van de elpee 'The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars' werd ook niet als single uitgebracht; die eer was weggelegd voor 'Starman'. Bowie had zijn lange haren vaarwel gezegd en liep in 1972 rond met een kortgeknipte en rechtopstaande rode haardos, want hij was 'Ziggy Stardust' geworden. Het personage 'Ziggy' was gebaseerd op de Britse rock-'n'-rollzanger Vince Taylor. Mick Ronson bediende de gitaren en de piano en zorgde voor de backing vocals en het vioolarrangement op dit conceptalbum. De song ging over de laatste vijf jaren vóór de vernietiging van de Aarde. Artrock of glamrock was nu de nieuwe muzikale richting van David Bowie geworden.
 


Van over de grote plas kwamen ook artrock-geluiden van deze Amerikaanse singer/songwriter die voorheen deel uitmaakte van de cultgroep 'The Nazz'. Hij schreef deze song als een hommage aan Laura Nyro en Carole King. In de VS werd Rundgren bij zijn derde soloplaat 'Something/Anything?' uit 1972 gelauwerd als de nieuwe popster maar toch heeft hij -bij mijn weten- nooit in onze hitlijsten gestaan. Als producer oogstte hij dan weer wel succes met o.a. Meat Loaf ('Bat Out Of Hell') en ook als songschrijver met 'Can We Still Be Friends' dat een grote hit werd voor Robert Palmer.
 


Deze instrumentale track stond in 1972 ook niet in onze hitparades maar werd wel grijsgedraaid in de Brusselse discotheken rondom de Beurs. Coffey was de enige blanke gitarist die bij de 'Funk Brothers' speelde en die dus te horen is op Motown-hitsingles van o.a. The Supremes, The Temptations, Edwin Starr en Freda Payne. Hier is Dennis Coffey met zijn 'Detroit Guitar Band' en met de formidabele Bob Babbitt op bas!
 








De meester van de Keltische harp.


Zou die song dan toch op de b-kant van een single gestaan hebben?






Het alterego van Bowie heette nu Ziggy Stardust.


Ziggy was gebaseerd op de Britse rocker Vince Taylor. 








Dennis Coffey in 1971.




Dennis Coffey op veel latere leeftijd maar nog altijd met die schitterende gitaar!

Ik ben even de tel kwijt want dit was de zoveelste single van die ruige Britten die hun wortels in feite ook in de rock-'n-roll hadden steken, weliswaar met een snuifje glitter erbij. Slade kreeg concurrentie van andere glamrock-acts zoals o.a. Wizzard, Sweet, T. Rex, Suzi Quatro, Mud, Smokie, Gary Glitter, Roxy Music en David Bowie, maar niemand verkocht meer platen in de jaren '70. 'Take Me Bak'Ome' stond in onze hitlijsten in juli 1972.
 


In die periode hing er ook veel rook in de lucht. Deze overbekende song werd al in 1933 geschreven voor de musical 'Roberta' maar de bekendste versie is die van The Platters uit 1958. De Britse studiogroep 'Blue Haze' overgoot de song met een reggaesausje en een hit was geboren! Deze songtitel doet mij altijd denken aan 'Als de rook om je hoofd is verdwenen' van Boudewijn de Groot. "Uche, uche!"... 
 


Die Ierse zanger met zijn rare pet en zijn piano kwam in juli 1972 weer eens de BRT Top-30 binnengewandeld met een zeer leuke popsong over het huwelijk. ♫♫♫ 'Marriage: join together two people, for better or for worse...' ♫♫♫ - That's matrimony!
 


Maar de song met de mooiste melodie èn met een boodschap die mij meteen raakte was deze 'Streets of London', geschreven door de Engelse singer/songwriter Ralph McTell die in de jaren '60 over heel Europa rondzwierf en de kost verdiende als straatmuzikant. Hij deed inspiratie op in Parijs en een eerste versie van de song verscheen op een LP uit 1969. In juli 1972 was een herwerkte versie een hit in de Lage Landen en pas in december 1974 werd een andere versie uitgebracht in het VK met een terechte nummer één plaats als gevolg. Luister vooral naar onderstaande clip waarin drie versies door elkaar worden verweven met als afsluiter een kort interview met de artiest.
 












LP uit 1969




Herwerkte versie uit 1972




Herwerkte versie uit 1974

Uit Amerika kwamen toen heel andere geluiden, zoals van deze singer/songwriter die midden jaren '60 hits schreef voor andere artiesten. Sinds 1970 brak hij in West-Europa door en begon zijn solocarrière als een trein te lopen. En dat was heus geen Fyra...
 


In juni 1972 geraakte deze Gentse formatie nog eens in de BRT Top-30 met een heuse soulvolle ballade die grenst aan een gospelsong. De titel is "steenkolenengels" maar dat bedekken we graag met de mantel der liefde. Dichterlijke vrijheid, zullen we maar zeggen en één van de mooiste slows uit die periode.
 


En op deze single van het Nederlands duo begin je spontaan mee te neuriën. Willem en Sjoukje braken met de hulp van producer en componist Hans van Hemert zowaar door in de Verenigde Staten. ♫♫♫ A-huma-huma-huma, huma-huma-huma-huma hey! ♫♫♫
 


Deze luchtgitaar uit juni 1972 klonk als een sitar en Buddy Joe uit Mexico wist niet meer wat hij met het goud had aangevangen. Deze Nederlandse rockband uit Den Haag werd opgericht in 1961 (!) en was goed op weg om door te breken in de VS. Een jaartje later was dat een feit en op deze pagina's is dat voor over een paar weken. Tot morgen voor meer muziek uit de maand juni 1972.
 








'Let's' is de samentrekking van 'let us' zodat 'Come Let Us Sing Us Hallelujah' een grammaticale fout is. Beter ware geweest: 'Come Let Us Sing Hallelujah' of 'Come Let's Sing Now Hallelujah'.

Onze Zuiderburen hebben daarentegen een warmer temperament en denken alleen maar aan zoentjes geven of krijgen, getuige daarvan deze Fransman. Hij had meer geluk dan Ray Davies van The Kinks twee jaar voordien want die moest een Amerikaanse tournee onderbreken en van NYC naar Londen vliegen om "Coca-Cola" in de single 'Lola' te vervangen door "Cherry Cola".
C. Jérôme mocht gewoon "prends un coca et assieds-toi" zingen. Kijk vooral naar het filmpje: viva Scopitone!
 


De ballon ging nog altijd op voor deze vier Britten die gek waren van blues, rhythm & blues, folk, hardrock, heavy metal en goeie ouwe rock-'n-roll. En dat was goed te horen op deze single die in mei 1972 de BRT Top-30 binnenstormde.

 

'Alea iacta est' ofte 'de teerling is geworpen'. The Rolling Stones waren niet van plan zich de titel van grootste rock-'n-rollband van de wereld te laten afpakken. Ze brachten de steengoede dubbelelpee 'Exile On Main Street' uit èn deze opwindende single. De LP bevatte verschillende genres muziek zoals r&r, blues, soul, R&B, gospel en country.



Maar de beste herinneringen uit mei 1972 hou ik over aan deze wonderlijke en melancholische klanken van de mellotron en natuurlijk de stem van Jerney Kaagman. "Alone again - Feeling very sad - Left with your memories - Is it really worthwhile?"
Yes it is!
 














Herinneringen...

"Het wordt weer eens tijd om een single uit te brengen" moet deze zingende drummer gedacht hebben in mei 1972. Het was iets stiller geworden rond zijn drie ex-makkers uit The Beatles. Hij mepte er dan ook vrolijk op los.
 


En plots kwam een stelletje ongeregeld de BRT Top-30 binnen in mei 1972 met een compositie van Shel Silverstein. Een onvervalste Amerikaanse tranentrekker, zeg maar smartlap, en zó "over the top" gezongen dat het weer leuk wordt. Ik zie Ray "Eye Patch" Sawyer alias Dr. Hook in de telefooncel muntjes in het toestel stoppen...
 


Het was een tijdje stil geweest rond deze legendarische Amerikaanse zanger toen hij in mei 1972 plots verscheen in onze hitlijsten samen met het 'Evangel Temple Choir' als backing vocalisten. Er hangt een speciale sfeer rond dit nummer geschreven door Jerry Reed in 1968, want telkens ik dit hoor ben ik ontroerd en blij tegelijkertijd.
 


Ook Elvis Presley nam ooit een versie op van deze song:

Maar de grootste verrassing kwam van deze Britse groep die met de vorige single 'The Baby' in de onderste regionen stond van de BRT Top-30 toen de opvolger net één plaatsje hoger binnenkwam. Toen ik deze single voor het eerst hoorde ben ik naar de platenboer gehold (en dat gebeurde niet zó vaak). Wat een intro, jongens! Whew!
 








Ringo was in die periode goed bevriend met Marc Bolan.








Voor latere elpees werd vaak dezelfde mannequin gebruikt met de lange benen en de grote split in haar zwarte jurk.

Deze vrolijke klanken komen ook uit april 1972. Broer en zus kwamen uit Trinidad en ze emigreerden naar het VK. Ze hadden enorm veel succes in Nederland en België. Later werden ze backing vocalisten bij o.m. de James Last Singers, Van Morrison, Elkie Brooks, Eric Clapton, Roger Waters, Elton John, Eros Ramazzotti, George Harrison, Pet Shop Boys en Robbie Williams.
♫♫♫ Da dada 'n dee dee dee ♫♫♫...
 


Deze romantische slow kwam uit de film 'Nicholas and Alexandra' (30 december 1971) die het verhaal vertelt van de laatste Russische tsaar Nicholas II en zijn echtgenote tsarina Alexandra. Regisseur van dienst was Franklin J. Schaffner. Dit thema uit de film werd geen grote hit voor Engelbert Humperdinck en toch vind ik dit een van zijn mooiste liedjes.
 


Marc Bolan was er vast van overtuigd de vaandeldrager van de glam- of glitterrock te worden en deze song kwam dan ook in april 1972 in onze hitparade terecht. Howard Kaylan en Mark Volman (de fantastische stemmen bij The Turtles en later bij The Mothers of Invention o.l.v. Frank Zappa) zorgden voor de vocals en de backing vocals.
 


Mikael Rickfors was de leadzanger van The Hollies in april 1972. De Zweedse zanger werd lid van de Britse band in 1971 en in 1973 verliet hij hem al. Deze mooie song werd niet zo'n grote hit maar de volgende single was weer een schot in de roos.
En dat is voor later.
 






Oorspronkelijk heette het nummer 'I've Found My Freedom'.










De maker van het YouTube-filmpje heeft voor de verkeerde foto gekozen, zoals wel vaker gebeurt. Kijk liever naar het hoesje van de single uit 1972 waarop de Zweedse zanger met de krachtige stem staat (in het geruite hemd). Allan Clarke en Graham Nash hadden de groep al langer verlaten. De foto van YouTube dateert uit 1967.

De overwinning op het Eurovisiesongfestival van 1972 was weggelegd voor Vicky Leandros, een inzending van het Groothertogdom Luxemburg. De Griekse zangeres nam al deel in 1967 als Vicky maar haar liedje 'L'amour est bleu' gooide toen geen hoge ogen tot Paul Mauriat er een instrumentale versie van uitbracht en de song als 'Love Is Blue' een wereldhit werd in 1968.
 


Van Edinburgh naar de popgroep 'Middle of the Road' is maar een kleine stap want we blijven in Schotland. Met de regelmaat van een klok bracht deze Schotse formatie in 1971/72 singles uit die stuk voor stuk in de Top-10 terechtkwamen.
 


Het is nog geen zondag maar deze single kwam ook in april 1972 de BRT Top-30 binnengeschoten. Niettegenstaande het jaar zich aankondigde als een donker crisisjaar werd er toen toch pretentieloze popmuziek uitgebracht. Daniel Boone, ook bekend onder de naam Peter Lee Stirling en geboren als Peter Charles Green, verkocht meer dan 2 miljoen singles van deze aanstekelijke meezinger. Een mens zou voor minder goedgemutst door het leven gaan...
 


In april 1972 stond Will Tura ook in de BRT Top-30. Ondertussen is de 'Keizer van het Vlaamse lied' bezig sinds 1957. Ik zag hem tweemaal optreden: in het begin van de jaren '90 en onlangs t.g.v. zijn 70ste verjaardag met een 'meet and greet' achteraf (zie mijn fotoalbum 'Live Acts'). Tweemaal werd het voor mij en mijn vrouw een onvergetelijke avond. Ik hou bijzonder veel van deze tekst die geschreven werd door Nelly Byl. De muziek werd gecomponeerd door Jean Kluger. Inderdaad: 'Wat je diep treft, vergeet je nooit'... 
 








Deze Griekse zangeres zong niet alleen in haar moedertaal maar ook in het Duits, Frans, Engels en zelfs Nederlands, Japans, Italiaans en Spaans.






Toen kostte een single 68 BEF.


Will Tura is naast een uitstekend zanger ook een goed gitarist.


Een onvergetelijke avond: hij was toen de 70 al voorbij!


Achteraf een 'meet and greet'. Zeer aimabel als hij is kwam hij bij mij op de foto staan na twee cd's te hebben gesigneerd.

Viva cinema in 1972 (2)

Zoals gisteren beloofd is hier het vervolg op de rubriek 'muziek in de film'. Sidney J. Furie regisseerde deze film over het leven van de zangeres Billie Holiday en Diana Ross speelde er de hoofdrol in en zong de soundtrack vol. Het werd een dubbelelpee en de enige 33-toerenplaat die voor Ross als soloartieste de hoogste plaats in de Amerikaanse hitlijsten zou bereiken. In haar periode als frontzangeres bij The Supremes scoorde ze meermaals een nummer één LP.

'Superfly' is een 'blaxploitation' film uit juli 1972, geregisseerd door Gordon Parks Jr. Het verhaal gaat over een cocaïnedealer die de onderwereld probeert te ontvluchten, met alle nare gevolgen vandien. Curtis Mayfield schreef de geweldige soundtrack en of hij nu solo zingt of in de groep 'The Impressions', zijn hoge, zachte stem blijft formidabel!
 


Op het Festival van Venetië 1972 werd de Jamaïcaanse film 'The Harder They Come' van regisseur Perry Henzell voorgesteld. De prent, die handelt over het criminele milieu van het Caribisch eiland, zou pas in februari 1973 in de VS verschijnen. De bijhorende soundtrack uit juli 1972 zou de échte doorbraak van de reggae betekenen in Noord-Amerika. Jimmy Cliff speelt een reggaezanger die ervan droomt een wereldhit te scoren. Naast hem staan op de soundtrack ook o.a. The Melodians, The Maytals, Desmond Dekker & The Aces, Johnny Nash, Dave & Ansell Collins en Eric Donaldson. De eerste track uit de LP is geen reggae maar een soulvolle, hartverscheurende ballade.
Luister maar...
 


Dit is dan wel onvervalste reggae:

Lang vóór Bob Marley had deze Johnny Nash al enkele hits in de VS gescoord:

Nog een laatste song uit die geweldig goede soundtrack:

Memorabele scene met de bijhorende muziek van twee duellerende banjo's uit de thriller 'Deliverance' (1972), geregisseerd door John Boorman. De opzwepende countrymuziek werd gebracht door Eric Weissberg & Steve Mandell. De hoofdrollen waren weggelegd voor deze schitterende acteurs: Jon Voight, Burt Reynolds, Ronny Cox en Ned Beatty.
 


Barbet Schroeder regisseerde de Franse film 'La Vallée' en vroeg aan Pink Floyd om de soundtrack te componeren. Dat werd dan 'Obscured By Clouds' uit juni 1972. De opnames voor 'The Dark Side Of The Moon' waren al gestart, maar de Britse formatie laste een pauze in voor deze muzikale opdracht. Het verhaal gaat over de vrouw van een diplomaat die in de jungle van Nieuw-Guinea, samen met enkele ontdekkingsreizigers, op een onbekende indianenstam stuit. ♫♫♫ The memories of a man in his old age, are the deeds of a man in his prime ♫♫♫... Haal die luchtgitaar maar boven!
 






Diana Ross schittert in deze film.






















Zo steekt mijn single onder de letter P geklasseerd.


Een alternatief hoesje.


Dit is een stilstaand beeld uit de film van een indiaan hoog in zijn boom.




De hoofdrol was weggelegd voor de Franse actrice Bulle Ogier.

Viva cinema in 1972

Wat werd er toen zoal gespeeld in onze bioscopen? 'A Clockwork Orange' van Stanley Kubrick uit december 1971 (VS) en januari 1972 (Europa) lokte veel toeschouwers in het voorjaar van 1972. De bijhorende soundtrack was gevuld met klassieke muziek, 'Singin' In The Rain' van Gene Kelly en elektronische synthesizermuziek van Walter (later Wendy) Carlos.

Voor meer uitleg over de film, zie link onderaan.



Een satirische tekenfilm voor volwassenen in 1972. 'Fritz The Cat' werd geregisseerd door Ralph Bakshi en bevatte bijtende humor en kritiek op de maatschappij van midden jaren '60 in NYC. Op de soundtrack stond muziek van Bo Diddley, Billie Holiday en andere blues, funk en rock & roll. Maar ook deze meester van de 'latin jazz' mocht zich uitleven op zijn vibrafoon.
 


Deze spaghettiwestern van Sergio Leone werd reeds uitgebracht in december 1968 en speelde nog altijd in de bioscopen in het jaar 1972. De soundtrack van Ennio Morricone sloeg werkelijk alle verkooprecords en stond meer dan 5 jaar in de hitlijsten. Hij verpulverde zowaar het vorige record van de elpee 'Bridge Over Troubled Water' van Simon & Garfunkel uit 1970.
 


Een legendarische scene:

'Farewell to Cheyenne':


Een meesterwerk van regisseur Francis Ford Coppola uit 1972. De uitstekende muziek op de soundtrack kwam grotendeels van die andere Italiaanse maestro: Nino Rota. De film 'De Peetvader' was gebaseerd op het boek van Mario Puzo.
 


Het liefdesthema werd spoedig overgenomen door menig artiest:

'Cabaret' is een muzikale film die werd geregisserd door Bob Fosse. Een schitterende prestatie werd neergezet door Liza Minnelli, dochter van Vincente Minnelli en Judy Garland. De film speelt zich af in Berlijn tijdens de Weimar republiek in 1931. Morgen post ik het vervolg van 'Viva Cinema in 1972'. Tot dan!
 


Nog een mooi fragment uit de film:

Een prachtige hoofdrol voor Marlon Brando.








Liza Minelli schittert in deze rol.

Maart 1972 (vervolg)

Zeer leuke Nederlandse inzending voor het Eurovisiesongfestival van 1972. Sandra Reemer was de zangeres van dit duo en de mannelijke helft was Dries Holten. Ze werden verdienstelijk vierde in Edingburgh terwijl België met Serge & Christine Ghisoland en 'A la folie ou pas du tout' op een 17de en voorlaatste plaats bleef steken, net vóór Malta.
 


Om onbegrijpelijke redenen bracht de platenmaatschappij Apple twee jaar na de split nog een single uit van de Fab Four. De keuze voor de A-kant viel op een fragment uit de tekenfilm 'Yellow Submarine' geschreven door Paul McCartney. Het werd een kinderliedje dat je na één beluistering niet meer uit je hoofd krijgt, een echte oorwurm dus.
 


Dan vond ik de B-kant toch stukken beter, woef!

Vanuit Amerika kwam deze meer dan 8 minuten durende song die handelde over 'the day the music died', een verwijzing naar de vliegtuigcrash die op 3 februari 1959 het leven kostte aan Buddy Holly, Ritchie Valens, The Big Bopper (J.P. Richardson) en de piloot Roger Peterson (die maar al te vaak wordt vergeten). Waylon Jennings ontsnapte aan de dood door zijn plaats af te staan aan een verkouden Richardson en Dion DiMucci besloot het vliegtuig niet te nemen omdat hij 36 dollar te duur vond. Maar er zitten ook verwijzingen in de song naar o.a. The Beatles ('Helter Skelter'), The Byrds ('Eight Miles High'), The Rolling Stones en Bob Dylan. Dit epos kwam onze hitparade binnen in de maand maart 1972.
 


Kippenvelmoment uit maart 1972 toen deze prachtige song van de Canadese bard onze hitlijsten binnenstormde. Hier is een liveversie die slechts lichtjes verschilt van de studiosingle. Daarop zongen James Taylor en Linda Ronstadt backing vocals. 'Heart of Gold' stond ook op zijn geweldige elpee 'Harvest'. 











Toen was de groep al twee jaar gesplit!






Die dikke matrozenjassen met koperen knopen waren toen fel in de mode. Ik droeg er ook zo eentje in de winter.

Uit diezelfde periode stamt deze single gebracht door onze Noorderburen die zich -in het begin althans- lieten inspireren door bands als 'Ides of March', 'Chicago' en 'Blood, Sweat & Tears'. Wat later schakelde de band (die reeds in 1968 werd opgericht als 'Take Five') over op pure "pretpop".
 


De drie broertjes Gibb hadden hun ruzies bijgelegd en met vereende krachten geraakten ze weer in onze hitparade van maart 1972. Het werd wereldwijd niet zo'n grote hit en daarom wordt hij bijna nooit meer op de radio gedraaid. Onterecht!
 


1972 is ook het jaar waarin de Moog synthesizer definitief doorbrak in de popmuziek. En dat zullen we geweten hebben! Er waren al pogingen geweest in de late jaren '60 van o.a. 'Walter Carlos (later Wendy Carlos)', 'The Beatles', 'Emerson, Lake & Palmer', 'Dozy, Beaky, Mick & Tich' en 'Giorgio Moroder'. Maar met deze cover verkocht de Britse band miljoenen singles over de hele wereld.
 


En de auteur Giorgio bracht zelf een cover uit in 1972 want in 1971 zong Michael Holm het origineel als 'Nachts scheint die Sonne'. Hier is dus de auteursversie waarop Chicory Tip
zich baseerde: 
 

In maart 1972 steeg de zoveelste single op rij van Slade naar de top van alle hitlijsten. Met hun aanstekelijke "clap your hands and stomp your feet"-muziek bereikten ze een heel groot deel van de toenmalige jeugd. Hun elpee 'Sladest' verkocht ook als zoete broodjes.
 










Ook dit was slechts een coverversie.




Giorgio bracht zijn auteursversie ook in 1972 uit maar na Chicory Tip.




Geloof het of niet: dit is de originele versie. Tekst: Michael Holm en muziek: Giorgio.

Diezelfde maand was deze Britse glitterband ook een nieuwkomer in de BRT Top-30 met deze aanstekelijke meezinger gecomponeerd door het schrijvers- en producersduo 'Chinn & Chapman'. Vanaf 1972 gingen de jongens door het leven zonder lidwoord en stond er op de hoesjes gewoon 'Sweet' vermeld als groepsnaam.
 


Tijd voor een one-hit wonder uit februari 1972. Deze Britse zanger werd in Wales geboren als Paul Bradley Couling en hij woonde toen in Italië. Hij was tot 1986 actief onder diverse schuilnamen maar bij ons bleef het bij deze mooie ééndagsvlieg.
 


Elvis kwam nog eens in onze hitparades binnen in februari 1972 en wel met een liveversie van deze song geschreven door het legendarisch componistenduo Barry Mann en Cynthia Weil. De versie van B.J. Thomas uit 1970 was al een hit geweest in de VS. Typisch voor deze versie is het vals einde, want net als je denkt dat het gedaan is, begint The King weer te zingen. De song stond op zijn LP 'That's The Way It Is' en werd als single uitgebracht in november 1971.
 


Maar de song die mij het meest ontroerde in februari 1972 (en nu nog) was deze nieuwkomer van een Amerikaanse folkrockgroep waarvan de hemelse samenzang mij herinnerde aan Crosby, Stills & Nash. De drie jongens waren zonen van Amerikaanse soldaten gelegerd in Londen. Zij werden geproducet door de legendarische George Martin, vaak de vijfde Beatle genoemd.
 












Prachtige productie van George Martin.

In januari 1972 was alles nog koek en ei in het gezinnetje van Sonny Bono en Chérilyn Sarkisian LaPiere of deden ze maar alsof? Feit is dat de breuk er enkele jaren later kwam en de scheiding werd officieel uitgesproken in 1975. Sonny werd burgemeester van het stadje Palm Springs terwijl Cher een succesrijke solocarrière tegemoet ging.
 


In februari 1972 kwam een fantastische maxi-single de BRT Top-30 binnengestoven. Hier stonden 4 songs op van de formidabele Spencer Davis Group uit de tweede helft van de jaren '60: 'Keep On Running', 'I'm A Man', 'Gimme Some Lovin'' en 'When I Come Home'. De groep was toen al lang gesplit maar de stem en het orgel van Steve Winwood deden nog altijd wonderen.
 


De nieuwe single van Marc Bolan en zijn kompanen deed ook in februari 1972 zijn intrede in onze hitparade. De song stond al op de elpee 'Electric Warrior', die het jaar voordien was uitgekomen. Hij vond direct zijn weg naar mijn platenverzameling, zodat ik de single niet eens hoefde te kopen.
 


Terwijl Rod Stewart nog altijd in de BRT Top-30 stond met 'Maggie May' kwam deze single van zijn groep de hitlijst binnengestormd in februari 1972. De compositie was er eentje van Ron Wood en Rod Stewart en zij rockte als de pest.
 






Op deze foto kijken ze allebei maar zuur. Zou er toen al een haar in de boter gezeten hebben?